23 Απριλίου - Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας (ο τροχός του μαρτυρίου)Ο τροχός δεν γύριζε απλώς· έτεμνε τον χρόνο, τον πόνο και τη σάρκα, δημιουργώντας έναν μακάβριο στροβιλισμό ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Ήταν μια μηχανή από σίδερο και μίσος, σχεδιασμένη να λυγίσει όχι μόνο τα κόκαλα, αλλά και την ίδια την ελπίδα.
Στο κέντρο αυτής της δίνης, ο νεαρός Καππαδόκης αξιωματικός δεν έμοιαζε με θύμα, αλλά με τον ακίνητο άξονα ενός κόσμου που κατέρρεε.
Κάθε στροφή του τροχού ήταν και ένας ψίθυρος πειρασμού «Αρνήσου και σώσου». Τα κοφτερά μαχαίρια, βουτηγμένα στη σκουριά και την ανθρώπινη εμπάθεια, χάραζαν στο σώμα του Γεωργίου τον χάρτη μιας αδιανόητης οδύνης. Το αίμα του έβαφε τις ακτίνες, όμως εκείνος παρέμενε σιωπηλός. Δεν ήταν η σιωπή του φόβου, αλλά η σιωπή της πλήρους παράδοσης.
Εκεί που ο πόνος γινόταν αβάσταχτος, εκεί που η ανθρώπινη φύση κραυγάζει για το τέλος, ο Άγιος Γεώργιος άνοιγε μια πύλη μέσα του. Κάθε σχίσιμο στο δέρμα του γινόταν ένα παράθυρο απ’ όπου έμπαινε το φως της αιωνιότητας.
Ξαφνικά, ο θόρυβος του σιδήρου έσβησε. Μια απόκοσμη γαλήνη, σαν τη δροσιά της αυγής πάνω στα βουνά της Ανατολής, σκέπασε το στάδιο. Ένας άνδρας με ένδυμα υφασμένο από λευκό φως άπλωσε το χέρι. «Χαίρε, Γεώργιε, στρατιώτα του Μεγάλου Βασιλέως!»
Σε μια στιγμή, ο διαμελισμός έγινε σύνθεση. Οι πληγές έκλεισαν, όχι σαν απλές ουλές, αλλά σαν παράσημα μιας νίκης που ο κόσμος δεν μπορούσε να καταλάβει. Ο τροχός σταμάτησε, ηττημένος από τη δύναμη μιας αγάπης που δεν γνωρίζει φθορά. Ο μάρτυρας σηκώθηκε όρθιος, αρτιμελής και φωτεινός, μετατρέποντας το όργανο του θανάτου σε ένα συντριμμένο παιχνίδι στα πόδια του.
Ο Άγιος Γεώργιος πάνω στον τροχό είναι η εικόνα της ψυχής που αρνείται να πολτοποιηθεί από τις συμπληγάδες της ανάγκης και του φόβου. Είναι ο άνθρωπος που, ακόμα και όταν όλα γύρω του περιστρέφονται με μανία, εκείνος μένει προσηλωμένος στο Κέντρο.
Δεν ήταν ο τροχός που βασάνιζε τον Άγιο Γεώργιο· ήταν η Πίστη του Γεωργίου που «βασάνιζε» τον θάνατο, μέχρι που τον ανάγκασε να υποχωρήσει. Σήμερα, ο τροχός εκείνος παραμένει στην ιστορία όχι ως μνημείο βίας, αλλά ως το ακονιστήρι όπου η ψυχή του Τροπαιοφόρου έγινε πιο κοφτερή και από το ίδιο το ατσάλι, έτοιμη να κόψει τα δεσμά του κόσμου τούτου.
---
με το σκεπτικό της αναλογίας (των σημειωμένων με έντονα γράμματα), ποια ορθόδοξη ψυχή δεν τανύζεται και ταλανίζεται μέσα στον τροχό της έξω βίαιης μεταπτωτικής ζωής, που θέλει να τον πολτοποιήσει και διαλύσει* με σκοπό να μην μείνει προσηλωμένη (δια του μετεωρισμού, των αναγκών και των κοσμικών φοβιών που απομακρύνονται από τον ειλικρινή φόβο Θεού...) στο ακίνητο Κέντρο οικειωθεί, εισαχθεί και ενσωματωθεί σε Αυτό; Αμήν δι ευχών να μην συνθλιβούμε και από αδυναμία αρνηθούμε Τον Κύριο…
* 8 νήψατε, γρηγορήσατε· ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ. 9 ᾧ ἀντίστητε στερεοὶ τῇ πίστει, ... (Α'Πετρ.ε')
---
θλίψεις... αγ.Ιωάννης χρυσόστομος
Τότε καθαρίζεται ἡ ψυχή, ὅταν θλίβεται γιά τόν Θεό. Τότε λαμβάνει μεγαλύτερη βοήθεια, ἐπειδή ἔχει ἀνάγκη μεγαλύτερης συμμαχίας, ἀλλά καί ἐπειδή καθίσταται ἄξια νά λάβει περισσότερη θεία χάρη.
Ἐκτός ἀπό τήν τελική ἀνταπόδοση πού ἐπιφυλάσσεται σ᾿ αὐτήν ἀπό τόν Θεό, ἡ ψυχή καρπώνεται ἄμεσα καί μεγάλα ἀγαθά, καθώς ἐκπαιδεύεται στήν ἀρετή.
Διότι ἡ θλίψη διώχνει τόν ἐγωισμό, ἀφαιρεῖ τελείως τήν ὀκνηρία, ὁδηγεῖ δέ πρός τήν ὑπομονή. Φανερώνει ἐπίσης τήν εὐτέλεια τῶν βιοτικῶν ὑποθέσεων δείχνοντας τήν πραγματική τους διάσταση. Ἄλλωστε, τήν ὥρα τῆς δοκιμασίας ὑποχωροῦν ὅλα τά πάθη, δηλαδή ὁ φθόνος, ἡ ζήλεια, οἱ πονηρές ἐπιθυμίες, ἡ φιλαργυρία, ἡ φιληδονία, ἡ ἀλαζονεία, ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ θυμός καί γενικότερα, ὅλες οἱ ὑπόλοιπες παρόμοιες ἀδυναμίες.
Ὅ,τι ἀκριβῶς εἶναι λοιπόν ἡ φωτιά γιά τόν χρυσό, αὐτό εἶναι καί ἡ θλίψη γιά τίς ψυχές. Αὐτή κατακαίει τίς ἁμαρτίες καί ἔτσι μᾶς καθιστᾶ καθαρούς, λαμπρούς καί εὐτυχισμένους.
Ἡ θλίψη μᾶς εἰσάγει στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ!
Ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου