ευθείας ποιείτε τας τρίβους …

[…εισερχόμενοι στην βουβή εβδομάδα,   βαδίζουμε πλέον ευθέως προς την ανάσταση. Όχι οριζόντια όπως ο χρόνος κάνει επίγειους κύκλους, αλλά αμήν εφέτος, εκτυπώτερον και ανώτερα, ανοδικά, στην ήδη στηθείσα κάθετη κλίμακα. Επί Σταυρού.

Εβδομάδα συμπυκνωμένης εκκλησιαστικώς σιωπής, έχοντας συνάφεια με όλες τις για το Θεό σιωπές της ζωής μας.

Σε λίγο θα ανατείλει, θα ξεδιπλωθεί η Μ.Εβδομάδα3, Της Οποίας η κάθε μέρα ως υψηλή και μεταίχμια (χρόνου και άχρονου), εκτυπώνει σε κάθε εβδομάδα τα δικά Της αλλά και στο σύνολο κάπως αχνά, την κρίση της όλης ζωής μας και βαθμίδα κατάστασης, σύμφωνα με την γενική βιωτή μας.

Ο ‘’κόσμος’’ θα μείνει στην Κυριακή Βαΐων το πρωί, της γενικής επευφημίας και συναισθηματικής ή διανοητικής αντιμετώπισης. Από Κυριακή εσπέρας, ξεκαθαρίζουν τα πράματα. Οι μεν να σταυρώσουν, οι δε να συσταυρωθούν και αναστηθούν.   

Παρά την εκκλησιαστική σιωπή, όλη η αποδεχόμενη τον ευαγγελισμό πλάση βοά με ‘’λόγους’’ που δεν έπαψαν ούτε θα πάψουν ως ‘’σημεία’’ να βοηθούν εξηγούμενα, την επιθυμητή από Θεό και υγιείς ανθρώπους συνανύψωση.

Με αφορμή το μυστήριο του ευαγγελισμού και το ανύπαρκτο στο υπερφυσικό μυστήριο ‘’κρίνο’’, λόγος όμως εκ Θεού στην φύση, εμβολίου χ+αράς, δυο σκέψεις].

...‘’Σήμερον’’ (25 Μαρτίου) ανοίγει ένα κεφάλαιο. Φανερώνεται ένα απ’αιώνων μυστήριο, συλληφθέν ως σχέδιο και προρρηθέν από τον καλό Θεό, με την έξοδο, για την σωτηρία και επιστροφή και είσοδο του εκπεσόντος ανθρώπου, δια Της Γυναικός.

Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται, καί Γαβριήλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

 15 καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν. (Γεν.γ’)

Λένε οι άγιοι, πως την ίδια ώρα που η Εύα ακούει την δυσάρεστη απόφαση εξόδου, την ίδια ώρα και μέρα ακούει η Θεοτόκος το χαρμόσυνο μήνυμα της σύλληψης και ευαγγελισμού.

Την ίδια ώρα και μέρα κλείνει η πόρτα εισάγοντάς μας στην όψη του σκότους δι αμετανοήτου εγωισμού, την ίδια ώρα και ημέρα ανοίγει δια Της αδιοδεύτου πύλης η δυνατότητα εισόδου στο Φως δια μετανοίας και ταπεινότητος.    

ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ. Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

1. Πάλι σήμερα ἔχουμε χαρμόσυνες εἰδήσεις, πάλι ἔχουμε μηνύματα ἐλευθερίας, πάλι ἔχουμε μία ἀνάκληση ἀπὸ τὴν πτώση καὶ μία ἐπάνοδο στὴ ζωή, μία ὑπόσχεση εὐφροσύνης καὶ μία ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴδουλεία. Ἕνας ἄγγελος συνομιλεῖ μὲ τὴν Παρθένο, γιὰ νὰ μὴν ξαναμιλήσει ὁ διάβολος μὲ γυναίκα. Λέει ἡ Γραφή· «Τὸν ἕκτο μήνα τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ σὲμία παρθένο, ποὺ ἦταν μνηστευμένη μὲ ἕναν ἄνδρα». Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὴν παγκόσμια σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, νὰ φέρει στὸν Ἀδὰμ τὴ βέβαιη ἀποκατάστασή του. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, στὴν παρθένο, γιὰ νὰ μεταβάλει τὴν ἀτιμία τοῦ γυναικείου φίλου σὲ τιμή. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸν νυμφικὸ θάλαμο, ὥστε νὰ εἶναι ἀντάξιος γιὰ τὸν ἀμόλυντο Νυμφίο. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ συντελέσει νὰ νυμφευθεῖ τὸ πλάσμα μὲ τὸν πλάστη.

Έλεγχος καρδιάς και νοός

Ἕνα τεκμήριο, γιά νά καταλάβης ἐάν ἔχης νικήσει τίς αἰσθήσεις σου, [πού] εἶναι ἡ καρδιά...

Ρεμβάζει ἡ καρδιά σου;

ἔχεις δηλαδή ἐπιθυμίες;

ἀναλογίζεσαι, νά εἶχα αὐτό, νά ἔκανα ἐκεῖνο;

ὁ λογισμός σου καί ἡ φαντασία σου πηγαίνουν πότε ἀπό ἐδῶ καί πότε ἀπό ἐκεῖ;...

Ἐάν ναί, αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ξέρεις νά συγκρατῆς γερά τήν καρδιά σου, δέν ξέρεις νά τήν κατέχης, νά τήν περιορίζης, δέν κυριαρχεῖς στό λογιστικό σου, ὁπότε ζῆς μία παρά φύσιν ζωή...

Γιατί; ''Ἡ πρᾶξίς σού ἐστιν ἡ ἕλκουσα αὐτήν εἰς τό ρέμβασθαι.''

Ὁταν δέν κυριαρχῆς στήν καρδιά σου, ἤτοι στίς ἐπιθυμίες σου καί στούς λογισμούς σου, δέν εῖναι ἐπειδή ὁ Θεός σέ δοκιμάζει,

ἀλλά διότι ἡ πρᾶξις σου, ἡ ζωή σου δηλαδή, τά βιώματά σου, ἡ καθημερινότητά σου, ὁ τρόπος τῆς ζωῆς σου σέ ἐφέλκει εἰς τό ρέμβεσθαι...

Λένε μερικοί: Λογισμός μοῦ μπῆκε καί μοῦ βγῆκε.

Δέν εἶναι τόσο ἀπλό τό γεγονός.

Το δοθέν σοι τάλαντον, φιλοπόνως έργασαι…

(η ευθεία κίνηση του νοός, ως πρακτική προσευχή και παιδεία για αυτήν…)

μπορεί να περιμένουμε να το ακούσουμε σε μερικές ημέρες (Μ.Τρίτη) από το αναλόγιο, αλλά διαρκώς είναι μπροστά μας ως επιλογή.

Μετά την καμπή, μεσούσης της εορτής (σταυροπροσκυνήσεως) και δια σταυρού, Ιδού αναβαίνομεν… 1 στην κλίμακα με συνοδοιπόρο και τέρμα Τον Κύριο.

Δεν αρκούν οι καλές πράξεις και οι αρετές που υπενθυμίζονται τις προηγούμενες μέρες από το δοθέν τάλαντο (όπως μη καυχήσεται πάσα σαρξ…). Χρειάζεται να μπολιαστεί με ταπεινότητα η ζωή με προσευχή. Με τις υγειές φυσικές κινήσεις του νοός, την ευθεία και την κυκλική. Την έμμεση δια σχημάτων και άμεση υπεράνω αυτών (επι)κοινωνία Θεού και ανθρώπου. Την σταθερή και αδιάλειπτη νευρική ένωση μέλους με Σώμα.

Με αφορμή την μη τυχαία κοίμηση του στήβεν χόκινγκ… που έγινε την 14/3 (ημέρα του ‘’π’’) και ετών 76, δυο συμπληρωματικές σκέψεις, για το δοθέν στον καθένα τάλαντο.

παιδεία XC

Μὴν κοιτάζεις πῶς θὰ κάνεις τὸ παιδὶ σου νὰ προκόψει μὲ τὴν ἔννοια ποῦ τὸ κοσμικὸ φρόνημα θεωρεῖ προκοπή, φρόντισε νὰ ἀξιωθεῖ νὰ ζήσει τὴν ἀτέλειωτη καὶ αἰώνια ζωὴ!

Ὅταν πρόκειται, γιὰ τὴν φροντίδα τῆς ἀνατροφῆς καὶ τὴν παιδαγωγία τῶν παιδιῶν μας, ἂς παίρνουν ὅλα τὰ ἄλλα δεύτερη θέση καὶ σημασία. Ἂν τὸ παιδὶ διδαχτεῖ ἀπὸ μικρὸ νὰ σκέπτεται μὲ σωστὸ τρόπο, τότε ἔχει ἤδη ἀποκτήσει μεγάλο πλοῦτο καὶ δόξα.

Δὲν θὰ ἔχεις κατορθώσει τίποτα τὸ σπουδαῖο, ἂν ἔχεις μάθει τὸ παιδί σου κάποια τέχνη ἡ τὴν ἀρχαία φιλοσοφία, μὲ τὴν ὁποία θὰ κερδίσει ἐνδεχομένως χρήματα. Τὸ σπουδαῖο θὰ εἶναι ἂν τὸ ἔχεις διδάξει τὴν τέχνη νὰ περιφρονεῖ τὰ χρήματα. Ἂν θέλεις νὰ τὸ κάνεις πλούσιο,...ἔτσι νὰ τὸ κάνεις. Γιατί πλούσιος δὲν εἶναι ὅποιος ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πολλὰ χρήματα ἡ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ὅλα τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτα. Αὐτὸ νὰ διδάξεις τὸ παιδί σου. Αὐτὸ νὰ τοῦ μάθεις. Αὐτὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος πλοῦτος.

Για την κοίμηση του στήβεν χόκινγκ

Στήβεν Χόκινγκ (αγγλ. Stephen Hawking, 8 Ιανουαρίου 1942 – 14 Μαρτίου 2018) και… κάνει εντύπωση σε πολλούς η ημέρα κοίμησής του. Η 14/3… η παγκόσμια ημέρα του ‘’π’’ (3.14) … είναι όντως ‘’τυχαία’’ ; δυο σκέψεις.

Στο περί όρασης… αναφέρεται πως, υπάρχει μια (κοσμική) διάταξη δύο διπλανών δωματίων/χώρων, που είναι το ένα πλάι στο άλλο στα ανακριτικά γραφεία της αστυνομίας, που από τη μια οι εξεταζόμενοι βλέπουν μόνο τον χώρο τους και έναν τοίχο καθρέφτη/ αδιαπέραστο, ενώ από την άλλη, των εξεταστών/ επιθεωρητών που βλέπουν (με τοιχείο διαπερατό) αλλά δεν βλέπονται. Το ίδιο ισχύει και με τους παίκτες και τα ''αφεντικά'' στο καζίνο.

Άγγελοι μας οδηγούν στον ουρανό! (2004)

Άγγελος ως οντότητα, άγγελοι (ως σημάδια, αποτυπώματα - ίχνη επιδεχόμενα απτότητα προσέγγισης και κατανόησης) μας οδηγούν στον ουρανό. Σημάδια που ερεθίζουν όχι να συνεχίζουμε να κοιτάζουμε με χαμαιτυπική διάθεση άλλα σημάδια, αλλά ερεθιστικές αιτίες να ανορθώνουμε τα μάτια μας άνω (για να πλησιάσουμε την πραγματικότητα και κλίση μας ως άνθρωποι = άνω θρώσκοντες).

Όπως προηγείται ο Προφήτης Πρόδρομος Του Χριστού, έτσι προηγείται και σε κάθε άνθρωπο και δη χριστιανό, άγγελος που του διανοίγει την οδό προς τον ουρανό. Ουρανοί όμως, φαινόμενοι ένας από διάφορες οπτικές γωνίες, νοητοί πολλοί, με αντίστοιχες διαφοροποιήσεις, λόγω οπτικών γωνιών.

Ένα ολόκληρο γένος, αυτές τις ημέρες, αναζητούσε την ανάστασή του, την ανόρθωσή του. Αναζητούσε τους αγγέλους του που θα τους οδηγούσε στον ουρανό.

Περί οπλοφορίας, ως συνάφεια των επιγείων με τα επουράνια

Μπορεί ‘’κάτω’’ να εξάγονται όπλα για να επιτύχουν το γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ, διάγοντες όμως την εβδομάδα του Τιμίου Σταυρού (μετά την γ’ Κυριακή σταυροπροσκυνήσεως) προτείνεται η χρησιμοποίηση άλλου όπλου, για την επιτυχία του γενηθήτω Κύριε το θέλημά ΣΟΥ. Κι αυτό, δεν είναι άλλο από τον Σταυρό. Κι είναι υπερόπλο ο σταυρός της Ορθοδοξίας, περνώντας μας από την διάσταση της ΓΝΩΜΗΣ και φαινομένων στην ΓΝΩΣΗ (Μ-Σ) και από το αδιέξοδο ΚΑΚΟ στο ατελεύτητο ΚΑΛΟ*. (Κ-Λ). 

Έτσι, με αφορμή ίχνη και σκιές, που ασχολείται σχεδόν όλος ο  κόσμος, επιτρέψτε μου δυο σκέψεις που ανάγουν το νου στα άνω αίτια.    

† Δ΄ Κυριακή των Νηστειών – Ιωάννου της Κλίμακος

† Δ΄ Κυριακή των Νηστειών – Ιωάννου της Κλίμακος

Ομιλία εις την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)

Λόγος εις την Δ’ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ομιλία εις την Δ’ Κυριακήν των Νηστειών (1965) (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

Λόγος εις την Δ’ Κυριακή των Νηστειών: Περί της των παίδων ανατροφής, ότι από τους γονείς κρέμαται και η απώλεια και η σωτηρία των τέκνων τους (Αρχιεπ. Αστραχάν & Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

«Κλίμαξ» αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου († Αρχ. Χριστόδουλος Φάσσος)

Ομιλία εις το Ευαγγέλιον της Δ’ Κυριακής Νηστειών, περί καιρού (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

---

Αποστολικό Ανάγνωσμα:

Ερμηνεία εις την προς Εβραίους επιστολήν του Παύλου, την αναγινωσκομένην την Δ’ Κυριακή των Νηστειών (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

Ομιλία περί όρκου (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

πηγή παραπομπές alopsis (η άλλη όψις)

Διαθήκη τῶν Ἁγίων καὶ ἐνδόξων Σαράντα Μαρτύρων

τῶν ὁποίων ὁ βίος ἐτελειώθηκε στὴ Σεβαστεία...

«Ὁ Μελέτιος, ὁ Ἀέτιος καὶ ὁ Ἡσύχιος, οἱ δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ, χαίρουν ἐν Χριστῷ ἀνάμεσα σὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους καὶ διακόνους καὶ ὁμολογητὲς καὶ τοὺς ὑπολοίπους ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες σὲ ὅλη τὴν πόλη καὶ τὴ χώρα.

Ὅταν μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς κοινὲς προσευχὲς ὅλων τελέσουμε τὸν προκαθορισμένο σὲ ἐμᾶς ἀγώνα καὶ φθάσουμε στὰ βραβεῖα τῆς ἄνω κλήσεως, τότε αὐτὸ τὸ θέλημά μας γιὰ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων μας θέλουμε νὰ κυριαρχήσει στοὺς ἀνθρώπους γύρω ἀπὸ τὸν πρεσβύτερο καὶ πατέρα μας Πρόϊδο καὶ τοὺς ἀδελφούς μας Κρισπίνο καὶ Γόρδιο μαζὶ μὲ τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἀκολουθεῖ, καὶ τὸν Κύριλλο, τὸν Μάρκο καὶ τὸν Σαπρίκιο, τὸ υἱὸ τοῦ Ἀμμωνίου, μὲ σκοπὸ νὰ μετατεθοῦν τὰ λείψανά μας ἀπὸ τὴν πόλη Ζήλων στὸ χωριὸ Σαρείμ. Γιατὶ ἂν καὶ ὅλοι καταγόμαστε ἀπὸ διαφορετικὰ μέρη, ὅμως προτιμοῦμε τὸν ἕνα καὶ ἴδιο τόπο ἐνταφιασμοῦ γιὰ τὴν αἰώνια ἀνάπαυση. Γιατὶ ἀφοῦ ἀγωνισθήκαμε τὸν κοινὸ ἀθλοφόρο ἀγώνα, συμφωνήσαμε ὅτι θὰ ἔχουμε κοινὸ τόπο ἐνταφιασμοῦ στὸν προαναφερθέντα τόπο. Αὐτὰ λοιπὸν ἐφάνηκαν σωστὰ κατὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα, καὶ φάνηκαν καλὰ καὶ σὲ ἐμᾶς.

Με αφορμή τις παγκόσμιες ημέρες και μήνες … και τα δικά τους events…

Δεν είναι κακό να θυμάσαι τον συνάνθρωπο, να συμπάσχει κάποιος με τον πόνο του, να συγχαίρεται με την χαρά του, να μετέχει στις υγιείς δραστηριότητες, αλλά αν αυτό εξαντλείται στην αντιμετώπιση και αντίδραση κοσμικώς, χωρίς μνήμη Θεού, χωρίς Αυτόν προοπτική, το πρώην ‘’καλό’’ αντί να ανεβεί στο καλό λίαν και από εκεί στο άριστα, αποβαίνει σε όντως κακό.

Εκμεταλλευόμαστε τα ίχνη και σκιές, αλλά δεν πρέπει να παραμένουμε σε κατάσταση ‘’εν σκότει’’. Σκοπός του Θεού και της πνευματικής περιόδου που ‘’βαδίζουμε’’ η ανάσταση vs του σκοπού που εισήχθηκαν αυτές οι αποκομμένες ‘’παγκόσμιες ημέρες’’ στην καθημερινότητα από τους παγκοσμιοποιητές, που είναι η παραμονή μας εδώ.

για τους πρόσφατα αιχμαλωτισθέντες (προσέγγιση αγνώστου τινός...)

Η διαρκείας 40 έτη εν τη ερήμω ‘’έξοδος’’ με μπροστάρη τον Μωυσή, ήταν μια οριζόντια μετάβαση, κι ήταν σκιώδης ένδειξη άλλης πορείας.

Συμπυκνώθηκε ο παραπάνω χρόνος των 40 ετών σε 40 μέρες ανάβασης στο όρος Σινά (των όχι τυχαία 2 κορυφών)… ὁ διὰ τεσσαράκοντα ἡμερῶν πλάκας χειρίσας τὰ θεοχάρακτα γράμματα τῷ θεράποντί σου Μωσεῖ… 

Η τρεπτότητά μας σε θεωρία και πράξη που, μια μας απομακρύνει και μια μας προσεγγίζει, αναπτύσσει την έννοια του χρόνου, την στιγμή που  στην ουσία πολύ αργά οδεύουμε προς τα θεία και κορυφή και αν βάλουμε αρχή προσκύνησης και μετοχής στην φλεγόμενη και μη καιγόμενη βάτο, αντί να βατολογούμε.

Συμπυκνώθηκαν οι εορτές και τα θεία γεγονότα σε έναν κύκλο ενιαυτού για να τάχουμε μπροστά μας εύκαιρα ως βοηθήματα στις εξετάσεις μας. Όχι όποιες κι όποιες, αλλά εξετάσεις ΖΩΗΣ κι επειδή η βασιλεία εντός ημών εστί, εκεί πρέπει να ευστοχήσουμε και ‘’περάσουμε την βάση’’.

Περί υγείας και φωτισμού

(με αφορμή φυσική, κάποια ‘’ρεύματα’’ φυσιοθεραπείας και εκκλησιαστική, πνευματική, μιας και βαδίζουμε την β’νηστειών προς Κυριακή και αγ.Γρηγόριο Παλαμά)

Θα αδικούσαμε τους εαυτούς μας εάν εξαντλούσαμε την υγεία στο βιολογικό σώμα, (παρότι όταν ευχόμαστε εις υγείαν και γειάσου, δυστυχώς το κάτω σκέλος μονοδιάστατα εννοούμε) και επίσης, πάλι θα αστοχούσαμε, αν τον ‘’φωτισμό’’ τον εξαντλούσαμε κι αυτόν στα φυσικά.

Ευχόμαστε υγιώς, υγεία κατ’άμφω και φυσικά όταν ευχόμαστε καλή φώτιση* ευτυχώς δεν εννοούμε ΜΟΝΟ από ήλιο ή σελήνη ή αστέρες ή τεχνητά φώτα, αλλά ψυχής.

Όσο αποδεχόμαστε Φως ευθές και αντιδρούμε στο πλάνο και εκ διαχύσεως (έρπων) φως (και διαφωτισμό) στο μέτρο της διακρίσεως αυτών, αποκτούμε καλές προς τα άνω, αφορμές. Προσανατολισμό και κίνηση προς την όαση αντί του αντικατοπτρισμού της όασης. Προς το ΕΝΑ (1) κι όχι στο ΜΗΔΕΝ (0)  και μη όντα.

Ο καλός Θεός τα πάντα παρήγαγε εκ του μη όντος**

ΕΝΑ

ΕΙΝΑΙ

…και στο ΕΙΝΑΙ από το ΕΝΑ, πρόσθεσε 2 γιώτα (Ι). Είναι η υψίστη ελευθερία που μας δόθηκε, να ακολουθούμε ή την φυγόκεντρο (όπου δι αυτής σαν στάση ζωής μη τήρησης των εντολών, εκπέσαμε, όχι μόνο απέναντι, αλλά ακόμη πιο κάτω, στο κατέναντι, όπου υπερισχύει μέσα στο επιτρέπεται το κακό και οι σκιές) ή την κεντρομόλο (όπου δι αυτής σωζόμαστε).

Επί του πρακτέου η Κυριακή της Ορθοδοξίας ήτοι, περί αναστήλωσης των εικόνων

Κατά τον άγιο Μάξιμο ομολογητή, δεν είναι μόνο ο σκοπός άγιος, αλλά και ο δρόμος για τον σκοπό.

Συνοδοιπορών Ο Κύριος μεθ’ημών έως της συντελείας, συμπλέων και θεραπεύων ως Ιατρός ψυχών και σωμάτων εποπτεύει και ενεργεί δια των πνευματικών πατέρων μας, ως Πατήρ το κατ’εικόνα να τελειωθεί στο καθ’ωμοίωσιν.

..Τεκνία μου, ους πάλιν ώδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν.

Η δισδιάστατος (ή χωροχρονικά περιορισμένη) εικών Χριστού που ενετυπώθη εντός του καθενός, ως σπόρος και εν δυνάμει, ΚΑΙ εμμέσως ως άνθρωποι [ο έχων του Ανδρός (ανθρ) την όψη (ωπος)] και άμεσα (μόνη δυναμικοποιηνένη) με την ορθόδοξη βάπτιση καθώς, 27 ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. (Γαλ.γ’27) είναι θέλημα Θεού και πρόνοια, να αναστηλωθεί, όπως ‘’σήμερα’’ οι εικόνες των αγίων. Να λάβει (κάθε εικόνα) σάρκα και οστά και να οικήσει εν τω παραδείσω, ως λόγοι δια και εν XC Λόγω.

αρχή εικονομαχίας... από λέοντα ίσαυρο γ' (κόνωνα)

από τον συναξαριστή...

Ο άγιος Ευφρόσυνος ο μάγειρος

Σε κάποιο κοινόβιο ήταν ένας αδελφός νέος στην ηλικία, στο όνομα Ευφρόσυνος, ο οποίος υπηρετούσε τους αδελφούς στο μαγειρείο και σχεδόν κανείς δεν τον πρόσεχε, γιατί έκρυβε τη λαμπρή αρετή του με το να είναι συνεχώς μέσα στις στάχτες και στη μουτζούρα.

Καθώς δηλαδή ήταν πάντοτε γεμάτος κάπνα και βρώμικος, όσοι αδελφοί ήταν αμελείς γελούσαν μαζί του και τον κορόιδευαν λούζοντάς τον συνεχώς με προσβολές και βρισιές και χλευασμούς, γιατί, πέρα από την ευτελή του ενδυμασία, έπαιρναν αφορμή και από την πραότητα, τησιωπή και την ανεξικακία του, για να τον μυκτηρίζουν χωρίς φόβο και να τον εξευτελίζουν, συχνά μάλιστα και να τον χτυπούν. Εκείνος όμως, ενώ τέτοια άκουγε και πάθαινε κάθε ώρα από πολλούς, υπέμενε με γενναιότητα, χωρίς ποτέ να αντιμιλήσει ή να κατηγορήσει κανέναν ή έστω να κατσουφιάσει για το ότι τον έβριζαν άδικα ή και τον χτυπούσαν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α' Ιωαν. ε' 5)

...Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες....

***
Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης. Ευλογημένοι ας είναι εκείνες οι άγιες ψυχές που εθέσπισαν τούτη τη μέρα για να μας θυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της πίστης μας. Έτσι έγινε για το δικό μας καλό. Επειδή, ενθυμούμενοι τις νίκες, παίρνουμε θάρρος στους αγώνες που διεξάγουμε και σε κείνους που θα ακολουθήσουν.

Κυριακή Ορθοδοξίας - αγ.Ιουστίνος Πόποβιτς

(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Μεγάλη Και Αγία Κυριακή. Κυριακή, Κατά Την Οποία Εορτάζεται Η Νίκη Της Ορθοδοξίας Εναντίον Κάθε Ψεύδους)

Σήμερα, ἀδελφοί καί ἀδελφές, εἶναι ἡ ἁγία Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μία ἀπό τίς πενήντα δύο Κυριακές τοῦ ἔτους πού ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Μεγάλη καί ἁγία Κυριακή. Κυριακή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψεύδους, ἐναντίον κάθε ἀναλήθειας, ἐναντίον κάθε αἱρέσεως, ἐναντίον κάθε ψευδοθεοῦ· νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψευδοῦς διδασκαλίας, ἐναντίον κάθε ψευδοῦς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτισμοῦ, εἰκόνος. Ἁγία νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτό σημαίνει ἁγία νίκη τῆς Παναληθείας.

Ποιός ὅμως εἶναι ἡ Παναλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Αὐτός πού εἶπε γιά τόν ἑαυτό Του: Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Θεός ἐν σαρκί. Νά, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια στόν γήινο κόσμο μας, αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια γιά τόν ἄνθρωπο. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἔλαβε σῶμα, ὥστε μέ τό σῶμα μας νά εἰπῇ σέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τί εἶναι ἀλήθεια, πῶς ζῆ κανείς ἐν ἀληθείᾳ, πῶς πεθαίνει γι’ αὐτήν, καί πῶς δι’ αὐτῆς ζῆ αἰωνίως.

Κυριακή Ορθοδοξίας

Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ τοὺς Αὐτοῦ Ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν Ναοῖς, ἐν Εἰκονίσμασι, τὸν μὲν ὡς Θεὸν καὶ Δεσπότην προσκυνοῦντες καὶ σέβοντες, τοὺς δὲ διὸ τὸν κοινὸν Δεσπότην ὡς Αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες καὶ τὴν κατὰ σχέσιν προσκύνησιν ἀπονέμοντες.

Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν. Ἐπὶ τούτοις τοὺς τῆς εὐσεβείας Κήρυκας ἀδελφικῶς τε καὶ πατροποθήτως εἰς δόξαν καὶ τιμὴν τῆς εὐσεβείας, ὑπὲρ ἧς ἀγωνίσαντο, ἀνευφημοῦμεν καὶ λέγομεν· Τῶν τῆς Ὀρθοδοξίας προμάχων εὐσεβῶν Βασιλέων, ἁγιωτάτων Πατριαρχῶν, Ἀρχιερέων, Διδασκάλων, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Αἰωνία ἡ μνήμη.

Τούτων τοῖς ὑπὲρ εὐσεβείας μέχρι θανάτου ἄθλοις τε καὶ ἀγωνίσμασι και διδασκαλίαις παιδαγωγεῖσθαί τε καὶ κρατύνεσθαι Θεὸν ἐκλιπαροῦντες, καὶ μιμητάς τῆς ἐνθέου αὐτῶν πολιτείας μέχρι τέλους ἀναδεικνύσθαι ἐκδυσωποῦντες, ἀξιωθείημεν τῶν ἐξαιτουμένων, οἰκτιρμοῖς καὶ χάριτι τοῦ Μεγάλου καὶ Πρώτου Ἀρχιερέως Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν, πρεσβείαις τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τῶν θεοειδῶν Ἀγγέλων καὶ πάντων τῶν Ἁγίων.

---

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Κυριακή της Ορθοδοξίας Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας...

Κυριακή Ορθοδοξίας - αγ.Ιουστίνος Πόποβιτς

«Ἀλλά καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω...» (Γαλ. α'8) Ἀπόστολος Παῦλος

το τέλος του διαβόλου και η σαρακοστή

''Ὁ δέ διάβολος, ὅσον περνᾷ ὁ καιρός κάι φθάνει τό τέλος του, τόσον πολεμεῖ καί βιάζεται μέ ἄκραν μανίαν ὅλους νά μᾶς κολάσῃ. Τώρα πρό παντός τήν Μεγάλη Σαρακοστήν πού μᾶς ἔρχεται, πολλούς πειρασμούς κάι πολλάς ταραχάς κινοῦν κατ' ἐπάνω μας οἱ παμμόχθηροι δαίμονες.

Ἐπειδή καί ἡμεῖς κατ' αὐτόν τόν καιρόν τούς θλίβομεν περισσῶς μέ νηστείαν καί προσευχή, γίνονται καί αὐτοί καθ' ἠμῶν ἀγριώτεροι. Φρόντισε λοιπόν νά κερδίσῃς στεφάνους εἰς τό στάδιον αὐτό τῆς ἀθλήσεως. Πρέπει νά γίνῃς γενναιότερος. Νά παραταχθῇς στῆθος πρός στῆθος πρός αὐτούς τούς ἀσάρκους. Μήν τούς φοβῆσαι....''

∽ Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής † Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας ΙΣΤ΄

Περί μετανοίας και ‘’συγγνώμης’’

Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας 2 καὶ λέγων· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ.γ’2)

᾿Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ.δ’17)

Δείχνοντας Ο Δρόμος και ο Πρόδρομος τον μονόδρομο βιωμάτων και ταυτότητα δύο όψεων σαν ΕΝΑ νόμισμα, την συγχώρεση και ευχαριστία.

Την εξομολόγηση (μυστήριο μετανοίας) και Θεία Κοινωνία (ευχαριστία) εις άφεσιν αμαρτιών. Την πράξη και απαραίτητη προϋπόθεση, και την σφραγίδα.

Δύο όψεις φαίνεται νάχει και ο άνθρωπος και παρότι όσο αναφερόμαστε σε ‘’εγώ και εαυτό’’ * μοιάζει νάναι το ίδιο υποκείμενο, έχουν διαφορά ουσίας.

Το ε-γώ αναφέρεται στην εικόνα επί γης ενώ ο ε-αυτός, στην εικόνα Αυτού. ΑΝΘΡΩΠΟΣ … ο έχων του Ανδρός (ανθρ) την όψη (ωπος) όπως αιθίοψ, κύνωψ…

Από Κυριακή κρίσεως έως Κυριακή μνήμης εξορίας του ΑΔΑΜ

Με αφορμή ανάρτηση ενός ιερέα… :

Aυτήν την Τυρινή εβδομάδα, διαβάζονται στις εκκλησίες τα κατανυκτικότερα αναγνώσματα από τους προφήτες. Έφθασεν καιρός γαρ της Τεσσαρακοστής. Στην φωτογραφία η θρυλουμένη ως κοιλάδα της Κρίσης (Κοιλάδα Ιωασαφάτ).

Τάδε λέγει Κύριος· Ἐξεγειρέσθω, καὶ ἀναβαινέτω πάντα τὰ ἔθνη εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ Ἰωσαφάτ, ὅτι ἐκεῖ καθιῶ τοῦ διακρῖναι πάντα τὰ ἔθνη κυκλόθεν. Ἐξαποστείλατε δρέπανα, ὅτι παρέστηκεν ὁ τρυγητός, εἰσπορεύεσθε, πατεῖτε, διότι πλήρης ὁ ληνός, ὑπερεκχεῖται τὰ ὑπολήνια, ὅτι ἐπληθύνθη τὰ κακὰ αὐτῶν. Ἦχοι ἐξήχησαν ἐν τῇ κοιλάδι τῆς δίκης, ὅτι ἐγγὺς ἡμέρα Κυρίου ἐν τῇ κοιλάδι τῆς δίκης, ὁ ἥλιος, καὶ ἡ σελήνη συσκοτάσουσι, καὶ οἱ ἀστέρες δύσουσι τὸ φέγγος αὐτῶν, ὁ δὲ Κύριος ἐκ Σιὼν ἀνακράξεται, καὶ ἐξ Ἱερουσαλὴμ δώσει φωνὴν αὐτοῦ, καὶ σεισθήσεται ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ὁ δὲ Κύριος φείσεται τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐνισχύσει τοὺς υἱούς Ἰσραήλ. Καὶ ἐπιγνώσεσθε, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, ὁ κατασκηνῶν ἐν Σιὼν ὄρει ἁγίῳ μου. (Προφητείας Ιωήλ το ανάγνωσμα, Τετάρτη της Τυρινής εσπέρας).

...

(συνειρμικά...) ΚΑΙ ΑΝ προσανατολιστήκαμε προς την ανάσταση και οδεύουμε προς αυτήν σαν τον τελώνη κι όχι φαρισσαϊκώς, επιστρέφοντες εις εαυτόν (ως μετάνοια) και Αυτόν ως οι άσωτοι, μετά την Κυριακή της κρίσης θυμόμαστε την εξορία του ΑΔΑΜ*…

Στάση ζωής ‘’αθέου’’ και πορεία προς Ζωή - Τριαδικό Θεό (ακινησία και κίνηση)

Παρεξηγήθηκε μαζί με την στάση και την κοσμοθεωρία του αθέου και το πρόσωπό του, που παρότι αντίθεος εν επιγνώσει ή βαθύτερη άγνοια (Κύριος οίδε την πραγματική αιτία και φιλαλήθεια), γίνεται αποδέκτης υποτίμησης, χλευασμού ακόμη και ύβρεων από ‘’ενθέους’’ στην θεωρία. Στάση που αντανακλά την δική του υποτίμηση στους ‘’ανοήτους (πιστούς αδιακρίτως) θεοσεβούμενους’’.

Το ύπουλο διαζευκτικό ζευγάρι ότι αν κάποιος είναι πιστός τότε είναι ανόητος ή αν είναι νοήμων τότε είναι άπιστος (από την πλευρά των ‘’διανοουμένων επιστημόνων’’, που κατέθεσαν/μετέθεσαν όλην τους την πίστη από Τον Κτίσαντα στο κτίσμα), φυσικά και δεν στέκει, αφού υπάρχουν στον αντίποδα άπιστοι και ανόητοι, ε σίγουρα θα υπάρχουν έστω και σε μειοψηφία, ο πόδας πιστοί + νοήμονες*. Γράφει δε σχετικά ο π.Βασίλειος Γοντικάκης, στην σχέση μεταξύ Επιστήμης και Ορθόδοξης Θεολογίας : …Οι αληθινά τολμηροί επιστήμονες θα αναπαυθούν, μόνον όταν γίνουν Ορθόδοξοι θεολόγοι.

Στο παρόν, ούτε θα υποτιμήσω την πιθανή καλοσύνη του οποιασδήποτε θεωρίας ανθρώπου, αλλά ούτε και θα υπερασπιστώ όλους τους ενθέους. 

Διάλογος ενός γέροντα με έναν άθεο

Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μαο Τσε Τουγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας.

Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέσι Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις.

Κομμουνιστής: Και σεις, παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδδα κ.ο.κ.

- Ο Χριστός, παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικροκόσμου. Αυτός που δίνει ζωή σε όλους μας. Αυτός που σ’ έφερε στον κόσμο και σου’ χει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορής να Τον αμφισβητής, αλλά και να Τον αρνήσαι ακόμη.

Περί μακεδονίας, μεγαλέξανδρου, το διαχρονικό τους φυσικό έργο και πρόταση πνευματική…

Αν αναλογιστεί κάποιος, πόσες γενεές γεννήθηκαν και πέθαναν επί τουρκοκρατίας σκλάβες, χωρίς να νιώσουν εξωτερική ελευθερία, πόσοι γεννήθηκαν και πέθαναν στην αίγυπτο υπό τον φαραώ με τις ίδιες συνθήκες, μια λιτή εισαγωγή είναι απαραίτητη, αν ληφθούν υπόψη οι αναλογίες ‘’φώτισης’’ για όσους γεννήθηκαν υπό το φως της σελήνης και των άστρων (στην πνευματική διάσταση ειδωλολατρίας2) και δεν πέρασαν στο άλλο φως, του ηλίου, την άλλη ημέρα Κυρίου.

…ἀνήρ τις ἦν Μακεδὼν ἑστώς, παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν. 10 ὡς δὲ τὸ ὅραμα εἶδεν, εὐθέως ἐζητήσαμεν ἐξελθεῖν εἰς τὴν Μακεδονίαν, συμβιβάζοντες ὅτι προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτούς. (Πράξ.ιστ’9)

Ως ετερόφωτη η σελήνη, παρότι στέλνει πολωμένο φως στον κόσμο, ενδεικνύει το φως του αυτόφωτου.

Έτσι και το φως του δεκαεξάκτινου ήλιου του βασιλέα των μακεδόνων, ενδεικνύει τον άλλον ανέσπερο και άδυτο αστέρα, ήλιο της δικαιοσύνης XC, όχι μόνο σαν έτη ζωής (33) αλλά ιδίως στην βοήθεια εν οράματι που υπεσχέθη Ο Τριαδικός Θεός στον μικρό Αλέξανδρο, πριν ξεκινήσει το μεγαλόπνοο εγχείρημά του.

Για όσους έχουν φωτιστεί και από τα δύο φώτα (ήλιου και σελήνης, αυτόφωτο και ετερόφωτο) λογικά είναι τόσο αυτονόητο το πέρασμα, που παραλείπεται. Μπορεί όμως να θεωρηθεί τόσο αυτονόητη η διαφορά δεκαεξάκτινου ήλιου μακεδονίας και νοητού ηλίου XC ; η σχέση των ως οδοδείκτη και Οδού θα αναπτυχθεί κάπως στην συνέχεια…

Οι έννοιες Ο ΘΕΟΣ και ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ χρειάστηκαν χρόνια να διακριθούν παρότι οι αρχαίοι μας σοφοί, δομητές της θεοεπίβλεπτης γλώσσας μας, ήδη έδωσαν το έναυσμα στους έχοντες καλή διάθεση. Ο ΘΕΟΣ = 354, όσο και οι ημέρες του σεληνιακού κύκλου, σε σχέση με το τρισήλιο Φως του ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = 999.

οσίου Πορφυρίου παραίνεση

Να γεμίζεις την ψυχή σου με Χριστό, με Θείο Έρωτα, με χαρά

Να παρακαλάς το Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου.

Κι ο Θεός, επειδή θα τον παρακαλάς πονεμένος και ταπεινωμένος

Θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες σου

Και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.

Όταν προσεύχεσαι

Να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια

Να την αποδέχεσαι σαν κανόνα, σαν επιτίμιο

Για την άφεση των αμαρτιών σου.

Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στο Θεό

Κι ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του.

Σχέση Θεού και ανθρώπων

Ή (σαν τίτλος) κατά πόσο οι ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ τους μπορεί να είναι μικρές και μυστικές αντανακλάσεις της σχέσεως του καθενός με τον Θεό, ώστε να μας βοηθήσουν να διορθωθούμε.

Με αφορμή την κοροϊδία της κυβέρνησης προς τους πολίτες της για τον αριθμό συμμετασχόντων στο συλλαλητήριο της Αθήνας την 4Φεβ2018 για την Μακεδονία, δυο σκέψεις…

Η αστυνομία, για να δικαιολογήσει* τον κατά πολύ μικρότερο αριθμό που ανακοίνωσε ως ‘’επίσημα στοιχεία’’, τροποποιεί ψηφιακά την εικόνα και σβήνει την ώρα λήψης ενός πλάνου από το ελικόπτερό της…. όλη η θεατρική παράσταση, εντολή ‘’άνωθεν’’ φυσικά.  

Αυτό το σχετικά ‘’άνωθεν’’ που ο καλός Θεός επέτρεψε να μας εξουσιάζει, είναι περίπου ή ακριβώς, ό,τι μας αναλογεί**. Μπορεί να μαγειρεύει τα αποτελέσματα η σίγκιουλαρ, αλλά και αυτό, είναι μέσα στο επιτρέπεται και σχέδιο του καλού Θεού που μπορεί να εξάγει εκ του κακού, καλό, ΑΝ το ζητήσουμε, ΑΝ το αξίζουμε, ΑΝ μας συμφέρει...

Ο δρόμος της επιστροφής του ασώτου δεν είναι λεωφόρος, αλλά μπορεί να γίνει…

Στενὴ η πύλη και τεθλιμμένη η οδός* η απάγουσα εἰς τὴν ζωήν…  με την ίδια την ζωή, στην κοιλάδα του κλαυθμώνος.

‘’Σήμερα’’ του επιστραφέντος ασώτου υιού και ενσωμάτωσις αυτού στον οίκο Του ευσπλάγχνου Πατρός, επετελέσθη ένα θαύμα, που ο πρεσβύτερος αδελφός που δεν έφυγε, δεν κατενόησε.

‘’Σήμερον’’ συνέφαγε ο υιός με τον Πατέρα και εγένετο χαρά μεγάλη, την στιγμή που και πολλοί άλλοι ομολογούν ότι συνέφαγον**, μη κοινωνούντες την ίδια χαρά. Και ακούν στην κρίση το φοβερό: ουκ οίδα υμάς, απόστητε απ’εμού…

Κλαυθμός και οδυρμός και στένωση και σύσφιξη ψυχής και σώματος προς πνευματική ασφυξία, από τα εναέρια διαβούλια και άρχοντες του κόσμου τούτου εκεί κάτω στον ομφαλό από τον δράκοντα…

Η εντός ημών Υπαπαντή…

Λέγει για την καρδία ο Γέροντας Εφραίμ: «Η καρδία του ανθρώπου είναι το κέντρον των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδίαν. Εάν η καρδία του ανθρώπου καθαρισθή, τότε βλέπομεν τον Θεόν. Ο Θεός είναι αθεώρητος· ο Θεός είναι Πνεύμα. Δύναται όμως να βασιλεύση εις την καρδίαν του ανθρώπου, όταν γίνη αυτή καθαρόν δοχείον.

Διά να γίνη δεκτικόν δοχείον η καρδία του ανθρώπου, πρέπει να γίνη καθαρή. Δηλαδή, να γίνη καθαρή από ακάθαρτους λογισμούς. Διά να καθαρισθή όμως η καρδιά, πρέπει να μπη εις αυτήν κάποιο φάρμακον. Το φάρμακον αυτό είναι η νοερά προσευχή. Όπου πηγαίνει ο βασιλεύς, διώκονται οι εχθροί· και όταν μπη εις την καρδιά ο Χριστός, το όνομα Του το Άγιον, φυγαδεύονται των δαιμόνων οι φάλαγγες. Όταν ενθρονισθή μέσα καλά-καλά ο Χριστός, τότε υπάκουουν τα πάντα.

Ενχρονίσθη και εχωρήθη Ο Κύριος προ 40 ημερών, σαν σταυρός, ο ενσαρκωμένος και εσταυρωμένος Λόγος, όχι για να μείνει έξωθεν της καρδίας μας.

άγιοι τρεις ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Αρχαία ή νέα Ελλάδα; παληά ή ανακαινισμένη;

Αφορμή για το παρόν στάθηκε μια παρατήρηση ενός συμμαθητού… που κατά την γνώμη του, είμαστε διχασμένες (και βάλε) προσωπικότητες (εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί), αφού πολλοί από αυτούς που διαδήλωναν στο μεγάλο συλλαλητήριο υπέρ της ελληνικότητος της μακεδονίας λίγο πριν έψαλλαν στους ναούς αναθέματα κατά των ελλήνων*, δοξάζαν τον ισραήλ και θεωρούν ως μεγάλο άγιο, τον σφαγέα Θεοδόσιο…

Απαντήθηκε πως οι υγιείς αρχαίοι έλληνες ανέμεναν1 Τον Μεσσία, ότι ισραήλ = νους ορώμενος τω Θεώ και δεν δοξάζονται οι σταυρωτές Του Ανθρώπου και ανθρώπων (στο διηνεκές) αλλά… ως συνήθως, στου κουφού την πόρτα, πάρτην πόρτα και φύγε…

Για ένα μικρό ποσοστό που δεν έχει πωρωθεί εντελώς η καρδία αρνούμενη την Αλήθεια και θεομαχούσα και τα ώτα ίσως είναι ευήκοα υπό προϋποθέσεις, δυο σκέψεις.

Μορφές του Άθωνα: Πέτρος μοναχός Κατουνακιώτης

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Λαγιός γεννήθηκε το έτος 1891 στη Λήμνο. Φαίνεται ότι νέος δε βοηθήθηκε πνευματικά γι’ αυτό έπινε και μεθούσε. Αυτά γράφονται, όπως τα διέσωσαν παλαιοί γνώριμοί του, για να εξηγηθούν και κατανοηθούν κάποιες ιδιαίτερες μοναχικές του ασκήσεις.

Αλλά ο καλός Θεός που είδε την καλή του προαίρεση, έδωσε μετάνοια φλογερή στην απλή και σπάνια ψυχή του και ήρθε να μονάσει στο Άγιον Όρος το έτος 1908.

Οι ησυχαστικές του αναζητήσεις και η φήμη του μεγάλου ησυχαστού, παπα-Δανιήλ Αγιοπετρίτου,οδήγησαν τα βήματά του στην πιο απομονωμένη και ησυχαστική περιοχή, στο Κελί που ασκήτευσε ο Άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης, ο πρώτος και μεγαλύτερος Αθωνίτης Ησυχαστής. Υποτάχθηκε στον παπα-Δανιήλ, τον οποίον προσπαθούσε να ακολουθεί στους αγώνες του και να του κάνει καλή υπακοή.

Ευγένεια παιδεία και διάκριση

Επειδή πίσω από την ευγένεια που με πρώτη ματιά κατανοείται, ως προτεινόμενο, κρύβονται πολύ περισσότερα μηνύματα και επειδή (μάλλον) συμπτωματικά, ορθώς αποτυπώθηκε ο χρωματισμός των ενδυμάτων αυτών που πρωταγωνιστούν στο διπλανό παραστατικότατο εκπαιδευτικό μνμ, δυο σκέψεις.

Καλή η θετική οπτική γωνία που προσθέτει σεβασμό παρά η αρνητική, που προσθέτει φόβο και μεγαλώνει τις αποστάσεις από άνθρωπο προς συνάνθρωπο. Δεν το συζητάμε.

Φυσικά, δεν εξαντλούνται οι τρόποι συμπεριφοράς στο ενδοκοσμικό δίπολο καλού – κακού, παρότι έτσι θα εκφράζονται, αλλά για το άριστο αποτέλεσμα, πέραν της κοσμικής παιδείας, είναι απαραίτητο να παρεισφρύει πέραν αυτών μια άλλη, τρίτη, παιδεία δια θεόσδοτης διακρίσεως. Πέραν των αρνητικών και θετικών, είναι τα θεϊκά. ΘΕΤΙΣ ΘΕΣΙΣ ΘΕΜΙΣ, αρνητικά, θετικά και θεϊκά…

Ο μεταβολισμός μας, δεν εξαντλείται μόνο στα χοϊκά, αλλά επεκτείνεται σε μια πιο ουσιώδη τροφή, την τροφή των λόγων* (εκ Λόγου) και που ορίζει τον πνευματικό αόρατο μεταβολισμό, αλλά εκδηλούμενο και ορατό πλέον ως πράξεις και θεωρία. 

Περί του όρκου του Μεγ.Αλεξάνδρου. Η άλλη όψις.

Κυκλοφορούν στο νετ και όχι μόνο, θέσεις* και αντιθέσεις** περί αυτού. Και πολύ καλά κάνουν. Ο καθένας, την δουλειά του. Θα μπορούσαμε να μείνουμε σε αυτήν την διαρκή αψιμαχία, ΑΝ το είπε έτσι ακριβώς ή περίπου και να χάσουμε εμμένοντες στο καλώς λίαν, το άριστα, που θα προσπαθήσω να εγγίσω και παρουσιάσω στην αγάπη και φιλαλήθεια σας.

(κατευθείαν στο δια ταύτα… αλλά και απαραίτητα εισαγωγικά) Η μη ψαυστή παρουσία του Λόγου ως ενσαρκωμένου από απαρχής αιώνων μέχρι την θεία οικονομία της Γεννήσεως, δεν σημαίνει και την ανυπαρξία Του, όπως στον αντίποδα θα δογμάτιζαν οι απιστούντες, ότι μετά τον ‘’θάνατο’’ του Ιησού επί του σταυρού, σταματά η ύπαρξή Του. Έτσι νομίζουν κι οι πριν και οι μετά δύσπιστοι, που εξαντλούν την ύπαρξη στα χοϊκά περιορισμένα όρια.