Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Ἡ πρακτικὴ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ


(Μνήμη γίων Παύλου το Θηβαίου κα ωάννου το Καλυβίτου)

Τιμ κκλησία μας τος δυ μεγάλους Πατέρες, τος γ. Παλο τν Θηβαο κα ωάννη τν Καλυβίτη, τν ποίων ζω εναι κάπως παράξενη, λλ εναι ατ πο ταιριάζει σ μς τος μοναχούς. μν νας, εναι σχεδν π τος πρώτους πο ξεκίνησαν ν γίνουν μοναχοί, φο παρνήθηκαν πραγματικ τν κόσμο κα βγήκαν μόνοι τους ξω στν ρημο. ζησαν μόνοι μ μόνο τν Θεό, πρωτάκουστο στς μέρες τους κα σπάνιο φυσικά. Τρόπον τινά, ταν ο πρωτοπόροι πο χάραξαν τν δρόμο ατό. δ δεύτερος, εναι μεταγενέστερος. Ξεκίνησε μικρ παιδάκι π τ σπίτι του, μ ζλο ν γίν μοναχός. Μετ π μερικ χρόνια φυγε π τ μοναστρι του κα πέστρεψε κα κάθησε στν εσοδο τς πατρικς του κατοικίας, που κε τελείωσε τν ζω μ περάνθρωπους σκητικος γνας.

Τώρα διερωτται κανείς. Ποις εναι κενος παράγων ποος δωσε τν δύναμι ατ γι᾿ ατος τος περφυσικος γνες: Διότι πραγματικ ατ εναι κα τ κέντρο το γενικο νδιαφέροντός μας.

Διότι κα μες πολλς φορς λέμε: «Γιατί δν μπορομε: Κα πς ατο μπόρεσαν;» Μέχρι το σημείου πο ρευνομε κόμα κα στ μαρτύρια τν γίων, πς μπόρεσαν, φο σαν πήλινες σάρκες σν κα μς· κα πέμειναν τος τρομερος ατος γνας, πο μόνο κοή των προκαλε φρίκη! Ν π κανες τι εναι περβολς ατά; λλοίμονο κάτι τέτοιο κα ν τ σκεφθομε. Ποι εναι μως τ μυστικό τους; ν νόματι τίνος κατώρθωσαν ατο ο νθρωποι, ο πήλινοι, ν φθάσουν στν κατάστασι ατή; σφαλς, πρτος λόγος εναι, τι τ κατώρθωσαν δι τς Χάριτος το Θεο. Τώρα μως διερωτώμεθα. 

Καλ
Θες ταν μόνο γι ατούς; Γι λλες γενες δν εναι; Θες μεροληπτε; λλους διαλέγει κα λλους προωθε κα νισχύει, ν λλους φήνει; Τ ρωτήματα ατ εναι πάντοτε πίκαιρα. Θες μν εναι ατς πο δίνει τν Χάρι Του, πο κάνει «σημεα κα τέρατα», νθρωπος δ εναι κενος πο θέτει σ νέργεια ατ τν πίδρασι τς Χάριτος. στερα ατς νθρωπος μ ατ τν Χάρι μαζ κατορθώνει ατ τ περφυσικ πράγματα. Ποις εναι λοιπν κυριώτερος παράγων; Ποι εναι ατία πο προκαλε ατο το εδους τν Χάρι; θ τ βρομε πάλι π τος Πατέρες μας.  Κάποτε εχε γίνει νας διάλογος μεταξ το σίου Παύλου το Θηβαίου κα το Μεγάλου ντωνίου

ρώτησε σιος Παλος τν Μέγα ντώνιο: «Πς γ φο χω κάνει μεγαλύτερους γνες π σένα, τ νομά σου κυκλοφόρησε περισσότερο π τ δικόν μου;» Κα φυσικ διάλογος δν ταν τόσο γι᾿ ατούς, σο γι ν μείνη σ μς. Κα λέει γιος ντώνιος, χαριεντιζόμενος. «πλούστατα, γιατ γ γαπ πι πολ π σένα τν Θεό. Κα κριβς πειδ γαπ τν Θε πι πολ π σένα, ατ εναι ατία πο ξαπλώθηκε πι πολ τ νομά μου».

Πι πολύ, τώρα, ρχίζει ν ξεδιπλώνεται τ μυστήριο. κενος ποος χει μεγαλυτέραν πόδοσι, κενος εναι πο γαπ περισσότερο τν Θε κα σ τοτον πιδρ πι πολ θεία Χάρις. Ν τ κλειδί! Πς κα μες μπορομε ν γαπήσωμε πρακτικώτερα, κατ ατ τν τρόπο τν Θεό, οτως στε ν αξηθ κα σ μς περισσότερο Χάρις, γι ν μπορέσωμε ν δρασκελίσωμε ατς τς λεεινότητες πο μς περισφίγγουν κα ν πιτύχωμε τν πνευματική μας προαγωγή; Ατ εναι τ πι πίκαιρο ρωτηματικ πο μπορομε ν προβάλωμε κα πασχολε διαίτερα μς τος μοναχούς. Γι ν δείξωμε πρακτικ πόσο γαπομε τν Θεό, πρέπει ν τηρομε τς ντολές Του· « μ γαπν με, τος λόγους μου ο τηρε» (ωάν. 14,23) κα πάλι «κενος στν γαπν με, χων τς ντολάς μου κα τηρν ατάς» (ωάν. 14,21). κενο τ ποο πρακτικώτερα μπορ ν π, πο τ κούομε κα π τος Πατέρες μας κα εναι ξιο φαρμογς κα προκαλε σ να μεγάλο ποσοστ ατ τ ποτέλεσμα, εναι κδήλωσι τς γάπης πρς τν Θεό. Ατ ρχίζει π τν μνήμη το Θεο. νας νθρωπος ποος λέει τι γαπ κάποιον κα δν τν νθυμται, εναι σν ν μ λέγ τν λήθεια. χομε περα λοι μας. να πργμα πο τ γαπομε, πο μς νδιαφέρει, σ ατ σχεδν κολλάει νος μας. Ἐὰν κα μες πραγματικ θέλωμε ν γαπήσωμε τν Θεό, εμαστε ποχρεωμένοι ν βιάσωμε τν αυτό μας στν συνεχ μνήμη Του. Ν γίν ατ πο λέει γ. Γρηγόριος Θεολόγος· «μνημονευτέον το Θεο μλλον ναπνευστέον». Ν τώρα τ κλειδιά, τ να πίσω π τ λλο.

νοίγουν τ μυστήρια, τ ποα σως ν ταν κλειστ γι μς. Εναι γεγονς τι ο Πατέρες τν πρώτων αώνων εχαν αστηρότατη φιλοπονία κα βία. Εσλθαν, πως λένε μόνοι τους, μ τέτοια σκληρότητα ζως, μ τέτοια σκληρ φιλοπονία, πο χι μόνο δν πετάχθησαν σ κανένα τρόπο δονς κα φιλαρέσκειας, λλ οτε στος νόμους τς χρείας δν φθαναν. Μ τν βία τς φιλοπονίας πο εχαν, πόμενο το ν ερουν κα να ντίκρυ τ ν κρατον τν μνήμη Του. Γι᾿ ατ κα καλλιέργησαν περισσότερο τ θέμα τς εχς κα τς σωστρέφειας κα ψωσαν τ θέμα τς μονολόγιστης εχς σ περιωπή. Ατ παρέμεινε κα παρατείνεται μέχρι κα σ μς. Κα εναι παρήγορο κα εχάριστο γεγονός. Γιατ κα μες, πραγματικά, περισσότερο π τος προγενεστέρους Πατέρες μας, εμεθα φιλάσθενοι κα δν χομε οτε αταπάρνησι, λλ οτε κα δύναμι.

Θέλομε μως ν σωθομε κα τ πρόβλημα εναι διπλό. Θέλομε ν σωθομε - κα πρέπει πωσδήποτε ν σωθομε - λλ κα τ πάθη μας, χάριν το τι εμεθα δύνατοι κα δν χομε αταπάρνησι, εναι περισσότερο σχυρ μέσα μας. Δυστυχς εμεθα κα περισσότερο μαρτωλοί. Πρέπει λοιπν πωσδήποτε ν παλλαγομε π λα ατά, διότι παρόντων τν παθν, σωτηρία δν μπορε ν γίνπομένως, πάσ σπουδ χομε νάγκη τς πιδράσεως τς Χάριτος, οτως στε ατ ν μς βοηθήση, ν μς λευθερώση π τν αχμαλωσία τν παθν κα δυναμιν μας, κα ν μς δηγήση στν σωτηρία. ρα χομε μεγαλυτέραν νάγκη π τος προηγουμένους ν βρομε τν θεία Χάρι μέσα μας ν νεργ κα ποιοτικ κα ποσοτικά. Γι᾿ ατό, τ μόνο πο μς μένει μετ π λα ατά, εναι κδήλωσι τς γάπης μας πρς τν Θε μέσ τούτου το τρόπου, τς μνήμης Του. Γι᾿ ατ πιβάλλεται ν πιέζωμε τν αυτό μας στν εχή. Δν πάρχει καλλίτερος τρόπος π ατόν, πο ν κρατά νθρωπος τν μνήμη του στν Θεό. λες ο ρετς εναι, τρόπον τινά, δρόμοι, μονοπάτια πο δηγον στν Θεό, στν μνήμη Του κα στν σχέσι μαζί Του. λες ο ντολς τηρούμενες, κε δηγον. λλη μως ρετ π τν εχή, πο ν μς δηγ κατ᾿ εθεία κα κατ᾿ νέργεια στν μνήμη το Θεο, δν πάρχει. Ατς εναι κα λόγος πο ο Πατέρες μας πο ζήσαμε κοντά τους, πέμεναν πολ σ ατ τν τομέα. λλ κα ν ρωττε, κα δική μου ντολ σ σς εναι τούτη μόνο, στε ν μ ξεχνμε τι σν μοναχοί, πέρα π τς πόλοιπες ποχρεώσεις πο κρατμε, εχ εναι τ κεφάλαιο λων. Στ λλα λα πάρχει μία οκονομία· δ δν πάρχει κάτι τέτοιο.

μπορομε λοι μας ταν θέλωμε ν πιμένωμε σ ατό. Κα στάμενοι, κα καθήμενοι, κα ρρωστοι, κα δουλεύοντες, κα περιπατοντες, κα τρώγοντες, κα τιδήποτε κάνοντες σο εμεθα ξύπνιοι, στε ν γίν συνήθεια κόμη κα στν πνο μας εχή. Γιατ σ κενον πο χει προχωρήσει εχή, νεργε κα στν πνο του κόμα. Πρέπει ν σπουδάζετε κα ν προσπαθτε. Μν ποχωρτε κατ᾿ οδένα τρόπο.

Πμε στ κελιά μας τώρα κα ρχίζομε. ρχεται φυσικ ντίστασι, πόλεμος. Ατ τ ξέρομε. μπορε μι δυ βραδιές, μι βδομάδα, 15 μέρες, ν χωμε πίδοσι στν εχ κα ν ασθανόμαστε ερήνη. Ατ εναι δύνατο ν μείνη, θ διακοπ, θ ρθη πνος, κηδία, ο λογισμο κα χίλια δυ κακά, π τ ποα λοι μας χομε περα. Εναι παράλογο ν μς τρομάζουν ατά, διότι ξέραμε πλέον ποιο θ ᾿ρθον κα π πο θ ᾿ρθον, κα τί γυρεύουν.  λλ ξέρομε τι στόχος μας εναι μνήμη το Θεο κα ατ θ κάνωμε. Δν μς φήνει ν σταθομε ρθιοι; Θ καθήσωμε. Δν μς φήνει καθήμενους κα μς φέρνει πνο; Πάλι θ σηκωθομε. Δν μς φήνει τσι; Θ περπατήσωμε. ρχεται μς πιέζει, μς πιάνουν λογισμοί, σταματμε μία στιγμ κα κάνομε διάλογο κα λέμε στν αυτό μας δθεν, λλ στν πραγματικότητα ατν πο μας πολεμ ρωτμε: «Τί ζητς π μένα; Δν πρόκειται ν ποχωρήσω. δ δν ερέθηκα τυχαα. χω πλήρη πίγνωσι κα ασθησι τς ποστολς μου πς εμαι μοναχός. Δν πρόκειται ν ποχωρήσω. Τ καθκον εναι ατό. γαπ τν Χριστό μου, πο μ φώναξε ν Τν κολουθήσω κα θ συνεχίσω ν Τν κολουθ. Δν πρόκειται ν μ μποδίσης λοιπόν»

Μ ατ τν τρόπο νισχύομε τν αυτό μας, δίνομε ξαν θάρρος κα συνεχίζομε τν πορεία. Δν πάει νος στν εχή; Τν συγχύζει ζάλη, πίεσι τν λογισμν; Πνε τ χείλη μως. Τ χείλη δν θ σιωπήσουν, θ φωνάζουν κα θ λένε: «Ναί, δν φήνεις τν νο, διάβολε, ν πά; γ θ φωνάξω μ τ στόμα. Θεός μου ξέρει κα μ τς κινήσεις κόμα πο κάνω μ τ χέρι μου. πιμένω κα Τν κράζω κα θρθη ν μ σώσ. «σχυκότες ττσθε, κα ν πάλιν σχύσητε κα πάλιν ττηθήσεσθε· κα ν ν βουλν βουλεύσητε, διασκεδάσει Κύριος, τι μεθ᾿ μν Θεός» (σαΐας 8,9). Ατς εναι τρόπος. 

Ἐὰν τσι πιμένωμε, ν εστε βέβαιοι τι πιτυχία εναι σ μς, γιατ δική μας ζω εναι προγραμματισμένη πολύτως π τν πρόνοια το Θεο κα εναι δύνατο ν παραχαραχθ. Δν εναι προσβολ γι μς, να παιδ δώδεκα - δεκατριν χρόνων, μέσα π ριστοκρατικ οκογένεια, πως ταν γιος ωάννης Καλυβίτης, ν ξεκινήση ν γίν μοναχς κα ν γυρίση πίσω κα ν συντρίψη τ κράτος το σαταν μ τέτοια αταπάρνησι, πο μόνο κοή της προκαλε φρίκη; Τί ταν ατ τ παιδί; Μήπως ταν σν μς, πο εμασταν γρότες κα ργάτες κα εχαμε περα τς σκληρς ζως; Τί ξερε κενο, κτς π τ ν ζ μέσα στ πούπουλα; Κα μως τί κατώρθωσε! Γιατ μ τν ελικριν του αταπάρνησι προκάλεσε τν θεία Χάρι, κα ατ τν στεψε μ τόσες πιτυχίες.

Ατ τν Χάρι ζητομε κα μες. Μ ατ τν Χάρι ξεκίνησε κα γ. Παλος Θηβαος, χωρς ν ξέρ, πρώτη φορά. κανε τ τόλμημα ν φύγη μόνος, χωρς σύμβουλο, χωρς περα, χωρς γνσι κα ν ξέλθη στν βαθύτατη ρημο, ν πολεμήση μ τ τάγματα τν δαιμόνων κα ν μν λυγίση στος τόσο σκληρος πειρασμος πο το καναν, γι ν φοβηθ κα ν γυρίση πίσω. λλ πίστευε κα λεγε: «Δν εναι δυνατό. γ γι τν Θε ξεκίνησα, πς εναι δυνατ Θες ν μ φήση;». Κα πράγματι πέτυχε. 

μήν.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου