Φαίνεται μεταξύ της μίας δόξας και της
άλλης, να υπάρχει χάσμα μέγα και αγεφύρωτο. Ερχόμενος Ο Κύριος με την παρουσία
και την ανάστασή Του, καλύπτει αυτό το
κενό και έλκει ΑΔΑΜ και ΕΥΑ προς Εαυτόν και τους συνανυψοί προς Τον Πατέρα.
Έλκει και την κεφαλή και το
σώμα. Και την θεωρία και την πράξη και χαρίζει ΖΩΗ από την εξωτερική και
αποκομμένη για να μην πούμε αιχμαλωτισμένη και εξορισμένη, στην εσωτερική και
λαμπρή ένωση με το Φως της Αναστάσεως, που τελειωμό δεν έχει προς δόξαν Τριαδικού
Θεού.
Χάσμα όσο απέχουν η ανατολή
από δυσμάς. Κι έρχεται Ο Κύριος ώσπερ γαρ η αστραπή εξέρχεται από ανατολών
και φαίνεται έως δυσμών ούτως έσται και η παρουσία του υιού του Ανθρώπου. (Ματθ.κδ’
27) για να μας απομακρύνει από τις αμαρτίες, αστοχίες και ανομίες μας. Γιαυτό
και το ζητάμε: …καθόσον ἀπέχουσιν ἀνατολαὶ
ἀπὸ δυσμῶν, ἐμάκρυνεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν. (ψαλμ.ρβ’)
Κι Ο Κύριος αναλαμβάνεται εν
δόξη…. δεξιάς καθίσας πατρικής Λόγε, Μύσταις παρέσχες πίστιν ασφαλεστέραν...
Κι η
δόξα Θεού μέσα από τους δερμάτινους χιτώνες, εν οστρακίνοις σκεύεσι,