Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

το θέλειν και το δύνασθαι στην Θεοτόκο...

Η καλή μας Παναγία έχει σύνδρομο το θέλειν και το δύνασθαι. …και τόχει αποδείξει, ότι ΑΝ θελήσει, μπορεί.


(διαχρονικός λόγος προς κάθε άνθρωπο αλλά και στα παρόντα, προς  έλληνα και ελλάδα) 


Σε μας έγκειται να βρούμε τον τρόπο πώς να κάνουμε την καλή μας Παναγία να θελήσει την σωτηρία μας. Ψυχής τε και σώματος… 

Κατά το 1830, επειδή υπήρχε στο Άγιον Όρος πολύς τουρκικός στρατός, για ένα διάστημα δεν είχε μείνει στην Μονή Ιβήρων κανένας μοναχός.

Είχαν φύγει οι Πατέρες, άλλοι με τα άγια Λείψανα, άλλοι για να βοηθήσουν στην Επανάσταση. Ερχόταν στο μοναστήρι μόνον ένας μοναχός από μακριά πού άναβε τα κανδήλια και σκούπιζε. Μέσα και έξω από το μοναστήρι ήταν τουρκικός στρατός, και αυτός ο καημένος σκούπιζε και έλεγε:

«Παναγία μου, τι θα γίνει μ' αυτήν την κατάσταση;». Μία φορά που προσευχόταν με πόνο στην Παναγία,* βλέπει να τον πλησιάζει μία γυναίκα - ήταν η Παναγία - πού έλαμπε και το πρόσωπο της ακτινοβολούσε. Του παίρνει την σκούπα από το χέρι και του λέει: «Εσύ δεν ξέρεις να σκουπίζεις καλά· εγώ θα σκουπίσω». Και άρχισε να σκουπίζει. Ύστερα εξαφανίσθηκε μέσα στο Ιερό. Σε τρεις μέρες έφυγαν όλοι οι Τούρκοι! Τους έδιωξε η Παναγία*….


Τη δυστυχία τους έκλαιγαν οι Σέρβοι,
αλλ’ ο ζωντανός Θεός δεν τους θυμήθηκε-
γιατί εκείνοι δε θυμήθηκαν το Θεό,
ούτε τις αμαρτίες τους.

Εν τω μεταξύ, Ζαχαρίας μεθερμηνεύεται ... αυτός που θυμάται τον Θεό και ο Θεός τον θυμάται... [με την αφωνία του Ζαχαρία (ως κεφαλή)  έως ότου γεννηθεί ο αγ.Ιωάννης Πρόδρομος ΣΗΜΑΙΝΕΙ την ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ... έτσι, ΑΝ ΘΕΛΕΙ κάποιος, να ΘΥΜΗΘΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να εισακουστεί... και αντίστοιχα Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΗΘΕΙ από το πέρασμα αυτού του κομβικού ‘’σημείου’’ .

Ατομικά και συλλογικά οι πολίτες της πατρίδας μας, κλαίνε την δυστυχία τους κι ο Θεός κάνει πως δεν τους ακούει. Η καλή μας Παναγία μοιάζει να μην θέλει να σώσει, ενώ μπορεί.

Στο: Ο βράχος του Κύνωπα στην Πάτμο γράφηκαν δυο σχόλια συνειρμικά με την πνευματική περίοδο της νηστείας του 15αύγουστου και τα 2 αναγινωσκόμενα ευαγγέλια μικρού και μεγάλου παρακλητικού.

Αυτό θέλει ο Θεός, το ίδιο κι η Παναγία μας.

Δια του μικρού παρακλητικού** , εξομολόγηση και δια του μεγάλου παρακλητικού, κίνηση και ακινησία (ΜΑΡΘΑ+ΜΑΡΙΑ) ακρόαση και τήρηση των εντολών, προς φιλόθεη + φιλάνθρωπη βιωτή. ΣΤΑΥΡΟΣ (με κάθετο σκέλος την φιλοθεΐα και οριζόντιο την φιλανθρωπία), σταυρός που υπόσχεται και απεργάζεται την ποθούμενη ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Μιας φιλανθρωπίας (ουμανισμού) και διακονίας που από μόνη της, χωρίς XC και ορθοδόξως φιλοθεΐα, όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά και τελικώς θα κατακρίνει. Σχηματικά, εξωστρεφώς εκτυπώνεται κάπως η άνοδος δια Της ολκάδος των θελόντων σωθήναι, αλλά η Βασιλεία είναι εντός. Μετέστη προς την Ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής… Εκεί, εντός ευχόμαστε και μακάρι να ‘’εργαζόμαστε’’ ως συνεργάτες του θείου σχεδίου που το σώμα εσωκλείει την ουσία σαν θησαυρό.



Και η μετοχή, έχει προϋποθέσεις….

Ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος, παρατηρεί: Ότι και πάντες οι Άγιοι τον Λόγον του Θεού εν εαυτοίς συλλαμβάνουσι τη Θεοτόκω παραπλησίως και γεννώσιν αυτόν και γεννάται εν αυτοίς και γεννώνται υπ’ αυτού και πως υιοί και αδελφοί και μητέρες αυτού χρηματίζουσιν.

Δια Της Θεοτόκου… να εγκατασταθεί ως χρυσοπλοκώτατος πύργος και να ανορθωθεί ως δωδεκάτειχος πόλις. Να αναπαυθεί Ο Κύριος, σαν σε ηλιοστάλακτο θρόνο (τα σα εκ των σων και χωρίς Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν…), να γίνει η καρδιά και η ζωή μας καθέδρα του Βασιλέως να ζούμε το ακατανόητο θαύμα να γαλουχείτε ο Δεσπότης από Την Θεοτόκο, εν ημίν.

Αυτά δε τα 12 τείχη επί του σώματός μας είναι η επίσκεψις του Τριαδικού Θεού εν πράγμασι και βιωματικά ως σταυρός. Κεφαλή (ως κορωνίδα, προσευχή) κοιλία (ως βάση, νηστεία) δεξιά και αριστερά πλευρά, ως ακρόαση και τήρηση.

Δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει άγιος και σεσωσμένος χωρίς αυτές τις θείες παραμέτρους και εκτός Αυτού του Σώματος. Της Μητέρας μας Ορθοδόξου Εκκλησίας και Θεοτόκου.

Αμήν δι ευχών, να βάλουμε αρχή μετανοίας και θείας εργασίας.  

---








Χρυσοπλοκώτατε πύργε,
και δωδεκάτειχε πόλις,
ηλιοστάλακτε θρόνε,
καθέδρα του Βασιλέως,
ακατανόητον θαύμα,
πως γαλουχείς τον Δεσπότην.


1 σχόλιο:

  1. στην αγιοριτικη κυρα
    στα μονοπατια τα γνωστα σε σενα
    τα χναρια σου αυλα
    σμιγουν με τ αμπελια
    τα μποστανια
    κ τα αγριολουλουδα
    στην πλευρα του ηλιου
    καθεσε κ αγναντευεισ ισα μακρια τ αφρισμενο αιγαιο
    που κονταροκτυπιεται ανυπομονα
    στ αποτομα βραχια υου αθου
    φεγγα ηλιε φεγγα γιε μου
    σ αυτη εδω τη γη
    σ αυτο εδω το σπιτι
    υμνολογουν κ προσκυνουν εσενα

    ΑπάντησηΔιαγραφή