Εις το γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου (αγ.Λουκά αρχιεπισκόπου συμφερουπόλεως)

Λόγος εις το Γενέθλιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας (Αγ. Λουκάς αρχιεπ. Κριμαίας)

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, εκατομμύρια και δισεκατομμύρια άνθρωποι, είναι άνθρωποι κοινοί, τους οποίους η Αγία Γραφή ονομάζει «λαόν της γης» (Δ’ Βασ. 15, 5). Γιατί τους ονομάζει έτσι; Γιατί αυτοί μοιάζουν με γκρίζο χορτάρι ή με χαμόκλαδα. Δεν έχουν στη ζωή τους κάποιους ανώτερους σκοπούς και επιδιώξεις, ο νους τους είναι πολύ επιπόλαιος και ασχολείται μόνο με τις βιοτικές μέριμνες, τα γήινα αγαθά και τα καθημερινά προβλήματα.

Εις το γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου (γερ.Γεωργίου Καψάνη)

(† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης)

Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι εκείνη η οποία συνήργησε όσο κανένας άλλος άνθρωπος στην σάρκωσι του Υιού και Λόγου του Θεού, ως γεννήσασα τον Χριστό εν παρθενία και δοθείσα ολοκληρωτικά στον Χριστό. Έγινε και η πρώτη πολίτης της Βασιλείας των Ουρανών και η πρώτη μετά τον Χριστόν θεωθείσα, ο πρώτος θεωμένος άνθρωπος, θεός μετά τον Θεόν, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, έχουσα τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος, και προΐσταται των σωζομένων, κατά την εύστοχο φράσι Ορθοδό­ξου θεολόγου.

Προΐσταται λοιπόν της Εκκλησίας η Κυρία Θεοτό­κος και όλων των συνάξεων και πανηγύρεων και εορτών της Εκκλησίας και των ευχών και προσευ­χών· έχει την πρώτη θέσι μετά τον Σωτήρα Χριστό, τον Μονογενή της Υιό. Πληρούται στο πρόσωπο της Αειπάρθενου και η δική της προφητεία, την οποία εν Πνεύματι Αγίω είπε· «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί», αλλά και εκείνης της απλής γυναικός· «μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας».

Εις το γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου (αγ.Ιωάννου Δαμασκηνού)

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

Ἐλᾶτε ὅλα τὰ ἔθνη, κάθε ἀνθρώπινη γενιά, καὶ κάθε γλώσσα, καὶ κάθε ἡλικία, καὶ κάθε ἀξίωμα, νὰ γιορτάσουμε μὲἀγαλλίαση τὴ γέννηση τῆς παγκόσμιας χαρᾶς. Γιατὶ ἂν οἱ εἰδωλολάτρες, μὲ ψεύτικα δαιμονικὰ παραμύθια ποὺ ξεγελοῦν τὸ μυαλὸ καὶ  σκοτεινιάζουν τὴν ἀλήθεια, κι᾿ ἂν ἀκόμα προσφέροντας ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν τιμοῦσαν γενέθλια βασιλιάδων, ποὺ τοὺς τυραννοῦσαν σ᾿ ὅλη τους τὴ ζωή, πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ τιμοῦμε τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἀνώρθωσε ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, ποὺ ἄλλαξε τὴ λύπη τῆς πρώτης μας μητέρας, τῆς Εὔας, σὲ χαρά;  Ἐκείνη ἄκουσε τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: «Μὲ πόνους νὰ γεννᾷς τὰ παιδιά σου». Αὐτή: «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη».  Ἐκείνη: «Στὸν ἄνδρα σου ἡ ὑποταγή σου». Αὐτή: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου».

από Θεοτοκάριον αγ.Νεκταρίου

Ὑμνοῦμέν Σε παρθένε ἁγνή Θεοκυῆτορ
δι’ ἧς τό θεῖον κάλλος ἀνέτειλε τῷ κόσμῳκαὶ 

πόθῳ γλυκυτάτῳ, κόρη, Σὲ εὐλογοῦμεν.

Γλώσσῃ ἱερωτάτῃ καί χείλεσι ἁγίοις
καρδίᾳ ἁγνευούσῃ ψυχῇ καθαρωτάτῃ
ὁμολογοῦμεν πάντες ἁγνήν Θεοῦ μητέρα.

Φλόγα τήν βάτῳ πάλαι ὁ νομοδότης βλέπων
μὴ πυρπολοῦσαν, κόρη, τόν τύπον κατενόει
τοῦ τόκου Σου τοῦ θείου, ἁγνή Θεοκυῆτορ.

Εὐλογημένη Χαῖρε, Θεογεννῆτορ κόρη,
ὡς ἀληθῶς τῆς πάλαι ἀρᾶς ἠλευθερώθη
τό γένος τῶν ἀνθρώπων
τῷ τόκῳ Σου Παρθένε,

Σῆς συμπαθείας, κόρη, ἀξίωσον βοῶ Σοι,
ἡ μόνη ἀπορρήτως κυήσασα τὸν Λόγον
καί σῶσον σαῖς πρεσβείαις
τούς πίστει Σέ ὑμνοῦντας.

Εις το γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

Ἐλᾶτε ὅλα τὰ ἔθνη, κάθε ἀνθρώπινη γενιά, καὶ κάθε γλώσσα, καὶ κάθε ἡλικία, καὶ κάθε ἀξίωμα, νὰ γιορτάσουμε μὲἀγαλλίαση τὴ γέννηση τῆς παγκόσμιας χαρᾶς. Γιατὶ ἂν οἱ εἰδωλολάτρες, μὲ ψεύτικα δαιμονικὰ παραμύθια ποὺ ξεγελοῦν τὸ μυαλὸ καὶ  σκοτεινιάζουν τὴν ἀλήθεια, κι᾿ ἂν ἀκόμα προσφέροντας ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν τιμοῦσαν γενέθλια βασιλιάδων, ποὺ τοὺς τυραννοῦσαν σ᾿ ὅλη τους τὴ ζωή, πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ τιμοῦμε τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἀνώρθωσε ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, ποὺ ἄλλαξε τὴ λύπη τῆς πρώτης μας μητέρας, τῆς Εὔας, σὲ χαρά;  Ἐκείνη ἄκουσε τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: «Μὲ πόνους νὰ γεννᾷς τὰ παιδιά σου». Αὐτή: «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη».  Ἐκείνη: «Στὸν ἄνδρα σου ἡ ὑποταγή σου». Αὐτή: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου».

(κείμενο του Αγίου Νεκταρίου για τον κοσμοϊστορικό ρόλο των Ελλήνων) μονοτονικό

(κείμενο του Αγίου Νεκταρίου για τον κοσμοϊστορικό ρόλο των Ελλήνων, ιδίως εν σχέσει με την διάδοσιν του Ευαγγελίου)

(σε μονοτονικό για ευανάγνωστο)

Ελληνική φιλοσοφία. Δυό λέξεις· αλλά λέξεις μεσταί μεγάλων και υψηλών εννοιών· εν αυταίς εγκολπούται η τελεία περί ανθρώπου έννοια· εν αυταίς συνάπτονται τα πέρατα της φιλοσοφικής ενεργείας· εν αυταίς περιλαμβάνεται το σύνολον των επιστημονικών αρχών· εν αυταίς εκφράζεται το πνεύμα της αναπτυχθείσης ανθρωπότητος· εν αυταίς χαρακτηρίζεται η τελεία του ανθρώπου εικών· εν αυταίς ομολογείται το μέγεθος του ανθρωπίνου νου· το ύψoς της ανθρωπίνης διανοίας, το βάθος των εννοιών, η ισχύς και το κάλλος του λόγου, η λεπτότης των διανοημάτων, η ευκρίνεια και η σαφήνεια αυτών, η δύναμις, η χάρις αυτών, και τέλος η θειότης του ανθρώπου. Η ελληνική φιλοσοφία είναι η θεμελιώδης αρχή της αληθούς αναπτύξεως και μορφώσεως, είναι ο παιδαγωγός του ανθρώπου, ο ποδηγέτης προς την ευσέβειαν. Αύτη εγένετο διδάσκαλος της αληθείας, διδάσκουσα τον άνθρωπον τις εστι, τις η εν τω κόσμω αποστολή αυτού, και τι δέον εργάζεσθαι, διδάσκουσα αυτόν την ύπαρξιν του Θεού, την σχέσιν αυτού προς το θείον, και την σχέσιν του Θεού προς τον άνθρωπον· διδάσκουσα τα θεία ιδιώματα και την συγγένειαν του ανθρώπου προς το θείον. Η Ελληνική φιλοσοφία εδίδαξεν την πρόνοιαν του Θεού προς την ανθρωπότητα και εγένετο δια των υγιών αυτής θεωριών παιδαγωγός της ανθρωπότητος εις Χριστόν.

Σε αυτόν τον κόσμο είμαστε μόνον εγώ και ο Θεός (αββάς Αλώνιος)

 ‘’Φυσικά’’ και θα μπορούσε να είναι παρεξηγήσιμο το συμπέρασμα και ρήμα και λόγος του αγίου, αν δεν γνωρίζουμε το σύστημα αναφοράς πάνω στο οποίο λέγεται, αλλά και όσο οι μυστικές διεργασίες που το προκάλεσαν, μένουν αφανείς.

Αιτούμενοι την γνωστοποίηση των άδηλων και κρυφίων της σοφίας του Θεού, που οι άγιοι κοινώνησαν και βίωσαν, τολμάμε να συντάξουμε δυο σχετικές σκέψεις. 

…11 ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται. (Λουκ.ιδ)

‘’Ισχύει’’ ο τίτλος του παρόντος άρθρου σε απόλυτο τιμή. Η διαφορά του προσήμου αν δλδ είναι θετικό ή αρνητικό (οπότε παρεξηγήσιμο ή ευκτέο), εξαρτάται από την θέση του ‘’εγώ’’. Ο υψώνων τον εαυτό του πάνω από τους άλλους, όντως στον κόσμο (του) δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν και τον Θεό, καθώς όλοι οι άλλοι είναι αποκάτω και έξω. Ο ταπεινώνων τον εαυτό του κάτω από όλους, τους βρίσκει ΟΛΟΥΣ μπροστά του στον δρόμο προς τον Θεό και επιθυμεί από γνήσια αγάπη να τους αγκαλιάσει (με διάπλατο άνοιγμα χεριών και καρδιάς – ως επί του Σταυρού Ο Κύριος) συνανυψώσει.

θαύμα Παναγίας βαρνάκοβα

Γυναῖκα μου, ἔστειλες τήν Παναγία στό σπίτι μας!

Σωτήρης Κ. από Αγρίνιο, πατέρας τριών παιδιών. Ήλθε κρατώντας μια λαμπάδα σαν τον κορμό μικρού δένδρου! Ήταν πλημμυρισμένος χαρά κι ευγνωμοσύνη. Μαζί του είχε έλθει και η ευσεβής γυναίκα του.

Πριν μερικές εβδομάδες ,πιστοί από το Αγρίνιο με τον π. Θεόκλητο είχαν έρθει στην Βαρνάκοβα, για να προσκυνήσουν και να κάνουν και Θεία Λειτουργία. Μαζί τους είχε έλθει και η σύζυγος του κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή του ιδίου.
- Ήμουν άρρωστος από πολύ καιρό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν τί έχω. Έφθασα στο σημείο να μην έχω κουράγιο να οδηγήσω το αυτοκίνητο, να πάω να ψωνίσω για τα παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος την ημέρα που ήλθε και πρόσθεσε:

λογική και έμπνευση σε επίπεδα (με γνώμονα την πρόοδο του Σταυρού)

ένα σχόλιο, πάνω στο: ‘’είναι αλήθεια ότι πολλές μεγάλες σκέψεις έχουν συλληφθεί καθώς βαδίζουμε...’’

Άνθρωπος… βαθύτατη λέξη που η ακρίβεια απόδοσης της εννοίας, κατά το ‘’αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις’’ , μας δίνει τον γνώμονα κίνησής μας προς αυτήν. Ο έχων του Ανδρός (ανθρ) την όψη (ωπος) και άνδρας σημαίνει σοφός με Τον Άνθρωπο, την ενυπόστατη σοφία. Εικόνες Του είμαστε, πλασμένες προς καθ’ωμοίωση. Ο Εσταυρωμένος (και αναστάς) Λόγος το πρωτότυπο και πρότυπο. Όχι απλά ‘’τι’’ είναι αλήθεια, αλλά ‘’τις’’. Στην δεύτερη ερώτηση απαντά εγώ ειμί (η Αλήθεια) στην πρώτη σιωπά.       

Σταυροειδής είναι και η εικόνα του ανθρώπου στις διάφορες ενέργειές του. [ένας σταυρός είναι ο όλος άνθρωπος... (αφήνουμε πίσω την βιολογική γέννηση - βαδίζουμε προς τα εμπρός, προς το βιολογικό τέρμα ΟΡΙΖΟΝΤΙΟ ΤΜΗΜΑ ΧΡΟΝΟΣ - πάνω ο μακρόκοσμος κάτω ο μικρομικρόκοσμος ΚΑΘΕΤΟ ΤΜΗΜΑ ΧΩΡΟΣ) κι όλοι εμείς οι άνθρωποι, συμπυκνωμένοι σαν χωροχρονικοί σταυροί, εκατέρωθεν Του Ενός. Εκεί και η κρίση... του μεν καταγομένου εις Άδην τω βάρει της βλασφημίας, του δε κουφιζομένου πταισμάτων, προς γνώσιν θεολογίας… για τον χωροχρόνο... και μυστικά και μυστηριακά εφόδια ζωής που καταδεικνύει το πώς καλύπτονται τα χωροχρονικά κενά μας, ώστε να ομοιάσουμε το πρότυπο και Πρωτότυπο].                

Σταυροειδώς και ο μεταβολισμός του (Μεταβολισμός φυσικός και πνευματικός). Από ''λάσπη και θείο πυρ'' είμαστε πλασμένοι, με μας διαχειριστές και των δύο. Το δε μέτρο της ορθολογικής και ορθόδοξης χρησιμοποίησης, η καθαρότητα εισερχομένων και εξερχομένων.  
                    

Σταυρός και το παρόν ζεύγος, με την λογική οριζόντιο τμήμα που φαίνεται και έμπνευση κάθετο (ως πνεύμα αόρατο, αλλά ουσιώδες ενεργό και διαπυδούν***** στα χοϊκά).         

ευχή αγίου Ισαάκ Σύρου

... δέν ἔχω καρδίαν θλιβομένην πρός ἀναζήτησίν σου,
δεν ἔχω μετάνοιαν,δέν ἔχω κατάνυξιν,
οὐδέ δάκρυα, τά ὁποῖα ἐπαναφέρουσι τά τέκνα είς τήν ἰδίαν αὐτῶν πατρίδα.

Δεν ἔχω, Δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν·
ἐσκοτίσθη ὁ νοῦς μου ἀπό τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου,
καί δέν δύναται ν' ἀτενίσῃ πρός Σέ μετά πόνου·
ἐψυχράνθη ἡ καρδία μου ἀπό τό πλῆθος τῶν πειρασμῶν,
καί δέν δύναται νά θερμανθῇ διά τῶν δακρύων τῆς προς Σέ ἀγάπης.

Ἀλλά σύ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός μου, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν,
δώρησαί μοι τελείαν μετάνοια, καί καρδίαν ἐπίπονον, ἵνα ὁλοψύχως ἐξέλθω εἰς ἀναζήτησίν Σου· διότι ἄνευ σοῦ θέλω ἀποξενωθῆ ἀπό παντός ἀγαθοῦ.

Το ''πάσχα''του καλοκαιριού και η εκπλήρωση του θείου σχεδίου και θελήματος…

[απευθύνεται Ο Θεός στον πλανήσαντα όφι (δια του πλάνου φωτός) τους πρωτοπλάστους, στον πρώην όρθιο και μετέπειτα έρποντα…] …15 καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν. (Γεν.γ’)

Μετά την θανατηφόρο (ελεύθερη) επιλογή του ανθρώπου, εκπέσας κατ’αρχάς από εντός του παραδείσου απέναντι, και μετά κατέναντι, (2-5-ς) , ακολουθών την φυγόκεντρο, εξοστρακιζόμενος ολέθρια, Ο Τριαδικός Θεός ‘’συλλαμβάνει και υλοποιεί ΑΜΕΣΑ το σχέδιο σωτηρίας του πλάσματός Του’’.   

Εις την Πάνδοξον Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Παναχράντου Θεοτόκου (Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας)

Kανείς νομίζω δεν αγνοεί ότι σπουδαιότερος αγώνας ρητορικής εγκωμιαστικού λόγου δεν μπορεί να υπάρξη από αυτόν εδώ, εάν βέβαια ήθελε προσπαθήσει κανείς να τηρήση τα καθιερωμένα και πρέποντα. Εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι τόσο περισσότερο να επιδιώξω στην προκειμένη περίσταση τον πρέποντα λόγο, όσο νομίζω ότι όλοι μεν οι άνθρωποι οφείλουν ασφαλώς αυτό τον άθλο των εγκωμίων προς την Παρθένο, πλην όμως ούτε είναι καν δυνατόν να ελπίζουν ότι θα ανταποκριθούν με τα εγκώμιά τους στο μεγαλείο της πραγματικότητας. Γι' αυτό ακριβώς δεν είναι δυνατόν να μας κατηγορήσουν για τόλμη. Γιατί πού υπάρχει τόλμη; Το να καταπιάνεται βέβαια κανείς με υψηλά θέματα και να εγκαταλείπη την προσπάθεια εμπρός στο ενδεχόμενο μιας ήττας δεν θα ήταν λογικό. Πράγματι κανείς απολύτως δεν θα μπορούσε να κατηγορήση όσους υστέρησαν στον αγώνα τον οποίο κανείς δεν είναι δυνατόν να κερδίση. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθή υποχώρηση ή ήττα ό,τι είναι έκτος ευθύνης και κατηγορίας; Αφού λοιπόν προσήρμοσα το λόγο με τις δυνάμεις μου, θα πλέξω το εγκώμιο της Παρθένου, προσθέτοντας ότι δεν το επιχειρώ αυτό για να κάμω γνωστές στους ακροατές τις χάριτες της Παρθένου που τυχόν αγνοούν, γιατί δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε ν' αγνοή το κοινό αγαθό, αλλά για να κάμω, με την ανάμνηση της αιτίας της σωτηρίας μου, καλύτερη την ψυχή, σε όσους βέβαια είναι τούτο δυνατόν, αφού θυμηθώ και τη δική μου σωτηρία. Γιατί γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μου φαίνεται ότι όλοι ύμνησαν την Παναγία και δεν υπάρχει κανείς που να μην έκαμε αυτόν τον αγώνα, επιτυγχάνοντας βέβαια άλλος λιγώτερο και άλλος περισσότερο το σκοπό του. Γιατί είναι πολυύμνητη η Παρθένος όχι μόνο αφότου γεννήθηκε, αλλά και πριν ακόμη χαρισθή στους ανθρώπους.

2. Γιατί βέβαια και οι προφήτες και οι οραματισμοί και οι προφητείες τους τη 

Για τον χαρακτήρα

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι άνθρωπος δεν αλλάζει μετά τα 40. Άλλοι λένε πως δεν αλλάζει μετά την ενηλικίωσή του στα 18. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας έχουν ολοκληρωθεί μέχρι την προσχολική ηλικία.

Προσωπικά θεωρώ πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει ποτέ... εκτός κι αν επιτρέψει να τον αναμορφώσει η Δύναμη της Χάριτος του Θεού ... ή αν μάθει να διαχειρίζεται συνειδητά και δυναμικά τις υποσυνείδητες και αδύναμες ιδιότητες του εαυτού του ...

Με αφορμή το παραπάνω περί χαρακτήρος, (Νικήτα Καυκιού) δυο σκέψεις…

Χαράχτηκε ως επί πέτρας η πινελιά του Θεού Δημιουργού στον καθένα ξεχωριστά, με την πλάση. Μοναδικά και ανεπανάληπτα ως πρόσωπο. Εμφυσήθηκαν και οι αρετές, μέσω θείας πνοής, σε κάθε καλούπι, κι αυτή είναι η θεόσδοτη και θεοεπίβλεπτη αρχή, ως βάσις.

Πρόοδος Τιμίου Σταυρού και πρόοδος κοίμησης… (ζεύγη συντιθέμενα και ζεύγη ανεπίδεκτα ένωσης)

Οι τα πάντα στην Εκκλησία, άριστα ταξάμενοι άγιοι πατέρες, μας παρέδωσαν την 1η αυγούστου να τιμούμε μια διττή πρόοδο. Ομόρροπη και ομόπνοη. Εκ του θανάτου εις την Ζωήν.

Δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω... και … εἶπε δὲ Μαριάμ· ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου. (Λουκ.α’38)

Το πρακτικό και θεωρητικό πρότυπο κάθε ανθρώπου, που επιζητεί Ζωή, αφού ‘’σταυρωθεί’’ / προσηλωθεί σε Αυτόν, με ταπεινότητα, υπακοή ώστε να είναι δυνατή η φιλοξενία της Αγίας Τριάδος, όπως λειτούργησε και στον Αβραάμ, είναι Η Μητέρα της Ζωής και Φωτός.  

Στην αρχή ο σταυρός, ως τρίκλωνο δένδρο, είναι απρόσωπο, όσο όμως φυτεύεται στην καρδία σαν επίσκεψη Αγίας Τριάδος και φιλοξενία (Ανθρώπου και ανθρώπου/ φιλοθεΐας και φιλαδελφείας), ποτίζεται από τα ιορδάνεια ρείθρα ως μετάνοια για να φυλλοβολήσει / συγ-χωρεθεί (στο Ένα Σώμα μέσω Ενός Βαπτίσματος εις άφεσιν αμαρτιών) και κοινωνεί Χριστό επί Σταυρού για να καρποφορήσει, (μέσω ισχυόντων μυστηρίων) γνωρίζεται (ο Τίμιος Σταυρός) ως πρόσωπο.  

5 άρτοι και 2 ιχθείς (αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. 

Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα. Το ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού. 

Περί αοράτων δεσμών

Κυκλοφορεί στο νετ (φβ) ένα ‘’έξυπνο’’ βιντεάκι, που τιτλοφορείται : τα αόρατα σκοινιά στην ζωή μας…   https://www.facebook.com/enallaktikidrasicom/videos/1207265849418783/

Η διάκρισις, η μητέρα των αρετών, μας συμπληρώνει τις προϋποθέσεις, που δεν φαίνεται να τίθενται υπόψην στους αναζητούντες πραγματική κι όχι φανταστική ‘’ελευθερία’’ , την στιγμή που οι άγιοι λένε, τέλειος νους, νους αφάνταστος.  

οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν … μεμέρισται ὁ Χριστός; (περί Αληθείας και Λόγου ο λόγος)

‘’σήμερον’’ με την ανάμνηση του πολλαπλασιασμού των 2 ιχθύων και 5 άρτων που μας θύμισε το ευαγγέλιο* αλλά και εκ του οικείου αποστόλου, μας εξάγει από την λήθη, ως α-λήθεια δύο στέρεες βάσεις πάνω στις οποίες στηρίζονται οι ορθόδοξες θέσεις περί Αληθείας. Επ’αυτών, δομείται και τρέφονται οι λόγοι δια Λόγου, και συντηρούνται τα σύμπαντα.

Η ψυχική ιατρεία του Αγίου Παντελεήμονος (+ Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης)

Εἰς τό Ἀπολυτικιο τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος τοῦ ὁποίου σήμερα ἐπιτελοῦμε τήν μνήμην, παρακαλοῦμε τόν Ἅγιον νά πρεσβεύῃ στόν Κύριο, διά τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν μας. Θά περίμενε κανείς ὅτι, ἀπό ἕνα τόσο μεγάλο ἰατρό, ὅπως εἶναι ὁ Ἅγιος Παντελεήμων, νά ζητούσαμε τήν ἰατρεία τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία ζητάει τήν ἴασι τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν, τῶν παθῶν, οἱ ὁποῖες πολλές φορές εἶναι ἡ αἰτία τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν, ἀλλά καί οἱ ὁποῖες εἶναι καί οἱ χειρότερες, διότι οἱ μέν σωματικές ἀσθένειες μπορεῖ νά κάνουν καί καλό στόν ἄνθρωπο, ψυχικό καλό, νά τόν ὁδηγήσουν σέ μετάνοια, ἀλλά οἱ ἀσθένεις τῆς ψυχῆς τά πάθη δηλαδή, αὐτά ὁδηγοῦν στόν αἰώνιο θάνατο.

Κανών Παρακλητικός εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον την «ΦΟΒΕΡA ΠPOΣΤAΣIA..»

Ψαλμός ρμβ (142)

- Και ευθύς.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου (δ')

Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ ...

Της Παναχράντου τη Πανσέπτω Εικόνι, οι συνεχόμενοι δεινοίς τε και πόνοις, εν στεναγμοίς και δάκρυσι κραυγάζοντες πιστώς, πρόφθασον, βοήθησον Φοβερά Προστασία, αρωγός και στήριγμα των εις Σε προστρεχόντων, το έλεός Σου δείξον εφ' ημάς, τους εκ καρδίας πιστώς μεγαλύνοντας.

Δόξα Πατρί. ..

Απολυτίκιον, Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.

Ο ένσαρκος άγγελος των Προφητών ή κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος της Παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας, Ελισσαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει, και λεπρούς καθαρίζει διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.

Και νύν και αεί. ..

Πίστις – συνειδητότητα – απιστία και θεομαχία

‘’σήμερα’’ στο ευαγγέλιο* (της 23ης Ιουλ) και προφ.Ιεζεκιήλ ακούμε και βλέπουμε… την διαφορά στάσεως Του Κυρίου απέναντι σε τύπους ανθρώπων αλλά και μερίδος ανθρώπων έναντι XC.

1. Σε αυτούς που έχουν συνείδηση και είναι στα ‘’λογικά’’ τους, τους ρωτά: …πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι;

2. Στους κωφούς και δαιμονισμένους, Ο Κύριος, ΔΕΝ τους ρωτά για να τους θεραπεύσει, αφού δεν είναι στα συγκαλά τους.

3. … οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια.

Λαμβάνοντας θετική απάντηση, …τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί.    

Προφήτης Ηλίας και εξομολόγηση…

Η διάρκεια της όλης υπόθεσης ως ιστορικό, κρατά πάνω από 30 χρόνια, δείχνοντας και τον σκοπό της ζωής, όπως καταδείχθηκε και (αλλού) με το πλυσταρηό… καθαρότητα προς θείαν κοινωνίαν. Μυστική και μυστηριακή μετοχή από τώρα και στους αιώνες, γιατί αν δεν καταφέρουμε να κοινωνήσουμε XC από εδώ, ούτε ‘’μετά’’ δεν θα μπορέσουμε, ορίζοντας την Ορθοδοξία ως απόλυτη φυσική και υπερφυσική θεωρία και πράξη και καθόλου μεταφυσική ή φανταστική με ‘’θα’’ .  

Οι γονείς είχαν μείνει στην Θες/νίκη τα δε δύο αδέλφια, με τον έναν υποψήφιο στην ΣΣΕ να βρίσκονται στην Αθήνα για εξετάσεις. Εποχή, 1977.

Στα ιατρικά, ένα μεσημέρι του κοινοποιούν να ξαναπεράσει και την επόμενη ημέρα, για επανέλεγχο. Αυτό θορύβησε τα αδέλφια και γρήγορα, παρά την περασμένη ώρα (2μμ) τρέξαν σε μικροβιολόγο αιτούντες αν είναι δυνατόν μια γρήγορη εξέταση να δουν που είναι το πρόβλημα για να το λύσουν ΑΝ γίνεται.

Αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο…

‘’σήμερα’’ του προφήτη Ηλία ακούμε στο ευαγγέλιο* : ...καὶ ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα, καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ᾿ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν. αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο.

Η άκαρπος συκή (και συναγωγή) ανέκαθεν ως έκφρασις κακού πάντα θα θυμώνει και πάντα θα θέλει Τον Άνθρωπο και τον άνθρωπο και την Εκκλησία (και Σώμα Του) να κατακρημνίσει. Αυτός και αυτοί (οι δούλοι και υπηρέτες και φίλοι Του), ως τέκνα Θεού, χάριτι θα διέρχονται δια μέσου αυτών.

Θα ‘’διέρχονται’’ μέχρι της καθορισμένης ώρας που θέτει Ο Κύριος στην οικονομία Του, μετά από παραχώρηση και για την εφαρμογή του φιλάνθρωπου σχεδίου Του, να ‘’υπερισχύσουν’’ τα ανίσχυρα των ισχυρών. Μέχρι τότε (και πάντα) δικαίων δὲ ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος**.     

Εν τω μεταξύ, …30 ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. 31 μὴ οὖν φοβηθῆτε· (Ματθ.ιβ’)...

Ἀγίας Μαρίνας λεπτή παρουσία... (για τους πειρασμούς και τη θεία επέμβαση τη αιτήσει)

  

Ένας αδελφός, πριν πολλά χρόνια, είχε κάποιο σχετικό βίωμα... μπορεί να θεωρηθεί λεπτολογία, ακόμη και ασήμαντο, αλλά αφού είναι ενδεικτικό στάσης και δράσης και φιλοσόφησης ζωής, προς δόξαν Θεού Του συνοδοιπορούντος (Αυτού και των αγίων Του, ως Εν - κατά το όπου ειμί Εγώ εκεί ...), ας μου επιτραπεί, η αναφορά…

διάβαζε λοιπόν ένα βιβλίο πνευματικό (αγίου Ισαάκ Σύρου ασκητικά) καλοκαίρι φυσικά με ανοιχτή πόρτα.

Σε κάποια στιγμή, περνάει ανάμεσα από αυτόν και το βιβλίο, ένα ζουζουνάκι.

Με την πρώτη διέλευση δεν του δίνει σημασία. Στην δεύτερη, το λοξοκοιτάει στην τρίτη το παρατηρεί/ακολουθεί... Στην τέταρτη σηκώνεται, κλείνει το βιβλίο ανάποδα και αρχίζει να το κυνηγάει... γιατί τον ενοχλούσε... ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ολόκληρη ΩΡΑ...

η δύναμη τού Ψαλτηρίου

δύο περιστατικά ακόμη που αναφέρονται στην δύναμη τού Ιερού Ψαλτηρίου, προς ενημέρωσιν.

1. Τον Ιούνιο του 2011 στο Ξενοδοχείο "ΤΙΤΑΝΙΑ" στην Αθήνα, έγινε το ΠΡΩΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΑΓΩΝ.

Κάποιος αγιασμένος κληρικός πληροφορούμενος μέσω πνευματικών του παιδιών το γεγονός συμβούλευσε τα παιδιά του να "πιάσουν τα γωνιακά δωμάτια τού ξενοδοχείου και να βάλουν εκεί ανθρώπους να διαβάζουν το Ψαλτήριον"

 Το αποτέλεσμα.... ΟΙ ΜΑΓΟΙ ΠΛΑΚΩΘΗΚΑΝΕ ΣΤΟ ΞΥΛΟ!!!! ΔΕΡΝΑΝΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΔΕΡΝΕΙ ΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΡΝΟΝΤΑΙ!!!! Και επιπλέον... ΕΦΕΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΤΑΝΙΑ ΩΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΔΙΩΚΕ ΦΛΟΓΟΒΟΛΟ!!!!!!

Περί Αληθείας και αιρέσεων

Ήλθες, εφάνης το Φως το απρόσιτον. Ακινητείς (Κύριε) ως Ήλιος ανηρτημένος επί του Σταυρού. Δεύτε ουν και ημείς συσταυρωθώμεν ίνα συναναστηθώμεν…

Σταυρός… η δόξα των αγγέλων και τραύμα των δαιμόνων. Η αλήθεια εκ της γης ανέτειλε, βιούμενη και γνωριζόμενη ολοέν και εκτυπώτερον στο ‘’δεύτε προσκυνήσωμεν…’’, με στόχο από το απρόσωπο και γενικό, στο πρόσωπο προς Πρόσωπο.

Κι έρχεται ‘’σήμερα’’ δολίως η πρόταση, πως αφού η αγάπη ενώνει και η αλήθεια χωρίζει, να κάνουμε στην άκρη την αλήθεια. Έτσι όμως, ‘’ο θεός’’ προβάλλεται σαν να υπερτερεί και γίνεται στόχος αντί Τριαδικός Θεός* . Πατήρ (αγάπη) χωρίς Υιό (αλήθεια) και ‘’φυσικά’’ χωρίς ‘’ανάγκη’’ για εν Πνεύματι Αγίω κοινωνία.

Τανύζεται (και ταλανίζεται) ο πιστός λαός μεταξύ ιεράς παραδόσεως και μεταπατερικών ‘’θεολόγων’’.

γερ.Εφραίμ ο κατουνακιώτης

Υπερηφάνεια… ένα από τα μεγαλύτερα κακά

Θυμήσου ότι από μόνη την υπερηφάνεια ένας άγγελος έπεσε από τον ουρανό. Και από άγγελος έγινε διάβολος.

Μην είσαι κι εσύ υπερήφανος και υψηλόφρων, για να μη γίνης όμοιος με τους δαίμονες. Να είσαι ταπεινός και πράος, και θα γίνης όμοιος με τους αγγέλους.

Τότε θα ευλογηθής από τον Κύριο: «Επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ ή επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντά μου τους λόγους;» (Ησ. 66. 2).

Δεν υπάρχει τίποτε πιο βδελυκτό στον Θεό, αλλά και στους ανθρώπους, από την υπερηφάνεια και την οίηση. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο προσφιλές και ευχάριστο από την πραότητα και την ταπεινοφροσύνη.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία;»

Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία; Τη νύχτα προσδοκούμε την ημέρα και την ημέρα προσδοκούμε τη νύχτα· και πάλι την ημέρα και πάλι τη νύχτα. Αλλά η προσδοκία αυτή δεν είναι η τελευταία. Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία, αδελφοί;

Σε καιρούς χαράς τρέμουμε περιμένοντας λύπες και σε καιρούς λύπης προσδοκούμε με ελπίδα τη χαρά· και ξανά λύπη και ξανά χαρά. Αλλά καμιά απ’ αυτές τις προσδοκίες δεν είναι η τελευταία μας.

Αδελφοί, η τελευταία μας προσδοκία είναι η προσδοκία της Κρίσεως του Θεού. Όταν έλθει η Κρίση του Θεού – η Φοβερά Ημέρα Κυρίου, που έρχεται καιομένη ως κλίβανος (Μαλαχίας 4,1) – όλοι τότε θα λάβουμε αυτό που μας αξίζει: για κάποιους θα είναι η ημέρα η ανέσπερος, που δεν τη διαδέχεται νύχτα, ενώ για άλλους θα είναι νύχτα που δεν τη διαδέχεται ημέρα· χαρά που δεν μεταβάλλεται σε λύπη, για κάποιους· για άλλους λύπη που δεν μεταβάλλεται σε χαρά. Αδελφοί, αυτή είναι η τελευταία προσδοκία για την ανθρωπότητα – είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, είτε το σκεπτόμαστε είτε όχι.

Τύπος και τόπος XC (με αφορμή το γενέθλιον της μετανοίας)

Μπορεί να αναφέρεται ‘’αυστηρά’’ στον επισκοπικό (δεσποτικό) θρόνο (και δεσπότη ως πρόσωπο και θέση) όπου συστοιχείται και η ‘’καρδιά’’ στο Σώμα της Εκκλησίας, αλλά το ένα δεν υποχρεώνει την ταυτότητα και ποιότητα του άλλου, ούτε αφορά ΜΟΝΟ την εκκλησιαστική ιεραρχία.

 

Με παράπονο ο Αυγουστίνος Καντιώτης παρατηρούσε ότι αν, ακόμη και ο διάβολος φορέσει μίτρα, θα υπάρχουν παπάδες και ψαλτάδες που θα του ψάλλουν το πολυχρόνιον… εις πολλά έτη εωσφόρε… η δε λαϊκή ρήση πάλι σοφά παρατηρεί, πως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά…

...παγκοσμιότητα και Παγκοσμιότητα...

O Α. (σύζυγος) δεν τής είπε ότι είχε καρκίνο,ότι θεραπεύτηκε με θαύμα.

Τής καλλιεργούσε την πεποίθηση ότι οι προηγούμενοι γιατροί έσφαλλαν , ότι δεν είχε τίποτε το φοβερό...

Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει το θαύμα χωρίς καμμιά μεταβολή στην πνευματική τους ζωή.

Δεν γνωρίζω,φύλαξε άραγε το άγαλμα τού Βούδα που είδα να εχει κοντά της στο νοσοκομείο

και με απροκάλυπτη ικανοποίηση μού το έδειξε ως κάτι «θαυμαστό»;

Εκείνη την στιγμή εγώ δεν ήθελα με τίποτε να την στενοχωρήσω

Είπα απλώς ότι εγώ ο ίδιος αγαπώ μόνο τον Χριστό και δεν ήθελα να κοιτάξω τον Βούδα.

Ούτε αυτή ούτε ο Α. με κατάλαβαν...