Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Τι ζητάμε και τί χάνουμε στην εξομολόγηση; Το Θεό ή τη λύση στο πρόβλημα μας;

του π.Παύλου Παπαδόπουλου
  
Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημά μας. Αυτό σημαίνει: Σε παρακαλώ, μη μου μιλήσεις τώρα για τον Θεό, μην με ενώσεις με τον Θεό, μόνο βοήθησέ με να προσαρμοσθώ στη ζωή αυτή, να τακτοποιήσω τα θέματά μου, ώστε να μην υποφέρω, βοήθησέ με να συνδυάσω αυτό που θέλω και σκέπτομαι με την δυσκολία, την δοκιμασία που έχω.

  Παραδείγματος χάριν, έχασα την δουλειά μου, πηγαίνω στον πνευματικό. Δεν πηγαίνω γιατί με ενδιαφέρει ο Θεός αλλά πως θα λυθεί το πρόβλημά μου, γυρεύω λύση, δουλειά, όχι τον Θεό. Μπορεί να πω και μερικές αμαρτίες μου εκεί, αλλά αυτό που με καίει είναι να βρω δουλειά, όχι τον Θεό. Θέλω τον Θεό για να μου βρει πάλι δουλειά. Δεν θέλω τον Θεό, θέλω κάτι από τον Θεό. Γίνεται ουσιαστικά το αίτημα μου ο θεός μου και ο Θεός γίνεται ένα μέσο για να πραγματοποιηθεί το αίτημά μου, η λύση που ζητώ.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Περί της στάσεως του νοός εν τη προσευχή


Η επισκίασις της χάριτος του Αγίου Πνεύματος χαρίζει εις τον νουν φωτισμόν κατά την δεκτικότητα και καθαρότητα της ψυχής και τότε ο νους απλανώς και αμετεώριστα ίσταται εν τη προσευχή, η δε καρδία δονείται εκ της ευχής και χαίρεται.

Επακολουθούν και άλλα ενεργήματα της ευχής κατά την ώραν αυτήν τα οποία δέχεται η ψυχή μετά πολλής ταπεινώσεως, διότι είναι δώρα της αγαθότητος του Θεού και όχι τίποτε το ιδικόν της. Δίδονται δε διά να γυμνάσουν και παρηγορήσουν την ψυχήν διά να ίσταται με υπομονή εις τον αγώνα της καθαρότητος και να βιάζεται διαρκώς, διά να απολαμβάνη την αγάπην του Θεού.

Το φως το οποίον δέχεται ο νους εις τον Ναόν κα­λύπτει το φως των κηρίων και τον άλλον φωτισμόν του Ναού. Όλα δε τα τελούμενα εν τω ναώ αποκτούν μίαν πνευματικήν υπόστασιν. Ιδιαίτερα κατανοούνται τα ψαλλόμενα τροπάρια και οι αναγνώσεις του ψαλ­τηρίου.

από Μένα ήταν αυτό...

επιστολή αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα (+21 Μαρ) 



Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

άγιοι για τον πόνο

Γέροντα, τον τελευταίο καιρό έχω πρόβλημα με την καρδιά και φοβάμαι μήπως πάθω κάτι
Μη φοβάσαι. Όλοι κάτι πρέπει να έχουμε, γιατί, όταν έχουμε κάτι, καθόμαστε στα πόδια του Χριστού και Τον παρακαλούμε να μας βοηθήσει.
Γέροντα, σας παρακαλώ, ευχηθείτε να γίνω καλά.
Δε σε συμφέρει να κάνω προσευχή γι αυτό το θέμα. Αν κάνεις υπομονή με πίστη στον Θεό, θα πάρεις σύνταξη απο το Υγειονομικό του Θεού, η οποία είναι μεγαλύτερη από τη σύνταξη του ΟΓΑ.
Διάβασα κάπου ότι ένας άρρωστος παρακαλούσε τον Άγιο Παντελεήμονα να τον κάνει καλά. Ο Άγιος όμως δεν τον θεράπευε και αυτός συνέχιζε να τον παρακαλεί.
Τελικά θεραπεύθηκε. Όταν πέθανε και πήγε στην άλλη ζωή, είδε ότι εξ αιτίας της θεραπείας του έχασε πολλά στεφάνια. Τότε είπε στον Άγιο Παντελεήμονα : «Γιατί με θεράπευσες, αφού γνώριζες ότι θα χάσω τα στεφάνια
Γέροντα, μέχρι ποιο σημείο πρέπει να αφήσω τον εαυτό μου στα χέρια του Θεού σε θέματα υγείας;
Πρώτα θα εμπιστευθείς τον Θεό, και μετά τον Θεό θα εμπιστευθείς τον άνθρωπο, τον γιατρό.

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Σταυρός και σταυροπροσκύνηση, μια ουράνια πολιτεία στην ‘’καθημερινότητα’’


Ο γ’τόμος ξεκίνησε με το κείμενο του αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς  Όταν Ξημερώσει η Ημέρα της Αφύπνισης… και ευελπιστεί δι ευχών να ‘’κλείσει’’ με τον σταυρό, όπως κάθε ευλογημένο έργο αρχίζει και τελειώνει με την τύπωση του Τιμίου Σταυρού. Από τα μέρη και ίχνη χαράς, στην πληρότητα αυτής, αφού δια σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω. Δια Χριστού και εν Χριστώ. Εσταυρωμένου και Αναστημένου.

Προσεγγίζοντες την σταυροπροσκύνηση, και πως μια φαινομενική θρησκευτική συνήθεια (ή έξις) γίνεται ενεργή και ουσιαστική έλξις εκ του ουρανού, της καθημερινότητάς μας, αναβαθμίζοντάς μας, καθαρίζοντας, φωτίζοντας, τελειοποιώντας τον όλο εαυτό.

Κλίμαξ ο σταυρός, κλίμαξ η Θεοτόκος από το απρόσωπο στο πρόσωπο, εκ του θανάτου εις την Ζωή.

Προσκυνείται ο Τίμιος Σταυρός ως πρόσωπο, όσο συναυξάνεται Ο Λόγος εν ημίν. Με το ιστορικό του Τιμίου Ξύλου, διακρίνουμε τις βαθμίδες αυτής της Κλίμακος.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Περί χαράς και λύπης…


‘’Σήμερα’’, του αγ.Γρηγορίου Παλαμά με το ‘’φώτισόν μου το σκότος’’ αιτούμαστε τα δι ευχών του, σπουδαία και ωφέλιμα.

Πολλοί αδιακρίτως προσπαθούν να κάνουν μια εγχείρηση, διαζευκτική, χαρά κι όχι λύπη*. Η τομή όμως δεν είναι κάθετη, αλλά οριζόντια (όπως και σε πολλά ακόμη ζεύγη ζωής)**. Εν προκειμένω, καλό θα ήταν να κυνηγούμε το, ΚΑΙ χαρά ΚΑΙ εκμεταλλευόμαστε την λύπη ΜΕ ΘΕΟ, και να αποφεύγουμε οποιαδήποτε χαρά ή λύπη ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ.

Ο γνώμονας και η διάκριση (αμήν εκ Θεού χάρι), πρέπει να έγκειται στο αν είναι ψυχωφελές ή ψυχοβλαβές το όποιο βιούμενο.

Να προσθέτει βαθμίδες ταπεινότητος, προς ανάσταση αντί τα αντίθετα και αντίθεα και απάνθρωπα, αντιπνευματικά, σαρκοκεντρικής αναφοράς…   

Διαβάζουμε από το  ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Ἀρχιμ. Σωφρονίου τα:

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

αγιοτόκος καππαδοκία (αναρτήσεις ημέρας)

Διαβάστε σήμερα στην Ιστοσελίδα μας

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Πώς μαλακώνει μια σκληρή καρδιά;

Στην οικογένεια που συχνότατα πήγαινε ο Παππούς (άγιος Νικόλαος Πλανάς), τον χώρο τους εντός της αυλής τον είχε νοικιάσει ένας τσαγκάρης κομουνιστής, εκ των σημαινόντων στελεχών. Το μίσος του προς όλους, και εξαιρετικώς προς τους ιερείς, δεν είχε όρια. Εκεί που εργαζόταν παραληρούσε μονολογώντας, από πού θα αρχίσει με την παρέα του να σφάζουν τους παππάδες.
Και έλεγε:
- «Πρώτα – πρώτα, θα σφάξουμε τους παπάδες της Ζωοδόχου Πηγής».
Και έλεγε συνέχεια και για τους άλλους. Όπως σας είπα αυτός εργαζόταν εντός της αυλής. Ο Παππούς με την καλοσύνη του πήγε κοντά του και του λέει:
- «Καλησπέρα, παιδί μου».
Εκείνος, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του από την δουλειά του, κάτι μουρμούρισε. Το άλλο Σάββατο πήγε πάλι ο Παππούς:
- «Καλησπέρα, Λουκά μου».