μέγας Αθανάσιος...

Καιρός είναι να λάμψει η αλήθεια που πηγάζει από τη θεολογία της Εκκλησίας.

Κι αυτή είναι: το κακό δεν προέρχεται από το Θεό ούτε υπάρχει μέσα Του ούτε το δημιούργησε από την αρχή ούτε αποτελεί μέρος της φύσης του Θεού. 

Το δημιούργησαν οι άνθρωποι: έχασαν την έννοια του καλού κι έτσι άρχισαν να φαντάζονται και να δημιουργούν, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, κι αυτά που δεν έφτιαξε ο Θεός.

Συμβαίνει ό,τι και με τον ήλιο· ενώ φέγγει και φωτίζει όλη τη γη με τη λαμπρότητά του, αν εμείς κλείσουμε τα μάτια, νομίζουμε ότι είμαστε στο σκοτάδι, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει· κι έτσι περπατάμε σαν τυφλοί στο σκοτάδι, πέφτουμε κάτω και βαδίζουμε στο γκρεμό· νομίζουμε ότι δεν υπάρχει φως αλλά σκοτάδι. Νομίζουμε ότι βλέπουμε, ενώ δεν βλέπουμε καθόλου. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Η ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (Ιω. 4, 5-42)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στη Μυρσίνη, στις 25/5/2003)

1. Εγώ ένα νερό ξέρω

Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο ότι ο Χριστός περνώντας από την Σαμάρεια, σταμάτησε στον τόπο που ο πατριάρχης Ιακώβ είχε φτιάξει ένα πηγάδι. Και περίμενε κατάκοπος να περάσει κάποιος να βγάλει νερό να του δώσει. Περίμενε ο Κύριος του κόσμου όλου. Παντοδύναμος ήταν, μπορούσε άμα ήθελε να πει: «Έλα νερό επάνω». Και θα γινόταν.

Αλλά δεν είπε ο Χριστός: «ανέβα νερό για μένα», για να μας δώσει δίδαγμα: Μάθετε να έχετε υπομονή. Μάθετε να έχετε γλυκά αισθήματα. Μάθετε να βλέπετε τους άλλους ανθρώπους γύρω σας σαν δικούς σας. Σαν ανθρώπους που πρέπει να τους βοηθάτε και να σας βοηθάνε. Μάθετε να μη τα θέλετε όλα «εδώ και τώρα». Περιμένετε με υπομονή και με καλή καρδιά.

Και να, μετά από λίγο, πήγε εκεί μία Σαμαρείτισσα και αφού έβγαλε νερό, της λέει ο Χριστός: «δος μοι πιείν». Οι Σαμαρείτες όμως τους μισούσαν τους Ιουδαίους, και γι' αυτό η Σαμαρείτισσα είπε:

«Στον οίκο του Υιού μου δεν παίζουν»

Θαύμα της Παναγίας: «Στον οίκο του Υιού μου δεν παίζουν» ( π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου )

Ένας συγγενής μου, μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό: Ένας φίλος του γιατρός, όταν ήταν μικρός, όπως όλα τα παιδάκια, πού γελάνε και μετακινούνται άσκοπα μέσα στον Ναό, χωρίς να καταλαβαίνουν, έτσι κι αυτός, μαζί με ένα ξαδελφάκι του γελούσε και πείραζε τα άλλα παιδάκια, πότε έτρεχε από δω και πότε έτρεχε από κει. Τελείωσε ή εκκλησία, πήραν το Αντίδωρο, ο κόσμος έφυγε, αλλά αυτά τα δυο παιδάκια, ο γιατρός με τον ξάδε λφο του, άρχισαν πάλι να ατακτούν μέσα στον Ναό. Τότε λοιπόν ακούγεται μία αυστηρή αλλά γλυκεία γυναικεία φωνή να τους λέγει:

– Στον οίκο του Υιού μου δεν παίζουν! Δεν τρέχουν από δω κι από κει. Προσεύχονται, κοινωνούν, μεταλαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα Του. Το Αίμα του Υιού μου!

Και …φράπ! τα αρπάζει από τον σβέρκο και εν ριπή οφθαλμού ευρέθησαν και τα δύο παιδάκια έξω, στο προαύλιο του Ναού! Και λέει ο γιατρός: «Σε μένα να ‘έρθουν να πουν αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός, Σε μένα μίλησε ο Θεός δια μέσου της Υπεραγίας Θεοτόκου!» 

Πηγή: «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία» – π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου

---

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας - άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

θαύματα και αποκαλύψεις κατά την Θεία Λειτουργία 

Κυριακή του παραλύτου (Νικοπόλεως Μελετίου)

2018 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 29 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ (Ιω. 5, 1-15)

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στη Ράχη, στις 5/5/1996)

1. Δεν θεράπευε η κολυμβήθρα

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, μας μιλά για την θεραπεία ενός παραλύτου, που τον θεράπευσε ο Χριστός στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά.

 Η κολυμβήθρα της Βηθεσδά ήταν μια πισίνα, θα λέγαμε σήμερα. Σ’ αυτή κατέβαινε κατά διαστήματα άγγελος Κυρίου και ετάρασσε το νερό. Όποιος έμπαινε πρώτος θεραπευόταν. Τι μας διδάσκει αυτό;

Δεν θεραπευόταν ο καθένας που θα έμπαινε σ’ αυτή την πισίνα με το νερό, γιατί τότε οι άνθρωποι θα έβγαζαν το άσχημο συμπέρασμα ότι το νερό έχει θεραπευτική ιδιότητα. Επίσης δεν ταραζόταν το νερό κάποια σταθερή ώρα που την περίμεναν όλοι, για να μη νομίσουν ότι η κίνησή του ήταν από φυσικό αίτιο.

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ Ποιος είναι ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής;

Ό μη κατ' επίγνωση ζηλωτής έχει κατά τον Άγιο μας, τα εξής χαρακτηριστικά (βλ. Γνώθι σ' αυτόν, κεφ. Ζ, § 36, σελ. 179)

«Πλανάται στις σκέψεις και στις ενέργειές του». Δηλαδή ούτε σκέπτεται σωστά, ούτε ενεργεί σωστά. Είναι ένας άνθρωπος λάθος.
«Πράττει τα ενάντια προς τας διατάξεις του Θείου Νόμου». Αυτοχαρακτηρίζεται «ζηλωτής» και «φρουρός των πατρικών παραδόσεων». Προφανώς, από υπερεκτίμηση των απόψεών του και της αποστολής του. Χαρακτηρίζει άλλους, εκείνους που δεν συμφωνούν με τις απόψεις του, «προδότες της Ορθοδόξου πίστεως» και «σε δογματικά ζητήματα μειοδότες». Επικρίνει. Και κατακρίνει. Χάριν της Ορθοδόξου Πίστεως. 

Δηλαδή; «Διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ' αυτού ποθούμενον αγαθόν» (=καταντάει εσωτερικά ιησουίτης).

«Εύχεται τω θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις του». Εκφωνούν εναντίον τους αναθέματα!

«Προς τους ετεροδόξους, μίσος, θυμός, φθόνος, εμπάθεια (=ασφαλώς αυτά δεν είναι ποτέ εκ Θεού). Παράλογος επιμονή εν τη προασπίσει των ιδίων φρονημάτων (=πλήρης έλλειψις ταπείνωσης) παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσι (=θέλει παντού να του περνάει, να έχει τον τελευταίο λόγο), φιλοδοξία, φιλονικία, έρις, φιλοτάραχον».

Και συμπεραίνει ο άγιος Νεκτάριος «Ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής είναι άνθρωπος ολέθριος».

Αγ. Νεκταρίου,

Το Γνώθι σαυτόν, σ. 179

Περί άγχους

Κυκλοφορεί στο νετ μια καρτέλλα ενδεικτική των αποτελεσμάτων του άγχους στο σώμα. Φαίνεται, πως επιδρά η ψυχή πάνω στο σώμα… ο νους, πάνω στον χου, δια του άγ-χους.

Δυο σκέψεις…

Ψυχή, συνείδηση, νους παρότι διακριτά μεταξύ τους εντάσσονται στο σκέλος του αοράτου και πνευματικού, του ενός από τα δύο απάρτια της φύσης μας.

Αλληλοπεριχωρούμενα και αλληλοεπηρρεαζόμενα* μεταξύ τους, άμεσα και έμμεσα, εμφανώς και αφανώς, καλούμαστε να τα διαχειριστούμε, ελέγξουμε και αναβαθμίσουμε την ποιότητα ζωής δια της κατ’άμφω υγείας, χάριτι και ομόρροπων ενεργειών μας.

* με ομόρροπη μία εικόνα αντί χιλίων λέξεων... σαν διάσταση ''ενεργειών'' που ενεργούν πάνω στον εγκέφαλό μας όταν θυμώνουμε φοβόμαστε ή ευγνωμονούμε...

Ο αββάς Δωρόθεος αναφέρει για την συνείδηση, πως σκιωδώς στην Παλαιά Διαθήκη, προτυπωνόταν με την προσπάθεια του Ιακώβ να διανοίγει πηγάδια, τα οποία οι φιλισταίοι του τα παράχωναν. Δεν είναι τυχαίο, πως οι φιλισταίοι ήταν κρητικό φύλο που συστοιχείται από την αγία γραφή (απ.Παύλο) με την γαστέρα… (Τιτ.α’12)

Ομιλία εις την Κυριακήν των Μυροφόρων

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ (Όπου και αναφέρεται ότι πρώτη ή Θεοτόκος είδε τον Κύριο μετά την εκ νεκρών ανάστασί του) Η ανάστασις του Κυρίου είναι ανανέωσης της ανθρωπινής φύσεως. Και για τον πρώτο Αδάμ, πού λόγω της αμαρτίας καταπόθηκε από τον θάνατο και δια του θανάτου επέστρεψε στην γη, από οπού πλάσθηκε, είναι αναζώωσις και ανάπλασης και επάνοδος προς την αθάνατη ζωή. Εκείνον λοιπόν στην αρχή κανένας άνθρωπος δεν τον είδε να πλάθεται και να παίρνει ζωή (αφού κανένας άνθρωπος δεν υπήρχε ακόμη εκείνη την ώρα). Όταν όμως έλαβε την πνοή της ζωής με το θείο εμφύσημα, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μια γυναίκα (διότι ή Εύα στάθηκε ό πρώτος άνθρωπος μετά από εκείνον).

Η άλλη οπτική της απώλειας του ήρωος και εθνομάρτυρος Μπαλταδώρου Γεωργίου…

… κι έρχεται όλη αυτή η αδικία και κακία των ''γειτόνων'' και κόστος (20 δις και 160 παληκάρια) έμψυχο ως εθνομάρτυρες και άψυχο να αποκατασταθεί (όχι εξ αδυνάμων ανθρώπων, αλλά άνωθεν και πάνσοφα και όντως δίκαια). Καταφθάνει η θεία οργή με την έννοια της άρσης της σκέπης από τον αγαθό Θεό (γιατί ο Θεός ΔΕΝ κάνει κακό, αλλά το επιτρέπει για λόγους παιδείας και δικαιοσύνης...) ... Κι είναι ''δώρο'' γιατί από άβελ μέχρις όχι μόνο Ζαχαρίου του προφήτου που μαρτύρησε μεταξύ ναού και θυσιαστηρίου*, αλλά έως εσχάτων, βοά το αίμα των αδικοχαμένων...

…κι η δικαία κρίσις, το, φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού Ζώντος, θάναι ''μπαλτάς'' (το, φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους του γέρου του μορηά… αναβαθμισμένο. Πυρ εκ Θεού, ίσως δι ανθρώπων... ώστε να εφαρμοσθούν οι πνευματικοί νόμοι, πολυτρόπως...) κι ενώ ο γιωργάκης (γαπ, γνήσιο παιδί της αστάνα, εθνομηδενιστής και μαύρος) στον αντίποδα αιχμαλωτίζει τους ελευθέρους μέσα στο επιτρέπεται του Θεού, ανακοινώνοντας από καστελόριζο την 23 απρ 2010 την είσοδό μας στα μνημόνια, κλείνει ο κύκλος πάλι με ''Γεώργιο'' και μοιάζει να επανέρχεται δι ευχών η κατά Θεόν ελευθερία των αιχμαλώτων δολίως από τη ντπ, ελλήνων...

Διδαχή την Κυριακή του Αντίπασχα για τον Χριστιανισμό

(Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

«Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (Ιω. 20, 29)

«ΜΑΚΑΡΙΟΙ είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να μ’ έχουν δει». Αυτά τα λόγια είπε ο Κύριος στον πιστό μαθητή Του, που αρνήθηκε να πιστέψει στην ανάστασή Του, όταν οι αδελφοί του, οι απόστολοι, του τη γνωστοποίησαν. Αυτά τα Λόγια είπε ο Κύριος στον μαθητή Του, που είχε δηλώσει ότι δεν θα πίστευε στην ανάστασή Του, ώσπου να βεβαιωνόταν με τις αισθήσεις του γι’ αυτό το τόσο θαυμαστό και τόσο σημαντικό για ολόκληρη την ανθρωπότητα γεγονός. «Είδαμε τον Κύριο με τα μάτια μας!» (Ιω. 20, 25), έλεγαν με χαρά στον άγιο Θωμά οι άλλοι απόστολοι, στους οποίους εμφανίστηκε ο Κύριος την ημέρα της αναστάσεώς Του, όταν βράδιασε. Οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι σ’ ένα σπίτι με κλειδωμένες τις πόρτες, επειδή φοβούνταν τους Ιουδαίους, που μόλις είχαν διαπράξει τη θεοκτονία κι έπαιρναν ήδη μέτρα εναντίον της προαναγγελμένης αναστάσεως του Ιησού (Βλ. Ιω. 20, 19). Ο Κύριος είχε μπει στο σπίτι χωρίς ν’ ανοίξει τις πόρτες.

Προσευχὴ ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Κληρικῶν

Ὑπὸ τοῦ μακαριστοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μέγας καὶ φοβερὸς καὶ ἔνδοξος, ὁ φυλάσσων τὸ ἔλεός Σου καὶ τὴν διαθήκην Σου τοῖς ἀγαπῶσί Σε καὶ φυλάσσουσι τὰ Σὰ προστάγματα, εὐχαριστοῦμέν Σοι ὑπὲρ τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν Σου εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων. 

Δεόμεθά σου, Κύριε, ῥῦσαι ἡμᾶς καὶ λύτρωσαι, ὅτι πολλὰ τοῖς νόμοις Σου ἀφρόνως προσεπταίσαμεν καὶ ἐκολλήθη ἡ γαστὴρ ἡμῶν εἰς γῆν ἰλύος. 

Ἐγενήθημεν ὡσεὶ σκεύη ἀπολωλότα, καὶ ἠκούσαμεν ψόγον πολλῶν παροικούντων κυκλόθεν. Διὸ παρακαλοῦμέν Σε, φιλάνθρωπε Δέσποτα, ὕψωσον κέρας Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, καὶ κατάπεμψον ἐφ᾿ ἡμᾶς τὸ μέγα Σου ἔλεος. 

Η Κάθοδος του Κυρίου στον Άδη ∽ Αγίου Επιφανίου Κύπρου

Ακουσε τα βήματα του Κυρίου, που ερχόταν προς τους φυλακισμένους και αναγνώρισε τη φωνή Του καθώς περπατούσε μέσα στο δεσμωτήριο. Στράφηκε τότε προς όλους όσοι ήταν μαζί του για αιώνες δέσμιοι και τους είπε: Ακούω τον ήχο των βημάτων Κάποιου που έρχεται προς εμάς. Και εάν πραγματικά μας αξίωσε Εκείνος να έλθει εδώ, τότε εμείς θα ελευθερωθούμε απ’ τα δεσμά μας. Εάν Τον δούμε πραγματικά ανάμεσα μας, τότε εμείς θα σωθούμε από τον Άδη.

Και καθώς ο Αδάμ αυτά και άλλα σαν αυτά έλεγε προς όλους τους συγκαταδίκους του, μπαίνει ο Κύριος κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού. Μόλις Τον είδε ο πρωτόπλαστος Αδάμ, χτύπησε το στήθος του γεμάτος έκπληξη και φώναξε με δυνατή φωνή προς όλους λέγοντας: Ο Κύριος μου ας είναι μαζί με όλους. Και αποκρίθηκε ο Χριστός και είπε στον Αδάμ: Ας είναι μαζί και με το δικό σου πνεύμα. Και τον πιάνει από το χέρι και τον σηκώνει και του λέει:

Μύηση και ορθοδοξία 960-8144-22-1 (Μυστακίδης, Κώστας)

Μύηση και ορθοδοξία 960-8144-22-1 (Μυστακίδης, Κώστας): ... Ένα βιβλίο που ασχολείται με την εμβάθυνση στα της πίστεώς μας, καταγράφοντας με ιδιαίτερο τρόπο τα στοιχεία του δρόμου από τη στάση (οπισθόφυλλο) μέχρι την Ανάσταση (εξώφυλλο). 

Όσο οι Γραφές αντιμετωπίζονται σαν εξωτερικά ιστορικά δεδομένα, αλλοιώνουν τον αναγνώστη περισσότερο συναισθηματικά, παρά βαθειά και πνευματικά. Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Έτσι, όλα τα πρόσωπα, όλα τα θεία γεγονότα, καταστάσεις, επιλογές που οικειώνουν τον άνθρωπο με το Θεό, από την Π. Διαθήκη (προφήτες) και την Καινή (Υπεραγία Θεοτόκος, Απόστολοι...), πρέπει να εντοπιστούν μέσα μας, προσαρμοσμένα στην ιδιαιτερότητα και μικρόκοσμό μας. 

Διακρίνοντας και συνοδοιπορώντας με τα πρόσωπα που ευαρέστησαν Τον Κύριο, κατανοούμε με τη χάρη τους την υπέρχρονη παρουσία τους, την αγάπη τους, την προστασία στο δρόμο της εξόδου, τους βλέπουμε να οικοδομούν πέτρα-πέτρα το ναό, να τον ευπρεπίζουν προς θεία ενοίκηση... 

Ένα βιβλίο που προσεγγίζει με πίστη και φιλοσοφία τον κύριο στόχο του: στη διάκριση της Θείας Οικονομίας, όχι γενικά και αόριστα, αλλά συγκεκριμένα, βιωματικά, προσωπικά...

---

σύνολο συγγραφικού (έντυπου) έργου

και ψηφιακά

Ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ…

Ήθελαν οι ‘’νομοταγείς’’ κατά κόσμον και φαίνεσθαι, ‘’ένθεοι’’ φαρισσαίοι να παγιδεύσουν Τον Κύριο. ‘’Σήμερον’’ (Μ.Δευτέρα εσπέρας) κατακρίθησαν σφοδρώς από Τον Κύριο που διακρίνει το βαθύ ‘’είναι’’ , με τα ουαί υμίν υποκριτές. Είναι αυτοί που την μεθεπόμενη ημέρα ομολογούσαν… ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. 16 τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. (Ιωαν.ιθ)

Σήμερα κι εμείς με την βοήθεια του Θεού πρέπει να διακρίνουμε να προσπεράσουμε το ‘’κοινό θρησκευτικό μικρόβιο’’ και ξεφύγουμε αυτής της επάρατης ασθενείας… της υποκρισίας και εκ του νόμου να περάσουμε στην χάρι.

Τί με πειράζετε, ὑποκριταί;  ἐπιδείξατέ μοι τὸ νόμισμα τοῦ κήνσου. οἱ δὲ προσήνεγκαν αὐτῷ δηνάριον.  καὶ λέγει αὐτοῖς· Τίνος ἡ εἰκὼν αὕτη καὶ ἡ ἐπιγραφή;  λέγουσιν αὐτῷ· Καίσαρος· τότε λέγει αὐτοῖς· Ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ… (Ματθ.κβ’)

Ταιριάζει σαν τίτλος το παρακάτω, αλλά σαν νόημα νομίζω πως είναι σχετικό και αντί να μείνει ως ένα ιστορικό γεγονός ή συμβολικό, ίσως ‘’μεταφρασμένο’’ στην καθημερινότητα, ως αναλογικό, γίνει βοηθητικό προς Τον Λόγο…

Από τον νόμο στην χάρι [και δια χάριτος πλήρωσις του νόμου (πνευματική νουθεσία και μυστική παρουσία)]

ευθείας ποιείτε τας τρίβους …

[…εισερχόμενοι στην βουβή εβδομάδα,   βαδίζουμε πλέον ευθέως προς την ανάσταση. Όχι οριζόντια όπως ο χρόνος κάνει επίγειους κύκλους, αλλά αμήν εφέτος, εκτυπώτερον και ανώτερα, ανοδικά, στην ήδη στηθείσα κάθετη κλίμακα. Επί Σταυρού.

Εβδομάδα συμπυκνωμένης εκκλησιαστικώς σιωπής, έχοντας συνάφεια με όλες τις για το Θεό σιωπές της ζωής μας.

Σε λίγο θα ανατείλει, θα ξεδιπλωθεί η Μ.Εβδομάδα3, Της Οποίας η κάθε μέρα ως υψηλή και μεταίχμια (χρόνου και άχρονου), εκτυπώνει σε κάθε εβδομάδα τα δικά Της αλλά και στο σύνολο κάπως αχνά, την κρίση της όλης ζωής μας και βαθμίδα κατάστασης, σύμφωνα με την γενική βιωτή μας.

Ο ‘’κόσμος’’ θα μείνει στην Κυριακή Βαΐων το πρωί, της γενικής επευφημίας και συναισθηματικής ή διανοητικής αντιμετώπισης. Από Κυριακή εσπέρας, ξεκαθαρίζουν τα πράματα. Οι μεν να σταυρώσουν, οι δε να συσταυρωθούν και αναστηθούν.   

Παρά την εκκλησιαστική σιωπή, όλη η αποδεχόμενη τον ευαγγελισμό πλάση βοά με ‘’λόγους’’ που δεν έπαψαν ούτε θα πάψουν ως ‘’σημεία’’ να βοηθούν εξηγούμενα, την επιθυμητή από Θεό και υγιείς ανθρώπους συνανύψωση.

Με αφορμή το μυστήριο του ευαγγελισμού και το ανύπαρκτο στο υπερφυσικό μυστήριο ‘’κρίνο’’, λόγος όμως εκ Θεού στην φύση, εμβολίου χ+αράς, δυο σκέψεις].

...‘’Σήμερον’’ (25 Μαρτίου) ανοίγει ένα κεφάλαιο. Φανερώνεται ένα απ’αιώνων μυστήριο, συλληφθέν ως σχέδιο και προρρηθέν από τον καλό Θεό, με την έξοδο, για την σωτηρία και επιστροφή και είσοδο του εκπεσόντος ανθρώπου, δια Της Γυναικός.

Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται, καί Γαβριήλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

 15 καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν. (Γεν.γ’)

Λένε οι άγιοι, πως την ίδια ώρα που η Εύα ακούει την δυσάρεστη απόφαση εξόδου, την ίδια ώρα και μέρα ακούει η Θεοτόκος το χαρμόσυνο μήνυμα της σύλληψης και ευαγγελισμού.

Την ίδια ώρα και μέρα κλείνει η πόρτα εισάγοντάς μας στην όψη του σκότους δι αμετανοήτου εγωισμού, την ίδια ώρα και ημέρα ανοίγει δια Της αδιοδεύτου πύλης η δυνατότητα εισόδου στο Φως δια μετανοίας και ταπεινότητος.    

ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ. Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

1. Πάλι σήμερα ἔχουμε χαρμόσυνες εἰδήσεις, πάλι ἔχουμε μηνύματα ἐλευθερίας, πάλι ἔχουμε μία ἀνάκληση ἀπὸ τὴν πτώση καὶ μία ἐπάνοδο στὴ ζωή, μία ὑπόσχεση εὐφροσύνης καὶ μία ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴδουλεία. Ἕνας ἄγγελος συνομιλεῖ μὲ τὴν Παρθένο, γιὰ νὰ μὴν ξαναμιλήσει ὁ διάβολος μὲ γυναίκα. Λέει ἡ Γραφή· «Τὸν ἕκτο μήνα τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ σὲμία παρθένο, ποὺ ἦταν μνηστευμένη μὲ ἕναν ἄνδρα». Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὴν παγκόσμια σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, νὰ φέρει στὸν Ἀδὰμ τὴ βέβαιη ἀποκατάστασή του. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, στὴν παρθένο, γιὰ νὰ μεταβάλει τὴν ἀτιμία τοῦ γυναικείου φίλου σὲ τιμή. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸν νυμφικὸ θάλαμο, ὥστε νὰ εἶναι ἀντάξιος γιὰ τὸν ἀμόλυντο Νυμφίο. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ συντελέσει νὰ νυμφευθεῖ τὸ πλάσμα μὲ τὸν πλάστη.

Έλεγχος καρδιάς και νοός

Ἕνα τεκμήριο, γιά νά καταλάβης ἐάν ἔχης νικήσει τίς αἰσθήσεις σου, [πού] εἶναι ἡ καρδιά...

Ρεμβάζει ἡ καρδιά σου;

ἔχεις δηλαδή ἐπιθυμίες;

ἀναλογίζεσαι, νά εἶχα αὐτό, νά ἔκανα ἐκεῖνο;

ὁ λογισμός σου καί ἡ φαντασία σου πηγαίνουν πότε ἀπό ἐδῶ καί πότε ἀπό ἐκεῖ;...

Ἐάν ναί, αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ξέρεις νά συγκρατῆς γερά τήν καρδιά σου, δέν ξέρεις νά τήν κατέχης, νά τήν περιορίζης, δέν κυριαρχεῖς στό λογιστικό σου, ὁπότε ζῆς μία παρά φύσιν ζωή...

Γιατί; ''Ἡ πρᾶξίς σού ἐστιν ἡ ἕλκουσα αὐτήν εἰς τό ρέμβασθαι.''

Ὁταν δέν κυριαρχῆς στήν καρδιά σου, ἤτοι στίς ἐπιθυμίες σου καί στούς λογισμούς σου, δέν εῖναι ἐπειδή ὁ Θεός σέ δοκιμάζει,

ἀλλά διότι ἡ πρᾶξις σου, ἡ ζωή σου δηλαδή, τά βιώματά σου, ἡ καθημερινότητά σου, ὁ τρόπος τῆς ζωῆς σου σέ ἐφέλκει εἰς τό ρέμβεσθαι...

Λένε μερικοί: Λογισμός μοῦ μπῆκε καί μοῦ βγῆκε.

Δέν εἶναι τόσο ἀπλό τό γεγονός.

Το δοθέν σοι τάλαντον, φιλοπόνως έργασαι…

(η ευθεία κίνηση του νοός, ως πρακτική προσευχή και παιδεία για αυτήν…)

μπορεί να περιμένουμε να το ακούσουμε σε μερικές ημέρες (Μ.Τρίτη) από το αναλόγιο, αλλά διαρκώς είναι μπροστά μας ως επιλογή.

Μετά την καμπή, μεσούσης της εορτής (σταυροπροσκυνήσεως) και δια σταυρού, Ιδού αναβαίνομεν… 1 στην κλίμακα με συνοδοιπόρο και τέρμα Τον Κύριο.

Δεν αρκούν οι καλές πράξεις και οι αρετές που υπενθυμίζονται τις προηγούμενες μέρες από το δοθέν τάλαντο (όπως μη καυχήσεται πάσα σαρξ…). Χρειάζεται να μπολιαστεί με ταπεινότητα η ζωή με προσευχή. Με τις υγειές φυσικές κινήσεις του νοός, την ευθεία και την κυκλική. Την έμμεση δια σχημάτων και άμεση υπεράνω αυτών (επι)κοινωνία Θεού και ανθρώπου. Την σταθερή και αδιάλειπτη νευρική ένωση μέλους με Σώμα.

Με αφορμή την μη τυχαία κοίμηση του στήβεν χόκινγκ… που έγινε την 14/3 (ημέρα του ‘’π’’) και ετών 76, δυο συμπληρωματικές σκέψεις, για το δοθέν στον καθένα τάλαντο.

παιδεία XC

Μὴν κοιτάζεις πῶς θὰ κάνεις τὸ παιδὶ σου νὰ προκόψει μὲ τὴν ἔννοια ποῦ τὸ κοσμικὸ φρόνημα θεωρεῖ προκοπή, φρόντισε νὰ ἀξιωθεῖ νὰ ζήσει τὴν ἀτέλειωτη καὶ αἰώνια ζωὴ!

Ὅταν πρόκειται, γιὰ τὴν φροντίδα τῆς ἀνατροφῆς καὶ τὴν παιδαγωγία τῶν παιδιῶν μας, ἂς παίρνουν ὅλα τὰ ἄλλα δεύτερη θέση καὶ σημασία. Ἂν τὸ παιδὶ διδαχτεῖ ἀπὸ μικρὸ νὰ σκέπτεται μὲ σωστὸ τρόπο, τότε ἔχει ἤδη ἀποκτήσει μεγάλο πλοῦτο καὶ δόξα.

Δὲν θὰ ἔχεις κατορθώσει τίποτα τὸ σπουδαῖο, ἂν ἔχεις μάθει τὸ παιδί σου κάποια τέχνη ἡ τὴν ἀρχαία φιλοσοφία, μὲ τὴν ὁποία θὰ κερδίσει ἐνδεχομένως χρήματα. Τὸ σπουδαῖο θὰ εἶναι ἂν τὸ ἔχεις διδάξει τὴν τέχνη νὰ περιφρονεῖ τὰ χρήματα. Ἂν θέλεις νὰ τὸ κάνεις πλούσιο,...ἔτσι νὰ τὸ κάνεις. Γιατί πλούσιος δὲν εἶναι ὅποιος ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πολλὰ χρήματα ἡ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ὅλα τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτα. Αὐτὸ νὰ διδάξεις τὸ παιδί σου. Αὐτὸ νὰ τοῦ μάθεις. Αὐτὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος πλοῦτος.

Για την κοίμηση του στήβεν χόκινγκ

Στήβεν Χόκινγκ (αγγλ. Stephen Hawking, 8 Ιανουαρίου 1942 – 14 Μαρτίου 2018) και… κάνει εντύπωση σε πολλούς η ημέρα κοίμησής του. Η 14/3… η παγκόσμια ημέρα του ‘’π’’ (3.14) … είναι όντως ‘’τυχαία’’ ; δυο σκέψεις.

Στο περί όρασης… αναφέρεται πως, υπάρχει μια (κοσμική) διάταξη δύο διπλανών δωματίων/χώρων, που είναι το ένα πλάι στο άλλο στα ανακριτικά γραφεία της αστυνομίας, που από τη μια οι εξεταζόμενοι βλέπουν μόνο τον χώρο τους και έναν τοίχο καθρέφτη/ αδιαπέραστο, ενώ από την άλλη, των εξεταστών/ επιθεωρητών που βλέπουν (με τοιχείο διαπερατό) αλλά δεν βλέπονται. Το ίδιο ισχύει και με τους παίκτες και τα ''αφεντικά'' στο καζίνο.

Άγγελοι μας οδηγούν στον ουρανό! (2004)

Άγγελος ως οντότητα, άγγελοι (ως σημάδια, αποτυπώματα - ίχνη επιδεχόμενα απτότητα προσέγγισης και κατανόησης) μας οδηγούν στον ουρανό. Σημάδια που ερεθίζουν όχι να συνεχίζουμε να κοιτάζουμε με χαμαιτυπική διάθεση άλλα σημάδια, αλλά ερεθιστικές αιτίες να ανορθώνουμε τα μάτια μας άνω (για να πλησιάσουμε την πραγματικότητα και κλίση μας ως άνθρωποι = άνω θρώσκοντες).

Όπως προηγείται ο Προφήτης Πρόδρομος Του Χριστού, έτσι προηγείται και σε κάθε άνθρωπο και δη χριστιανό, άγγελος που του διανοίγει την οδό προς τον ουρανό. Ουρανοί όμως, φαινόμενοι ένας από διάφορες οπτικές γωνίες, νοητοί πολλοί, με αντίστοιχες διαφοροποιήσεις, λόγω οπτικών γωνιών.

Ένα ολόκληρο γένος, αυτές τις ημέρες, αναζητούσε την ανάστασή του, την ανόρθωσή του. Αναζητούσε τους αγγέλους του που θα τους οδηγούσε στον ουρανό.

Περί οπλοφορίας, ως συνάφεια των επιγείων με τα επουράνια

Μπορεί ‘’κάτω’’ να εξάγονται όπλα για να επιτύχουν το γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ, διάγοντες όμως την εβδομάδα του Τιμίου Σταυρού (μετά την γ’ Κυριακή σταυροπροσκυνήσεως) προτείνεται η χρησιμοποίηση άλλου όπλου, για την επιτυχία του γενηθήτω Κύριε το θέλημά ΣΟΥ. Κι αυτό, δεν είναι άλλο από τον Σταυρό. Κι είναι υπερόπλο ο σταυρός της Ορθοδοξίας, περνώντας μας από την διάσταση της ΓΝΩΜΗΣ και φαινομένων στην ΓΝΩΣΗ (Μ-Σ) και από το αδιέξοδο ΚΑΚΟ στο ατελεύτητο ΚΑΛΟ*. (Κ-Λ). 

Έτσι, με αφορμή ίχνη και σκιές, που ασχολείται σχεδόν όλος ο  κόσμος, επιτρέψτε μου δυο σκέψεις που ανάγουν το νου στα άνω αίτια.    

† Δ΄ Κυριακή των Νηστειών – Ιωάννου της Κλίμακος

† Δ΄ Κυριακή των Νηστειών – Ιωάννου της Κλίμακος

Ομιλία εις την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)

Λόγος εις την Δ’ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ομιλία εις την Δ’ Κυριακήν των Νηστειών (1965) (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

Λόγος εις την Δ’ Κυριακή των Νηστειών: Περί της των παίδων ανατροφής, ότι από τους γονείς κρέμαται και η απώλεια και η σωτηρία των τέκνων τους (Αρχιεπ. Αστραχάν & Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

«Κλίμαξ» αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου († Αρχ. Χριστόδουλος Φάσσος)

Ομιλία εις το Ευαγγέλιον της Δ’ Κυριακής Νηστειών, περί καιρού (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

---

Αποστολικό Ανάγνωσμα:

Ερμηνεία εις την προς Εβραίους επιστολήν του Παύλου, την αναγινωσκομένην την Δ’ Κυριακή των Νηστειών (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

Ομιλία περί όρκου (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

πηγή παραπομπές alopsis (η άλλη όψις)

Διαθήκη τῶν Ἁγίων καὶ ἐνδόξων Σαράντα Μαρτύρων

τῶν ὁποίων ὁ βίος ἐτελειώθηκε στὴ Σεβαστεία...

«Ὁ Μελέτιος, ὁ Ἀέτιος καὶ ὁ Ἡσύχιος, οἱ δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ, χαίρουν ἐν Χριστῷ ἀνάμεσα σὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους καὶ διακόνους καὶ ὁμολογητὲς καὶ τοὺς ὑπολοίπους ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες σὲ ὅλη τὴν πόλη καὶ τὴ χώρα.

Ὅταν μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς κοινὲς προσευχὲς ὅλων τελέσουμε τὸν προκαθορισμένο σὲ ἐμᾶς ἀγώνα καὶ φθάσουμε στὰ βραβεῖα τῆς ἄνω κλήσεως, τότε αὐτὸ τὸ θέλημά μας γιὰ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων μας θέλουμε νὰ κυριαρχήσει στοὺς ἀνθρώπους γύρω ἀπὸ τὸν πρεσβύτερο καὶ πατέρα μας Πρόϊδο καὶ τοὺς ἀδελφούς μας Κρισπίνο καὶ Γόρδιο μαζὶ μὲ τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἀκολουθεῖ, καὶ τὸν Κύριλλο, τὸν Μάρκο καὶ τὸν Σαπρίκιο, τὸ υἱὸ τοῦ Ἀμμωνίου, μὲ σκοπὸ νὰ μετατεθοῦν τὰ λείψανά μας ἀπὸ τὴν πόλη Ζήλων στὸ χωριὸ Σαρείμ. Γιατὶ ἂν καὶ ὅλοι καταγόμαστε ἀπὸ διαφορετικὰ μέρη, ὅμως προτιμοῦμε τὸν ἕνα καὶ ἴδιο τόπο ἐνταφιασμοῦ γιὰ τὴν αἰώνια ἀνάπαυση. Γιατὶ ἀφοῦ ἀγωνισθήκαμε τὸν κοινὸ ἀθλοφόρο ἀγώνα, συμφωνήσαμε ὅτι θὰ ἔχουμε κοινὸ τόπο ἐνταφιασμοῦ στὸν προαναφερθέντα τόπο. Αὐτὰ λοιπὸν ἐφάνηκαν σωστὰ κατὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα, καὶ φάνηκαν καλὰ καὶ σὲ ἐμᾶς.

Με αφορμή τις παγκόσμιες ημέρες και μήνες … και τα δικά τους events…

Δεν είναι κακό να θυμάσαι τον συνάνθρωπο, να συμπάσχει κάποιος με τον πόνο του, να συγχαίρεται με την χαρά του, να μετέχει στις υγιείς δραστηριότητες, αλλά αν αυτό εξαντλείται στην αντιμετώπιση και αντίδραση κοσμικώς, χωρίς μνήμη Θεού, χωρίς Αυτόν προοπτική, το πρώην ‘’καλό’’ αντί να ανεβεί στο καλό λίαν και από εκεί στο άριστα, αποβαίνει σε όντως κακό.

Εκμεταλλευόμαστε τα ίχνη και σκιές, αλλά δεν πρέπει να παραμένουμε σε κατάσταση ‘’εν σκότει’’. Σκοπός του Θεού και της πνευματικής περιόδου που ‘’βαδίζουμε’’ η ανάσταση vs του σκοπού που εισήχθηκαν αυτές οι αποκομμένες ‘’παγκόσμιες ημέρες’’ στην καθημερινότητα από τους παγκοσμιοποιητές, που είναι η παραμονή μας εδώ.

για τους πρόσφατα αιχμαλωτισθέντες (προσέγγιση αγνώστου τινός...)

Η διαρκείας 40 έτη εν τη ερήμω ‘’έξοδος’’ με μπροστάρη τον Μωυσή, ήταν μια οριζόντια μετάβαση, κι ήταν σκιώδης ένδειξη άλλης πορείας.

Συμπυκνώθηκε ο παραπάνω χρόνος των 40 ετών σε 40 μέρες ανάβασης στο όρος Σινά (των όχι τυχαία 2 κορυφών)… ὁ διὰ τεσσαράκοντα ἡμερῶν πλάκας χειρίσας τὰ θεοχάρακτα γράμματα τῷ θεράποντί σου Μωσεῖ… 

Η τρεπτότητά μας σε θεωρία και πράξη που, μια μας απομακρύνει και μια μας προσεγγίζει, αναπτύσσει την έννοια του χρόνου, την στιγμή που  στην ουσία πολύ αργά οδεύουμε προς τα θεία και κορυφή και αν βάλουμε αρχή προσκύνησης και μετοχής στην φλεγόμενη και μη καιγόμενη βάτο, αντί να βατολογούμε.

Συμπυκνώθηκαν οι εορτές και τα θεία γεγονότα σε έναν κύκλο ενιαυτού για να τάχουμε μπροστά μας εύκαιρα ως βοηθήματα στις εξετάσεις μας. Όχι όποιες κι όποιες, αλλά εξετάσεις ΖΩΗΣ κι επειδή η βασιλεία εντός ημών εστί, εκεί πρέπει να ευστοχήσουμε και ‘’περάσουμε την βάση’’.

Περί υγείας και φωτισμού

(με αφορμή φυσική, κάποια ‘’ρεύματα’’ φυσιοθεραπείας και εκκλησιαστική, πνευματική, μιας και βαδίζουμε την β’νηστειών προς Κυριακή και αγ.Γρηγόριο Παλαμά)

Θα αδικούσαμε τους εαυτούς μας εάν εξαντλούσαμε την υγεία στο βιολογικό σώμα, (παρότι όταν ευχόμαστε εις υγείαν και γειάσου, δυστυχώς το κάτω σκέλος μονοδιάστατα εννοούμε) και επίσης, πάλι θα αστοχούσαμε, αν τον ‘’φωτισμό’’ τον εξαντλούσαμε κι αυτόν στα φυσικά.

Ευχόμαστε υγιώς, υγεία κατ’άμφω και φυσικά όταν ευχόμαστε καλή φώτιση* ευτυχώς δεν εννοούμε ΜΟΝΟ από ήλιο ή σελήνη ή αστέρες ή τεχνητά φώτα, αλλά ψυχής.

Όσο αποδεχόμαστε Φως ευθές και αντιδρούμε στο πλάνο και εκ διαχύσεως (έρπων) φως (και διαφωτισμό) στο μέτρο της διακρίσεως αυτών, αποκτούμε καλές προς τα άνω, αφορμές. Προσανατολισμό και κίνηση προς την όαση αντί του αντικατοπτρισμού της όασης. Προς το ΕΝΑ (1) κι όχι στο ΜΗΔΕΝ (0)  και μη όντα.

Ο καλός Θεός τα πάντα παρήγαγε εκ του μη όντος**

ΕΝΑ

ΕΙΝΑΙ

…και στο ΕΙΝΑΙ από το ΕΝΑ, πρόσθεσε 2 γιώτα (Ι). Είναι η υψίστη ελευθερία που μας δόθηκε, να ακολουθούμε ή την φυγόκεντρο (όπου δι αυτής σαν στάση ζωής μη τήρησης των εντολών, εκπέσαμε, όχι μόνο απέναντι, αλλά ακόμη πιο κάτω, στο κατέναντι, όπου υπερισχύει μέσα στο επιτρέπεται το κακό και οι σκιές) ή την κεντρομόλο (όπου δι αυτής σωζόμαστε).

Επί του πρακτέου η Κυριακή της Ορθοδοξίας ήτοι, περί αναστήλωσης των εικόνων

Κατά τον άγιο Μάξιμο ομολογητή, δεν είναι μόνο ο σκοπός άγιος, αλλά και ο δρόμος για τον σκοπό.

Συνοδοιπορών Ο Κύριος μεθ’ημών έως της συντελείας, συμπλέων και θεραπεύων ως Ιατρός ψυχών και σωμάτων εποπτεύει και ενεργεί δια των πνευματικών πατέρων μας, ως Πατήρ το κατ’εικόνα να τελειωθεί στο καθ’ωμοίωσιν.

..Τεκνία μου, ους πάλιν ώδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν.

Η δισδιάστατος (ή χωροχρονικά περιορισμένη) εικών Χριστού που ενετυπώθη εντός του καθενός, ως σπόρος και εν δυνάμει, ΚΑΙ εμμέσως ως άνθρωποι [ο έχων του Ανδρός (ανθρ) την όψη (ωπος)] και άμεσα (μόνη δυναμικοποιηνένη) με την ορθόδοξη βάπτιση καθώς, 27 ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. (Γαλ.γ’27) είναι θέλημα Θεού και πρόνοια, να αναστηλωθεί, όπως ‘’σήμερα’’ οι εικόνες των αγίων. Να λάβει (κάθε εικόνα) σάρκα και οστά και να οικήσει εν τω παραδείσω, ως λόγοι δια και εν XC Λόγω.

αρχή εικονομαχίας... από λέοντα ίσαυρο γ' (κόνωνα)

από τον συναξαριστή...

Ο άγιος Ευφρόσυνος ο μάγειρος

Σε κάποιο κοινόβιο ήταν ένας αδελφός νέος στην ηλικία, στο όνομα Ευφρόσυνος, ο οποίος υπηρετούσε τους αδελφούς στο μαγειρείο και σχεδόν κανείς δεν τον πρόσεχε, γιατί έκρυβε τη λαμπρή αρετή του με το να είναι συνεχώς μέσα στις στάχτες και στη μουτζούρα.

Καθώς δηλαδή ήταν πάντοτε γεμάτος κάπνα και βρώμικος, όσοι αδελφοί ήταν αμελείς γελούσαν μαζί του και τον κορόιδευαν λούζοντάς τον συνεχώς με προσβολές και βρισιές και χλευασμούς, γιατί, πέρα από την ευτελή του ενδυμασία, έπαιρναν αφορμή και από την πραότητα, τησιωπή και την ανεξικακία του, για να τον μυκτηρίζουν χωρίς φόβο και να τον εξευτελίζουν, συχνά μάλιστα και να τον χτυπούν. Εκείνος όμως, ενώ τέτοια άκουγε και πάθαινε κάθε ώρα από πολλούς, υπέμενε με γενναιότητα, χωρίς ποτέ να αντιμιλήσει ή να κατηγορήσει κανέναν ή έστω να κατσουφιάσει για το ότι τον έβριζαν άδικα ή και τον χτυπούσαν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α' Ιωαν. ε' 5)

...Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες....

***
Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης. Ευλογημένοι ας είναι εκείνες οι άγιες ψυχές που εθέσπισαν τούτη τη μέρα για να μας θυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της πίστης μας. Έτσι έγινε για το δικό μας καλό. Επειδή, ενθυμούμενοι τις νίκες, παίρνουμε θάρρος στους αγώνες που διεξάγουμε και σε κείνους που θα ακολουθήσουν.

Κυριακή Ορθοδοξίας - αγ.Ιουστίνος Πόποβιτς

(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Μεγάλη Και Αγία Κυριακή. Κυριακή, Κατά Την Οποία Εορτάζεται Η Νίκη Της Ορθοδοξίας Εναντίον Κάθε Ψεύδους)

Σήμερα, ἀδελφοί καί ἀδελφές, εἶναι ἡ ἁγία Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μία ἀπό τίς πενήντα δύο Κυριακές τοῦ ἔτους πού ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Μεγάλη καί ἁγία Κυριακή. Κυριακή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψεύδους, ἐναντίον κάθε ἀναλήθειας, ἐναντίον κάθε αἱρέσεως, ἐναντίον κάθε ψευδοθεοῦ· νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψευδοῦς διδασκαλίας, ἐναντίον κάθε ψευδοῦς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτισμοῦ, εἰκόνος. Ἁγία νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτό σημαίνει ἁγία νίκη τῆς Παναληθείας.

Ποιός ὅμως εἶναι ἡ Παναλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Αὐτός πού εἶπε γιά τόν ἑαυτό Του: Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Θεός ἐν σαρκί. Νά, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια στόν γήινο κόσμο μας, αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια γιά τόν ἄνθρωπο. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἔλαβε σῶμα, ὥστε μέ τό σῶμα μας νά εἰπῇ σέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τί εἶναι ἀλήθεια, πῶς ζῆ κανείς ἐν ἀληθείᾳ, πῶς πεθαίνει γι’ αὐτήν, καί πῶς δι’ αὐτῆς ζῆ αἰωνίως.