Παναγία, η μάνα των Αγιορειτών

Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.

Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον εστί».

Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ΄χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς.

Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει, ό,τι υπήρχε για την Παναγία.

Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα.

Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας ελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν»

Παναγία• η μάνα των Αγιορειτών.

Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις Αγίες.

Μητέρα Θεού και ανθρώπων.

Η καλύτερη παραμυθία.

Η πιο σίγουρη πρέσβειρα των πιστών.

Η πιο ταπεινή, η πιο καλή, η πιο σεμνή,

η πιο υπάκουη, η πιο υπομονετική,

η σιωπηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασίλισσα,

πατρική υπόμνηση αγάπης για μετάνοια

Η εμφάνιση του Αγίου Παντελεήμονα στον Άγιο Νικόλαο Πλανά!

Κατ’ αρχήν ο Άγιος Νικόλας Πλανάς έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας. Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως.

Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε). Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.

Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος τού έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο. Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο. Έρημος ο τόπος τότε.

Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και τού λέγει: Τι κλαις, πάτερ μου;

– Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.

Τό παράπονο ἑνός Ἁγίου Γέροντος

Οι Άγιοι Απόστολοι ήσαν μόνον δώδεκα, αλλά επειδή εθεράπευσαν πρώτον τον εαυτόν τους εθεράπευ­σαν μυριάδας ανθρώπων από όλα τα Έθνη τα άπιστα, τα αλλόφυλλα.

Ημείς οι Έλληνες με πολλούς Αρχιερείς, χιλιάδες Ιερείς, Ιεροκήρυκες, Θεολόγους κ.λπ., διάδοχοι των Αγίων Αποστόλων, όχι μόνον τα άγρια και αλλόφυλλα Έθνη δεν ωφελούμεν αλλά ούτε τους ομοφύλλους, ομοθρήσκους Έλληνας τους συμπατριώτας μας. Διατί; Διότι δεν εφροντίσαμε να θεραπεύσουμε τα ιδικά μας πάθη, ή τουλάχιστον να κάνουμε εκείνα που διδάσκουμε...

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος.

---

"Εάν μέχρι σήμερα ο Θεός δεν μας καταστρέφει, δεν μας εξολοθρεύει, δεν μας αποδίδει κατά τις αμαρτίες μας, το κάνει αυτό γιατί είναι εύσπλαχνος, μακρόθυμος, πολυέλεος και περιμένει την μετάνοια και επιστροφή μας. Αυτό το κάνει γιατί βρίσκονται σπάνιοι στις ερημιές και τις πόλεις, που προσεύχονται για τη σωτηρία του κόσμου. Για χάρη αυτών των λίγων, σώζει ο Θεός και τους υπόλοιπους."

Γιατί προσεύχομαι; Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Γιατί η ζωή μου ολόκληρη βρίσκεται στα χέρια του Θεού.

Γιατί με τη θέλησή Του υπάρχω, ζω και αναπνέω.

Γιατί η προσευχή είναι επικοινωνία με τον Θεό

Με την υπέρτατη Αγάπη, μέσα από την οποία αντλώ δύναμη:

Να ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία

Και να μοιράζω φωτεινά χαμόγελα γύρω μου.

Γιατί ο Θεός είναι ο φίλος μου ο αληθινός

Που έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε για μένα!

Και γι΄ αυτό δεν πρόκειται να με αφήσει ποτέ μόνο!

Γιατί τον φίλο μου δεν τον ξεχνώ αλλά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, θέλω να είμαι κοντά Του

Και να ζω τη χαρά της κοινωνίας μαζί Του.

Γιατί κοντά Του βρίσκω καταφύγιο στις τρικυμίες της ζωής

Στήριγμα εκεί που όλα καταρρέουν

Συμπαραστάτη στις στιγμές της μοναξιάς

Αχτίδα φωτός στη μαύρη ομίχλη της απελπισίας...

Γιατί όταν χρειαστώ τη βοήθειά Του, βρίσκεται πάντα δίπλα μου ακόμα και όταν νομίζω πως δεν με ακούει...

Εκείνος όμως ρυθμίζει τα πάντα με τόση σοφία, για το δικό μου πνευματικό συμφέρον.

Γιατί νιώθω την ανάγκη καθημερινά να Τον ευχαριστώ που με διατηρεί υγιή και με σώας τας φρένας

Που ζω σε μια κοινωνία ελεύθερη και ειρηνική, που έχω όποιο αγαθό επιθυμήσω...

Δηλαδή, για τα αυτονόητα...

Γιατί ακόμα και αν ζούσα κάτω από αντίξοες συνθήκες η προσευχή θα ήταν το στήριγμά μου

Ο σύνδεσμός μου με την αληθινή Ζωή

Με την πραγματική Δικαιοσύνη

Με την ασάλευτη Αλήθεια

Με την μόνη τροφή που μπορεί να θρέψει την καρδιά μου.

Γιατί έχω το προνόμιο να γνωρίζω τον αληθινό Θεό, που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους και δεν είναι δημιούργημα της ανθρώπινης φαντασίας ή διανόησης.

Και αυτό με κάνει να νιώθω ξεχωριστός!

Γιατί είμαι πλασμένος να επιστρέφω σε Αυτόν

Την αγάπη που τόσο απλόχερα έχει σκορπίσει στον κόσμο.

Και αυτό το κάνω με τη ζωή μου ολόκληρη, αλλά πολύ περισσότερο με την προσευχή!

Δια να μην αμαρτάνωμεν Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

« … Δια να μην αμαρτάνης του λοιπού σου δίδω τας εξής πατρικάς συμβουλάς. Να προσεύχεσαι αδιαλείπτως νοερώς, μετά προσοχής, επιμελείας και συναισθήσεως να λέγης διαφόρους προσευχάς, όσας γνωρίζης και ιδίως την σύντομον προσευχήν.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, και το Δόξα σοι ο Θεός, Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς κ.λ.π.

Να προσεύχεσαι και όταν περιπατής καθ’ οδόν, και όταν εργάζεσαι, και όταν πίπτης εις την κλίνην να αναπαυθής, και όταν εγείρεσαι και εν παντί καιρώ και πάση ώρα.

Όταν, λοιπόν, προσεύχεσαι μετ’ ευλαβείας, επιμελείας, προσοχής και κατανύξεως ο εχθρός δεν πλησιάζει , αλλά και αν πλησιάση και όσας φοράς πλησιάση φεύγει, αναχωρεί άπρακτος…

Να ενθυμήσθε πάντοτε τον Θεόν.

Επειδή το αμαρτάνειν γίνεται, λέει ο Μ. Βασίλειος, κατ’ απουσίαν Θεού. Όταν λησμονήσωμεν τον Θεόν, λησμονήσωμεν ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών, και μας βλέπει και τίποτε δεν τον λανθάνει ή καλόν ή κακόν. Τότε δεν θα αμαρτάνωμεν.

Πώς ποιήσω το πονηρόν ενώπιον του Κυρίου μου και αμαρτήσομαι, είπεν ο νέος

Το όνομα Του Κυρίου στο ψαλτήρι

…καὶ εὐφρανθήτωσαν πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπὶ σὲ, εἰς αἰῶνα ἀγαλλιάσονται καὶ κατασκηνώσεις ἐν αὐτοῖς καὶ καυχήσονται ἐν σοὶ πάντες οἱ ἀγαπῶντες τὸ ὄνομά σου (ψαλμ. ε’) 

ἐξομολογήσομαι τῷ Κυρίῳ κατὰ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ καὶ ψαλῶ τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ ῾Υψίστου. (ψαλμ.ζ’) 

Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν, ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου ἐν πάσῃ τῇ γῇ· ὅτι ἐπήρθη ἡ μεγαλοπρέπειά σου ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν.

…

Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν, ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου ἐν πάσῃ τῇ γῇ! (ψαλμ.η’) 

Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου, διηγήσομαι πάντα τὰ θαυμάσιά σου·εὐφρανθήσομαι καὶ ἀγαλλιάσομαι ἐν σοί, ψαλῶ τῷ ὀνόματί σου, ῞Υψιστε….

καὶ ἐλπισάτωσαν ἐπὶ σοὶ οἱ γινώσκοντες τὸ ὄνομά σου, ὅτι οὐκ ἐγκατέλιπες τοὺς ἐκζητοῦντάς σε, Κύριε. (ψαλμ. θ’) 

ἐγὼ δὲ ἐπὶ τῷ ἐλέει σου ἤλπισα, ἀγαλλιάσεται ἡ καρδία μου ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ σου· ᾄσω

ευχή Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή για κάθαρση και φωτισμό

"Δέσποτα γλυκύτατε Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, εξαπόστειλον την αγίαν σου χάριν και λύσόν με εκ των δεσμών της αμαρτίας.

Φώτισόν μου το σκότος της ψυχής, όπως κατανοήσω το σον άπειρον έλεος, και αγαπήσω και ευχαριστήσω αξίως Σε τον γλυκύτατον Σωτήρα μου, τον άξιον πάσης αγάπης και ευχαριστίας.

Ναι αγαθέ ευεργέτα μου και πολυεύσπλαχνε Κύριε· μη απώση αφ’ ημών το σον έλεος, αλλά σπλαχνίσθητι το σον πλάσμα.

Γινώσκω, Κύριε, το βάρος των εμών πλημμελημάτων, αλλά είδον και το σον ανείκαστον έλεος.

Θεωρώ το σκότος της αναισθήτου μου ψυχής, αλλά πιστεύω με χρηστάς ελπίδας, αναμένων τον θείον σου φωτισμόν και την απαλλαγήν των πονηρών μου κακών και όλεθρίων παθών· τη πρεσβεία της γλυκυτάτης Σου Μητρός Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και Πάντων των Άγίων. Αμήν.”

---

Λέγε διαρκώς την ευχή!

Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα

εμφάνιση προφ.Ηλία

Ένας στρατιώτης στην Ήπειρο, έκαμε τη σκοπιά του στον στρατώνα και περί τα μεσάνυκτα άκουσε βήματα ανθρώπου να τον πλησιάζουν. Υπέθεσε ότι επρόκειτο για έφοδο του αξιωματικού. Φώναξε «άλτ», όμως πάλι τα βήματα ακούγονταν να τον πλησιάζουν. Για δεύτερη φορά – με το όπλο ανά χείρας – φώναξε : «άλτ, τις ει». Δεν έλαβε καμία απάντηση. Τότε, επαναλαμβάνει τη φράση με τη προσθήκη ότι προτίθεται να πυροβολήσει. Μόλις είπε τη λέξη πυροβολώ, του έφυγε το όπλο από τα χέρια έως 50 μέτρα μακριά και είδε ξαφνικά αντί του αξιωματικού, όπως περίμενε, έναν ιερωμένο μέσα σε αστραπόμορφη λάμψη φωτός. Φοβήθηκε πολύ. Του λέγει ο ιερωμένος :

«Παιδί μου, μη φοβάσαι, αλλά πες μου ευλογημένε γιατί βλασφημείς τα Θεία ; Τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους ;»

«Συγχώρησέ με, άγιε Πάτερ», απάντησε ο στρατιώτης με κατάνυξη και δάκρυα, «από κακή και πολυχρόνια συνήθεια γίνεται».

Τότε του λέγει ο άγιος : «Να κηρύξεις σε όλους να μετανοήσουν, να μην βλασφημούν.

Να το αναφέρεις στην Μητρόπολη και σε όλους, να το γράψουν και οι εφημερίδες».

Του ανταπαντά ο στρατιώτης :

«Δεν με πιστεύουν, άγιε, Αλλά πες μου, ποιός είσαι ;».

«Είμαι ο προφήτης Ηλίας. Και για να πιστέψουν, να τους πεις ότι σε κείνη την κορυφή, να σκάψουν και να βρουν την Εκκλησία μου, παλαιά, και πάνω σε αυτήν να κτίσουν ναό». Έγινε γνωστό το θαυμαστό περιστατικό σε όλη την πόλη, δημοσιεύθηκε και στον τύπο, πολλοί πίστεψαν και άλλαξαν ζωή, ενώ ο Σύλλογος των Αρτοποιών της Πόλης που τιμούσε τον Προφήτη Ηλία, έκαμε ανασκαφές στην κορυφή, ανακάλυψε την παλαιά Εκκλησία και οικοδόμησε επ΄ αυτής νέα προς δόξαν του πανένδοξου Προφήτη Ηλία. Ο δε στρατιώτης, άλλαξε ζωή και έγινε στο υπόλοιπο της ζωής του υπόδειγμα χριστιανού.

Παναγία Αρβανίτισσα

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Ἑλλάδος ἡ σκέπη, τῶν πιστῶν καταφύγιον, γένους τῶν Ῥωμηών, προστασία, Καρυών Χίου ἔφορος λαοῦ σου ἀντιλήπτωρ καὶ φρουρός. Παρθένε Ἀρβανίτισσα σὺ εἶ ὁρωμένη μετὰ σώματος ἐμφανῶς, καὶ ἐν πολέμοις σπεύδουσα. Χαίροις ἡ κηδεμὼν τῶν ἐν δεινοῖς, χαίροις τροφὸς ἡ εὔστοργος χαίροις, ἡ ἰλεούσα τὸν Θεὸν ὡς τούτου Μήτηρ Ἄχραντος.

 

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Καρυών νήσου Χίου σεπτὸν καλλώπισμα, Θεογεννῆτορ Παρθένε χριστιανῶν ἀρωγέ, πατριώτισσα Παρθένε, Ἀρβανίτισσα, ἡ προστατεύουσα πιστοὺς ἐξ ἐχθροῦ ἐπιβουλῆς καὶ ῥύουσα ἐκ κινδύνων τοὺς σοὶ προσφεύγοντας πίστει, σκέπε καὶ φρούρει τοὺς τιμῶντας σε.

 

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Ῥωμηὼν τοῦ γένους ἣ προστάτις καὶ τὸ στήριγμα, Ὑπεραγία Θεοτόκε, Ἀρβανίτισσα, πατριώτισσα παρθένε, φρουρὲ τῶν Χίων καὶ ἁπάντων Ὀρθοδόξων φύλαξ ἄγρυπνε,

Η συνταγή του πατέρα Ιουστίνου Πίρβου για τη θεραπεία του καρκίνου

«Σταμάτα να τρως κρέας καθόλου! Οι καρκινικοί όγκοι τρέφονται με πρωτεΐνες κρέατος και η προσευχή αλλάζει τα πράγματα, είναι πολύ πιο εύκολο.

– Άσε τα ανθρακούχα ποτά με σάκχαρα, γλυκαντικά, γιατί συμβαίνει το ίδιο, τα άρρωστα κύτταρα χρησιμοποιούν σάκχαρα για να πολλαπλασιαστούν.

– Νηστεψε από εδώ και στο εξής: Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή. Η νηστεία, για όσους μπορούν, καθαρίζει τον οργανισμό από σοβαρές ασθένειες και πάθη. Αν νήστεψες 12 ώρες χωρίς νερό και φαγητό μαγειρεμένο στη φωτιά, αφήνεσαι στον Θεό, ώστε στο ανθρώπινο σώμα να εμφανιστεί ξαφνικά στο αίμα, ένα ένζυμο, μια ορμόνη που καταστρέφει το καρκινικό, άρρωστο κύτταρο.

Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, ο Πατέρας μας λέει την ιεραρχική προσευχή πολλές φορές, την προσευχή της καρδιάς, το Κύριο Ιησού Χριστέ όπως και προσευχή στη Μητέρα του Θεού, τον Ψαλμό 50 και το Σύμβολο της Πίστεως, άλλα.

«Συγχωρήστε όλους αυτούς που σας καταδίωξαν και σας έκριναν, προσευχηθείτε γι’ αυτούς!». Νερό για να πιείτε το βράδυ, για να χορτάσετε, περισσότερο, 2-3 λίτρα.

– Όταν τελειώσετε τη νηστεία το βράδυ, φάτε λίγο ξερό ψωμί, λίγους σπόρους,

Η προσευχή έχει πιο πολλά σκαλοπάτια

Αν ο Θεός μας κρίνει κατά τα έργα μας χαθήκαμε

Μιά φορά ήρθε σ’εμένα να εξομολογηθεί ένας μεγαλόσχημος μοναχός και μου είπε:

-Πάτερ, απελπίστηκα. Δεν βλέπω στον εαυτό μου καμία αλλαγή προς το καλύτερο. Και πήρα και το μεγάλο αγγελικό σχήμα.

Και ξέρω ότι ο Θεός θα ελέγξει λεπτομερώς ποιός ήταν πραγματικός μοναχός και ποιός μόνο φορέας του σχήματος. Πώς να διορθωθώ; Πως να είμαι νεκρός για την αμαρτία; Αισθάνομαι μεγάλη αδυναμία

-Έχεις δίκιο, του είπα. Αν ο Θεός μας κρίνει κατά τα έργα μας χαθήκαμε, επειδή δεν έχουμε τίποτα να του παρουσιάσουμε

-Υπάρχει άραγε κάποια ελπίδα σωτηρίας;

-Σίγουρα υπάρχει. Να κάνεις όσο πιο συχνά την προσευχή σου και αφέσου στα χέρια του Θεού.

-Ποιό όμως το όφελος της προσευχής, εαν δεν συμμετέχει ο νους και η καρδιά;

-Υπάρχει τεράστιο όφελος. Η προσευχή έχει πιο πολλά σκαλοπάτια. Από την απλή εκφώνηση των λέξεων της προσευχής μέχρι τη θαυματουργική προσευχή.

Ακόμη και αν βρισκόμαστε στο χαμηλότερο σκαλοπάτι της προσευχής, ακόμη και τότε μας είναι χρήσιμη και σωτήρια. Οι ραδιουργίες του εχθρού απομακρύνονται από τον άνθρωπο που προσεύχεται.

Άγιος Βαρσανούφιος της Όπτινας

---

Να λέγεις παιδί μου την ευχή . “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” , ημέρα και νύχτα

ευχή αγ. Εφραίμ κατουνακιώτης

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή.

Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσεύχου.

Θέλεις να σωθείς; Προσεύχου.

‘Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας.

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις.
Βιάσου σ’ αυτήν την ευχούλα.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

επίγεια ζωή....

Ὅλη ἡ ἐπίγεια ζωή μας, ἀπό τή γέννηση μέχρι καί τήν τελευταία ἀναπνοή, θά φανεῖ τήν ὥρα τοῦ θανάτου σάν μιά ἑνιαία ἄχρονη πράξη. Θά μποροῦμε νά δοῦμε τό περιεχόμενο καί τήν ποιότητά της ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ. Συχνά καθησυχάζουμε τή συνείδησή μας μέ τή σκέψη ὅτι κανείς δέν μᾶς βλέπει ἤ κανείς δέν γνωρίζει τούς λογισμούς ἤ τίς πράξεις μας», γράφει ὁ ὅσιος Σωφρόνιος. Ναί, ὅλη ἡ ζωή μας θά εἶναι ἔτσι μιά ματιά μπροστά μας τήν ὥρα τοῦ θανάτου μας. Ἐλάχιστες εἶναι οἱ ψυχές πού ζοῦν διάφανα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Πόσο συχνά καί πόσο πολύ μόνος του κανείς, παρά τήν κατά τά ἄλλα καλή διάθεσή του, ἁμαρτάνει, βάζοντας τή μιά ἤ τήν ἄλλη πονηριά στό μυαλό του. Καί οἱ πιό καλές ψυχές, ἀπό ἐδῶ ἀπό ἐκεῖ τό ἔχουν, ζοῦν κρυφή ζωή. Γι᾽ αὐτό, χρειάζεται νά κάνει κανείς καθαρή ὑπακοή· βοηθιέται ἀπό αὐτό νά μετανοεῖ, νά ταπεινώνεται, νά μέμφεται τόν ἑαυτό του.

---

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν

Το επίγειο τέλος του αγ. Σισώη

Έλεγαν περί του Αββά Σισώη, ότι, όταν επρόκειτο να πεθάνει, και ενώ ευρίσκονταν οι πατέρες της σκήτης γύρω του, έλαμψε το πρόσωπό του όπως ο ήλιος και είπε στους παρευρισκομένους ότι:
« Ο Άγιος Αντώνιος ήλθε».
Και μετά από λίγο είπε:
«Να ο χορός [=ομάδα] των Προφητών ήλθε».
Και πάλιν το πρόσωπο του έλαμψε περισσότερο και είπε:
«Να ο χορός των Αποστόλων ήλθε».
Και διπλασιάστηκε ο φωτισμός του προσώπου του και άρχισε να ομιλεί με κάποιους.
Τότε τον ρώτησαν οι πατέρες.
«Με ποιόν ομιλείς πάτερ»;
Και αυτός τους απάντησε:
«Με τους Αγγέλους που ήλθαν να παραλάβουν την ψυχή μου και τους παρακαλώ να με αφήσουν λίγο για να μετανοήσω».
Και λέγουν προς αυτόν οι πατέρες:
«Δεν έχεις ανάγκη μετανοίας πάτερ».
Και τους απάντησε ο Αββάς Σισώης:
«Αλήθεια σας λέγω ότι δεν έχω βάλει ακόμη αρχή»!!!
Και έμαθαν πάντες ότι ήταν τέλειος.
Και πάλι ξαφνικά έγινε το πρόσωπό του ολόλαμπρο και εφοβήθηκαν όλοι, που ήσαν κοντά του, και είπε προς αυτούς:
«Ιδου ο Κύριος ήλθε και λέγει, φέρετε μου το σκεύος της ερήμου», και αμέσως παρέδωσε το πνεύμα και γέμισε όλο το κελλί του από άρρητη ευωδία.

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος - Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Μεγάλα είναι και ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική τα χαρίσματα που μάς δώρισε σήμερα ο φιλάνθρωπος Θεός. Γι’ αυτό ας χαρούμε όλοι μαζί και σκιρτώντας από αγαλλίαση ας ανυμνήσουμε τον Κύριό μας. Γιατί η σημερινή ημέρα είναι για μάς εορτή και πανηγύρι.Όπως δηλαδή διαδέχονται η μια την άλλη οι εποχές και οι κινήσεις του ήλιου, έτσι ακριβώς και στην Εκκλησία η μία εορτή διαδέχεται την άλλη και με τον τρόπο αυτό απ’ τη μια πηγαίνουμε στην άλλη. Πριν από λίγο καιρό εορτάσαμε τον σταυρό, το πάθος και την Ανάσταση, και ύστερα από αυτά την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στους ουρανούς. Σήμερα φθάσαμε στην κορυφή των αγαθών, σ’ αυτήν την κορωνίδα των εορτών, βρισκόμαστε πια στην πραγματοποίηση των επαγγελιών του Κυρίου. «Γιατί αν φύγω –λέει- θα σάς στείλω άλλον Παράκλητο, και δεν θα σάς αφήσω ορφανούς». (Ιωάν. 16,6). Βλέπετε το πατρικό Του ενδιαφέρον; Βλέπετε την ανέκφραστη φιλανθρωπία Του; Πριν

Η Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος

Μια Γαλλίδα ιστορικός, άθεη και μηδενίστρια επισκέφθηκε τον Γέροντα Πορφύριο στο Ησυχαστήριο του στο Μήλεσι Αττικής. Δεν προσδοκούσε να μάθει κάτι σπουδαίο μια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου από έναν Απόφοιτο Β΄ Δημοτικού, αλλά χάριν της επιμονής των φίλων της δέχτηκε να πάει.

Ο Γέροντας ζήτησε να συνομιλήσουν οι δυο τους χωρίς την παρουσία άλλων ή διερμηνέα, κάτι που προκάλεσε την απορία των φίλων της οι οποίοι ήξεραν ότι η Γαλλίδα δεν μιλούσε Ελληνικά, αλλά ούτε και ο Γέροντας Γαλλικά. Η θεολογική και υπαρξιακή συζήτηση έγινε τελικά με τους δυο τους μόνο, για αρκετή ώρα. Άνοιξε η πόρτα και βγαίνει η Άθεη Γαλλίδα με λυγμούς και δάκρυα μετανοίας. Όταν την ρώτησαν οι φίλοι της πώς συνεννοήθηκε με τον Γέροντα απάντησε ''Μα μιλάει άπταιστα Γαλλικά''. Το ίδιο συνέβηκε και με Γερμανίδα Γιατρό, με Σέρβο, με Ρουμάνο, με Ιρλανδό. Όταν πνευματικά του παιδιά τον ρώτησαν πώς γνωρίζει ξένες γλώσσες ενώ δεν τις διδάχτηκε ποτέ, απάντησε ''Εγώ στα Ελληνικά τους μιλώ και το Άγιο Πνεύμα τα διερμηνεύει στο νου και στην καρδιά τους ''

Αυτή είναι η Καινή (νέα) Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος που υποσχέθηκε ο Χριστός στους Μαθητές Του, η γλώσσα του Παραδείσου η οποία συγχύστηκε λόγω της

Εὐχή ἑσπερινοῦ γονυκλισίας Ἁγίου Πνεύματος

Καὶ ἡμῶν κλινόντων τὰ γόνατα ἐπὶ γῆς, καὶ ἀσκεπῶν ὄντων, ἀναγινώσκει ὁ Ἱερεὺς τὰς Εὐχὰς ἀπὸ τοῦ βήματος μεγαλοφώνως εἰς ἐπήκοον πάντων. 

Ἄχραντε, ἀμίαντε, ἄναρχε, ἀόρατε, ἀκατάληπτε, ἀνεξιχνίαστε, ἀναλλοίωτε, ἀνυπέρβλητε, ἀμέτρητε, ἀνεξίκακε Κύριε, ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὁ ποιήσας τὸν οὐρανόν, καὶ τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ δημιουργηθέντα ἐν αὐτοῖς, ὁ πρὸ τοῦ αἰτεῖσθαι τοῖς πᾶσι τὰς αἰτήσεις παρέχων. Σοῦ δεόμεθα, καὶ σὲ παρακαλοῦμεν, Δέσποτα φιλάνθρωπε, τὸν Πατέρα τοῦ Κυρίου, καὶ Θεοῦ, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντος ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ σαρκωθέντος ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς ἀειπαρθένου, καὶ ἐνδόξου, Θεοτόκου, ὃς πρότερον μὲν λόγοις διδάσκων, ὕστερον δὲ καὶ ἔργοις ὑποδεικνύς, ἡνίκα τὸ σωτήριον ὑφίστατο πάθος, παρέσχεν ἡμῖν ὑπογραμμὸν τοῖς ταπεινοῖς, καὶ ἁμαρτωλοῖς, καὶ ἀναξίοις δούλοις σου, δεήσεις προσφέρειν, ἐν αὐχένος καὶ γονάτων κλίσεσιν, ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων, καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων. Αὐτὸς οὖν, πολυέλεε καὶ φιλάνθρωπε, ἐπάκουσον ἡμῶν, ἐν ᾗ ἂν ἡμέρα ἐπικαλεσώμεθά σε ἐξαιρέτως δέ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ τῆς Πεντηκοστῆς, ἐν ᾗ, μετὰ τὸ ἀναληφθῆναι τὸν Κύριον ἡμῶν, Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ καθεσθῆναι ἐν δεξιᾷ σοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, κατέπεμψε τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους, ὃ καὶ ἐκάθισεν ἐφ' ἕνα ἕκαστον αὐτῶν καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες τῆς ἀκενώτου χάριτος

Λόγος περὶ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς - Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

«Ὅταν συμπληρωνόταν ἡ πεντηκοστὴ ἡμέρα μετὰ τὴν Ἀνάσταση, τῆς ὁποίας ἔφθασε τώρα ἡ μνήμη, ἐνῷ ὅλοι οἱ μαθητὲς ἦσαν συγκεντρωμένοι μαζὶ καὶ εὑρίσκονταν ὁμόψυχοι στὸ ὑπερῷο (οἶκος) ἐκείνου τοῦ ἱεροῦ, ἀλλὰ καὶ στὸ προσωπικό του ὑπερῷο, στὸ νοῦ του, συναγμένος ὁ καθένας τους (διότι ἦσαν σὲ ἡσυχία καὶ ἀφιερωμένοι στὴ δέηση καὶ στοὺς ὕμνους πρὸς τὸ Θεό), ξαφνικά, λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, «ἀκούσθηκε ἦχος ἀπὸ τὸν οὐρανό, σὰν ἀπὸ ὁρμὴ βιαίου ἀνέμου καὶ ἐγέμισε τὸν οἶκο ὅπου κάθονταν». (Πράξ. 2, 1-11).

Εἶναι βίαιος γιατὶ νικᾶ τὰ πάντα καὶ ξεπερνᾶ τὰ τείχη τοῦ πονηροῦ, γκρεμίζει κάθε ὀχύρωμα τοῦ ἐχθροῦ, ταπεινώνει τοὺς ὑπερήφανους, ἀνυψώνει τοὺς ταπεινοὺς στὴ καρδιὰ καὶ διασπᾶ τοὺς συνδέσμους τῶν ἁμαρτημάτων. Γέμισε δὲ ὁ οἶκος ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο κάθονταν, καθιστώντας τον, κολυμβήθρα πνευματικὴ καὶ ἐκπληρώνοντας τὴν ἐπαγγελία τοῦ Σωτῆρα, ποὺ τοὺς ἔλεγε, πρὶν ἀναληφθεῖ: «Ὁ μὲν Ἰωάννης βάπτισε μὲ νερό, ἐσεῖς δὲ θὰ βαπτισθῆτε μὲ ἅγιο Πνεῦμα, ὄχι ἔπειτα ἀπὸ πολλὲς μέρες».

Ἀλλὰ καὶ τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσε σ᾿ αὐτοὺς τὸ ἔδειξε νὰ ἀληθεύει. Διότι διὰ τοῦ ἤχου αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς οἱ Ἀπόστολοι ἔγιναν πραγματικὰ υἱοὶ βροντῆς. «Καὶ φάνηκαν σ᾿ αὐτοὺς γλῶσσες διαμεριζόμενες ὡσὰν πυρὸς καὶ στὸν καθένα τοὺς

Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

Οι χριστιανοί ζουν «εν σοφία», εάν ζουν κατά το Ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι «η σοφία του Θεού» (A’ Κορ. 1. 24, 30). Έξω απ’ Αυτόν υπάρχει «η των αφρόνων ανθρώπων αγνωσία» (Α’ Πέτρ. 2. 15). Οτιδήποτε δεν είναι από το Χριστό, ο Οποίος είναι η μόνη και αληθινή και αιώνια σοφία, πράγματι είναι και μωρία και ανοησία. Και οι άνθρωποι γίνονται ανόητοι και παράφρονες από την αμαρτία και τα πάθη. Στην ουσία της η αμαρτία είναι η κύρια παραφροσύνη της ανθρώπινης ψυχής. Η φιλαμαρτησία είναι πάντοτε παραφροσύνη της ψυχής εμπρός στο Θεό. Μόνο η αγάπη για το Χριστό γεμίζει την ανθρώπινη ψυχή με την ένθεη σοφία. 

Μόνο όταν ζουν «εν σοφία» οι άνθρωποι επωφελούνται το χρόνο της ζωής τους που τους δόθηκε από το Θεό, «τον καιρόν εξαγοραζόμενοι». Με την αμαρτία και τα πάθη σκορπίζουμε το θεόσδοτο χρόνο, τον παραδίνουμε στο θάνατο και στην παραφροσύνη του κακού. Ο χρόνος της ζωής μας μάς έχει δοθεί για να κερδίσουμε την αθανασία και την αιώνια ζωή. Αλλά μόνο ζώντας «εν σοφία», δηλαδή με το Χριστό, «εξαγοράζομεν» το χρόνο μας,

πότε αρχίζει επί του πρακτέου η ανάληψις…. και πως τελειούται

ᾌσωμεν πάντες λαοὶ τῷ ἐπὶ ὤμων Χερουβὶμ ἀναληφθέντι, μετὰ δόξης Χριστῷ, καὶ συγκαθίσταντι ἡμᾶς ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός, ᾠδὴν ἐπινίκιον, ὅτι δεδόξασται. 

Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε, Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν. 

Αγιογραφείται η ανάληψη, ως ανάβαση μετά σώματος από την γη στον ουρανό. Αφορά ‘’ειδικά’’ το σώμα, αφού πνευματικά, ποτέ δεν αποχωρίστηκε Του Πατρός. Επί του πρακτέου, η ανάβαση του ‘’σώματος’’ ξεκινά ακόμη από πιο κάτω κι είναι προϋπόθεση, μαζί με όλες τις δεσποτικές και θεομητορικές εορτές, για την τελική ‘’σημερινή’’ που εορτάζουμε. 

Όπως το ασανσέρ που μας ανεβάζει όχι μόνο από την γη προς το υπέργειο και τους άνω ορόφους και τέρμα (πεντηκοστή, ως φωτισμό και θέωση) αλλά παραλαμβάνοντάς μας από το υπόγειο, έτσι και η ανάληψη φυσικά και δεν εξαντλείται σε μια χρονικά περιορισμένη γιορτή, αλλά στην διάσταση που της αρμόζει, ως διαμπερής. Από το τέρμα του βάθους και σκότους έως τον πλήρη φωτισμό. 

Οἱ Ἄγγελοί σου Κύριε, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγον· Ἀνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε βλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτός ἐστι Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ' ὑμῶν εἰς

Οι δαίμονες μας πολεμούν παρακολουθώντας τις αντιδράσεις μας

ΑΒΒΑΣ ΣΕΡΗΝΟΣ: Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι τα πονηρά πνεύματα μπορούν να γνωρίζουν τη φύση των λογισμών μας. Αλλά αυτό γίνεται μόνο εξωτερικά, από συμπεράσματα που στηρίζονται σε κάποια φαινόμενα, όπως είναι αυτά που εκφράζουν τις διαθέσεις μας ή τα λόγια μας ή ακόμα και οι ασχολίες, στις οποίες βλέπουν ότι έχουμε ιδιαίτερη κλίση. Αλλά οι λογισμοί, που δεν έχουν ακόμα βγει από τα βάθη της ψυχής μας, τους είναι εντελώς απρόσιτοι.

Αν οι λογισμοί που μας υποβάλλουν οι δαίμονες έχουν γίνει αποδεκτοί από εμάς ή όχι, αυτό δεν το γνωρίζουν οι δαίμονες. Επειδή αυτοί έχουν τη δυνατότητα της κοινωνίας με την ψυχή μας – δηλαδή είναι σε θέση να παρακολουθήσουν την εσωτερική διεργασία των λογισμών μας, η οποία είναι καλυμμένη και άγνωστη – αλλά το αντιλαμβάνονται από τις εξωτερικές μας κινήσεις και από τις ενδείξεις που παρουσιάζει η συμπεριφορά μας.

Υποβάλλουν για παράδειγμα στον άνθρωπο τη ροπή προς το πάθος της λαιμαργίας. Αν δουν τον άνθρωπο να σηκώνεται και να κυττάζει προς το

Η Ανάληψη του Κυρίου - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αυτοαποκαλύφτηκε ως Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, Υιός του Ζώντος Θεού. Από αγάπη για σένα κατέβηκε από τον ουρανό στη γη, ντύθηκε ανθρώπινη σάρκα, φυλακίστηκε για χάρη σου, επειδή ήσουν φυλακισμένος, ίδρωσε, κρύωσε, πείνασε και δίψασε, δέχτηκε εμπτυσμούς, καρφώθηκε στο σταυρό, έμεινε στον τάφο τρεις μέρες, κατέβηκε στον Άδη για να καταστρέψει μια φυλακή χειρότερη από την παρούσα ζωή, που είχε προετοιμαστεί για σένα όταν η ψυχή σου θα χωριζόταν από το σώμα. Και ολ’ αυτά για να σε σώσει από εκεί που κυλιόσουν στη λάσπη της αμαρτίας, να σε κάνει να σταθείς όρθιος. Μετά αναστήθηκε «εκ νεκρών», για να δώσει και σε σένα φτερά, να πετάξεις στον ουρανό. Τελικά αναλήφθηκε στον ουρανό για ν’ ανοίξει και για σένα το δρόμο, να σε οδηγήσει στα σκηνώματα των αγγέλων.

(...)

Η Ανάληψη του Κυρίου από τη γη στον ουρανό ήταν τόσο απρόσμενη στους ανθρώπους, όσο ήταν και στους αγγέλους η ελευσή Του από τον ουρανό στη γη κι η κατά σάρκα γέννησή Του. Αλλά και ποιο γεγονός στη ζωή Του δεν αντιπροσωπεύει κάτι μοναδικό κι απρόσμενο στον κόσμο; Όπως οι άγγελοι παρατηρούσαν με θαυμασμό πως ξεχώριζε ο Θεός το φως από το σκοτάδι στην πρώτη δημιουργία και το νερό από την ξηρά, πως τοποθέτησε τα άστρα στον ουράνιο θόλο και πως δημιούργησε τα φυτά και τα ζώα από τη γη και τελικά έπλασε τον άνθρωπο, δίνοντάς του ψυχή ζώσα, έτσι κι εμείς όλοι βλέπουμε με θαυμασμό τα γεγονότα της ζωής του Σωτήρα μας, από τον Ευαγγελισμό της Παναγίας Παρθένου ως και την ένδοξη Ανάληψή Του στο όρος των Ελαιών.

Ανάληψη του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού - Λόγος Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Κατά το γεγονός της Αναλήψεως, πραγματοποιήθηκε στην πράξη η συμφιλίωση του Θεού με το ανθρώπινο γένος. Διαλύθηκε η παλιά έχθρα, τελείωσε ο μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αυτό συνέβαινε έως τώρα, όχι επειδή μισούσε ο Θεός τον άνθρωπο, αλλά επειδή ο άνθρωπος επιδείκνυε αδιαφορία και αχαριστία. Και τώρα, η αλλαγή δεν έγινε εξαιτίας των δικών μας κατορθωμάτων ή επειδή αλλάξαμε στάση και συμπεριφορά, αλλά λόγω της απροσμέτρητης αγάπης και του ενδιαφέροντος του Θεού…

Τώρα στην Ανάληψη, εμείς που δεν ήμασταν άξιοι να κατοικούμε στον παράδεισο, εμείς που στο τέλος καταντήσαμε να μην αξίζουμε να ζούμε εδώ στη γη, με αποτέλεσμα να γίνει ο κατακλυσμός και να χαθεί όλο το ανθρώπινο γένος εκτός της οικογένειας του Νώε, εμείς τώρα οι ανάξιοι ανεβαίνουμε στον ουρανό. Τα χερουβίμ, παλαιά, φυλάγανε τον παράδεισο για να μην μπούμε ξανά και τώρα εμείς τα υπερβαίνουμε. Η ανθρώπινη φύση, στο πρόσωπο του Χριστού, έτυχε τιμής που δεν έτυχε η φύση των αγγέλων. Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Δεν έγινε

θεραπεύοντας Ο Κύριος τον τυφλό (νου)

Η κορωνίδα της θεραπείας των ασθενειών είναι η ψυχή και ο οφθαλμός αυτής, ηγεμονικός νους. 

…πριν την εορτή της αναλήψεως και διάνοιξης των ουρανών, Ο Κύριος την Κυριακή του τυφλού μας δίνει τον τρόπο και την προϋπόθεση διάνοιξης των ουρανών, κατάσταση παράλληλη της διάνοιξης των οφθαλμών που λόγω βραδυκαρδίας και α-νοησίας (έλλειψη νοός Χριστού) κρατούνται…. (Λουκ.κδ’25) [από την ανάσταση στην ανάληψη και διάνοιξη ‘’ουρανών’’ ουρανών και οφθαλμών]. 

Με τον νου να είναι ο οφθαλμός της ψυχής και Τον Κύριο πρωτίστως να θεραπεύει τον νου, με τον χου να ακολουθεί, η απαρχής ομμάτωση του (εκ γενετής) τυφλού, ώστε να Τον αναγνωρίσει σταδιακά ως υιό Δαβίδ και τέλος ως Υιό Θεού, δεν εξαντλείται φυσικά στο ιστορικό γεγονός αλλά μας ακουμπά και αφορά όλους.  

Όντας η κάθε ψυχή αντιμετωπιζόμενη από τον Θεό ως κόρη οφθαλμού, η Κυριακή του τυφλού λαμβάνει άλλη διάσταση, όπως και ο παράλυτος (πάλι νους), ο φερόμενος υπό τεσσάρων (χους και 4 στοιχείων) για την θεραπεία του.   

Κι αν Ο Κύριος (ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = 999) και συγχρόνως Ο οφθαλμός ο τα πάντα

ασθενειών συνέχεια….

Κατακλυζόμαστε τώρα στα προέσχατα από ασθένειες φυσικές αλλά και των εργαστηρίων για ευνοήτους λόγους. 

Με αφορμή την ενημέρωση (1) από γιατρό για το τι είναι και πως λειτουργεί, αυτή η τελευταία πολυδιαφημισμένη νόσος της ευλογιάς των πιθήκων που υπόσχεται να παίξει ρόλο προσεχώς, δυο σκέψεις. 

Η ανεµοβλογιά και ο έρπης ζωστήρας αποτελούν δύο διαφορετικές εκδηλώσεις της λοίµωξης από τον ίδιο ιό. 

Είναι κυρίως παιδική νόσος και αποτελεί τη πρωτοπαθή λοίμωξη από το ιό του έρπητα ζωστήρα. Αν η νόσος εκδηλωθεί σε ενήλικες είναι πιο σοβαρή και μπορεί να οδηγήσει σε διάμεση πνευμονία. Η ανεμοβλογιά μπορεί να παραμείνει σε λανθάνουσα μορφή και να εκδηλωθεί αργότερα σαν έρπης ζωστήρας. 

Είναι DNA και όχι RNA ιός όπως ο SARS-CoV-2, γεγονός που τον καθιστά λιγότερο επιρρεπή σε μεταλλάξεις. 

Δεν μεταλλάσσεται με φυσικό ή τεχνητό τρόπο μόνο ο ιός, αλλά ιδίως ο άνθρωπος μεταμορφώνεται, ο άνθρωπος μεταλλάσσεται. 

Ο κόσμος, γέμει από πνευματικές εντολές, ‘’αποστολές’’, προτάσεις. (μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι; με τον άνθρωπο νάναι ‘’απόστολος’’, έτσι κι αλλιώς. Το ζήτημα είναι το πρόσημο, ο κύρης του, του οποίου τηρεί τις εντολές).

θεμέλιον Πόλεως…

Είναι ομολογουμένως μεγάλη κουβέντα και έργο ζωής, να βάλουμε αρχή επιστροφής, αρχή μεταστροφής, αρχή μετανοίας ...!! 

Μια έννοια πολυπροτεινόμενη από αγίους και κήρυκες, πατώντας πάνω στο κήρυγμα που ξεκινούν ο Τίμιος πρόδρομος και Ο Κύριος… ΕΝ δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται ᾿Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας 2 καὶ λέγων· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ.γ’) και 17 ᾿Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ.γ’17) 

Μετάνοια, που αρχή έχει (και είναι το θεμέλιο) αλλά τελειωμό δεν έχει…. κι αυτό γιατί σαν θείο χαρακτηριστικό που ακολουθεί την προαίρεση του ανθρώπου, λόγω τρεπτότητάς του, άλλοτε εμφανίζεται και άλλοτε χάνεται, όπως ο ήλιος ‘’κρύβεται’’ πίσω από τα νέφη ή ‘’απουσιάζει’’ εμφανώς την νύχτα (αλλά πάντα παρών, έστω και μη ορώμενος ή άμεσα αισθανόμενος).   

Στον κύκλο ενιαυτού έχουμε την κεφαλή του Τιμίου Προδρόμου να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται και πάλι να ανευρίσκεται, δηλώνοντας ότι το ίδιο συμβαίνει και εν ημίν, σαν πνεύμα της μετανοίας, όσο τα πάθη νέφη υπερισχύουν επάνω μας, σκοτίζοντας το ηγεμονικό της ψυχής.

  

Λένε πως όταν έγινε η άλωσις της Κωνπόλεως, εμφανίστηκε ένα χέρι στον ουρανό. Φυσικά και δεν μπορούσε να εξηγηθεί από τον πορθητή και από τους δικούς του, οπότε απευθυνόμενος  στους αγίους, έλαβε την παρακάτω ‘’παράδοξη’’ απάντηση: 

- φάνηκε αυτό το ‘’χέρι’’ στον ουρανό θέλοντας να δείξει ότι δεν είχαν μείνει ούτε 5 πιστοί στην Πόλη, γιαυτό και σου παραδόθηκε … και θα την κρατήσεις 555

οι δύο όψεις της Πόλης του Κωνσταντίνου…

Προσφέρουν στην Θεοτόκο, ο μέγας Κωνσταντίνος την Πόλι, προσφέρει και ο Ιουστινιανός την εκκλησία της του Θεού σοφίας. Με άξονα τα πνευματικά και αιώνια, θα υπάρχουν στιγμές για μας τους χοϊκούς που τα φαινόμενα θα μας απατούν, είτε βλέποντας ρύπους ή χαλάσματα (κονιορτός κατά την προφητεία). Μακάρι ο καλός Θεός να μας δίνει διάκριση και τον δικό Του άξονα θέασης. 

Οι μυστικοί άγιοι μας ‘’μαθαίνουν’’ την έξω ιστορική σειρά και γεγονότα, να την αναγάγουμε στα πνευματικά, ως αναλογία προς τα έσω και άνω. Εκεί η αξία, μην μείνουμε στα έξω σχήματα, αλλά χωρίς ουσία. Στην κατάρτιση αλλά χωρίς το αγιαστικό βίωμα. Στο άντλημα, αλλά μπροστά στο βαθύ πηγάδι, χωρίς ύδωρ ζων…. Κατακτητές όλου του κόσμου, αλλά χαμένοι στην ψυχή. Ποιο το όφελος;;;   

Ξεκινά ο άγιος την χάραξη των ορίων, την δόμηση της πόλης και των φρουρίων της πάνω στην επτάλοφο, με οδηγό έναν αόρατο άγγελο που προηγείται…. με μνήμη γενεθλίων της Πόλης κατ’έτος, την 11^η Μαΐου. Παράλληλα, άγγελοι μας οδηγούν στην αυτογνωσία (πεμπτουσία μας) δια Σταυρού (5) και πάλι δια Σταυρού, άγγελοι μας οδηγούν στην θεογνωσία (7) προς ύψος. 

Στο τέλος της επίγειας βυζαντινής αυτοκρατορίας,  Κωνσταντίνος, περατώνει τον δρόμο τηρήσας την

ΣΤΑΥΡΟΣ, μεσοπεντηκοστή και πνευματική ζωή

Αναφέρει ο αγ.Εφραίμ ο αριζονίτης για το πας άνθρωπος ψεύστης…. ότι δεν είναι ψεύτης, αλλά φευγαλέος σαν όνειρο, σαν αστραπή. Κι αν συγκριθεί η μικρή μας επί γης ζωή με την αιωνιότητα, πράγματι δεν διαφέρει σε διάρκεια από μία φευγαλέα αστραπή.  

Αστραπή όμως, είναι και Ο Μεσσίας ως κεντρομόλος Ι, (Ιησούς) ώσπερ γαρ η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών ούτως έσται και η παρουσία του υιού του Ανθρώπου.  (Ματθ.κδ’ 27) αλλά και ο αντίδικος της σωτηρίας μας (αστραπή) ως Ι, Ι τάγμα δαιμόνων, (κεραυνόμορφος κόππα, ϟ , 90ός) αλλά φυγόκεντρος …εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. (Λουκ.ι’18) 

…κι εμείς, ανάμεσα, με την θέλησή μας, όσο είμαστε εν ζωή (βιολογική) ακολουθούμε το ένα από τα δύο Ι, που είναι εμβασμένα στο ΕΙΝΑΙ μας από το ΕΝΑ που προήλθαμε, ελεύθερα να ακολουθήσουμε και συνεχιστεί αυτή η ροπή (και ορμή) στους αιώνες, μαζί με Τον (Τριαδικό) Έναν (999) ή τον αντίποδα ειδωλικό, αληθοφανή άλλον (666). Νους και ψυχή μας χαρίστηκε ως θεία πνοή. Και, δεν είναι δική μας, παρότι έτσι φαίνεται. Λάσπη, το σώμα από το χώμα, κι αυτό δωρεά, παρότι φαίνεται δικό μας. 

Στην πραγματικότητα είμαστε διαχειριστές νου και χου και κατευθύνουμε αυτά, προς σωτηρία ή απώλεια, από την μόνη δική μας. Την θέληση. Αμήν να θέλουμε να διαλύσουμε τον ενδιάμεσο χνου που παρεμβάλλεται μεταξύ νου και χου, τα κρατά διαχωρισμένα, και εκ παθών, σκιάζει τον ηγεμονικό νου να δράσει ορθά, όπως τα νέφη αλλά και τα πολλά κάτω ανυπόστατα ύδατα, διαθλούν, διαστρεβλώνουν και αλλοιώνουν το ευθές Φως. Ανερχόμαστε ευθέως (Ι) και φωτιζόμαστε με ταπεινότητα και υπακοή στο θείο θέλημα (ομόπνοοι επί της οδού, του Ι, Του Ιησού) κατερχόμαστε ευθέως ψυχικά και σκοτιζόμαστε, λόγω έπαρσης, εγωισμού και ανυπακοής (με μπροστάρηδες το Ι τάγμα δαιμόνων). Ανερχόμαστε ελικοειδώς (9) δια σωματικών αρετών λεπτύνοντας νου και χου, και αντίστοιχα κατερχόμαστε (6) δια ενσώματων παθών, μολύνοντας νου και χου, παχυλοποιώντας τα.    

Κι όπως στην πρώτη δημιουργία παίρνει ο Θεός εύπλαστη ύλη και εκ του μηδενός (Σὺ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς παρήγαγες) ξεκινά την δημιουργία, (του ανθρώπου) έτσι και για την αναδημιουργία, εμείς καλούμαστε να φτάσουμε στο μηδέν, στην ταπείνωση κι Ο Κύριος θα βάλει την Ζωή.... (από τον άμωμο) ᾿Εκολλήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου· ζῆσόν με κατὰ τὸν λόγον σου. (από π.Ζαχαρία έσσεξ)

Τώρα δίνουμε εξετάσεις επί κλίμακος καθ’ημέραν, [περί της κλίμακος και των ακραίων πλατύσκαλων…. (φυσική και θεολογική προσέγγιση) ] προς πραγματική ζωή ή ψεύτικη. Προς την ξεδιψώσα και σκιάζουσα αληθινή όαση σε σχέση με τον ψεύτικο αντικατοπτρισμό της. Από την αφροσύνη στην φρόνηση και από τον έναν κύκλο (ασεβείας) ειδωλολατρίας, υλοκρατίας, σαρκολατρείας… κοσμικού φρονήματος, στον άλλον (ευλαβείας, Αληθείας, πραγματικής Ζωής) η φλογίνη ρομφαία μεταξύ φρονήσεως και αφροσύνης και … κύκλος Αληθείας και κύκλος ασεβείας… 

Κι Ο Κύριος, μεσούσης της εορτής (της σκηνοπηγίας και πεντηκοστής) καλεί: …. ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με, καὶ πινέτω ὕδωρ ζωηρόν, καὶ οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ πιστεύων τῇ ἐμῇ χρηστότητι ποταμοὶ ῥεύσουσιν ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ζωῆς αἰωνίου. Ὢ τῆς ἀγαθότητος, καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· Δόξα σοι. 

…ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω, ὕδωρ ζωηρόν αἰώνιον, καὶ οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, ποταμοὶ ῥεύσουσιν ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ, καὶ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς. 

Όντας ο νόμος (φυσικός και γραπτός) παιδαγωγός,  και με την σαμαρείτιδα να

Τι είναι η πνευματική ζωή - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μόνο η πνευματική ζωή είναι η αληθινή ζωή, όλα τα υπόλοιπα είναι ύλη. Και το σώμα μας ύλη είναι, χώμα δανεισμένο από τη γη. Χώμα, νερό, φωτιά και αέρας – από αυτά τα τέσσερα στοιχεία είναι φτιαγμένο το ανθρώπινο σώμα. 

Είναι τόσο επιδέξια και θαυμαστά δομημένο που δεν μπορεί να περιγραφεί μήτε και να εκφραστεί. Και πάλι όμως, το σώμα είναι μονάχα ένα πράγμα, δεν είναι ζωή, όπως το όχημα δεν είναι ο ταξιδιώτης και το κλουβί δεν είναι το πουλί. 

Τι είναι τότε η ζωή; Η Αγία Γραφή του Θεού το εξηγεί σαφέστατα στην πρώτη της σελίδα: «και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γεν. β’7). 

Γνωρίζεις καλά τι σημαίνουν τούτα τα λόγια, άμεσα και έμμεσα; Άμεσα λοιπόν, έφτιαξε ο Θεός από το χώμα το σώμα και έμμεσα, από τον Εαυτό Του φύσηξε μέσα του πνοή ζωής. Έτσι ο άνθρωπος έγινε ζωντανή ψυχή. Φαινομενικά λοιπόν ο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Γι αυτόν η κάθε μέρα θα είναι μήνας στον ουρανό, ενώ στον άπιστο θα μοιάζει με χρόνο ολόκληρο. Γιατί ο άπιστος χαίρεται μόνο όταν δεν υποφέρει· κι όταν υποφέρει, το κάνει χωρίς υπομονή κι ελπίδα στο Θεό και δυσανασχετεί...

Ο συνειδητός άνθρωπος είναι λογικό ν' αναζητήσει τις αιτίες που τον βασανίζουν μέσα του, ενώ ο ανόητος κατηγορεί πάντα τους άλλους. Ο συνειδητός άνθρωπος θυμάται όλες τις αμαρτίες που έκανε από παιδί. Τις θυμάται με φόβο Θεού και περιμένει να πληρώσει γι αυτές...

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που επωφελείται απ' όλα τα βάσανά του, γνωρίζοντας πώς όλ' αυτά τα επιτρέπει ο Θεός με την αγάπη Του για τον άνθρωπο, για τη δική του ωφέλεια. Με το έλεός του ο Θεός επιτρέπει να επισκεφτούν τον άνθρωπο βάσανα για τις αμαρτίες του. Με το έλεός Του το κάνει αυτό, όχι με τη δικαιοσύνη Του. Αν ενεργούσε με τη δικαιοσύνη Του, τότε κάθε αμαρτία αναπόφευκτα θα έφερνε θάνατο, όπως λέει ο Απόστολος:

«Η δε αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» (Ιάκ. α΄15). Κι ο Θεός αντί για