ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΣΕ ΠΙΛΟΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ!

ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

 

Πρίν ἀπό περίπου ἕναν μῆνα ἕνα πολεμικό ἀεροσκάφος μας πραγματοποιοῦσε πτήση. Πλήρωμα δύο ἄτομα, ὁ κυβερνήτης καί ὁ συγκυβερνήτης.

 

Στά πολεμικά ἀεροσκάφη ὁ κυβερνήτης κάθεται μπροστά ἐνῶ τό κάθισμα τοῦ συγκυβενήτη εἶναι ἀπό πίσω του. Καθώς πετοῦσαν σέ μεγάλο ὕψος ξαφνικά διαπιστώθηκε βλάβη. Σταμάτησαν νά λειτουργοῦν τά ὄργανα τοῦ σκάφους, ἔσβησαν ὅλα, ὁπότε τό ἀεροπλάνο ἄρχισε νά χάνει ὕψος, νά πέφτει. Ἀμέσως ὁ κυβερνήτης ἐνημερώνει τόν πύργο ἐλέγχου γιά τήν βλάβη καί παίρνει ἔγκριση νά ἐγκαταλείψουν τό σκάφος μέ τόν γνωστό τρόπο τῆς ἐκτίναξης τῶν θέσεων. Τό ἀεροπλάνο συνεχίζει νά χάνει ὕψος. Οἱ στιγμές εἶναι τραγικές! Ἀπό τό ὕψος πού βρίσκονται πέφτουν μέ μεγάλη ταχύτητα. Οἱ δύο πιλότοι συγχρονίζονται γιά τή στιγμή τῆς

Ὁ βλάσφημος ἀνθυπασπιστής

Ὁ Χρῆστος Βέργος, ἐπιστρατευμένος στὸν πόλεμο τῆς Κορέας, διηγεῖται: Ἤμουν ἀνθυπασπιστὴς στὸ τάγμα τῆς Κορέας. Δὲν πίστευα πουθενά, παρὰ μόνο στὴ δύναμη τῶν βαρέωνὅπλων ποὺ κατεύθυνα.

Ἐπὶ πλέον ἤμουν ἀδιόρθωτα βλάσφημος. Ὅλες οἱ βλασφημίες μου συγκεντρώνονταν στὴν Παναγία.

Ὅσοι μὲ ἄκουγαν ἀνατριχίαζαν. Οἱ φαντάροι μου ἔκαναν τὸν σταυρό τους, γιὰ νὰ μὴν τοὺς βρεῖ κακό.

Οἱ ἀνώτεροί μου διαρκῶς μὲ παρατηροῦσαν καὶ μὲ τιμωροῦσαν. Ὥσπου μία νύχτα ἔζησα ἕνα ὁλοφάνερο Θαύμα.

Ξημέρωνε ἡ 7η Ἀπριλίου 1951.

Μὲ τὴ διμοιρία μου εἶχα καταλάβει μία πλαγιὰ σὲ ὕψωμα κοντὰ στὸν 38ο παράλληλο.

Μέχρι τὰ ξημερώματα ἔμεινα ἄγρυπνος στὸ ὄρυγμά μου μαζὶ μὲ τὸν στρατιώτη

ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ σε εβραίους και Έλληνες...

Η ορθόδοξη παράσταση της Αγίας Τριάδος, σε εικόνα είναι η Φιλοξενία του Αβραάμ. 

Εκλήθη ο Αβραάμ περάτης. Καλούμαστε κι εμείς να περάσουμε από τον ένα φωτισμό (από το απλά Ο ΘΕΟΣ) που αδιάκριτα μπορεί κάποιος θεϊστής να πιστεύει, στον άλλον (ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ)* , της ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ της ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

Επιπλέον,  …και ου κληθήσεται έτι το όνομα σου άβραμ αλλ’ έσται το όνομα σου αβραάμ ότι πατέρα πολλών εθνών τέθεικά σε… (Γεν.ιζ’5) και την Σάρα την μετονομάζει πλέον Σάρρα. Ήταν τότε ο Αβραάμ 99 χρονών… (όταν είδε... τρεις ορθίους άνδρας και ανεφώνησεν Ο Κύριός μου...) 

Προσθέτει Ο Κύριος το Α της Αγάπης (και Αληθείας) στην κεφαλή και το Ρ της δικαιοσύνης, στο σώμα, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, σε όσους ‘’φιλοξενούν’’ το Τριαδικόν Έν

Πεντηκοστή και Αγίου Πνεύματος...

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΔΟΜΗΘΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΕΔΟΜΗΘΗ! 

ΤΡΙΑΣ ΑΓΙΑ ΔΟΞΑ ΣΟΙ!!!

Τριάδα Ὁμοούσιον ὑμνολογήσωμεν, Πατέρα, καὶ Υἱόν, σὺν Ἁγίῳ Πνεύματι· οὕτω γὰρ ἐκήρυξαν πάντες οἱ Προφῆται, καὶ Ἀπόστολοι μετὰ Μαρτύρων.

Ελληνορθόδοξη σχέση (αναλογία) σχήματος – μορφής και εμπεριεχόμενης ουσίας

περί διαφορών μαντείας – προφητείας και μαγείας – θαύματος (αγίου)

Φυσικά και θα δεχόμασταν ως χριστιανοί, όπως θα έκανε και κάθε λογικός άνθρωπος, την προφητεία και το θαύμα, εναντιωνόμενοι στα άλλα δύο σκέλη των συγκρινομένων εννοιών και ενεργειών, μαντείας και μαγείας. 

Το θέμα όμως βρίσκεται, όχι περισσότερο στο όνομα που ο καθένας από την οπτική του γωνία, προσδίνει στα φαινόμενα, αλλά στο τι πραγματικά είναι. Και εξηγούμαι με λιτά παραδείγματα. Ο Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος Γεώργιος τα διάφορα μαρτύρια που του έβαζε ο Διοκλητιανός, τα ξεπερνούσε με τη δύναμη του Αληθινού Θεού. Κι όμως, όλα αυτά τα ‘’θαύματα’’, ο ειδωλολάτρης αυτοκράτορας, τα περνούσε για μαγείες, πιέζοντας μάλιστα τον μάγο του Αθανάσιο… να εφευρίσκει καινούρια πιο δυνατά μαγικά, (φαρμάκια) ώστε να νικήσουν την ‘’μαγεία’’ του Γεωργίου. Ακόμη και νεκρό ανέστησε, μπροστά στα μάτια του και ο Διοκλητιανός αρνιόταν πεισματικά να δεχθεί ότι είναι θαύμα. Όταν ο ίδιος μάγος Αθανάσιος παραδέχθηκε την ανάσταση ομολογώντας ως αληθινό Θεό τον Ιησού Χριστό, ο Διοκλητιανός έλεγε ότι: ά! μεταξύ σας τα

Αστρολογία φυσιογνωμική και Ορθοδοξία

Η αστρολογία, ασχολείται με τους πλανήτες και προσφέρει φως αχνό, αστέρων που δύουν ενώ η Ορθοδοξία αναφέρεται σε Αστέρα Άδυτο και Απλανή, Φως Ανέσπερο.

Κι ενώ οι ημέρες και οι νύχτες εναλλάσσονται, ο καθένας σε όποιο φως θέλει, στηρίζει τον φωτισμό και ζωή του.

Άλλοι, μέρα – νύχτα συμβουλεύονται τα άστρα κι άλλοι, μέρα – νύχτα, συμβουλεύονται Τον Άδυτο Αστέρα, ρυθμίζοντας την ζωή τους ανάλογα. Οι πρώτοι πολλές φορές επιρρίπτουν την ευθύνη στα άστρα και οι δεύτεροι στον εαυτό τους.

Ρωτήθηκε ο ΑΔΑΜ από τον Θεό:

- παιδί μου γιατί έφαγες από τον απαγορευμένο καρπό;

- δεν φταίω εγώ, η γυναίκα που μου έδωσες φταίει.

- ΕΥΑ, γιατί έφαγες από τον απαγορευμένο καρπό;

- δεν φταίω εγώ, ο όφις με εξαπάτησε…

(Γεν.γ’11καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Θεός· τίς ἀνήγγειλέ σοι ὅτι γυμνὸς εἶ, εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες; 12 καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδάμ· ἡ γυνή, ἣν ἔδωκας μετ᾿ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου, καὶ ἔφαγον. 13 καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς

Ο Γέρων Πορφύριος και ο ταξιτζής

Κάποια φορά ο Γέρων Πορφύριος ξεκίνησε μαζί με τρία πνευματικά τέκνα του να πάνε σ' ένα μοναστήρι, για να τελέσουν έναν Εσπερινό.

Αρχικά, είπαν να πάνε με τα πόδια. Αφού, όμως, περπάτησαν κάποια απόσταση κι επειδή ο Γέρων Πορφύριος ήταν κουρασμένος, σκέφτηκαν, μια καί το μοναστήρι εκείνο ήταν κάπως μακριά, να βρουν ένα μεταφορικό μέσον, αντί να πάνε με τα πόδια.

Εκείνη την ώρα φάνηκε από μακριά ένα ταξί. Είπαν τότε στο Γέροντα οι συνοδοί του -καί οι τρεις λαϊκοί, όχι κληρικοί- να κάνουν ένα νεύμα στο ταξί να σταματήσει, για να ρωτήσουν τον οδηγό αν μπορούσε να τους μεταφέρει στο μοναστήρι. «Μη φοβάστε», τους είπε, «θα σταματήσει μόνος του ο οδηγός του ταξί. Αλλά, όταν θα μπούμε στο ταξί, να μη μιλήσει κανένας σας στον οδηγό• μόνο εγώ θα του μιλήσω». Έτσι κι έγινε. Σταμάτησε ο οδηγός του ταξί, χωρίς αυτοί να του κάνουν νεύμα, μπήκαν μέσα καί ο πατήρ Πορφύριος είπε στον οδηγό τον προορισμό τους.

Μόλις ξεκίνησαν, ο οδηγός του ταξί άρχισε να καταφέρεται εναντίον των

''Σκάσε επί τέλους νά λές συνεχώς "Δόξα Σοι, ό Θεός!''

Πρίν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ' έκάλεσαν νά εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου τό όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σέ κακή κατάστασι. Ό καρκίνος μέ τίς ραγδαίες μεταστάσεις τόν είχε προσβάλλει καί στό κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, τό διπλανό κρεββάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Καί μου είπε τά εξής, γιά τό πως πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως τό τόνισε, "σκληρός άθεος" καί άπιστος.

«Ήλθα έδώ πρίν άπό 35 περίπου μέρες, σ'αυτό τό δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου

H συγκλονιστική ιστορία ενός ναρκομανούς.(Ένα σύγχρονο θαύμα του Αγίου Νεομάρτυρος Εφραίμ)

Ήταν απόγευμα, ένα από τα συνηθισμένα πολυτάραχα απογεύματα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος ουρά στην στάση της Ομονοίας των ΤΑΞΙ.

- Κουκάκι, παρακαλώ!… – Ευχαρίστως, του απαντώ• και αυτός ήταν όλος ο διάλογος μέχρι τέλους της διαδρομής, διότι το ύφος και ο τρόπος δεν άφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στο ύψος του Αγίου Ιωάννου (Γαργαρέτας) και επί της οδού Βεΐκου κατέβηκε, και λίγα μέτρα πιο κάτω ένα άλλο χέρι με το χαρακτηριστικό νεύμα με σταματάει.

Ήταν νεαρός ο καινούργιος μου επιβάτης 25-27 ετών περίπου, μετρίου αναστήματος και κρατούσε μια βαλίτσα. Τοποθετώντας εγώ ταπράγματα του στο «πόρτ-μπαγκάζ», ο νεαρός κάθησε στην θέση του συνοδηγού.

Και με μια ποιητική έκφραση, που σπάνια χρησιμοποιούσα κατά το παρελθόν: «Σαν Βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, ναύχεσαι ναναι μακρύς ο δρόμος σου, μεγάλο το ταξίδι», υπονοούσα: «για που πάμε;»

- Ναι, φίλε μου, για την Ιθάκη, όμως όχι για το νησί, όπως θα φαντάστηκες, άλλα για το

Περάσματα και Θύρα

(από μνήμης) μια φορά, ο νασρεντίν χότζας είχε δημιουργήσει μια παράξενη γνώμη για το πρόσωπό του, αφού σε κάποια παιχνίδια ενώ είχε σίγουρη τη νίκη έχανε και από εκεί που δεν το περίμενε κανείς, νικούσε. Ένας μικρός παραξενεμένος, τον ακολούθησε κρυφά, για να δει τι κάνει. Κάπου λοιπόν που ξεκουραζόταν σε ένα ποτάμι, αφού είδε πως δεν τον έβλεπε κανείς, προτείνει το χέρι του, και βγάζει από το πουθενά ένα γλύκισμα. Αφού το έφαγε, ξαναβγάζει από το πουθενά, άλλο ένα. Μετά βγάζει και κρασί και πίνει.

Τρελλάθηκε ο μικρός, πετάγεται μπροστά του και αφού τον προσκυνάει τον παρακαλάει να τον κάνει μαθητή του. Αφού δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, τον ρωτά: θα σε κάνω μαθητή μου, αλλά θέλω να μου πεις ποιον δρόμο θέλεις να διαλέξεις. Τον εύκολο ή τον δύσκολο.

- τον δύσκολο απαντά ο μικρός.  

- κανονικά ξεκινάμε από τα εύκολα και μετά πάμε στα δύσκολα, αλλά αφού διάλεξες τον δρόμο σου, θα πρέπει να περάσεις μία δοκιμασία ώστε αν την περάσεις με επιτυχία, θα σε κάνω μαθητή μου.

Λοιπόν άκου τι πρέπει να κάνεις. Θα πρέπει να ανοίξεις στον φράχτη σου μια τόσο μεγάλη τρύπα ώστε τα κοτόπουλά σου να μπορούν να φάνε τροφή από το χωράφι του γείτονα, αλλά να είναι συγχρόνως τόσο μικρές (αυτές οι τρύπες) ώστε τα κοτόπουλα του γείτονα, να μην τρώνε από το δικό σου χώρο.

Περί κραδασμών, τσάκρας και ΣΤΑΥΡΟΥ

Διαβάζοντας κάποιος αυτό,

worldjudge.blogspot.com: ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΜΕ ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΟΤΑΝ ΔΟΝΕΙΤΑΙ...

μπορεί, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα τελευταία ‘’ενδιαφέροντα’’ αλλά παράξενα αναγνώσματα, να έχει μια μερική γνώση, που συνοδεύεται από φόβο γιατί από το αόρατο ή το ανθρωποφανές, πως μπορεί κάποιος να ασφαλιστεί;  Ειδικά αν τελειώνει με την φράση ΣΕ ΕΛΕΓΧΩ και ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΑΙ πάνω σου;;   

Μια ελευθερία του θέλω και του γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ, που καλώς ή κακώς γίνεται σημαία και κεντρικό σημείο αναφοράς σε μια εποχή ‘’ελευθερίας’’…  

Η εμπλοκή επιστημονοφάνειας με τα ''τσάκρας'' ενδεικνύει το νεοεποχίτικο της όλης προσπαθείας...

Η αυτοδιάθεση της ελευθερίας μας, καλό θα ήταν να περνάει από φίλτρα σωφροσύνης και διάκρισης, δλδ σε ποια κατάσταση θα μας φέρει η πρακτική και

ΕΝΑ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

Πριν έναν περίπου χρόνο, επισκεφτήκαμε, στην Παιδιατρική Κλινική του Τζάννειου Νοσοκομείου Πειραιά, την κόρη του κουμπάρου μας, η οποία είχε χτυπήσει το πόδι της και νοσηλευόταν. Εκεί είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρόνων, το οποίο χρωστούσε τη ζωή του στον ίδιο τον Ταξιάρχη. Πραγματικά ήταν απίστευτο το γεγονός που έζησαν οι γονείς τού μικρού κοριτσιού, οι οποίοι ευλαβούταν πολύ τον Ταξιάρχη. Σας γράφω, λοιπόν, το περιστατικό, όπως ακριβώς το άκουσα:

Η κοπέλα (μητέρα του κοριτσιού) όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει, εισήχθη στο μαιευτήριο και ως συνήθως, έξω από το χειρουργείο ήταν ο μέλλων πατέρας με όλους τους κοντινούς συγγενείς, περιμένοντας το ευτυχές γεγονός. Όμως, μετά από πολύωρη αναμονή, βγαίνει ο ιατρός κατάχλωμος και βιαστικός, και αντί ευτυχούς γεγονότος αναγγέλλει ότι το μωρό... ενώ έβγαινε κανονικά, ξαφνικά κόλλησε το κεφαλάκι του στον κόλπο της μήτρας και δεν βγαίνει. «Καταβάλλουμε προσπάθειες αλλά ακόμα και εάν σωθεί και δεν πεθάνει από ασφυξία, λόγω έλλειψης οξυγόνου θα έχει υποστεί βλάβες ο εγκέφαλος». Αυτά είπε ο ιατρός και βιαστικά έφυγε για να ξαναμπεί στο χειρουργείο και να συνεχίσει τις αγωνιώδεις προσπάθειες.

Τα λόγια του είχαν πέσει σαν κεραυνός εν αιθρία. Τα έχασαν όλοι και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Την ώρα εκείνη με λίγο κουράγιο που βρήκε η μέλλουσα γιαγιά, ψέλλισε στο παλικάρι: «Πήγαινε

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ

Μαρία, Κυρία και Δέσποινα πάντων ημών, Βασίλισσα του ουρανού και της γης. Μητέρα του Υψίστου Θεού, Παρθένε των Παρθένων, Μητέρα των Μητέρων, η σκέπη και η καταφυγή των πιστών, η προστασία των εις σε προστρεχόντων, η σωτηρία των αμαρτωλών, των πλανωμένων η οδηγήτρια, των αβοηθήτων η βοήθεια, των θλιβομένων η παρηγορία, των κινδυνευόντων η λύτρωσις, των ασθενούντων η ιατρεία, των πεινώντων η τροφή, των ορφανών η επικουρία, των χηρών η επίσκεψις, των Ορθοδόξων βασιλέων το κραταίωμα των ευλαβών ιερέων το καύχημα, των μοναχών το αγλάϊσμα, των πιστών το στήριγμα, απάντων των Χριστιανών το καταφύγιον, ομολογούμεν τάς χάριτας, κηρύττομεν τα άπειρά σου θαύματα, ευχάριστουμέν σου την ευσπλαγχνίαν, δοξάζομέν σου την ευεργεσίαν, προσκυνούμεν την άκραν σου ελεημοσύνην και βοήθειαν, όπου έκαμες και καθ’ εκάστην κάμνεις εις ημάς τούς αμαρτωλούς.

Έτι δε παρακαλούμεν την μεγάλην σου παρρησίαν, μητρόθεε Δέσποινα, και από του νύν εις το ερχόμενον μη απορρίψης ημάς από του  προσώπου σου... αλλά

Για την ακριβή θεολογία και ποιοι δύνανται να ομιλούν

Ποιοι μπορούν να ομιλούν; Φυσικά και άπαντες όσοι έχουν δυνατότητα λόγου. Αλλά! Η διαφορά έγκειται στην ακρίβεια των αναφερομένων, που εξαρτάται από την γνώση (σε σχέση με την γνώμη που εκφέρουν όλοι) επί της Αλήθειας.

Απλώνεται μία κλίμακα από τη γη μέχρι τον ουρανό, αφού η Αλήθεια εκ της γης ανέτειλε και περιμένει την συνάντησή της με την δικαιοσύνη.  

(Ψαλμ.84) …ἔλεος καὶ ἀλήθεια συνήντησαν, δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη κατεφίλησαν· 12 ἀλήθεια ἐκ τῆς γῆς ἀνέτειλε, καὶ δικαιοσύνη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψε.  

Και Ο Θεός δικαιώνει και παρουσιάζει την δική Του Αλήθεια. Τον Υιό Του. Επειδή όμως εξ εσόπτρου και εν αινίγματι γνωρίζουμε, εμείς συνηθίζουμε να λέμε την ‘’αλήθεια’’ για να μας δικαιώσει ο Θεός, σε σχέση με την πνευματική ιεράρχηση που αρμόζει, πρώτα να εκτελέσουμε/πληρώσουμε την δικαιοσύνη για να μας

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΩΝ (ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ)

Τὴ Λαμπροδευτέρα τὸ βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, πρὶν νὰ πλαγιάσω γιὰ νὰ κοιμηθῶ, βγῆκα στὸ μικρὸ περιβολάκι ποὺ ἔχουμε πίσω ἀπὸ τὸ σπίτι μας, καὶ στάθηκα γιὰ λίγο, κοιτάζοντας τὸ σκοτεινὸ οὐρανὸ μὲ τ᾿ ἄστρα.

Σὰν νὰ τὸν ἔβλεπα πρώτη φορά. Μοῦ φάνηκε πολὺ βαθύς, καὶ σὰν νὰ ἐρχότανε ἀπὸ πάνω μία μακρινὴ ψαλμωδία. Τὸ στόμα μου εἶπε σιγανά: «Ὑψοῦτε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ».
Ἕνας ἁγιασμένος γέροντας μοῦ εἶχε πεῖ μία φορὰ πὼς κατὰ τοῦτες τὶς ὧρες ἀνοίγουνε τὰ οὐράνια. Ὁ ἀγέρας μοσκοβολοῦσε ἀπὸ τὰ λουλούδια κι ἀπὸ τὰ
ἁγιοχόρταρα, ποὺ ἔχουμε φυτέψει. «Πλήρης δ᾿ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου».

Θὰ στεκόμουνα ἔχει πέρα μοναχὸς ὡς τὸ ξημέρωμα. Σὰν νὰ μὴν εἶχα σῶμα, μήτε κανένα δεσμὸ μὲ τὴ γῆ. Ἀλλὰ συλλογίστηκα μήπως ξυπνήσει κανένας μέσα στὸ σπίτι καὶ ἀνησυχήσουνε ποὺ ἔλειπα, καὶ γι᾿ αὐτὸ μπῆκα μέσα καὶ ξάπλωσα.

Δὲ μὲ εἶχε θολώσει καλὰ-καλὰ ὁ ὕπνος, δὲν ξέρω ἂν ἤμουνα ξυπνητὸς ἢ
κοιμισμένος, καὶ βλέπω μπροστά μου ἕναν ἄνθρωπο μὲ ἀλλόκοτη ὄψη. Ἤτανε
κατακίτρινος, σὰν πεθαμένος, μὰ τὰ μάτια του ἤτανε σὰν ἀνοιχτὰ καὶ μ᾿

Μηχανόβιος που έγινε Μοναχός

Ζούσε την τρέλα της νεότητός του με μοτοσυκλέτα πολλών κυβικών και από ταχύτητα μέγιστη 150 χιλιόμετρα ανά ώρα πού ήταν ρυθμισμένη… μετά από μεταποίηση της μηχανής, έφτασε να τρέχει με 230 χιλιόμετρα ανά ώρα. Επιδιδόταν δε και σε αυτοσχέδιους συναγωνισμούς με άλλους παρομοίους του με μεγάλα χρηματικά στοιχήματα 400 και 500 χιλιάδες δραχμές.

Όμως ένα απόγευμα στους είδικούς δρόμους πού επέλεγαν να τρέξουν (τους υποτίθεται χωρίς μεγάλη κυκλοφορία αυτοκινήτων), κατά την ώρα ενός αυτοσχέδιου συναγωνισμού παρά την προσπάθειά του να αποφύγει ένα αυτοκίνητο, έγινε σφοδρή σύγκρουση και πετάχτηκε 10 μέτρα μακριά μέσα σε ένα χαντάκι έξω από το δρόμο.

Η μοτοσυκλέτα βεβαίως διαλύθηκε και ο ίδιος υπέστη θανάσιμα τραύματα. Τον περισυνέλεξαν και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο. Μετά από την επιβεβαίωση των ιατρών, τον οδήγησαν κατευθείαν στο νεκροτομείο, όπου ένας νοσοκόμος – νεκροτόμος ανέλαβε να τον πλύνει και να τακτοποιήσει τα εγχυμένα σπλάχνα του προκειμένου να

ξεκίνημα Αγίου Ανδρέα

(από άγιο Ανδρέα δια Χριστόν σαλό)

πατώντας πάνω στις εικόνες, μεγεθύνονται για ευχερή ανάγνωση.

1.

2.

3.

η βεβήλωση της Κυριακής

(αγίου Ανδρέα δια Χριστόν σαλού)

πατώντας πάνω στις εικόνες, μεγεθύνονται για ευχερή ανάγνωση.
1.

το πάθημα του τυμβωρύχου

(από άγιο Ανδρέα δια Χριστόν σαλό)


πατώντας πάνω στις εικόνες, μεγεθύνονται για ευχερή ανάγνωση.

1.

2.

η κηδεία του μεγιστάνος

ο θρήνος του αγγέλου του  ...και ο πόνος και η προσευχή του αγίου (Ανδρέα δια Χριστόν σαλού)

πατώντας πάνω στις εικόνες, μεγεθύνονται για ευχερή ανάγνωση.
1.

2.

3.

τι είναι η ψυχή (αγίου Ανδρέα δια XC σαλού)

 (αγίου Ανδρέα δια XC σαλού)

εκ του ψαλμού... τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; ⁴ ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ..

πατώντας πάνω στις εικόνες, μεγεθύνονται για ευχερή ανάγνωση.1.

--------

ψυχή. Πότε δημιουργείται, που κατοικεί, τι είναι, τα μέρη της...)

λίγα τινά περί ψυχής


ασματική ακολουθία αγίου

περιστατικό με τον γέροντα Πορφύριο (μετά την κοίμησή του)

...ένα πνευματικοπαίδι του (μάλλον από Καλαμάτα, αν θυμάμαι καλά) όταν κοιμήθηκε ο γέροντας, αυτός έλειπε στην Αγγλία και δεν το έμαθε. Όταν γύρισε, του παίρνει τηλέφωνο. 

Συζητήσανε ένα πρόβλημα, του έδωσε την λύση και στο τέλος το πνευματικοπαίδι, αφού τον ευχαρίστησε, του λέει: 

- Γέροντα, με την πρώτη ευκαιρία θα έρθω να σε δω. 
- άκου παιδί μου. ΜΗΝ κάνεις τον κόπο να έλθεις, και ούτε να ξαναπάρεις σε αυτό το τηλέφωνο, γιατί έχω πεθάνει....


ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ! για τον νεοφανή Του άγιο!!!

γνώσεις και Γνώση

Ένας κύκλος ορίζεται, αν είναι γνωστό το κέντρο και η ακτίνα του (γεωμετρικός τόπος). Έτσι αν βρούμε το κέντρο του κύκλου της γνώσης και περπατήσουμε την ακτίνα, διαγράφουμε την ολότητα του κύκλου, δηλαδή την παντογνωσία στο μέτρο της θείας δωρεάς (κατά το συμφέρον).

Μου θυμίζει το περιστατικό, με τον φιλόσοφο και τον βαρκάρη... η ευστοχία του απλού και η αστοχία του μεριμνούντος για τα πολλά επιδερμικά και εξωτερικά... 

Μια φορά ένας φιλόσοφος, πηγαίνοντας βαρκάδα, ρωτάει τον ‘’αγράμματο’’ βαρκάρη:

-         γνωρίζεις μαθηματικά;

-         όχι.

-         επιτιμητικά του λέει, έχεις χάσει το ένα τέταρτο της ζωής σου. Μετά από λίγο...

-         ιστορία ξέρεις;

-         όχι.

-         έχεις χάσει άλλο ένα τέταρτο της ζωής σου. Μετά από λίγο...

-         γεωγραφία ξέρεις;

-         όχι.

-         έχεις χάσει άλλο ένα τέταρτο της ζωής σου. Μετά από λίγο σηκώνεται θαλασσοταραχή, πέφτουν στην θάλασσα και ο βαρκάρης ρωτάει τον φιλόσοφο.

-         Μπάνιο ξέρεις;

-         Όχι.
-         Δυστυχώς έχασες όλη σου τη ζωή.

   Αντί να κινούμαστε στην περιφέρεια, συλλέγοντας εξωτερικά στοιχεία γνώσης, ένα βήμα προς το κέντρο επί της οδού, αφήνει πίσω του έναν δακτύλιο, που καταχωρείται σαν δυναμική ενέργεια, σε σχέση με την προηγούμενη κινητική. Μια κινητική που είναι ίδιον του ατόμου και της ατομικής (αποκομμένης) συνειδήσεως, σε σχέση με το κέντρο το δυναμικό, που φωτίζει και κινεί το πρόσωπο, που είναι (συλλογικά σε ένα Σώμα) ενωμένο μυστικά και μυστηριακά με την Αγία Τριάδα. Το ίδιο ισχύει και για τον κύκλο των εννοιών, (κατά τας εννοίας κάθαρον, τους λογισμούς διόρθωσον) της Δύναμης, της Αλήθειας, της Ζωής, της Αγάπης… που ναι μεν

θαύμα αγίου Σπυρίδωνα (για άρνηση κατασκευής ''αγίας'' τράπεζας καθολικών, μέσα στο ναό του )

4. Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον άγιο για τη σωτηρία, αποφάσισε να στήσει στον ναό ένα θυσιαστήριο ακόμη. Ένα θυσιαστήριο για να γίνεται επάνω σ' αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Λατινικό δόγμα. Το θυσιαστήριο, αλτάριο κατά τους Λατίνους, θα κτιζόταν δίπλα στην Αγία Τράπεζα των Ορθοδόξων κι εκεί θα γινόταν από Λατίνο ιερέα η θεία Λειτουργία. Στη σκέψη του αυτή πολύ ενισχύθηκε ο Ενετός διοικητής και από ένα θεολόγο Λατίνο σύμβουλο του, κάποιο Φραγκίσκο Φραγγιπάνη. Ο τελευταίος θεώρησε την ευκαιρία μοναδική για να τοποθετήσει στο ναό του αγίου αλτάριο, δηλαδή αγία Τράπεζα φράγκικη και να τελείται μέσα στον ορθόδοξο ναό του αγίου η θεία Λειτουργία με άζυμα, κατά το δικό τους το δόγμα. Μετά τη γνωμοδότηση, που πήρε από τον σύμβουλο του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους ιερείς του Ναού και τους ανακοίνωσε τον σκοπό του και ζήτησε κατά κάποιο τρόπο από αυτούς και τη συγκατάθεση τους. Εκείνοι, όπως ήτο φυσικό, αρνήθηκαν κι υπέδειξαν, πώς αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι' αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου, ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδεια τους. Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον άγιο τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή, τη βοήθεια και την προστασία του. Ο διοικητής με το δικαίωμα που του έδινε η εξουσία, προσπάθησε

θαύμα αγίου Κωνσταντίνου (για συλλείτουργα, συμπροσευχές με οικουμενιστές)

Σὲ νησὶ τοῦ Αἰγαίου ἕνας Γέροντας πρὶν πολλὰ χρόνια θὰ συλλειτουργοῦσε τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης μὲ ἀνώτερο ἐκκλησιαστικὸ παράγοντα γνωστὸ γιὰ τὶς οἰκουμενιστικὲς θέσεις του ποὺ ἐκεῖνα τὰ χρόνια οἱ ἀπόψεις αὐτὲς γενικότερα δὲν εἶχαν τόσο διασαφηνισθεῖ στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα. Ἀποβραδὶς εὐπρεπίζοντας τὸν Ἱερὸ Ναὸ διαπίστωσε ὅτι κάποιοι ἀθεόφοβοι εἴχαν "κατουρήσει" τὰ λευκὰ μάρμαρα τοῦ Πρόναου ἐν ἀγνοία του. Ἡ μυρωδιὰ ἦταν ἀνυπόφορη ἀλλὰ καὶ τὰ στίγματα τῆς δυσχρωμίας δὲν ἔφευγαν μὲ τίποτε ἀπὸ τὰ πεντελικὸ λιθόστρωτο παρ΄ ὅλες τὶς φιλότιμες προσπάθειές του. Ἔτσι τὸ βράδυ κοιμήθηκε στενοχωρημένος. 

Ξημερώματα μεταξὺ ὕπνου καὶ ξύπνιου παρουσιάσθηκε ἔμπροσθέν του ἕνας Ρωμαῖος Στρατιωτικὸς μὲ τὴν μορφὴ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου σὲ εἰκόνα ποὺ εἶχαν μέσα στὸν Ἱερὸ Ναὸ καὶ τοῦ εἶπε ὁλοζώντανα "ἂν τελικὰ συλλειτουργοῦσες μὲ αὐτὸν θὰ ἐπέτρεπα νὰ βρωμίσουν καὶ τὰ μάρμαρα τοῦ κυρίως Ναού".

Ὁ Γέροντας σηκώθηκε ἀνήσυχος , δὲν ἤξερε τί νὰ κάνει. Τὸ ξημέρωμα τὸν βρῆκε μπροστὰ στὴν

Λόγος Ψυχωφελής καί θαυμάσιος τοῦ Αγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι διπλὀς, ἀποτελούμενος ἀπό ψυχὴ καὶ σῶμα, ἔχει ἑπομένως διπλἑς τόσο τὶς αἰσθήσεις, ὅσο καὶ τὶς ἀρετές τους. Οἱ αἰσθήσεις τοῦ τῆς ψυχῆς, τὶς ὁποῖες οἱ σοφοὶ ὀνομάζουν καὶ δυνάμεις, εἶναι οἱ ἑξῆς πέντε: νοῦς, διάνοια, δόξα (γνώμη), φαντασία καὶ αἴσθηση. Οἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἶναι πάλι πέντε, ὅραση, ὄσφρηση, ἀκοή, γεύση καὶ ἁφή. Ἀπὸ ἀυτὰ συνάγεται ὅτι καὶ οἱ ἀρετές εἶναι διπλές, ὅπως καὶ οἱ κακίες. Εἶναι λοιπὸν ἀναγκαῖο νὰ γνωρίζουμε μὲ σαφήνεια πόσες οἱ σωματικές, ποιὰ εἶναι τὰ σωματικὰ πάθη καὶ ποιὰ τὰ ψυχικά.

Ψυχικὲς ἀρετὲς εἶναι κατ᾽ἀρχὴν οἱ γενικότερες τέσσερις ἀρετές, ἀνδρεία, φρόνηση, σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη. Ἀπὸ ἀυτὲς γεννοῦνται οἱ ψυχικὲς ἀρετές, πίστη, ἐλπίδα, ἀγάπη, προσευχή, ταπείνωση, πραότητα, μακροθυμία, ἀνεξικακία, χρηστότητα, ἀοργησία, γνώση, εὐθυμία, ἁπλότητα, ἀταραξία, ἀνυποκρισία, ἡ χωρὶς ἔπαρση ὑπερηφάνεια, φθόνο καὶ δόλο διάθεση, ἀφιλαργυρία, συμπάθεια, ἐλεημοσύνη, μεταδοτικότητα, ἀφοβία, ἔλλειψη λύπης, κατάνυξη,

καλύτερα με Τον Χριστό και στην κόλαση, παρά στον παράδεισο χωρίς Αυτόν

Ένας φίλος μου όταν διάβασε σε ένα βιβλίο «..το καλύτερα με Τον Χριστό και στην κόλαση, παρά στον παράδεισο χωρίς Αυτόν…», το θεώρησε υπερβολή. Δεν καταλάβαινε πως μπορούσε να υπάρχει παράδεισος χωρίς Χριστό.

Ο καλός Θεός τον βοήθησε σχετικά. Του πόνεσε (χωρίς προηγούμενη ενόχληση) το δόντι. Άρχισε να λέει την ευχούλα: το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με¹⁶… ο πόνος όμως συνέχιζε και μάλιστα σφοδρότερος. Κουρασμένος, σταμάτησε την ευχή. Παρατήρησε πως σταμάτησε κι ο πόνος. Ξανάρχισε την ευχή, ξανάρχισε και ο πόνος. Σταματούσε να προσεύχεται, σταματούσε και ο πονόδοντος. Κατάλαβε πως παιζόταν ένα παιχνίδι. Έπρεπε να διαλέξει μεταξύ δύο θέσεων: ή στην "κόλαση" του πονόδοντου αλλά με Χριστό, ή στον "παράδεισο" (άρση πόνου), χωρίς Χριστό.

Έπρεπε βιωματικά να διαλέξει. Και διάλεξε σωστά. Καλύτερα με Τον Χριστό και στην κόλαση, παρά στον παράδεισο χωρίς Αυτόν. Μήπως δεν μας κατακλύζουν χίλιοι δυο παράδεισοι και άλλες τόσες κολάσεις, καθημερινά;

Η προσκόλληση του όλου εαυτού στο πρόσωπο Του Κυρίου, αυτή η λατρεία, το κόλλημα της ψυχής Στο Θεό, ορίζει την παραπέρα συμμετοχή στην Ζωή της Αγίας Τριάδος. Το "…αρκεί

Το αξίωμα της Ανθρώπινης Φώτισης...

...με αφορμή, τον σπειροειδή κοχλιό... εν οστρακίνοις σκεύεσι... και τον τίτλο που δόθηκε στην εικόνα: 

Το αξίωμα της Ανθρώπινης Φώτισης: «Φρόντισε πρώτα τον εαυτό σου» 

θα μπορούσε να ενδείξει την κοινωνία του δισδιάστατου ανθρώπου (εμπεριεχόμενου και περιέχοντος)

Η μία διάσταση που είναι η βιολογική, διψά για την άλλη, την Αλήθεια, την πεμπτουσία του την πνευματική, και, και τα δυο μαζί .

Κι η Αλήθεια, χωρά (κατά τη δυνατότητα) και εκδηλώνεται (πάλι με ανάλογες παραμέτρους απλότητος και καθαρότητος των χοϊκών αισθητηρίων).

Επειδή Ο Τριαδικός Θεός θέλει τους πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν Αληθείας ελθείν,

νηστεία και δίαιτα...

Η νηστεία, είναι από τα μεγάλα κεφάλαια της Ορθοδοξίας και σίγουρα δεν είναι μια απλή αλλαγή διατροφολογίου, ώστε να αφορά αποκλειστικά και μόνο το βιολογικό σώμα και την υγεία του. Περισσότερο απευθύνεται στην πνευματική – ψυχική υγεία, με επόμενο την ισορροπία και της κάτω υγείας, υψηλής μεν και ποθητής, αλλά όχι υψίστης και παμπόθητης. Φυσικά όμως είναι θέμα ‘’ελεύθερης ιεράρχησης’’ ''επιθυμίας'' και ‘’εν-δια-φερόντων’’. Αν είναι δυνατόν ισόρροπα και οπωσδήποτε όχι αποκομμένα, γιατί ενόσω ζούμε κάθε δραστηριότητά μας, είναι ψυχοσωματική.

Η νηστεία καλό θα ήταν να συνδυάζεται με την εγκράτεια. Η εγκράτεια σε συνδυασμό με τη νηστεία, είναι μέσο και όχι σκοπός. Οι άγιοι, δίνουν ένα εύστοχο, αναλογικό παράδειγμα.

Αν μία οχυρωμένη πόλη αντιστέκεται και ο στρατηγός που πολιορκεί να την καταλάβει της παρέχει όλα τα καλούδια, τότε η αντίσταση φυσικά και συνεχίζεται για πολύ καιρό. Αν όμως της περιορίσει τα φαγητά και το νερό, τότε πιο γρήγορα, υποκύπτει και κάνει το θέλημά του. Στρατηγός είναι ο νους και οχυρωμένη πόλη, η σάρκα. Είναι παρατηρημένο, πως πολλές φορές, η σάρκα, κάνει το δικό της, επαναστατεί, αντιστέκεται και δεν ακούει

ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ και ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ… αντίφασις ή καθορισμός ‘’ορίων’’ ΧΩΡΟΥ;

Στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι ο αναστάς Χριστός δεν επέτρεψε στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον αγγίξει («μη μου άπτου», Ιω. 20,17). Μια εβδομάδα όμως αργότερα, καλεί ο ίδιος τον Θωμά να βάλει το δάκτυλό του στον τύπο των ήλων (Ιω. 20,24-29). Πώς συμβιβάζονται τα δύο αυτά γεγονότα;

Η φράση του Αναστάντος «μη μου άπτου· ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον Πατέρα μου», αποτελεί μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες και δυσερμήνευτες φράσεις της Καινής Διαθήκης. Όπως σωστά επισημαίνεται στην ερώτηση που δίνει αφορμή για την εξέταση αυτού του χωρίου, φαίνεται να αποτελεί αντίφαση το ότι ο Χριστός από τη μία πλευρά δεν επιτρέπει στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον ακουμπήσει, διότι ακόμη δεν έχει ανέβει προς τον Πατέρα του, και από την άλλη, στο τέλος του ιδίου κεφαλαίου του κατά Ιωάννην ευαγγελίου, και πάλι πριν ακόμη αναληφθεί προς τον Πατέρα του, λέγει στο Θωμά: «Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας

αγίου Σιλουανού περί λογισμών σωτηρίας...

Να θυμάσαι και να φοβάσαι δύο λογισμούς, ο ένας λέει: «Είσαι άγιος» και ο άλλος: «Δεν θα σωθείς».

Κι οι δύο αυτοί λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό, και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους.

Εσύ, όμως, να σκέφτεσαι: «Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά ο Ελεήμων Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους και θα συγχωρέσει και σ΄ εμένα τις αμαρτίες μου».
Πίστευε έτσι, και θα γίνει σύμφωνα με τήν πίστη σου:

Θα σε συγχωρήσει ο Κύριος.

Μη βασίζεσαι, όμως, στους προσωπικούς σου αγώνες, έστω και αν είσαι μεγάλος ασκητής.

Ένας ασκητής μου έλεγε: «Βεβαίως θα ελεηθώ, γιατί κάνω τόσες μετάνοιες τήν

παρακλητικός κανόνας στην Παναγία Φανερωμένη του Βαθυρρύακος (Ροδόπης)

(Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου)

      Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής:

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ως θησαυρόν της προς ημάς ευνοίας, την σην αγίαν Θεοτόκε Εικόνα, Κομοτηνής η πόλις εθησαύρισεν. όθεν μετά πίστεως, προς αυτήν καταφεύγει, άπασι παρέχουσαν, δωρεάς ουρανίους. ήν προσκυνούσα πόθω σοι βοά. χαίρε Παρθένε ημών η βοήθεια.

Δ ό ξ α, και Ν ύ ν. Το αυτό.

Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς.

‘’Κομοτηνή εν σοι χαίρει Κόρη. Γερασίμου’’.

Ω δ ή  α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.

Κινδύνων παντοίων απαλλαγήν, ταύτη σου τη πόλει, τη τιμώση σε ευλαβώς, δίδου Παναγία Θεοτόκε, και οικτιρμών θεϊκών τα δωρήματα.

Ουράνιον δώρον ως αληθώς, δέδωκας τη πόλει Θεοτόκε Κομοτηνής, την σην χαριτόβρυτον Εικόνα, χάριν και έλεος πάσι πηγάζουσαν.

Μητρώαν αγάπην ως συμπαθής, επιδεικνυμένη, τοις προστρέχουσιν εκ ψυχής, τη

Λαμπροτρίτη

Τρίτη Διακαινησίμου, τιμάται η Παναγία η Πορταϊτισσα στην ΙΜ Ιβήρων του Αγίου Όρους

συναξαριστής

παρακλητικός (κείμενο)

ηχητικά: 

---------------

συναξαριστής (βίος και τροπάρια) των νεοφανών μαρτύρων

αγιογραφία:

Ο Φώτης Κόντογλου έχει αγιογραφήσει την εικόνα των Αγίων Ραφαήλ Νικόλαου και Ειρήνης…..την γνωστή που κυκλοφορεί ευρέως…

Αλλά στο μοναστήρι τους στο τέμπλο του καθολικού προς τιμή του Αγίου Ραφαήλ υπάρχει αριστερά δίπλα στη Κυρία Θεοτόκο η εικόνα των Αγίων Ραφαήλ και Νικόλαου μόνο, χωρίς την Αγία Ειρήνη και αυτό διότι τότε που την αγιογράφησε δεν είχε αποκαλυφθεί η Αγία. Σε ένα ενύπνιο του μετά την αγιογράφηση αυτής της εικόνας είδε την Αγία και του

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

(είθε το Άγιο Φως που αναβλύζει από Τον Πανάγιο Τάφο, είθε να μας φωτίζει, οδηγεί, ρυθμίζει, κινεί σκέψεις και πράξεις στην ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ Ανάσταση....)

...μια πρόσθεση καθ' όλο το έτος πρακτικών και θεωρητικών αρετών, με την τύπωση του ζωοποιού σημείου του Σταυρού

 Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας

 «Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον, ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ, ἐν ᾧ στερεούμεθα».

 «Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος, καὶ ἀντὶ μυρου τὸν ὕμνον προσοίσομεν τῷ Δεσπότῃ, καὶ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΠΟΙΗΜΑ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ 

ΩΡΑ ΠΡΩΤΗ

Περὶ ὥραν β' τῆς ἡμέρας σημαίνει. Ἀλλάσσοντος δὲ τοῦ Ἱερέως, καὶ Εὐλογήσαντος, λέγομεν. Βασιλεῦ οὐράνιε..., Τρισάγιον, Παναγία Τριάς..., Πάτερ ἡμῶν..., Ὅτι σοῦ ἐστιν..., Κύριε ἐλέησον, ιβ'. Δόξα... Καὶ νῦν... Δεῦτε προσκυνήσωμεν...γ' καὶ τοὺς ἑπομένους ψαλμούς.

Ψαλμὸς ε'

Τὰ ῥήματά μου ἐνώτισαι, Κύριε, σύνες τῆς κραυγῆς μου. Πρόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μου, ὁ Βασιλεύς μου καὶ ὁ Θεός μου. Ὅτι πρὸς σὲ προσεύξομαι, Κύριε, τὸ πρωῒ εἰσακούσῃ τῆς φωνῆς μου. Τὸ πρωῒ παραστήσομαί σοι, καὶ ἐπόψει με, ὅτι οὐχὶ Θεὸς θέλων ἀνομίαν σὺ εἶ, οὐ παροικήσει σοι πονηρευόμενος, οὐδὲ διαμενοῦσι παράνομοι κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν σου. Ἐμίσησας πάντας τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν, ἀπολεῖς πάντας τοὺς λαλοῦντας τὸ ψεῦδος. Ἄνδρα αἱμάτων καὶ δόλιον βδελύσσεται Κύριος. Ἐγὼ δὲ ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου εἰσελεύσομαι εἰς τὸν οἶκόν σου, προσκυνήσω πρὸς ναὸν ἅγιόν σου ἐν φόβῳ σου. Κύριε, ὁδήγησόν με ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν μου, κατεύθυνον ἐνώπιόν σου τὴν ὁδόν μου. Ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἀλήθεια, ἡ καρδία αὐτῶν ματαία. Τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιοῦσαν· κρῖνον αὐτούς, ὁ Θεός. Ἀποπεσάτωσαν ἀπὸ τῶν διαβουλιῶν αὐτῶν, κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀσεβειῶν αὐτῶν ἔξωσον αὐτούς, ὅτι