για τις μάνες και όχι μόνο, Στην Μάνα!

Μιλώ στη Γλυκοφιλούσα, όταν μου λείπει η αγάπη των δικών μου! 

Παρακαλώ την Οδηγήτρια,για να μην χάσω τον δρόμο μου!

Κλαίω μπροστά στην Παυσολύπη, όταν ο ουρανός μου είναι μαύρος!

Δέομαι στην Γοργοϋπήκοο, γιατί το πρόβλημα »δεν παίρνει»άλλο!

Γονατίζω στην Παραμυθία, όταν οι λύπες είναι αβάσταχτες και πολλές

Χαμογελώντας παρακαλώ την Πάντων Χαρά, όταν η χαρά μου είναι μακρινό όνειρο!!

Κοκκινίζοντας εκλιπαρώ το Ρόδον το Αμάραντο, για την χαμένη μου ντροπή!

Κι αν η μάνδρα της ψυχής μου απειληθεί, κρούω στην Πορταΐτισσα!

Δοξολογώντας τον Κύριο, ψάλλω μπροστά στο Άξιον Εστί!

Ευχαριστώντας τον Θεό για όσα μου έδωσε, ζητώ από την Παναγία Δεξιά να του το πει!

Κι όταν θέλω το »χάδι»του Θεού μου, »κλείνω το μάτι» στην Μεσσίτρια

Αλλ’ όταν δεν αντέχω τον θρήνο των αδελφών, ζητώ από την Θρηνωδούσα να κλαύσω μαζί της!

Κι όσες φορές ως άλλοι »Φιλισταίοι» εχθρικά σύννεφα πυκνώνουν στον ουρανό της πατρίδας μου, ικετεύω την Αγία Σκέπη

Κι ως μάνα του κόσμου όλου Βρεφοκρατούσα, Σε ικετεύω για τις μάνες!

H πικρία που παραμένει σαν ένα πονηρό καταθλιπτικό πνεύμα μέσα του για την κακία των άλλων.

Είναι αλήθεια ότι πεθαίνει ο άνθρωπος όταν βγάλει το κεντρί του και εκδικηθεί τον αδελφό του για το κακό που του έκανε. Όμως κι αν ο άνθρωπος ξεφύγει από την εκδίκηση και πεισθεί ότι πρέπει να είναι ειρηνικός και να απομακρυνθεί από εκείνους που τον επιβουλεύονται, όμως πάλι ελλοχεύει ένας ύπουλος εχθρός της ψυχής του:

Είναι η πικρία που παραμένει σαν ένα πονηρό καταθλιπτικό πνεύμα μέσα του για την κακία των άλλων.

Ναι μεν δεν εκδικείται καθώς πρέπει για την πίστη του και για να μην έχει ενοχές και να νιώθει ο καλός, αγγελικά φερόμενος, όμως αφήνει μέσα του την μιζέρια της πικρίας και την θύμηση της κακίας που του κατατρώγει τα πνευματικά του σπλάγχνα. 

Αυτό ίσως και να είναι χειρότερο κατάντημα που τον οδηγεί ταχύτατα στην κατάθλιψη ή στην μιζέρια του αγγελισμού του και του φαρισαϊσμού του.

Συνήθως ενώπιον του Θεού εξομολογούμενος ο άνθρωπος χαίρεται να ομολογεί

Άγιος Ιερόθεος

Ο Ουρανοβάμων και Ιεροφάντωρ Άγιος Ιερόθεος, πρώτος επίσκοπος των Αθηνών, ήταν διδάσκαλος του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και του Αγίου Αριστείδου του φιλοσόφου και απολογητού, αναδείχθηκε δε και χαρισματικός υμνολόγος, αφού σύμφωνα με την παράδοση αρπάχθηκε από νεφέλη και παρευρέθηκε μαζί με τους Αγίους Αποστόλους, τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και τον Άγιο Τιμόθεο στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο ίδιος μάλιστα προεξήρχε της κηδείας του θεοδόχου Σώματος της Θεομήτορος και έψαλλε εξαίσιους ύμνους προς τιμήν Της, οι οποίοι υπερείχαν σε περιεχόμενο και μελωδία από όλους τους άλλους ύμνους, που είχαν ποιήσει οι υπόλοιποι. Το γεγονός αυτό το μαρτυρεί και ο ίδιος ο μαθητής του, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ενώ ο Μέγας Συναξαριστής αναφέρει ότι «όταν οι άγιοι Απόστολοι έφθασαν στον Τάφο της Κυρίας Θεοτόκου και αποχαιρετώντας Την, έκαστος έλεγε εγκώμια θεία και ένθεα προς Αυτήν, όλοι δε είπαν διάφορα εγκώμια. Ο Άγιος Ιερόθεος, έψαλλε τοιαύτα εγκώμια και καινοφανείς ύμνους, ακατάληπτης αρμονίας, μελοποιημένους από τον ίδιο, προς την Παναγία μας, που υπερέβαιναν όλων των άλλων, και τολμώ ειπείν, ήσαν τόσο εξαίρετα και καταπληκτικά, ώστε αυτοί οι άγιοι Άγγελοι δεν θα μπορούσαν, καταλεπτώς (με κάθε λεπτομέρεια), καθώς τα είπεν εκείνος».

πηγή

τμήμα από: 

Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, Όταν είδα τη θεόμορφη και παναγία Μητέρα του Κυρίου μας με τύλιξε μια θεία λάμψη, και μια υπερκόσμια ευωδία, ένοιωσα πρόγευση της αιώνιας μακαριότητας και δόξας. Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Μνήμη θανάτου, ναΐν και ‘’νυν’’

Σήμερα αποστόλου Θωμά…. του αδικημένου και αδιακρίτως υποτιμημένου αγίου αποστόλου, του μεθερμηνευόμενου ‘’δίδυμου’’, ακούμε το ευαγγέλιο* που αφορά την ανάσταση του υιού της χήρας στην Ναΐν.

Επισκέπτεται ο Θεός τον λαόν Του. Ο άναρχος ων και ‘’νυν’’ Τριαδικός Θεός επισκέπτεται τον λαό Του στην Ναΐν, στο πρόσωπο του νεανίσκου που πέθανε. Ήψατο αυτόν και με τον Ζωοποιό Του λόγο, τον ήγειρε. Κι αυτό το θείο γεγονός, όπως και τα υπόλοιπα δεν έγινε για να ‘’σβήσει’’ ή παραμείνει ΜΟΝΟ σαν ιστορικό γεγονός. Παρατείνεται στους αιώνες με εμάς να καλούμεθα να το προσεγγίσουμε και βιώσουμε.

Το νομοτελειακό συμβάν του θανάτου όλους θα μας επισκεφτεί. Ο καλός Θεός ήλθε και θέλει να δίδει χάρι (θέλει τους πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν

Το θαύμα της νεκρανάστασης (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ζ’ 11-16)

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που αυτοτιτλοφορούνται «Σωτήρες της ανθρωπότητας». Ποιος απ’ όλους τους όμως θα μπορούσε να φανταστεί πως θα ήταν δυνατό να σώσει ανθρώπους από το θάνατο; Στην ιστορία έχουμε δει πολλούς καταχτητές. Κανένας τους όμως δε νίκησε το θάνατο. Στη γη γνωρίσαμε πολλούς βασιλιάδες που είχαν εκατομμύρια υποτελείς. Κανένας τους όμως δεν μπόρεσε να μετρήσει στους υποτελείς του και τους νεκρούς μαζί με τους ζωντανούς.

Κανένας, εκτός από τον μοναδικό Ένα, τον Κύριο Ιησού Χριστό, Εκείνον που μαζί Του δεν μπορεί να συγκριθεί κανένας. Δεν είναι μόνο ο Νέος Άνθρωπος. Είναι ο Νέος Κόσμος, ο Δημιουργός Του. Όργωσε τον αγρό ζώντων και νεκρών κι έσπειρε και στους δυό τον καινούργιο σπόρο της ζωής. Οι νεκροί μπροστά Του

Oι τρεις μαύροι

Το 2001 κάποιος χριστιανός ονόματι Νικόλαος, νοσηλευόταν βαρειά άρρωστος σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Βλέποντας, ότι πάει πρός το χειρότερο, ειδοποιεί επειγόντως τον πνευματικό του να έλθει στο νοσοκομείο. Ό πνευματικός, ο οποίος είναι Γέροντας σε μοναστήρι, φθάνει εσπευσμένα στον θάλαμο, τραβάει το παραβάν και ακούει με προσοχή, όσα του λέει ο ασθενής. Κάποια στιγμή ο ασθενής φοβισμένος, πιάνει σφιχτά το χέρι του πνευματικού.
- Τί συμβαίνει Νικόλαε, τον ρωτάει ο πνευματικός.
- Πλησίασαν τρεις με μαυριδερή όψι, απαντάει.Έχει άρα και μαύρους γιατρούς το νοσοκομείο; Οι δικοί μας με τα λευκά ρούχα, στέκουν μακριά.
Ο έμπειρος πνευματικός, καταλαβαίνει τί συμβαίνει και προσπαθεί να τον βοηθήση. Τον ρωτάει μήπως έχει διαπράξει τήν «τάδε αμαρτία. Πράγματι θυμάται ο Νικόλαος και παραδέχεται ότι τήν έχει διαπράξει. Ταυτόχρονα λέει στον πνευματικό, ότι ο ένας από τούς τρεις μελαμψούς βγαίνει έξω, απειλώντας τον με νοήματα.
Ο πνευματικός του υπενθυμίζει και μια άλλη αμαρτία. Ομολογεί, ότι τήν έπραξε

Περί Πνεύματος και ζωής - Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

1. Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ανοίξτε την καρδιά σας, για να χαράξει εκεί το Άγιο Πνεύμα την εικόνα του Χριστού. Τότε θα γίνετε σιγά-σιγά ικανοί να έχετε μέσα σας τη χαρά και το πένθος, το θάνατο και την ανάσταση.

2. Ο κόσμος δεν γνωρίζει τίποτε μεγαλύτερο από την κλήση του χριστιανού. Αλλά όσο υψηλότερος είναι ο σκοπός, τόσο δυσκολότερη είναι η πραγμάτωσή του.

3. Κοιτάξτε το μεγαλειώδες θέαμα που ο Θεός μας φανέρωσε στη δημιουργία του κόσμου, στην κατασκευή του ανθρώπου «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Του. Εκείνο που αναζητούμε δεν περιορίζεται στη μικρή μας καθημερινή ζωή. Αναζητούμε να είμαστε με τον Θεό και να αποκτήσουμε μέσα μας τη ζωή σε όλο το πλάτος, το κοσμικό και το θείο.

4. Στην πνευματική μας θεωρία οφείλουμε να ενώσουμε το κοσμικό είναι και το θεϊκό Είναι, το κτιστό και το άκτιστο.

5. «Εν αρχή ήν ο Λόγος». Χωρίς Αυτόν τίποτε δεν υπάρχει. Κάθε μέρα γευόμαστε

ιχνηλασία Φωτός

Μια φορά ο Γέροντας Παίσιος²¹ (+1994) είχε αρπαχτεί και εισήλθε στο φως του Θεού. Όταν επέστρεψε, ενώ ήταν μεσημέρι καλοκαιριού, μεσουρανούντος του ηλίου, ανέφερε με απορία και κάπως παραπονιόταν, γιατί ήταν άραγε τόσο σκοτεινά…

Για εμάς όμως, τους κοινούς θνητούς που αδυνατούμε να ανεβούμε, για να δούμε αυτό το υπερφυσικό φως, της αναγεννήσεως, από ευσπλαγχνία, κατεβαίνει Αυτό το ίδιο στον χώρο μας, σαν σε σκοτεινή μήτρα, αφήνοντας σημεία που δείχνουν τον δρόμο εξόδου.

Το 2000 περίπου, όταν τα buffer underrun protection δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί... (ή καλύτερα, δεν είχε φτάσει αυτή η τεχνολογία σε κάποιον φίλο μου) προσπαθώντας να αντιγράψει ένα (δωρεάν - για να μην θεωρηθεί παραβίαση δικαιωμάτων) cd, και προχωρώντας η αντιγραφή, στο 22% βγάζει το

Ιχνηλατώντας (στον χρόνο) την Οδό Του Κυρίου

(με αφορμή τα ηλιοστάσια και ισημερίες.... αλλά ιδίως την συστάδα εορταζόντων αγίων αυτές τις ημέρες.... και το εκχεόμενο άλλο ΦΩΣ)

Ένας ενιαυτός, μοιάζει να είναι ένας επί γης, κύκλος. Έτσι το παριστάνουμε δισδιάστατα. Αυτό θα ίσχυε, μόνο ΑΝ είμασταν ακίνητοι. Τότε όντως θα ήταν κύκλος**. Επειδή όμως κινούμαστε περί τον μη ακίνητο ήλιο, είναι σπείρα. 

Παρά την ‘’πρόοδο’’ και διέλευση των ετών, λογίζεται πνευματική στασιμότητα (και στην κυριολεξία βραδύτητα ακολούθησης του φωτός, λόγω παχυλότητος σαρκός και φρονήματος), εάν κάθε χρόνο οι ετήσιες ορθόδοξες εορτές εορτάζονται ομοιοτρόπως κοσμικώς και σαρκικά δλδ  δεν απέδιδαν ένα πνευματικό ύψος, μια πνευματική ευαισθησία, μια οικείωση μια εναργέστερη μετοχή. Αυτό είναι που αιτούμαστε κάθε ανάσταση. Να βιώνεται ολοέν και εκτυπώτερον, λεπτυνόμενη η σαρξ έως ότου γίνει διαφανής.

Είτε πολιτικώς (1 Ιαν) είτε ως αρχή της ινδίκτου (εκκλησιαστικώς, 1 Σεπ) ζητάμε από Τον Κύριο, στην ευχή αρχής ενιαυτού, αγαθάς δόσεις: …Άναρχε Τρισήλιε Βασιλεύ, ο καιρών και χρόνων, τας ελίξεις περισκοπών, ευλόγησον τον κύκλον, της νέας περιόδου, τας αγαθάς Σου δόσεις, πάσι δωρούμενος.

Αρχή και τέλος της ‘’επαφής’’ του κοσμικού κύκλου με το θείο, είναι ο Σταυρός, η μετάνοια που ορίζουν Την εντός και ανοδική προς την καρδία, Οδό.

Κοινός τόπος, και προτροπή, Προδρόμου και Δρόμου, όπως φαίνεται από τα ευαγγελικά αποσπάσματα, κι Οι δυό, αρχίζουν με το μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν*.

Τα 4 άκρα του σταυρού, ‘’ακουμπούν’’ τον επαναλαμβανόμενο κύκλο του έτους, στις ημερομηνίες κόμβους για τον κόσμο επωνομαζόμενες ισημερίες ή

Δεξιά και αριστερή επίγνωση, άνω και κάτω… σταυροειδώς

Κι ενώ στην μυστική (και μυστικιστική) ινδιάνικη παράδοση έχουμε την δεξιά και αριστερή επίγνωση, αλλά περιορισμένα οριζοντίως επί γης μετάβαση από το ορατό στο αόρατο και αντίθετα, (Κ = | < ) δια της μυστικής και μυστηριακής ορθοδοξίας έχουμε την μετάβαση από την γη στον ουρανό δια της κλίμακος*, στο απεριόριστο και ατελεύτητο [Λ και Λόγο και όντως ΚΑ(Λ)Ο**] ολόσωμα και ολοπνευματικά (ορατό και αόρατο σκέλος της ύπαρξής μας) με ζωντανό παράδειγμα τον αγ.Ευφρόσυνο τον μάγειρο. Πρόταση έγγισης και μετοχής στην απ’αιώνων προετοιμασθείσα θέση, όντες όλοι δίδυμοι***, με τον έναν ‘’αδελφό’’ βιολογικά περιορισμένο και τον άλλον ελεύθερο δια και εν XC.

Αμήν δι ευχών

...και, ποιος είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας που βρίσκεται στην μέση; τι είναι αυτό που παρεμβάλλεται και θολώνει την όραση και δυσχεραίνει την κίνηση από την κοιλία (αεί) στην  κεφαλή (και νυν) ...και συγχρόνως από το χοϊκό σκέλος δεξί ορατό να περάσουμε με λεπτότητα στο αριστερό πνευματικό (και από την απλή ακρόαση στην τήρηση των εντολών; ) . Είναι η κατάσταση της καρδίας, κέντρο των υπερφύση, καταφύση και παραφύση κινήσεων. Αυτό δε, που θολώνει τον νου και τον κάνει ακόμη και να δυσπιστήσει για την ύπαρξη αοράτων (προς αριστερά) και Θεού (προς τα άνω) είναι το νέφος των παθών, που σκοτίζει το ηγεμονικό. 

Είναι το ανεπαίσθητο, έως ασήκωτο ψυχικό ''βάρος'' (ανάλογα της ευαισθησίας) που πλακώνει το στήθος μας. Και στην ακρίβεια, την καρδιά μας. Το σύννεφο μεταξύ κεφαλής και κοιλίας, αριστεράς και δεξιάς πλευράς (επίγνωσης της Αληθείας επίγνωσης του Σταυρού, εφ'ημών και εντός ημών), μια κατάσταση που ''θέλει'' μυστικά και μυστηριακά εφόδια για να αρθεί, όπου, με καρδία καθαράν και πνεύμα ευθές θεάται και μετέχεται ο Θεός, χαρίζοντας όλην την συμφέρουσα γνώση, με την προϋπόθεση βέβαια ότι στον θρόνο της καρδιάς, αρχής γενομένης από τα Χριστούγεννα, βρίσκεται Ο XC κι όχι εμείς, τα πάθη κ τα είδωλά μας. 

Θεραπεία (και ελευθερία) που δίνεται ΜΟΝΟ δια Ορθοδοξίας .... νέφος, που διαλύεται (ως παρεμβαλλόμενος μεσότοιχος χνους μεταξύ νου και χου), πάλι και ΜΟΝΟ σταυροειδώς, με προσευχή (κεφαλή και κορωνίδα) νηστεία (βάσις και κοιλία) ακρόαση και τήρηση εντολών κατά το πρότυπο και βοήθεια Της δωδεκάτειχης Πόλης και χρυσοπλοκότατου πύργου... Τότε διανοίγεται δια Της αδιοδεύτου, η Θύρα, ευλογούνται (τα περάσματα) οι είσοδοι και οι έξοδοι και νομήν βρίσκουμε. 

* Η Κλίμαξ, ως δρόμος από το κατ’εικόνα στο καθ’ωμοίωσιν.

** Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

*** Θωμάς, μεθερμηνευόμενος δίδυμος

Σκέψεις με αφορμή φυσικούς λόγους (συνέχεια περί ευθείας κίνησης νοός)

με αφορμή τα αποτελέσματα της εθνικής.... @ προς το έθνος

Ενδιαφέροντα συμβάντα

Βραζιλία – Ελλάδα 79 - 78

ΗΠΑ – Ελλάδα 69 – 53

Ελλάδα – Τσεχία 84 – 77

νικήσαμε, αλλά δεν περάσαμε στην 8άδα… γιατί θέλαμε νίκη με 12 πόντους.

Εν τω μεταξύ, ‘’ενορχηστρωτής’’ ήταν ο Αθανάσιος και κεντρικό πρόσωπο ο Γιάννης…  

θα μπορούσαν όλα τα παραπάνω γεγονότα να εξαντλήσουν αισθήματα, σκέψεις, συζητήσεις (ακόμη και ατέρμονες) με αρχή και τέλος τα του κόσμου και περί μπάσκετ, όπως συμβαίνει και με άλλα κοσμικά γεγονότα, συνήθως στεγανοποιημένα (το καθένα στον χώρο του) χωρίς πνεύμα. Αλλά, δεν είναι έτσι τα πράματα.

Η φύση του πνεύματος με την λεπτότητά του, διαπερνά τα υλικά και τα δίνει

Πώς να αντιμετωπίσουμε τη λαιμαργία;

Πώς να αντιμετωπίσουμε τη λαιμαργία; Υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε το πάθος του φαγητού; Ακόμα και στις περιόδους νηστείας έχουμε αυτό το πάθος. Μια συμβουλή με τη λέξη «εγκράτεια» αρκετές φορές δεν πείθει.

Είναι οξύμωρο το ότι η αίσθηση της γεύσης που είναι ένα από τα πολλά δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο γίνεται συχνά αφορμή αμαρτίας. Ο πανάγαθος Θεός θέλοντας να ευχαριστήσει το αγαπημένο Του πλάσμα όρισε έτσι, ώστε καθώς τρέφεται να ευχαριστιέται παράλληλα την αίσθηση της τροφής που αυτή του αφήνει.

Πότε όμως η ανάγκη αυτή του ανθρώπου για τη συντήρησή του στη ζωή γίνεται πάθος; «Μαργαίνω» σημαίνει χάνω την αυτοκυριαρχία μου και τη λογική μου δηλαδή, γίνομαι μανιακός σε κάποιο πάθος. Και «μάργος» λέγεται αυτός που έχει

για τον θεόπτη προφ.Μωυσή

Μισείται (ως σημείον αντιλεγόμενον) από τον κόσμο Ο Κύριος (που νικά τον κόσμο και κοσμικό φρόνημα), μισείται κι η σκιά και τύπος Του. Βλέπουμε το μίσος στον σωτήριο Σταυρό αλλά και από τους ειδωλολάτρες και εθνικούς/αρχαιοελληνιστές, στο πόσο μισούν και υποτιμούν το πρόσωπο και το έργο του προφ.Μωυσή (που ενδεικνύει την πορεία όλων όσων ποθούν την θεογνωσία και θεοπτία…).

Αναφέρει ο αγ.Γρηγόριος Νύσσης στο έργο: ”Εις τον του Μωυσέως Βίον”:

Ο Μωυσής είναι τύπος του Χριστού, και όπως ο Μωυσής οδήγησε τον Ισραηλιτικό λαό εκ της Αιγυπτιακής δουλείας στη γη της επαγγελίας, έτσι και ο Χριστός οδήγησε εμάς εκ της δουλείας της αμαρτίας στην Άνω Ιερουσαλήμ, τη Βασιλεία των Ουρανών. Η ράβδος του Μωυσέως είναι ο σταυρός του Χριστού. Μετά τη διάβαση της Ερυθράς θαλάσσης ο Μωυσής έδωσε στο λαό το θαυματουργικό μάννα και το νερό. “Έτσι και ο Χριστός. Μετά το βάπτισμα μας δίδει το ουράνιο μάννα που είναι το Σώμα του και το τίμιο Αίμα του. και όπως το μάννα ενίσχυσε τους

Προβληματισμός (ανωνύμου τινός) επί της αποτομής…

Ακούστηκε σήμερα (μνήμη αποτομής τιμίας κεφαλής αγίου Ιωάννου προδρόμου), το ευαγγέλιο από τον απ.Μάρκο… (το ς’)* και χτύπησαν ωσάν καμπάνες πένθιμες τα λόγια που σημειώνω με έντονα: … πολλὰ ἐποίει καὶ ἡδέως αὐτοῦ ἤκουε. και … περίλυπος γενόμενος ὁ βασιλεύς, διὰ τοὺς ὅρκους καὶ τοὺς συνανακειμένους οὐκ ἠθέλησεν αὐτὴν ἀθετῆσαι. …αναγνωρίζων στην πολιτεία μου το, πως κι εγώ ηδέως ακούω και μερικά ποιώ.

Και το πρόβλημα έγκειται στην εξωστρεφή νοοτροπία, και πως έτσι μας έχουν συνηθίσει να το φιλοσοφούμε, ακόμη και θρησκευτικά… όπου εξαντλούνται τα θεία γεγονότα ως ιστορικά και εκτός εαυτού, λες κι εμείς είμαστε απλοί εξ αποστάσεως θεατές, ενώ είμαστε ενεργοί ‘’δράστες’’. Λες και τα θεία γεγονότα δεν παρατείνονται στους αιώνες αναμένοντας την δική μας τοποθέτηση καρδιάς και μετοχή…. Όσο αντιμετωπίζονται έτσι, θα απέχουμε σαν συνείδηση και ταυτότητα, παρότι κάθε μας ενέργεια και σκέψη και πράξη, μυστικά και ευθέως μεταβιβάζεται Στον Κύριο.

Φοβάμαι λοιπόν, μήπως εκ κοσμικής νοοτροπίας, ως νήπιο, αρχόμενος από τα (4) στοιχεία του κόσμου, νοερώς και τύποις υπό τον τετράρχη (σαν τον Ηρώδη), μεθερμηνευόμενο από τον αγ.Μάξιμο ''δερμάτινος'' .... 

Συνείδησις και διάκρισις (Αγ. Δημήτριος του Ροστώφ)

Για να δης τα υλικά πράγματα, πρέπει να είναι υγιείς οι σωματικοί οφθαλμοί σου. Για να γνωρίσης τα νοερά πράγματα, πρέπει να είναι υγιείς οι οφθαλμοί της ψυχής σου, να έχης δηλαδή φωτισμένη συνείδησι και διάκρισι. Μόνο μ’ αυτή την προϋπόθεση θα εφαρμόζης σωστά τις εντολές του Θεού «και ουκ εκκλινείς απ’ αυτών εις δεξιά ουδέ εις αριστερά, ίνα συνής εν πάσιν οις εάν πράσσης» (Ιησ. Ναυή 1. 7). Διάκρισις είναι η ικανότητα της ψυχής να διακρίνη αλάθητα σε κάθε περίπτωσι το καλό από το κακό, το θείο θέλημα από τη δαιμονική απάτη. Με τη διάκρισι θα γνωρίσης πότε και πως πρέπει να πολεμάς τα πάθη, πότε να υποχωρής, πως να αντιμετωπίσης νικηφόρα τις πανουργίες των δαιμόνων, πότε οι λογισμοί σου προέρχονται από τον Θεό και πότε από τους δαίμονες. Αυτή τη νοερή αίσθησι την αποκτούν μόνο όσοι έχουν καθαρή καρδιά και καθαρό σώμα, αμόλυντη συνείδησι και αμόλυντες αισθήσεις. Η συνείδησίς σου είναι η φωνή και ο έλεγχος του φύλακος αγγέλου, που σου έστειλε ο Θεός στο άγιο Βάπτισμα. Και λέω η φωνή του φύλακος αγγέλου, γιατί δεν τολμώ να πω ότι συνείδησις είναι η ίδια η φωνή του Αγίου Πνεύματος μέσα σου.

Η συνείδησίς σου θα φωτισθή και η διάκρισίς σου θα καλλιεργηθή και θ’

πηλός ή κερί....

Ο Θεός είναι ο Ήλιος της δικαιοσύνης, όπως έχει γραφεί, σκορπώντας σ’ όλους γενικά τις ακτίνες της καλοσύνης του, και η ψυχή γίνεται στο φρόνημα είτε κερί όταν αγαπά τον Θεό ή πηλός όταν αγαπά την ύλη.

Όπως λοιπόν σύμφωνα με τη φύση του ο πηλός ξεραίνεται από τον ήλιο, ενώ το κερί κατά φύση μαλακώνει, έτσι και ψυχή που αγαπά την ύλη και τον κόσμο ακούοντας τις νουθεσίες του Θεού κι αντιδρώντας με το φρόνημα καθώς ο πηλός σκληραίνει κι όπως ο Φαραώ, σπρώχνει τον εαυτό της στην καταστροφή.

Αλλά κάθε ψυχή που αγαπά το Θεό σαν κερί που είναι μαλακώνει και με την εισδοχή των θεϊκών σημείων και τύπων γίνεται πνευματικό κατοικητήριο του Θεού. Όποιος καταφώτισε το νου του με τα θεία νοήματα και συνήθισε την γλώσσα του να δοξολογεί αδιάκοπα τον Δημιουργό με θείους ύμνους και εξαγίασε τις αισθήσεις του με τις αγνές φαντασίες, αυτός στο κατ’ εικόνα θείο καλό, πρόσθεσε το καθ’ ομοίωση αγαθό της γνώμης του.

Φυλάει κανείς ακηλίδωτη την ψυχή του για το Θεό, αν εξαναγκάσει το πνεύμα του να

Η εγνατία, ο Άγιος Κοσμάς και η Κωνσταντινούπολη

Δυόμισυ περίπου αιώνες πριν
Προφητεία 103 Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, συλλογής Τριανταφύλλου

«Όταν γίνει η Εγνατία οδός, τα στρατεύματα θα περάσουν από αυτήν. 

Η κεφαλή των στρατευμάτων θα φθάσει στην Κωνσταντινούπολη και η ουρά θα βρίσκεται στην Αυλώνα».Γύρω στα 1875 όταν η Παναγία εμφανιζόταν στο χωριό Αρμένιο, πρώην Γκερλί, που βρίσκεται κοντά στα όρια του νομού Λαρίσης με το νομό Μαγνησίας, πληροφόρησε τους χωρικούς μέσω κάποιου απλοϊκού τσοπάνη, για ένα θαμμένο αγίασμα που υπήρχε στην περιοχή. Αυτό πράγματι βρέθηκε, και χτίστηκε και ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Είπε επίσης ότι θαμμένη στη γη παραμένει μία εικόνα της, που είναι η πρώτη από τις τρεις που ζωγράφησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ζώσης της Θεοτόκου. Όμως δεν επέτρεψε η Παναγία όταν σκάβανε, να πεί ο τσοπάνης, ονόματι Ιωάννης Αγριτζόμπανος, το μέρος που βρίσκεται η εικόνα στους εργάτες για να την αποκαλύψουν.

Του είπε όμως, ότι θα βρεθεί η εικόνα μετά τον μεγάλο Πόλεμο, όταν η Κωνσταντινούπολη γίνει κονιορτός (σκόνη), και μείνει το 1/3 της ανθρωπότητας.

πηγή

Ο Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης διώχνει τις φοβίες

ΧΘΕΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ανέφερε στην πνευματική μας σύναξη ο Δημήτρης Γ. , φιλότιμος Ιεροψάλτης από επαρχία της Β.Ελλάδος ,ένα συγκλονιστικό γεγονός που βίωσε από τον Άγιο Παϊσιο, ένα βράδυ μέσα στο κελί της Παναγούδας.

Ήταν νέος 21 χρονών (1987) όταν βρισκόταν υπό κατάληψη πνεύματος γενικής φοβίας-κλειστοφοβίας,ανασφάλειας κ.α. με τρομερές κρίσεις πανικού.

Τότε τον συμβούλεψε ο πνευματικός του π.Χρήστος να επισκεφθεί τον Γέροντα Παϊσιο στο Άγιον Όρος , με την ελπίδα να τον βοηθήσει.

Ήταν 24 Ιουνίου το δειλινό όταν έφτασε στην αυλή της Παναγούδας. Η πόρτα από συρματόπλεγμα όμως ήταν κλειστή και επάνω της καρφιτσωμένο ένα χαρτί που έγραφε ο Γερ.Παϊσιος:

«Γράψτε μου τα θέματά σας.Πιο πολύ θα σας βοηθήσω με την προσευχή παρά με τα λόγια.»

Τότε ο Δημήτρης πήρε ένα χαρτάκι και έγραψε απλά

«Θέλω να σας δώ»

Το πέταξε μέσα στην αυλή και κατηφόρισε απογοητευμένος προς το μονοπάτι

Η Κοίμησις της Θεοτόκου κατά άγιον Μάξιμον Ομολογητήν

Tώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ ὁμιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ΄, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν.

Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν.
Τὴν ἐπεσκέφθη λοιπὸν ὁ ἀρχάγγελος καὶ τῆς ἐπέδωσε ἕνα κλάδον φοίνικος, σύμβολον τῆς νίκης, τὸ ὁποῖον εἶχε ἄλλοτε χρησιμοποιήσει ὁ λαὸς ὑποδεχόμενος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Υἱόν της, τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐξολοθρευτὴν τοῦ Ἅδου.

Ὁμοίως καὶ τώρα ὁ Γαβριὴλ δίδει αὐτὸν τὸν κλάδον εἰς τὴν Παρθένον, ὡς

Τα χαρακτηριστικά της Παναγίας Θεοτόκου από τον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη

Η Κυρία Θεοτόκος κατά τον έξω χαρακτήρα και ήθος του σώματος 

ήτο σεμνή και σεβάσμια κατά πάντα,
ολίγα και απαραίτητα λαλούσα, 
ήτο ογλήγορος εις το υπακούειν και ευπροσήγορος,
ετίμα όλους και επροσκύνει,
είχε το μέγεθος του σώματος μέσον και σύμμετρον,
δεν επαρουσιάζετο εις κάθε άνθρωπον,
ήτο μακράν από τόν γέλωτα
και έξω από κάθε ταραχήν και θυμόν.

Το χρώμα του θεοδόχου Της σώματος
ήτο όμοιο με το χρώμα του σιταριού.
Είχε ξανθάς τάς τρίχας της κεφαλής,
είχεν οφθαλμούς πολλά ωραίους,
χρωματισμένους με θείαν σεμνότητα,
ωραισμένους με κόρας οξείς
και όμοιας με τήν ελαίαν
και καλλυνομένας με βλεφαρίδας φαιδροπρεπείς.

Είχε τα οφρύδια μαύρα, κυκλικώς σχηματισμένα.
Είχε τήν μύτην ομαλήν και ευθείαν. 

κοσμικό φρόνημα και θείο....

Το κοσμικό φρόνημα και θέλημα της σαρκός, αντιστρατεύεται του πνεύματος…

6 τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκὸς θάνατος, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωὴ καὶ εἰρήνη· διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς ἔχθρα εἰς Θεόν·  (Ρωμ.η’)

Νοούμενη μια αδηφάγος χοάνη (6) που σαρκοποιεί το πνεύμα, κάνοντάς το ολοέν και πιο βαρύ και παχυλό και αδιαφανές και κολάσιμο ομού (σάρκα και πνεύμα των οποίων είμαστε διαχειριστές) σε σχέση με την πνευματικοποίηση της σάρκας με προσευχή και νηστεία μαζί με τα μυστηριακά εφόδια, που θα το κάνουν διαφανές αυτό και τον κόσμο και σαν άλλη χοάνη (9), αντίρροπη με την πρώτη, μας ανέλκει προς σωτηρίαν. 

...κι όπως εκφράστηκε το στώμεν καλώς από τον

προσευχή νηστεία και δαιμόνια...

Ένας δαιμονισμένος, παιδεύοταν πολλά χρόνια από το δαιμόνιο. Οι Πατέρες ενός κοινοβίου, τον είχαν πάει σε πολλούς γέροντες για να τον θεραπεύσουν, αλλά κανείς δεν κατόρθωσε να βγάλει το δαιμόνιο. Τελικά τον πήγαν και σε έναν διακριτικό γέροντα, που ήταν μεγάλος νηστευτής. Ο γέροντας τους είπε:

- Αδερφοί και Πατέρες, δεν έχω το χάρισμα να εκβάλλω δαιμόνιο. Έχω όμως την αγάπη και παρακαλώ το δαιμόνιο, να φύγει από αυτόν τον άνθρωπο και να έρθει σε μένα, για να ξεκουραστεί λίγο και αυτός ο αδερφός!
Πράγματι, βγαίνει το δαιμόνιο και μπαίνει σε αυτόν τον γέροντα, ενώ ο δαιμονισμένος έγινε καλά.
Ο γέροντας για πολλά χρόνια ήταν δαιμονισμένος, αλλά μια μέρα βγαίνει ο διάβολος, σαν ένας μαύρος γάτος, από τον γέροντα. Ο γέροντας βλέποντας να βγαίνει το δαιμόνιο, του λέει:
- Πού πάς; Εγώ δεν σε διώχνω!

ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε χώρα τὴν ὥρα ποὺ ὁ Κύριος π ρ ο σ ε υ χ ό τ α ν....

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σημειώνει τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ἀπεκάλυψε ἀμυδρὰ τὴν δόξα τῆς Θεότητος: Τοὺς ἔδειξε, λέγει, τὴν ἀθέατη δόξα τῆς Θεότητος ὄχι ὅση ἦταν στὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ ὅση μποροῦσαν νὰ ἰδοῦν οἱ Μαθητές. Δὲν τὴν ἀπεκάλυψε σὲ ὅλο τὸ μεγαλεῖο της, ὥστε νὰ μὴν ἀποθάνουν βλέποντάς την...

Καὶ οἱ τρεῖς Εὐαγγελιστὲς ποὺ ἀναφέρουν τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως γράφουν ὅτι τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἔλαμψε ὅπως ὁ ἥλιος.

Αὐτὸ τὸ γράφουν, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὄχι γιὰ νὰ θεωρήσουμε ὡς αἰσθητὸ τὸ Φῶς ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ὁ Χριστός, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶναι ὁ φυσικὸς ἥλιος γιὰ ὅσους ζοῦνε αἰσθητὰ καὶ βλέπουν μὲ τὰ αἰσθητὰ μάτια, αὐτὸ εἶναι ὁ Χριστὸς γιὰ ὅσους ζοῦνε πνευματικὰ καὶ βλέπουν διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Παρατηρεῖ ἀκόμη ὁ μέγας αὐτὸς Θεολόγος τοῦ Θαβωρίου Φωτὸς ὅτι ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε χώρα τὴν ὥρα ποὺ ὁ Κύριος π ρ ο σ ε υ χ ό τ α ν....

Αὐτὸ ἔγινε γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι πρόξενος τῆς μακαρίας ἐκείνης θ έ α ς εἶναι ἡ

Η Μεταμόρφωση- π. Αλέξ. Σμέμαν

Ὁ Ἰησοῦς, σύμφωνα μὲ τὴν ἀφήγηση τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγελίου, «μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Πέτρον καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν· 2 καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. 3 καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωσῆς καὶ ᾿Ηλίας μετ᾿ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. 4 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ ᾿Ιησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν ᾿Ηλίᾳ. 5 ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε· 6 καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα. 7 καὶ προσελθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. 8 ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν ᾿Ιησοῦν μόνον. 9 καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ» (Ματθ. 17, 1-9).

Τί σημαίνει αὔτη ἡ εὐαγγελικὴ ἱστορία; Τί θέση ἔχει αὐτὴ ἡ αἰνιγματικὴ ἀποκάλυψη τῆς δόξας στὴν ἐπίγεια ζωὴ καὶ στὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ;

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (αγ.Λουκά αρχιεπισκόπου)

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του

Η Αγία Ολυμπιάδα η διακόνισσα (+25 Ιουλίου) και η απενοχοποίηση των καταθλιπτικών.

Του π. Ανανία Κουστένη

Κατάθλιψη είναι η αξόδευτη αγάπη.

Η Αγία Ολυμπιάδα που η μνήμη της τιμάται στις 25 Ιουλίου, έπασχε από κατάθλιψη.

Μα θα απορήσει κανείς, καταθλιπτική και Αγία γίνεται; Και όμως!

Το ότι έπασχε από κατάθλιψη το φανερώνουν οι Επιστολές του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που της έστελνε για να την στηρίζει όταν εκείνος είχε εξοριστεί. Το αναφέρει στα γραπτά του και ο μακαριστός Γέροντας Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος, στα οποία εξηγούσε την χρησιμότητα της Ψυχιατρικής, ως Ιατρικής Επιστήμης και τις διαφορές της από την ψυχοθεραπεία/ψυχολογία. Η κατάθλιψη έχει απτά αποτελέσματα στην βιοχημεία του εγκεφάλου, όπως μπορούμε να δούμε και από σχετική εικόνα, που δείχνει εγκέφαλο καταθλιπτικού και υγιούς:

Πέρα από την ενδεχόμενη ευαισθησία που είχε στην νευροχημεία του εγκεφάλου της, (νευροδιαβιβαστές που ρυθμίζουν την διάθεση σεροτονίνη, νοραδρεναλίνη κ.α.), πιθανόν να ήταν τρία τα σημαντικά γεγονότα που οδήγησαν στην κατάθλιψη:

α) Εξόρισαν τον Αγ. Ιωάννη Χρυσόστομο, Πνευματικό της Πατέρα.

β) Έμεινε χήρα δυο χρόνια μετά το γάμο της.

γ) Έμεινε ορφανή, πολύ μικρή.

Ο άνθρωπος πέρα από το πνευματικό κομμάτι έχει και βιολογικό του μέρος, το

ο πηλός τον πηλόν....

Πάντες γαρ άνθρωποι είμεθα εκ του χοός γεγενημένοι και πάντες ημάρτομεν.

Πηλός είμεθα, άγνοιαν έχομεν.

-Ο πηλός τον πηλόν κλέπτει.

-Ο πηλός τον πηλόν υβρίζει.

-Ο πηλός τον πηλόν συκοφαντεί.

-Ο πηλός του πηλού επαίρεται.

-Ο πηλός τον πηλόν πλουτεί.

-Ο πηλός του πηλού άρχει.

-Ο πηλός τον πηλόν δέρει.

-Ο πηλός τον πηλόν φυλακίζει.

Και εν γένει ο πηλός του πηλού θεωρείται σοφότερος, δυνατότερος, πλουσιότερος, ευγενέστερος, τιμιότερος πλουτών ανοησίαν και άγνοιαν της ιδίας υπάρξεως του πόθεν και πού ευρέθη, πώς εγεννήθη, τις ο προορισμός του, πού

Η Θεία Κοινωνία

Η Θεία Κοινωνία, είναι μία πολύ σημαντική πράξη για την πίστη μας. Είναι η μεταλαβή του Ιερού και Πανάγιου Σώματος του Κυρίου μας και μας ενδυναμώνει ψυχικά και σωματικά.

Ο΄Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έλεγε: όταν καλώς και αξίως μεταλαμβάνουν το ιερό και πανάγιο Σώμα του Κυρίου μας, αυτό γίνεται όπλο για όσους πολεμούνται και επαναστροφή για όσους έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό. Ενδυναμώνει τους ασθενείς, ευφραίνει τους υγιείς, θεραπεύει τις ασθένειες, διαφυλάσσει την υγεία. Με τη Θεία Μετάληψη διορθωνόμαστε ευκολότερα και γινόμαστε περισσότερο μακρόθυμοι και υπομονετικοί στους πόνους και στις θλίψεις. Μας καθιστά περισσότερο θερμούς στην αγάπη, λεπτούς στη γνώση, πρόθυμους στην υπακοή, οξείς και γρήγορους στην ενέργεια των χαρισμάτων. Σε όσους δε δεν μεταλαμβάνουν συχνά συμβαίνουν τα αντίθετα, αφού δεν είναι σφραγισμένοι με το Τίμιο Αίμα του Κυρίου μας. Σφάζεται τότε το Πρόβατο και με το Τίμιο Αίμα Του σφραγίζονται η πράξη και η θεωρία, δηλαδή η έξη και η ενέργεια, οι παραστάδες των δικών μου θυρών, των κινήσεων του νοός. Αυτά ανοίγονται καλώς στη θεωρία και κλείνονται πάλι σαν θύρες από τη θεωρία των υψηλότερων και ακατάληπτων νοημάτων.

Ο θείος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέει ότι με τη θεία Μετάληψη οι νοητοί κλέφτες,

ΕΓΚΩΜΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΛΙΑΝ (Βασιλείου Σελευκείας)

Τὸν μακάριον, λοιπόν, ἐκεῖνον καὶ μεγάλον Ἠλίαν, τὸν προφήτην, αὐτόν, ποὺ εἶναι πιὸ ἐπάνω ἀπὸ τὰ νέφη, ἡ χήρα ἐκείνη, ἡ ὁποία ὑμνήθηκε καὶ ἐπαινέθηκε πολύ, φιλότιμα τὸν ὑποδέχθηκε κάποτε, ἔχοντας μόνον μίαν μικρὴν φούχταν ἀλεῦρι, νικώντας μὲ τὸν πόθον τῆς φιλοξενίας τὸ βάθος τῆς φτώχειας της. Ἐγὼ δὲ τώρα, αὐτὸ τὸ ποίμνιον τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ πού, ἐνῷ οἱ δυνάμεις μου δὲν τὸ ἐπιτρέπουν, ἀναγκάζομαι νὰ φιλοξενήσω, μὲ μίαν γλῶσσαν, ἡ ὁποία εἶναι πιὸ φτωχὴ ἀπὸ τὴν φούχτα τὸ ἀλεύρι, πῶς θὰ παραθέσω τράπεζαν; καὶ ποιὸν καμψάκη (δοχεῖον λαδιοῦ καὶ ἄλλων ὑγρῶν) θὰ εὕρω, νὰ πηγάζῃ, γιὰ νὰ ὑποδεχθῶ αὐτὴν τὴν ὥραν τὴν νύμφην τοῦ Χριστοῦ; Χρησιμοποίησε ἐσὺ γιὰ ἐμᾶς, ὦ μακαρία χήρα, λίγο ἀλεύρι τῆς πίστεως.

Μᾶλλον δὲ ἐσὺ ὁ ἴδιος, ὦ μακάριε Ἠλία, ἐσὺ ποὺ ἔθρεψες ἐκείνην τὴν χήραν, ποὺ σὲ ἔθρεψε, εἶπε καὶ σὲ ἐμᾶς ἕνα λόγον φιλανθρωπίας ἀνεξάντλητον. Γιατὶ αὐτὸς ὁ λαὸς εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Μωϋσῆν ὕμνησεν ἐπάνω στὸ ὄρος τὴν

Φως ιλαρόν και ευθεία κίνηση νοός…

Φως ιλαρόν και ευθεία κίνηση νοός…

Δυο νοήματα, επ’ευκαιρία ενός τετραημέρου εορτών, από αγ.Αθηνογένους έως προφήτη Ηλιού. Από 16/7 έως 20/7 κατά τον επαναλαμβανόμενο κύκλον ενιαυτού. 

Λέγει ο κυρ Φ.Κόντογλου, στο βασίλεμα του ήλιου…  Πρός το βράδυ, ένα χρυσαφένιο γλυκό φως μπαίνει μέσα στον αγιασμένο πύργο της εκκλησιάς (στον τρούλλο), σαν να τον γεμίζει με θυμίαμα. Τούτη την ιερή ώρα βουΐζει ο τελευταίος φτερωτός προσκυνητής, ένας αθώος καντηλοσβήστης... Από κάτω, την ίδια ώρα, λέγει ο καλόγερας με φωνή ήσυχη το «Φως ιλαρόν», ενώ ο ήλιος βασιλεύει, και τελειώνει η μέρα: «Φώς ιλαρόν αγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα, Θεόν. Άξιόν Σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς. Διό ο κόσμος Σε δοξάζει».

Δάκρυα έρχουνται στα μάτια του ανθρώπου, ακούγοντας αυτά τ' αρχαία λόγια, που είναι απλά και αιώνια σαν το βασίλεμα του ήλιου. Το βιβλίο που' ναι ακουμπισμένο απάνω στ' αναλόγι, γράφει πως είναι «ποίημα Αθηνογένους του Μάρτυρος». Παμπάλαιος ύμνος, που τον λένε κάθε βράδυ, σαν τελειώνει η μέρα, από δυό χιλιάδες χρόνια ίσαμε σήμερα, απλοί άνθρωποι που βαστάνε από τους αρχαίους Έλληνες, σαν και τούτον τον Αγιονορίτη καλόγερα, που είναι και στο

φως και σκότος... π.Λίβυος

Ποιός μπορεί να εμποδίσει το φως να φωτίσει και να σκορπίσει το σκοτάδι; Η απάντηση είναι κανείς. Το σκοτάδι άλλωστε δεν υπάρχει παρά μονάχα εκεί που υποχωρεί το φως. Άρα εάν υπάρχει σκοτάδι στην ζωή μας, στην κοινωνία μας, στον κόσμο έχουμε και εμείς ευθύνη που δεν γινόμαστε οι ίδιοι φως. Δεν ωφελεί ξέρετε να διαμαρτύρεσαι για το σκοτάδι όταν εσύ δεν κάνεις τίποτα να έρθει το φως.

Ακριβώς αυτό ζητάει ο Χριστός από εμάς, στο αυριανό ευαγγέλιο, να γίνει ο καθένας στο δικό του μικρόκοσμο πηγή φωτός και χαράς. Η ζωή και ο τρόπος μας να αποτελεί μαρτυρία του Χριστού. Να σε βλέπει ο άλλος έλεγε ο μακαριστός γέροντας Αιμιλιανός και να χαίρεται, να δοξάζει τον Θεό που σε γνώρισε, που σε βρήκε στην ζωή του, που είσαι μέρος και μέλλος της παρέας και συντροφιάς του.

Να μην σε βλέπουν οι άνθρωποι και στρίβουν στην άλλη γωνία. Να φεύγουν και να λένε «ωχ ήρθε πάλι αυτός;» Και πότε συμβαίνει αυτό; Όταν είσαι άνθρωπος σκοτεινός, μίζερος και γκρινιάρης. Που δε βλέπεις κανένα καλό και τίποτε

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ π. ΚΛΕΟΠΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

»Μια νύχτα, μετά τα μεσάνυχτα, ήμουν στη σπηλιά μου κι είχα τελειώσει την ακολουθία του μεσονυκτικού. Έφθασα στο τέλος του όρθρου, όταν ξαφνικά άκουσα: “Μπουφ! Μπουφ! Μπουφ!”. Νόμιζα ότι έτρεμε όλη η γη. Βγήκα έξω να δω τι είναι αυτό που ακούγεται, αλλά όταν άνοιξα την πόρτα της σπηλιάς μου είδα έξω ένα δυνατό φως και μέσα σ’ αυτό ένα χάλκινο τανκς με πολλούς τροχούς.«

»Μέσα απ’ αυτό κατέβηκε ένας ψηλός άνθρωπος με μεγάλα μάτια, με μαύρο κι αγριωπό πρόσωπο, που με ρώτησε ορθά–κοφτά: “Τι ζητάς εδώ;”. Τότε θυμήθηκα τι λένε οι άγιοι Πατέρες μας· ότι, αν έχεις τ’ Άγια Μυστήρια, έχεις τον Χριστό ολοζώντανο! Μέσα στη σπηλιά μου, στην κουφάλα ενός ελάτου, είχα μαζί μου

Ένδειξη εσωτερικής Ζωής, αρχή και πρόοδος

Αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος πως ο Θεός είναι τόσο κοντά, και μάλιστα πιο κοντά από όσο αισθάνεται κάποιος την καρδιά του. Τα πολλά και άγνωστα συμβαίνοντα στον χώρο των αιτιών, στην βαθεία καρδία, στην εντός ημών βασιλεία, φαίνεται να τελεσιουργούνται σε μεγάλη απόσταση από μας και ‘’φυσικά’’ μας διαφεύγουν. Τα συμπυκνωμένα μέσα στον εαυτό που περικλείει το σύμπαν, εκδηλώνονται σε μεγάλες επί γης αποστάσεις. Παρομοιάστηκε η απόσταση κεφαλής – καρδιάς όσο οι άγιοι τόποι από την αίγυπτο. Ο φιλόθεος νους (ισραήλ = νους ορώμενος τω Θεώ) διαχρονικά εξάγεται από τον καλό Θεό (δια Του Λόγου Του και όπως μεριμνά Ο Κύριος κατά το… εξ αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου) σαν από αιχμαλωσία εκ της αιγύπτου, διαμέσου της ερήμου προς τα ιεροσόλυμα. Προτυπωμένα ως σκιές στην ΠΔ και ενεργούμενα στην Καινή, προς καινή κτίση και μεταμόρφωσή μας (δύο κορυφούλες του όρους Σινά, συστοιχούμενες με τους παραστάτες προφήτες στο όρος Θαβώρ).    

Συγχρόνως, πάλι ο άγ.Βασίλειος αναφέρει πως ο νους μας είναι γρήγορος για να εντοπίζει τα σφάλματα των άλλων και να τα κατακρίνει, ενώ είναι πολύ βραδύς να αναγνωρίζει τα δικά του σφάλματα και αμαρτίες.

Κι αυτό μάλλον, γιατί φαίνεται, πως επειδή είναι στραμμένος προς τα έξω, αντί για μέσα, είναι βραδύς, σαρκικός και χοϊκός αντί (αμήν δι ευχών) γρήγορου (πνευματικού) νοός, με σώφρονα λογισμό και καρδία νήφουσα…. (το γνωστό του  νασρεντίν χότζα που έψαχνε στην αυλή του τα κλειδιά που τάχασε μέσα στο σπίτι, με δικαιολογία ότι έξω στην αυλή είχε περισσότερο φως)... Κι η