Πεντηκοστή σκηνοπηγία, Παναγία Τριάς και πρόσωπα...

(Πράξ.α'...) 15 Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἀναστὰς Πέτρος ἐν μέσῳ τῶν μαθητῶν εἶπεν· ἦν τε ὄχλος ὀνομάτων ἐπὶ τὸ αὐτὸ ὡς ἑκατὸν εἴκοσιν· 16 ἄνδρες ἀδελφοί, ἔδει πληρωθῆναι τὴν γραφὴν ταύτην ἣν προεῖπε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον διὰ στόματος Δαυῒδ περὶ ᾿Ιούδα τοῦ γενομένου ὁδηγοῦ τοῖς συλλαβοῦσι τὸν ᾿Ιησοῦν, 17 ὅτι κατηριθμημένος ἦν σὺν ἡμῖν καὶ ἔλαχε τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης.

(Α’ Κορ….) 22 ἐπειδὴ καὶ ᾿Ιουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ ῞Ελληνες σοφίαν ζητοῦσιν, 23 ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, ᾿Ιουδαίοις μὲν σκάνδαλον, ῞Ελλησι δὲ μωρίαν, 24 αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, ᾿Ιουδαίοις τε καὶ ῞Ελλησι, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν· 

Προσανατολίζοντες το πρόσωπό μας και ‘’κυνηγούντες’’ Την δια Σταυρού αγάπη σοφία και δύναμη Κυρίου, μετέχουμε των κατηριθμημένων για την διακονία ταύτην… αλλιώς, μάλλον θα φανούμε άσοφοι και αδύναμοι κυνηγούντες φιλελληνικώς και φιλοϊουδαϊκώς σοφίες και σημάδια ακολουθούντες την φυγόκεντρο και πρώτο δόλωμα των πρωτοπλάστων διαρκώς απομακρυνόμενοι από την Πηγή, στρέφοντες τα νώτα μας προς το Πρόσωπό Του. Με τέτοια διάθεση και νοοτροπία και κίνηση, για ποιο φωτισμό σήμερα μιλάμε; 

η ρίζα της αμαρτίας και η ρίζα της αρετής...

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε:
Αδελφοί μου, όταν ήμουν νέος έκανα μια σκέψη λάθος. Μου φάνηκε στην αρχή, καλή και σωστή. Αργότερα όμως μετάνοιωσα πικρά!
Μου έλεγε ο λογισμός μου:
- Νέος είμαι! Ας κάνω τώρα και καμία αμαρτία. Ας χαρώ τούτο ή κι εκείνο το απογορευμένο. Δεν χάλασε ο κόσμος. Όταν θα γεράσω, κάνω και τα ενάρετα και τα καλά!
Αυτή τη σκέψη έκανα!
Και γιατί μετάνοιωσα;
Γιατί, στο μεταξύ οι αμαρτίες ρίζωσαν βαθιά μέσα μου. Και τώρα που μεγάλωσα και γερνάω, δεν μπορώ να τις αφήσω και να κάνω το καλό!

Λοιπόν, προσέχετε κι εσείς, για να μην πάθετε το ίδιο. Φυλαχθείτε. Τα καλά

Η Δ Ο Ν Η (Άγιος Νικόδημος)

Δεν υπάρχουν ισχυρότεροι μαγνήτες και θελκτικότεροι εξουσιαστές και ποθεινότερες αλυσίδες για την καρδιά του ανθρώπου, από τις ηδονές των πέντε αισθήσεων. Πόσο αρεστές και πόσο βλαβερές είναι! Και ο καλύτερος ρήτορας δεν θα μπορούσε να παρουσιάσει ποτέ την κακία τους και την βλάβη που προξενούν στην ψυχή. Αν ο διάβολος μας έδινε το φαρμάκι του με κάποιο πικρό βότανο, δεν θα το πίναμε. Επειδή όμως μας το δίνει με το μέλι των ηδονών, το παίρνουμε ευχάριστα.

Από τις ηδονές, οι σαρκικές – δηλαδή η πορνεία, η μοιχεία και όλα τα σχετικά πάθη – τυφλώνουν την καρδιά και κολλάνε την καρδιά μας στα παρόντα πράγματα περισσότερο από κάθε άλλη αμαρτία, γι’ αυτό είναι από τα μεγαλύτερα εμπόδια της σωτηρίας μας. Και αληθεύει εκείνο που είπε ένας άγιος, ότι, εκτός από τα βρέφη, λίγοι μόνο φτάνουν στον παράδεισο, εξαιτίας των σαρκικών αμαρτημάτων.

Άλλες μορφές ηδονών είναι ο πολύς ύπνος, τα καλά φαγητά, τα ωραία φορέματα, τα μαλακά στρώματα και γενικά όλες οι ικανοποιήσεις των αισθήσεων.

Νά μένουμε στήν Πίστη τῶν Ἁγίων Πατέρων

Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης

Ἡμεῖς οἱ εὐτελεῖς δέν εἴμεθα ἁγιώτεροι οὔτε ἐξυπνότεροι ἀπό τούς μεγάλους Πατέρες μας, τόν Ἅγιον Φώτιον, Τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, τόν Ἅγιον Κοσμᾶν τόν Αἰτωλόν, τόν Ἅγιον Νικόδημον τόν Ἁγιορείτην, διά νά ἀλλάξωμεν τό εὐσεβές φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας καί νά ὁμολογήσωμεν ἑτέραν πίστιν, συμβιβάζοντες τά ἀσυμβίβαστα.

Ποῖοι εἴμεθα ἡμεῖς, διά νά ἀντικαταστήσωμεν τά αἰώνια κριτήρια τῆς Ἐκκλησίας, μέ τά ἰδικά μας κριτήρια; Μήπως ἔχομεν τήν ἁγιότητα ἤ τήν σοφίαν ἤ τήν ἄσκησιν ἤ τό μαρτύριον τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, μαρτύρων, ὁμολογητῶν τῆς πίστεως μας, ὥστε νά ἔχωμεν το δικαίωμα νά κρίνωμεν διαφορετικά ἀπό αὐτούς;

Ὀρθῶς παρατηρεῖ ὁ Λόσκι: "Τό γεγονός ὅτι οἱ πνευματικοί ἀγῶνες τοῦ παρελθόντος φαίνεται νά μήν ἐκτιμῶνται ἐνίοτε ἤ ἀκόμη, νά ἀναπτύσσωνται μέ κάποιαν περιφρόνησιν ὐπό ὡρισμένων συγχρόνων ὀρθοδόξων θεολόγων, τοῦτο δέν προσάγει εὐνοϊκήν μαρτυρίαν περί τῆς δογματικῆς αὐτῶν συνειδήσεως καί τῆς αἰσθήσεως τῆς ζώσης παραδόσεως εἰς τούς θεολόγους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι πρόθυμοι νά ἀρνηθοῦν τούς πατέρας των".

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ἐκδόσεις: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

----

οσίου Πορφυρίου: 

περί Αναλήψεως

...Ὁ Κύριος ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς, ἵνα πέμψῃ τὸν Παράκλητον τῷ κόσμῳ, οἱ οὐρανοὶ ἡτοίμασαν τὸν θρόνον αὐτοῦ, νεφέλαι τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ, Ἄγγελοι θαυμάζουσιν, ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν, ὁ Πατὴρ ἐκδέχεται, ὃν ἐν κόλποις ἔχει συναΐδιον. Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κελεύει πᾶσι τοῖς Ἀγγέλοις αὐτοῦ· Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ἡμῶν. Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χεῖρας· ὅτι ἀνέβη Χριστός, ὅπου ἦν τὸ πρότερον. 

…ποτέ δεν χωρίστηκε από Τον Πατέρα, παρά το ότι ενσαρκώθηκε και επιπλέον, πάντα (και προ Γεννήσεως) ήταν διαφορετικό Πρόσωπο. Μονάς εν τριάδι και Τριάς εν Μονάδι... άνοιξε τον δρόμο (Ο Δρόμος) και για την εν σώματι (κι όχι μόνο ψυχή) σωτηρία... Στον μικρόκοσμό μας, με αναλογική ισχύ, όσο ''αναλαμβανόμαστε'' [εκ της γης (με την έννοια των χοϊκών εξαρτήσεων/παθών)] τόσο το Άγιο Πνεύμα

Ἄγγελοι θυμιάζουν καί μυρώνουν

Κάποιο πρωϊνό, ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός (9ος - 10ος αἰ.) καθισμένος σέ μιά γωνιά, ἄκουγε τό πνευματικό του παιδί, τόν Ἐπιφάνιο, πού διάβαζε ἕνα λόγο τοῦ μεγάλου Βασιλείου.

Ὅσην ὥρα διαρκοῦσε ἡ ἀνάγνωση, ξεχύνονταν μιά εὐωδία σάν ἀπό πολύτιμα ἀρώματα. Ὅταν τελείωσε ἡ ἀνάγνωση, χάθηκε καί ἡ εὐωδία. Ἔκπληκτος ὁ Ἐπιφάνιος στράφηκε πρός τόν ὅσιο:

- Ἐξήγησέ μου σέ παρακαλῶ, τί εὐωδία ἦταν αὐτή;

Κι ὁ ὅσιος, ἐπειδή εἶχε δεῖ αὐτόν πού σκορποῦσε τήν εὐωδία, ἀποκρίθηκε:

Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός: Η κοίμηση και ο ενταφιασμός του Αγίου Νεκταρίου

Στὸ ἀπόμακρο γιὰ κεῖνο τὸν καιρὸ νοσοκομεῖο τῆς Ἀθήνας, τὸ Ἀρεταίειο, ἡ γραμματεία ἔπαιρνε ἀπ᾿ ἔξω ἐντολὴ καὶ ἔδινε μέσα ἐντολὴ νὰ κρατήσουν κάποιο κρεββάτι στὸν μικρὸ παθολογικὸ θάλαμο γιὰ ἕναν γέροντα καλόγερο, ἀπὸ τὴν Αἴγινα.

Τὸν ἔφεραν κάποιο μεσημέρι δυὸ καλόγρηες κι ἕνας μέτριος στὸ ἀνάστημα σαραντάρης ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ μπῆκαν ἀνησυχοῦσε καὶ κρυφόκλαιγε. Ἔκαναν τὶς διατυπώσεις τῆς εἰσόδου καὶ παραμονῆς του στὸ θεραπευτήριο καὶ ἡ μία ἀπὸ τὶς δυὸ καλόγρηες, ἔφυγε.

Στὸν θάλαμο ποὺ τὸν τοποθέτησαν ἦταν ἄλλα τέσσερα κρεββάτια ὡστόσο μόνο τὰ δυὸ ἦταν πιασμένα. Στὸ διπλανὸ τοῦ γέροντα τῆς Αἴγινας ἀναπαυόταν ἕνας ἄντρας περίπου σαραντάρης ποὺ ἔπασχε ἀπὸ παράλυση τῶν κάτω ἄκρων. Ἦταν ἐπαρχιώτης οἰκογενειάρχης, εἶχε πέσει σ᾿ ἕνα γκρεμὸ ἀπὸ τὸ ζῷο του, χτύπησε κι ἀπὸ τότε τὸν ἔσερναν μὲ τὰ φορεῖα. Στὸ παρακάτω, ἔμενε κάποιος γέροντας συνταξιοῦχος δάσκαλος, μὲ οὐρολογικὴ κι αὐτὸς πάθηση.

Ο καθένας μας κουβαλά στην καρδιά του το περιβάλλον στο οποίο ζει

Κάποτε κάποιος νεαρός μόλις έφτασε σε μια Όαση στη μέση της Ερήμου της Ιουδαίας , συνάντησε τον γέρο - Ελισαίο και τον ρώτησε:

-Τι είδους άνθρωποι ζουν σ' αυτόν τον τόπο, γέροντα;

-Τι είδους άνθρωποι ζούσαν στον τόπο σου, παιδί μου; Ρώτησε με τη σειρά του ο γέροντας.

- Μια κοινωνία εγωιστών και κακών, απάντησε ο νεαρός, είμαι χαρούμενος που έφυγα από κοντά τους.

-Τους ίδιους θα βρεις κι εδώ, παιδί μου, απάντησε στοχαστικά ο γέρο - Ελισαίος.

Την ίδια μέρα πέρασε από την Όαση να πιει νερό και να ξεκουραστεί ένας άλλος νεαρός και ρώτησε τον γέρο - Ελισαίο:

Γέροντα, τι είδους άνθρωποι ζουν εδώ;

επιστολή Ι.Κουτσαϊμάνη (για ευρωεκλογές 2014)

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας, ο πολιτικός φορέας που δημιουργήθηκε από μία ομάδα αποστράτων αξιωματικών και πλαισιώθηκε από έντιμους και ανησυχούντες Έλληνες πολίτες, αποφάσισε να συμμετάσχει στις Ευρωεκλογές της 25^ης Μαΐου 2014.

Ειρήνης, ευσταθείας, προστατών αγίων… επαγγελμάτων

Από την ακολουθία του γάμου…  :

Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν, καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν….

Χρησιμοποιήθηκε αυτή η ευχή παρότι φυσικά διαβάζεται σε πάμπολλες περιπτώσεις, γιατί η έννοια του γάμου δεν εξαντλείται στην ένωση δύο προσώπων αλλά ιδίως επεκτείνεται στην ένωση Νυμφίου και νύμφης (ψυχής) …

ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ και ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ… αντίφασις ή καθορισμός ‘’ορίων’’ ΧΩΡΟΥ;

Στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι ο αναστάς Χριστός δεν επέτρεψε στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον αγγίξει («μη μου άπτου», Ιω. 20,17). Μια εβδομάδα όμως αργότερα, καλεί ο ίδιος τον Θωμά να βάλει το δάκτυλό του στον τύπο των ήλων (Ιω. 20,24-29). Πώς συμβιβάζονται τα δύο αυτά γεγονότα;

Η φράση του Αναστάντος «μη μου άπτου· ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον Πατέρα μου», αποτελεί μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες και δυσερμήνευτες φράσεις της Καινής Διαθήκης. Όπως σωστά επισημαίνεται στην ερώτηση που δίνει αφορμή για την εξέταση αυτού του χωρίου, φαίνεται να αποτελεί αντίφαση το ότι ο Χριστός από τη μία πλευρά δεν επιτρέπει στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον ακουμπήσει, διότι ακόμη δεν έχει ανέβει προς τον Πατέρα του, και από την άλλη, στο τέλος του ιδίου κεφαλαίου του κατά Ιωάννην ευαγγελίου, και πάλι πριν ακόμη αναληφθεί προς τον Πατέρα του, λέγει στο Θωμά: «Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! ευλογημένη ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

είθε το Άγιο Φως που αναβλύζει από Τον Πανάγιο Τάφο, να φωτίζει, οδηγεί, ρυθμίζει, κινεί σκέψεις και πράξεις των θελόντων την ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ Ανάσταση....
 

φυσικά δεν υπάρχει ασυνέχεια βιωμάτων Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ είναι εκείνο το κομβικό σημείο

ΚΑΛΗ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

αμήν εκτυπώτερον, όπως μετά τις έξι ημέρες πλάσης με έβδομη την στάση, ήρθε καιρός να ζήσουμε τις έξι ημέρες ανάπλασης με έβδομη την Ανάσταση.   

μια αριστερόστροφη κίνηση (σπειροειδή ανελικτική) με πνευματική φορά, ενάντια στον χρόνο και την φθορά... (όχι αποκομμένα από το όλο έτος και την όλη βιωτή και μέριμνα)

 *

«…Ερχόμενος Ο Κύριος πρός τό εκούσιον πάθος, τοις Αποστόλοις έλεγεν εν τή Οδώ. Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα, καί παραδοθήσεται Ο Υιός του Ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού. Δεύτε ούν καί ημείς, κεκαθαρμέναις διανοίαις,

ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ... (αββά Κασσιανού)

Πρέπει νά πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι κανείς δέν πειράζεται ἀπό τούς δαίμονες χωρίς τήν παραχώρηση τοῦ Θεοῦ καί, ἐπιπλέον, ὅτι καθετί, τό ὁποῖο πρός στιγμήν μᾶς φαίνεται θλιβερό ἤ δυσάρεστο, μᾶς ἔχει σταλεῖ ἀπό ἕναν στοργικό Πατέρα, ἀπό ἕναν σπλαχνικό Γιατρό. Κι αὐτό, ἀποκλειστικά καί μόνο γιά τήν ὠφέλειά μας. Ἔτσι, οἱ πειρασμοί συμβαίνουν στούς ἀνθρώπους:

α) γιά νά δοκιμαστοῦν, ὥστε νά λάμψει ἡ ἀρετή τους, ὅπως συνέβη μέ τούς πειρασμούς τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰώβ καί πολλῶν ἄλλων δικαίων·

β) γιά νά καθαριστοῦν ἀπ’ ὅλα τά στίγματα τῶν ἁμαρτιῶν τους ἤ, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἡσαΐας, ἀπ’ ὅλες τίς σκουριές πού ὁ Θεός βλέπει ὅτι ὑπάρχουν μέσα στό βάθος τῆς ψυχῆς τῶν παιδιῶν του (βλ. Ἡσ. 1:25), ὥστε τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως νά ἐμφανιστοῦν μπροστά Του σάν καθαρό χρυσάφι·

διάκριση μεταξύ φυσικού φωτισμού και υπερφυσικού

Υπέροχη η Δημιουργία... ασύλληπτη η ομορφιά, η τάξη, η αρμονία και σίγουρα ο Δημιουργός δεν προήλθε από μέσα (ενδοκοσμικά). Ήλθε όμως μέσα, (τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος) αλλά δεν γνωρίστηκε / γνωρίζεται από όλους.

Όταν ο άνθρωπος προσανατολίζεται προν τον φυσικό ήλιο και τα άστρα... (εξωστρεφώς) προσθέτει στο νου του, αστρικό χλωμό, σπειροειδές φως (ενσυνείδητη ή ασυνείδητη τύπωση του ανκχ επάνω του). Η διάνοιά του εγκλωβίζεται στον κόσμο και γίνεται δούλος αυτού. Προσανατολιζόμενος όμως δια της ερήμου στους Αγίους Τόπους, πολλαπλασιάζει σιγά σιγά και κατά τάξη και ετοιμότητα, το φυσικό και εξ αυτού δια της νήψεως, το Υπερφυσικό πνευματικό ΦΩΣ. Ο νους απελευθερώνεται εκ της δουλείας της Αιγύπτου και όχι συμπτωματικά, Ισραήλ σημαίνει νους ορώμενος τω Θεώ.

   Εξωστρεφώς, η μελέτη εξαντλείται στο περιβάλλον σύμπαν όπου κέντρο είναι ο άνθρωπος. Αυτό, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνει ο ‘’ερευνητής’’ τον κάνει εγωιστή, προσθέτοντας σκιές. Αν όμως ευστοχήσει προς τα μέσα δια της νήψεως αντί για ανακάλυψη ιχνών μεγαλείου αρχίζει η ανάλογη αποκάλυψη ευθέως μεγαλείου και θησαυρού. Από έμμεσου δια του δημιουργήματος, άμεσα εκ Του Δημιουργού.

   Όπως ένα παιδί, βλέπεται από τον πατέρα του, αν εξέλθει από την μήτρα της

Η Κλίμαξ, ως δρόμος από το κατ’εικόνα στο καθ’ωμοίωσιν.

Όλα μας επιτρέπονται, αλλά δεν μας συμφέρουν τα πάντα. Κάθε μας πράξη και σκέψη, αντανακλά και ορίζει την θέση μας πάνω σε αυτήν την κλίμακα, (αν έχουμε ξεκινήσει τον καλό αγώνα). Δρόμος και ‘’στάδιο’’ από τη γη στον ουρανό, από το ε-γώ (εικών σκιώδης επί γης, που δέον όπως καταργηθεί) Σε Αυτόν (Κύριο) δια ε-αυτού (εικών Αυτού, που πρέπει να καθαρισθεί και πληρωθεί, κατά το ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον…)

Ο Απόστολος Θωμάς* μεθερμηνεύεται ως δίδυμος.  Αν το δούμε από θεολογικής απόψεως, κάθε άνθρωπος είναι δίδυμος.  Ο ένας  αδελφός είναι ο βιολογικά περιορισμένος και ο άλλος ελεύθερος. Ο ένας εικόνα και ο  άλλος εν δυνάμει ομοίωμα, δια XC εν XC.  Μπροστά στην ένωση, όπου η  γνώση δεν είναι κατοπτρική και σπασμένη, αυτοί οι δύο είναι ένας, ο Θωμάς.

Η βιολογική συνέπεια κάθε γεννητού όντος, είναι ο θάνατος. Έτσι ο Θωμάς,

κλίμαξ

...το όρος Σινά, ονομάζεται και θεοβάδιστο... τα δύο σκέλη είναι παράλληλα των δύο παραστατών της Θείας Μεταμορφώσεως, αμήν και δική μας. 

Αυτήν καταγράφει η θεία και ουρανοδρόμος ΚΛΙΜΑΞ με εμφανείς σε αυτήν την πορεία Τον στεφανούντα Κύριο και μυστικώς συνοδοιπορούντα, αγγέλους, δαίμονες βοηθούντες και προσβάλλοντες τους αγωνιστές ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ και τον βύθιο δράκοντα... 

Σαν θεοβάδιστο, όπως η όλη πορεία από αίγυπτο προς Ιεροσόλυμα (και το εξ αιγύπτου τον Υιόν μου εκάλεσα) περπατήθηκε/ορίστηκε και καθορίστηκε οριζοντίως με δύο σκέλη (σοφίας και δύναμης - ελληνικώς και εβραϊκώς (εβραίος = περάτης)

ευχή προ του ύπνου - αγίου Εφραίμ του Σύρου

Η αγιασμένη επανάσταση, Φώτη Κόντογλου

Η ελληνική Επανάσταση είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στον κόσμο. Είναι αγιασμένη.

Η επανάσταση γίνεται τις περισσότερες φορές από κάποιες υλικές αιτίες, που είναι η σκλαβιά, η στέρηση, η κακοπέραση, τα βασανιστήρια, η περιφρόνηση. Η λευτεριά είναι η θεότητα που λατρεύει ο επαναστάτης, και για αυτή χύνει το αίμα του. Μα τη λευτεριά, πολλές φορές, σαν την αποχτήσει ο επαναστάτης, δεν την μεταχειρίζεται για πνευματικούς σκοπούς, αλλά για να χαρεί την υλική ζωή μονάχα. Κοντά στην υλική ζωή έρχεται και η πνευματική, μα τις περισσότερες φορές ως πνευματική ζωή θεωρούν οι άνθρωποι κάποιες απολαύσεις που είναι και αυτές υλικές, και ας φαίνονται σαν πνευματικές. Ένας επαναστάτης της Γαλλικής Επανάστασης, για παράδειγμα, θεωρούσε ως πνευματικά, πράγματα που, στην πραγματικότητα δεν ήταν πνευματικά. Αυτός ήθελε να αποχτήσει τη

Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως...

και …γίνεται ο Σταυρός γέφυρα μεταξύ στάσεως/επαναστάσεως (ΚΥΡΙΑΚΗ μνήμης της Εξορίας του ΑΔΑΜ) με το ... Εκάθισεν Αδάμ, απέναντι του Παραδείσου, και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο. Οίμοι, τον απάτη πονηρά πεισθέντα, και κλαπέντα, και δόξης μακρυνθέντα! Οίμοι τον απλότητι γυμνόν, νυν δε ηπορημένον! Αλλ' ώ Παράδεισε, ουκέτι σου της τρυφής απολαύσω, ουκέτι όψομαι τον Κύριον και Θεόν μου και Πλάστην' εις γην γαρ απελεύσομαι εξ ης και προσελήφθην. Ελεήμον, Οικτίρμον, βοώ Σοι' ελέησόν με τον παραπεσόντα… και μετοχής στην Κυριακή της Αναστάσεως.

  

*

Ο Σταυρός τιμάται στην Ορθοδοξία ως Πρόσωπο, άρρηκτα ενωμένο με Το

Τὰ προβλήματα τους κατεβαίνουν μὲ φόρα στὰ στενά τοῦ Βοσπόρου καὶ στὸ Αἰγαῖο…

Γράφει ὁ Δρ.  

Κωνσταντῖνος Βαρδάκας

Τὸ νομικὸ πλαίσιο τῶν 
Στενῶν τοῦ Βοσπόρου 
χρήζει πολλῶν ἑρμηνειῶν 
καὶ εἶναι στὴν εὐχέρεια τοῦ 
ἐλεγκτοῦ τῶν Στενῶν δηλ. 
τῆς Τουρκίας νὰ τὸ 
ἑρμηνεύσει κατὰ τὸ δοκοῦν 
καὶ σύμφωνα μὲ τίς 
γεωπολιτικὲς συγκυρίες 
ποὺ ὑφίστανται αὐτὴ τὴν 
στιγμὴ στὴν εὐρύτερη  
περιοχή. Τὸ σπίρτο ἄναψε τὴν φωτιὰ μὲ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Κριμαίας 
καὶ ἡ φωτιὰ πλέον ἐπεκτείνεται στὸ διπλωματικὸ πρὸς τὸ παρὸν  μέτωπο 
διὰ μέσου Μαύρης Θαλάσσης, Στενῶν τοῦ Βοσπόρου καὶ πιθανῶς 
λίαν συντόμως στὴν ὑφαλοκρηπίδα τοῦ Αἰγαίου. Στὰ Στενά τοῦ 
Βοσπόρου ποὺ εἶναι οἱ θαλάσσιες Θερμοπύλες τῆς Εὐρώπης, ἡ ἱστορία 
κατέγραψε τὶς καλύτερες καὶ σημαντικότερες στιγμές της καὶ ἀπὸ ὅτι 
φαίνεται ἡ μοίρα της εἶναι νὰ συνεχίσει νὰ καταγράφει ἐδῶ συγκλονιστικὰ 
πράγματα.  

Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο ποὺ ἡ μακρινὴ Αἰγαιοπελαγίτικη Αὔρα μὲ τὸ παγωμένο 
ἀγέρι τῆς Μαύρης Θάλασσας φτιάχνουν τὸ καλύτερο μικροκλίμα τῆς Εὐρώπης 
πρόκειται νὰ στηθεῖ ἡ μεγαλύτερη στρατηγικὴ παγίδα καὶ νὰ....

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ: "ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΓΩΝΑΣ"

Ο άνθρωπος, εφόσον ζεί, πρέπει 
πάντοτε να αγωνίζεται. Και ο 
πρώτος αγώνας είναι να 
νικήσει τον εαυτό του. Ο 
πρώτος και ο κυριότερος 
εχθρός του ανθρώπου δεν είναι 
ο διάβολος, όχι. Είναι ο ίδιος 
ο άνθρωπος εις τον εαυτό του 
επίβουλος. Και τούτο διότι δεν 
ακούει τον άλλον, ακούει τι του 
λέει ο λογισμός του. Ενώ έχουμε 
τόσους Αγίους Πατέρες να 
τους μιμηθούμε διαβάζοντας τα 
συγγράμματα τους, εντούτοις όμως 
το εγώ μας μας κυριεύει πολλές φορές. Όταν ο άνθρωπος νικήσει τον 
εαυτό του, είναι ο μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας και τροπαιοφόρος
 και νικηφόρος ενώπιον του Θεού!

Γι’ αυτό πολλές φορές, να σας πώ, πατέρες, εφοβήθηκαν την κρίση 
του Θεού. Είναι σύμφωνος ο Θεός με μένανε ή μήπως αλλάζει ο 
Θεός; «Εμνήσθην των κριμάτων Σου και εφοβήθην, εμνήσθην των 
κριμάτων Σου και παρεκλήθην» (Ψαλμ. 118, 12,52). Έτσι είναι. 

Τα δύο κράτη…

Οι δύο λαοί, ο μείζων και ο ελάσσων, το φως και οι σκιές, Ζωή και θάνατος.

Και η διπολικότητα δεν σταματά στις αιτίες, αλλά επεκτείνεται και στα φαινόμενα. Μέσα σε αυτήν εντάσσεται και ο ύπνος με τα όνειρά του και ο ξύπνος με την ‘’πραγματικότητα’’ στο μέτρο των αισθανομένων και διαισθανομένων φαινομένων. Η του καθενός πραγματικότητα (και μερική αλήθεια) δομείται καθημερινά από μια σύμπραξη των εξωτερικών και εσωτερικών αισθητηρίων που συνεργούν, αλληλοεξαρτώνται και αλληλοσυμπληρούνται.

Η δε (αντικειμενική) Αλήθεια ανάλογα με την στάση ζωής μας, φαίνεται να παραμένει αντικείμενη ή συγκείμενη και συνοδοιπορούσα. Μόνο τότε και υπό

Τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Συμεών εὐχή μυστική, δι᾿ ἧς ἐπικαλεῖται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὁ αὐτό προορῶν. (33)

Ἐλθέ τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλθέ ἡ αἰώνιος ζωή, ἐλθέ τό ἀποκεκρυμμένον μυστήριον, ἐλθέ ὁ ἀκατονόμαστος θησαυρός, ἐλθέ τό ἀνεκφώνητον πρᾶγμα, ἐλθέ τό ἀκατανόητον πρόσωπον, ἐλθέ ἡ ἀΐδιος ἀγαλλίασις, ἐλθέ τό ἀνέσπερον φῶς, ἐλθέ πάντων τῶν μελλόντων σωθῆναι ἡ ἀληθινή προσδοκία, ἐλθέ τῶν κειμένων ἡ ἔγερσις, ἐλθέ τῶν νεκρῶν ἡ ἀνάστασις, ἐλθέ ὁ δυνατός, ὁ πάντα ἀεί ποιῶν καί μεταποιῶν καί ἀλλοιῶν μόνῳ τῷ βούλεσθαι! Ἐλθέ ὁ ἀόρατος καί ἀναφής πάντῃ ἀψηλάφητος, ἐλθέ ὁ ἀεί μένων ἀμετακίνητος καί καθ᾿ ὥραν ὅλος μετακινούμενος καί ἐρχόμενος πρός ἡμᾶς τούς ἐν τῷ ᾅδη κειμένους, ὁ ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἐλθέ τό περιπόθητον ὄνομα καί θρυλούμενον, λαληθῆναι δέ παρ᾿ ἡμῶν, ὅπερ εἷς, ἤ γνωσθῆναι, ὁποῖος ἤ ποταπός, ὅλως ἡμῖν ἀνεπίδεκτον. Ἐλθέ ἡ αἰώνιος χαρά, ἐλθέ τό στέφος τό ἀμαράντινον, ἐλθέ ἡ πορφύρα τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί βασιλέως ἡμῶν, ἐλθέ ἡ ζώνη ἡ κρυσταλλοειδής καί διάλιθος, ἐλθέ τό ὑπόδημα τό ἀπρόσιτον, ἐλθέ ἡ βασίλειος ἁλουργίς καί αὐτοκρατορική ὄντως δεξιά! Ἐλθέ, ὅν ἐπόθησε καί ποθεῖ ἡ ταλαίπωρός μου ψυχή, ἐλθέ ὁ μόνος πρός μόνον, ὅτι μόνος εἰμί, καθάπερ ὁρᾷς! Ἐλθέ ὁ χωρίσας ἐκ πάντων καί ποιήσας με μόνον ἐπί τῆς γῆς, ἐλθέ ὁ γενόμενος πόθος (34) αὐτός ἐν ἐμοί καί ποθεῖν σε ποιήσας με, τόν ἀπρόσιτον παντελῶς! Ἐλθέ ἡ πνοή μου καί ἡ ζωή, ἐλθέ ἡ παραμυθία τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, ἐλθέ ἡ χαρά καί ἡ δόξα καί ἡ διηνεκής μου τρυφή!

σύντομος περί νηστείας παραίνεσις

από τον μεγάλο συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας

(πατήστε επάνω, για μεγέθυνση)

από τον περί γαστριμαργίας λόγο ιδ' Ιωάννου Κλίμακος

8. Ἐνόμισε ὁ θεήλατος Εὐάγριος (1) ὅτι ἔγινε σοφώτερος τῶν σοφῶν καὶ στὴν μορφὴ καὶ στὸ περιεχόμενο τῶν λόγων του. Ἀπατήθηκε ὅμως ὁ ταλαίπωρος καὶ φάνηκε ἀνοητότερος τῶν ἀνοήτων καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα ζητήματα καὶ σ᾿ αὐτό. Ἐδίδαξε: «Ὁσάκις ἡ ψυχὴ ἐπιθυμεῖ ποικίλα φαγητά, ἂς θλίβεται μὲ ἄρτον μόνο καὶ ὕδωρ». Εἶναι δὲ ἡ προσταγή του αὐτὴ σὰν νὰ προτρέπης ἕνα παιδὶ ν᾿ ἀνεβῆ μὲ ἕνα βῆμα ὅλη τὴν σκάλα.

Ἐμεῖς ὅμως, ἀντικρούοντες τὸν ὁρισμό του, ὡς ἑξῆς ὁρίζουμε: Ὅταν ἐπιθυμοῦμε τὰ διάφορα φαγητά, ζητοῦμε κάτι ποὺ εἶναι μέσα στὴν φύσι μας. Γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο ἂς χρησιμοποιήσωμε ἕνα τέχνασμα πρὸς τὴν πολυμήχανη κοιλία, καὶ μάλιστα ἂν δὲν μᾶς ἀπειλῆ βαρύτατος πόλεμος ἢ δὲν ὑπάρχη πένθος ἢ κανὼν γιὰ προηγούμενες σοβαρὲς πτώσεις. Ἂς κόψωμε πρῶτα τὰ λιπαρά, ἔπειτα τὰ ἐρεθιστικὰ καὶ ἔπειτα τὰ εὔγευστα.

---

υποθήκες Ζωής π.Επιφάνιος (νηστεία)

Ακοάς πολέμων πόλεμοι, ειρήνη του κόσμου και υπέρ νουν ειρήνη

Ακούμε από τα ειρηνικά, το:   

Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, ευσταθείας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως, του Κυρίου δεηθώμεν.

και… προκοπή ΔΕΝ βλέπουμε.

Από τότε που έστησε έχθραν μεταξύ σου (του έρποντος όφεως) και της γυναικός και του σπέρματός Της και του σπέρματός σου κι Εκείνος σου συντρίψει την κεφαλή συ δε τηρήσεις αυτού την πτέρναν… στον κόσμο υπάρχει ταραχή και πόλεμος, έως της συντριβής της κεφαλής αυτού (του έρποντος) όφεως από τον Όρθιο κρεμασθέντα.

Η επιζητούμενη ειρήνη μπορεί να είναι καθ’ολοκληρίαν πολυδιάστατη

Μεγάλη Τεσσαρακοστή (π Αλεξάνδρου Σμέμαν)

Ο Μεγάλος θεολόγος τής εποχής μας ο Αλέξανδρος Σμέμαν στό έργο του "Μ. ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ" τονίζει: "πρώτο σπάσιμο στό φρούριο τής αμαρτίας είναι η συγχωρητικότητα".

Άς πορευθούμε μαζί του στήν Μεγάλη Σαρακοστή.

"Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η απελευθέρωσή μας από τή σκλαβιά τής αμαρτίας από τή φυλακή τού "κόσμου τούτου"...

Κυρίαρχος όρος είναι η συγγνώμη. "Εάν αφήτε τοίς ανθρώποις τά παραπτώματα αυτών, αφήσει καί υμίν ο Πατήρ υμών ο ουράνιος". (Ματθ. 6, 14). Ο θρίαμβος τής αμαρτίας, τό κύριο σημάδι τού ρόλου της πάνω στόν κόσμο, είναι η διαίρεση, η αντίθεση, ο χωρισμός, τό μίσος. Έτσι τό πρώτο σπάσιμο σ' αυτό τό φρούριο τής αμαρτίας είναι η συγχωρητικότητα: η επιστροφή στήν ενότητα, στήν σύμπνοια, στήν αγάπη. Τό νά συγχωρήσω κάποιον σημαίνει νά βάζω ανάμεσα σέ μένα καί στόν "εχθρό" μου τήν ακτινοβόλα συγχώρεση τού ίδιου τού Θεού. Τό νά συγχωρήσω είναι νά αγνοήσω τό απελπιστικό αδιέξοδο στίς ανθρώπινες σχέσεις καί νά τό αναφέρω στό Χριστό. Συγχώρεση πραγματικά είναι ένα πέρασμα τής Βασιλείας τού Θεού μέσα στόν αμαρτωλό καί "πεπτωκότα" κόσμο.

Ουσιαστικά η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει μέ τόν Εσπερινό τής τελευταίας

ΚΑΛΗ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ Τεσσαρακοστή

... Εκάθισεν Αδάμ, απέναντι του Παραδείσου, και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο. Οίμοι, τον απάτη πονηρά πεισθέντα, και κλαπέντα, και δόξης μακρυνθέντα! Οίμοι τον απλότητι γυμνόν, νυν δε ηπορημένον! Αλλ' ώ Παράδεισε, ουκέτι σου της τρυφής απολαύσω, ουκέτι όψομαι τον Κύριον και Θεόν μου και Πλάστην' εις γην γαρ απελεύσομαι εξ ης και προσελήφθην. Ελεήμον, Οικτίρμον, βοώ Σοι' ελέησόν με τον παραπεσόντα...

…(Γεν.γ’24) καὶ ἐξέβαλε τὸν ᾿Αδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ρομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς.

…(Γεν.δ’16) ἐξῆλθε δὲ Κάϊν ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ᾤκησεν ἐν γῇ Ναὶδ κατέναντι ᾿Εδέμ.

Αφού ΑΔΑΜ είναι ο άνθρωπος, ανάλογα με τον προσανατολισμό του και από ποιο φως φωτίζεται, είναι σε στάση/θέση, ή κατέναντι ή απέναντι κι αν δεν περάσει από τον έναν