ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ (ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ) ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ (+30 Απρ)

Η ρωσική Ορθοδοξία εμπλούτισε το αγιολόγιο της Εκκλησίας μας με μυριάδες αγίους. Την πρωτοπορία έχουν οι άγιοι Επίσκοποι, οι οποίοι αναδείχτηκαν, σε αγιότητα και εκκλησιαστικό φρόνημα, εφάμιλλοι των αγίων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ, Επίσκοπος Σταυρουπόλεως, ένας ακούραστος και ζηλωτής ποιμένας.

Γεννήθηκε το 1807 στην ρωσική κωμόπολη Ποκρόφσκ στην επαρχία Βολογκντά. Οι γονείς του ανήκαν σε ευγενή οικογένεια της παλιάς αριστοκρατίας. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Δημήτριος. Οι ευσεβείς γονείς του ενστάλαξαν στην ψυχή του την ευσέβεια και την πίστη στο Θεό, ώστε από μικρό παιδί άρχισε να δείχνει σημάδια υπέρμετρης αγάπης για την Εκκλησία. Σύχναζε στο ναό της πόλεως και συχνά αποσύρονταν σε γειτονικά δάση, όπου προσευχόταν με θέρμη στο Θεό και διάβαζε, εκεί στην ησυχία τη ερημιάς, βίους αγίων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι γεννήθηκε σε έναν ευλογημένο τόπο, γεμάτο σκήτες και ερημητήρια αγίων αναχωρητών. Μάλιστα η περιοχή αυτή αποκαλούνταν ως η «Θηβαΐδα της Ρωσίας». Αυτό το πνευματικό κλίμα και το περιβάλλον επέδρασε τα μέγιστα στην ψυχή του νεαρού Δημητρίου.

Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην πατρίδα του και στη συνέχεια οι εύποροι γονείς

Παρακλητικός Κανών εις την Υπερευλογημένη Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας την Ζωοδόχον Πηγήν

Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου

†Εορτάζεται 5 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.

Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι,

Ποιός μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός Αναστήθηκε; (Άγιος Νικόλαος βελιμιροβιτς)

Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ' όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.

Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.

Δεύτερον, ο νους μού λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη.

Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και μου δίνει στήριγμα και δύναμη.

Εκτός από τις τρεις φωνές, οι οποίες από μέσα μου βεβαιώνουν εμένα, υπάρχουν και άλλοι ασφαλώς μάρτυρες, που το βεβαιώνουν. Είναι οι ένδοξες μυροφόρες γυναίκες, είναι οι δώδεκα μεγάλοι απόστολοι, και πέντε εκατοντάδες άλλων

από γερόντισσα Γαλακτία

Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2010. Ένας πνευματικός αδελφός λόγω που έχουμε κοινό πνευματικό πατέρα τον π. Αντώνιο, νέος στην ηλικία, έπεσε σε ένα σοβαρό αμάρτημα. Δυσκολευόταν να το εξομολογηθεί. Ποτέ δεν φοβηθήκαμε τον Γέροντά μας αλλά σκεφτόμαστε καμιά φορά την λύπη που θα του προκαλέσουμε με τις αμαρτίες μας. Έπεσε σε τέτοιους δισταγμούς ο αδελφός, πάλευε με τους λογισμούς του και τελικά μπόρεσε να πάει μέχρι το σπίτι της Γερόντισσας. Ήταν απόγευμα. Καθόταν μόνη της, στο σημείο που πάντα καθόταν. Μόλις τον είδε, του είπε: «έλα! Πάρε μια καρέκλα και κάθισε απέναντί μου. Να ακουμπήσουν τα γόνατά σου τα δικά μου γόνατα». Έπραξε το παλληκάρι όπως του είπε. Όταν ενώθηκαν τα γόνατά τους, διοχετευόταν μια ενέργεια από πάνω της πάνω στο παλληκάρι με σημείο αναφοράς την καρδιά του! Και ενώ μέχρι τότε είχε απελπισία και φοβία θανάτου, γέμισε, φούσκωσε η καρδιά του από αυτή την ενέργεια και ζούσε χαρά, ενθουσιασμό, παράδεισο! Χωρίς να ανταλλάξουν δεύτερη λέξη, πήρε το χέρι του παλληκαριού η γιαγιά, το έβαλε πάνω στα πόδια της και το χάιδευε...ταυτόχρονα τον κοίταζε σιωπηλά στα μάτια και τα δικά της μάτια έτρεχαν βρύσες τα δάκρυα. Άρχισε το παλληκάρι να κλαίει ήρεμα και ασταμάτητα. Κράτησε αυτό κάποια ώρα. Έπειτα έπεσε ο νεαρός πάνω στην αγκαλιά της Γερόντισσας και ξέσπασε σε λυγμούς. Την ώρα που ήταν έτοιμος να φωνάξει με ασυγκράτητο ενθουσιασμό «Ζει Κύριος ο Θεός», γιατί η καρδιά του ήταν έτοιμη να εκραγεί από τη θεϊκή

Η Ζωή εν Τάφω...

Η έννοια της ζωής εν τάφω, οι 33 ‘’ώρες’’ από Μ.Παρασκευή, θ’ώρα, 15.00 και τετέλεσται έως 24.00 Μ.Σαββάτου και ανάστασης, με το σκεπτικό* του αγίου Συμεὼν του Νέου Θεολόγου, που μας πληροφορεί:   …''Αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνει ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰσέρχεται στὸ σῶμα μας σὰν σὲ τάφο, ἑνώνεται μὲ τὶς νεκρωμένες πνευματικὰ ψυχές μας καὶ τὶς ἀνασταίνει. Ἔτσι παρέχει τὴ δυνατότητα σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ συναναστήθηκε μαζί του νὰ βλέπει τὴ δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως.'' λαμβάνει άλλη διάσταση. 

Στον εξωτερικό χρόνο έχουμε τα ιστορικά δεδομένα, που είναι απλωμένα στους αιώνες, αλλά εντός, είναι συμπυκνωμένα. Με την κάθοδο μάλιστα Του Κυρίου στον ΑΔΗ, εφόσον δι αυτής της καθόδου υπό γης, νικάται η φθορά και ο χρόνος, η ‘’διδασκαλία’’ Του στον άδη δεν αφορά ΜΟΝΟ τους προ Χριστού νεκρούς, αλλά όλους, τους προ και χωρίς Χριστό ανθρώπους. 

Από τον Δημήτριο Παναγόπουλο, Ιεροκήρυκα †, ακούμε: "Ο Χριστός έμεινε 33 ώρες στον άδη (από τις 3 το απόγευμα της Παρασκευής έως τις 12 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου), όσα ήταν δηλαδή τα χρόνια της επίγειας ζωής Του. Αυτή είναι η ''πρώτη'' λεγομένη Ανάσταση και έχει σχέση με την κάθοδο του Χριστού στον άδη. Εκεί ο Χριστός κήρυξε και όσοι Τον πίστεψαν και Τον δέχτηκαν τους Ανέστησε και πήγαν μαζί Του στον Παράδεισο".  Η αναφορά μόνο για παρελθόν, μπερδεύει τον

ευχή Αγίου Φωτός

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἡ ἀρχίφωτος σο­φία τοῦ ἀνάρχου Πατρός. Ὁ φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὁ εἰπών ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὁ εἰπών γενηθήτω φῶς καί ἐγένετο φῶς, Κύριε, ὁ τοῦ φωτός χορηγός, ὁ ἐξαγαγών ἡμᾶς ἀπό τοῦ σκότους τῆς πλάνης καί εἰσαγαγών εἰς τό θαυμαστόν φῶς τῆς σῆς ἐπιγνώσεως, ὁ τήν γῆν μέν πᾶσαν διά τῆς ἐν αὐτῇ ἐνσάρκου παρουσίας σου, τά καταχθόνια δέ διά τῆς εἰς Ἅδην καταβάσεώς σου φωτός πληρώσας καί χαρᾶς, μετά δέ ταῦτα διά τῶν ἁγίων σου ἀποστόλων φῶς καταγγείλας πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν. Εὐχαριστοῦμεν σοι, ὅτι διά τῆς εὐσε­βοῦς πίστεως μετήγαγες ἡμᾶς ἀπό σκότους εἰς φῶς καί γεγόναμεν υἱοί διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, θεασάμενοι τήν δόξαν σου πλήρη οὖσαν χάριτος καί ἀληθείας· ἀλλ᾿ ὦ φωτοπάροχε Κύριε· ὁ τό μέγα φῶς ὤν, ὁ εἰπών, ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει. Δέσποτα Κύριε, τό φῶς τό ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον· τό μόνον φῶς τοῦ κό­σμου καί φῶς τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, οὗ ἀπό τῆς δόξης ἐπληρώθη τά σύμπαντα, ὅτι φῶς εἰς τόν κό­σμον ἐλήλυθας διά τῆς ἐνσάρκου σου οἰκονομίας, εἰ καί οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς· σύ Κύριε φωτοδότα, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΗΝ Ἁγίου Ἐπιφανίου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίας Κύπρου

...

1.-. Ἐκεῖνος πού χθές, μέσα στήν ἄπειρη συγκατάβασί Του, δέν ἐκαλοῦσε νά τόν βοηθήσουν οἱ λεγεῶνες τῶν Ἀγγέλων, λέγοντας στόν Πέτρο, ὅτι εἶναι στό χέρι μου νά παρατάξω τώρα ἀμέσως, περισσότερες ἀπό δώδεκα λεγεῶνες Ἀγγέλων (Ματθ. κστ´ 53), σήμερα κατέρχεται μέ τόν θάνατό Του κατά τοῦ ἅδου καί τοῦ θανάτου, τοῦ τυράννου, ὅπως ταιριάζει σέ Θεό καί Κυρίαρχο, ἐπί κεφαλῆς τῶν ἀθανάτων καί ἀσωμάτων στρατευμάτων καί τῶν ἀοράτων ταγμάτων, ὄχι μέ δώδεκα μόνο λεγεῶνες, ἀλλά μέ μύριες μυριάδες καί χίλιες χιλιάδες Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, Ἐξουσιῶν, Θρόνων, Ἐξαπτερύγων, Πολυομμάτων, οὐρανίων ταγμάτων, τά ὁποῖα, ὡς Βασιλέα καί Κύριό τους, προπέμπουν, δορυφοροῦν καί τιμοῦν τόν Χριστό. Ὄχι, ὅτι συμμαχοῦν καί συμπολεμοῦν μαζί Του. Ὄχι, ποτέ! Γιατί ἀπό ποιά συμμαχία ἔχει ἀνάγκη ὁ παντοδύναμος Χριστός; Τόν συνοδεύουν γιατί χρωστοῦν πάντοτε καί ποθοῦν νά εἶναι κοντά στόν Θεό τους.

Οἱ ἀγγελικές δυνάμεις ἔτρεχαν σάν δορυφόροι ὁπλῖτες, ὡπλισμένοι μέ ξίφη καί σάν ἀστραπόμορφοι κεραυνοβόλοι, ὡπλισμένοι μέ τούς θεϊκούς καί παντοδύναμους

Οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος ως βαθμίδες της κλίμακος της κρίσεως, με κορυφή την ανάσταση …

Ακούσαμε να ψάλλεται το Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα…. με το Ουκέτι εις τήν επίγειον Ιερουσαλήμ διά τό παθείν, αλλά αναβαίνω εις Τον Πατέρα και συνανυψώ υμάς… 

Κι ενώ φαίνεται ότι έχουμε χρόνο πάνω στο κλιμακοστάσιο να ρίχνουμε ματιές (για μελέτες στους πλούσιους παρατιθέμενους θησαυρούς) εμπεριεχόμενο στα οροφοδιαμερίσματα που απλώνονται δεξιά – αριστερά, από κάθε σκαλοπατάκι, η αλήθεια είναι πως ο χρόνος μας πιέζει και πιέζεται. Ο ίδιος βιάζεται να καταργηθεί, να μηδενιστεί και δώσει την σκυτάλη στην ανέσπερο ημέρα της Αναστάσεως, Σε Αυτόν που εσκύλευσε τον άδη και κατήργησε τον θάνατο… 

Όντας όμως αυτό το πλατύσκαλο* στην κορυφή, τι το πιο λογικό να πάρουμε τα πράματα από την αρχή… κι αν μας δώσει ο καλός Θεός χρόνους, ας αναλωθούμε τότε με συστολή σε θεωρίες και πράξεις. Τώρα ΣΤΑΥΡΟΣ. Ο καθ’ημέραν αιρόμενος μεν, αλλά τώρα με συμπύκνωση, βάσεως ως αφετηρία και ύψος σκοπού.   

Κατά τον αγ.Εφραίμ αριζονίτη: … Όλος ο λαός εκείνος, που έκραζε «Ώσαννά τώ Υίώ Δαβίδ, ευλογημένος ό έρχόμενος έν όνόματι Κυρίου, ό βασιλεύς του Ισραήλ», μετά από λίγες μέρες έκραζε με μανία το «Σταυρωθήτω». 

Μπροστά σε αυτήν την τρεπτότητα και αλλοίωση, (εδώ κακή) έρχεται η ώρα να δούμε ότι κάθε μέρα, κάθε μεγάλη ημέρα δίνουμε εξετάσεις και, αν η

Κι ἐγώ τότε ΤΟΝ ΕΙΔΑ!... ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ

…κάποιος χριστιανός στήν Βόρειο Ἤπειρο, τήν ἐποχή τοῦ καθεστῶτος τοῦ κουμουνισμού , συνελήφθη καί γιά χρόνια πολλά εἶχε ὑποστεῖ ταλαιπωρίες καί βασανιστήρια. 

«Ἐγώ, λέγει, ὅπως καί ἄλλοι πολλοί, µαρτυρήσαµε γιατί γυρίσαµε τίς πλάτες στό ἰσλάµ. Ὅµως ἔζησα τόσες τροµερές καταστάσεις, πού παρακαλοῦσα χίλιες φορές τόν Θεόν νά εἶχα τελειώσει, νά εἶχα πεθάνει. Καταστάσεις πού δέν περιγράφονται οὔτε καί πιστεύονται, κι αὐτό γιατί; Γιατί ἔκαµα ἁπλῶς τόν σταυρό µου! 

Μέσα στήν φυλακή ἀγανάκτησα µιά µέρα, ὅταν µέ τιµώρησαν ἄδικα µέ 50 βουρδουλιές καί, χωρίς νά τό καταλάβω, φώναξα δυνατά:

Θεέ µου, Παναγία µου, βάλε τό χέρι σου!

Καί ἔκανα ἀσυναίσθητα τόν σταυρό µου. 

Ὁ ἐπικεφαλῆς ἀξιωµατικός γούρλωσε τά µάτια του σάν θηρίο, σηκώθηκε ἀπό τό γραφεῖο του, ἄρχισε νά οὐρλιάζη σάν τρελλός καί διέταξε τούς φρουρούς καί µέ πῆραν σηκωτό σ’ ἄλλη φυλακή. 

Ἐκεῖ µέ ὑπέβαλαν σ’ ἕνα φοβερό µαρτύριο. Μέ κρέµασαν ἀπό τόν λαιµό, πατῶντας πάνω σέ πλάκες πάγου. Ὅταν αὐτές θά ἄρχιζαν νά λειώνουν σιγά-σιγά, ἐγώ θά πέθαινα κρεµασµένος, µέ µαρτύριο φρικτό. Μέ ἄφησαν ἔτσι καί ἔφυγαν... 

Κι ἐγώ τότε... Κι ἐγώ τότε ΤΟΝ ΕΙΔΑ!... ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΗ ΧΛΑΜΥΔΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΚΑΝΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.

Σάν ὅραµα, σάν ὀπτασία. 

Μήν φοβᾶσαι, παιδί µου! Ἐγώ εἶµαι ἐδῶ! 

Ἀπό ἐκείνη τή στιγµή καί ὅλο τό βράδυ τά πόδια µου, παρ’ ὅλο πού ἦταν στόν

Προσπάθησε να τους κάνεις φίλους σου! - Αγ. Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 

Η επαφή και η συνομιλία με τους άλλους επηρεάζει πολύ τον άνθρωπο. Η γνωριμία και η συνομιλία μ’ ένα σοφό άνθρωπο σου μεταφέρει γνώση, μ’ ένα ποιητή υψηλές σκέψεις και αισθήματα, μ’ ένα ταξιδιώτη μαθαίνεις πολλά πράγματα για άλλες χώρες, για τον χαρακτήρα και τις συνήθειες ξένων ανθρώπων. Και είναι φυσικό η επαφή κι η συνομιλία με τους αγίους να σου μεταδίδει αγιότητα. Όπως λέει και ο Ψαλμωδός, «μετά οσίου όσιος έση, και μετά ανδρός αθώου αθώος έση, και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση» (Ψαλμ. ιζ’ 26-27). 

Γι’ αυτό λοιπόν, στο σύντομο χρόνο αυτής της πρόσκαιρης ζωής, που η Γραφή την ονομάζει «ταξίδι» μάλλον κι όχι ζωή, ας προσπαθήσουμε να γνωριστούμε με τους αγίους. Θέλεις ν’ ανήκεις και συ στην κοινωνία τους στον ουρανό και να συμμετέχεις στη μακαριότητα τους; Αν ναι, προσπάθησε να γνωριστείς μαζί τους, να τους κάνεις φίλους σου. Κι όταν αφήσεις το σώμα σου κι αναχωρήσεις απ’ αυτή τη ζωή, τότε κι εκείνοι θα σε υποδεχτούν στην άλλη ζωή, την αληθινή, σαν γνωστό τους, σαν φίλο τους.

Δεν υπάρχει καλλίτερη γνωριμία ούτε στενότερος δεσμός από εκείνον που χαρίζει ενότητα στις σκέψεις, στα αισθήματα, στους στόχους. 

Όπου υπάρχει ενότητα στον τρόπο σκέψης θα υπάρχει σίγουρα και ψυχική

Η σημασία της ευαγγελικής περικοπής των δέκα παρθένων

Τρίτη μεγίστη Παρθένους δέκα φέρει,
Νίκην φερούσας ἀδεκάστου Δεσπότου.

Στη Μαρία Ζ. που ρωτά…Πέντε σοφές και πέντε μωρές παρθένες. Διάβασε: πέντε σοφές και πέντε μωρές ανθρώπινες ψυχές. Οι σοφές είχαν τα καντήλια καθαρά και το λάδι ενώ οι μωρές μόνον τα καντήλια.

Τα καντήλια κατ’ αρχάς συμβολίζουν το σώμα και το λάδι το έλεος. Ίσως, η ελληνική λέξη «έλαιον» να έχει κάποια σχέση με τη λέξη έλεος. Από τη λέξη έλεος παράγεται και η λέξη πολυέλεος, που σημαίνει αυτόν που έχει πολύ έλεος. Ο πολυέλεος του ναού ανάβει κατά τη διάρκεια του όρθρου όταν ψέλνονται οι ψαλμοί περί του πολύ ελέους του Θεού έναντι του εκλεκτού Του λαού με την επανάληψη «ότι εις τον αιώνα το έλεος Αυτού αλληλούια» (Ψαλμ. 135:1). Οι σοφές παρθένες είχαν, λοιπόν, παρθένο σώμα με παρθένα ψυχή αλλά μαζί μ’ αυτό και μεγάλο έλεος. Έλεος απέναντι στους πιο αδύναμους από τις ίδιες, που ακόμα δεν είχαν απελευθερωθεί από τις αμαρτίες. Οι μωρές παρθένες κρατούσαν αυστηρά τη σωματική παρθενία αλλά ήταν ανελέητες και έβλεπαν περιφρονητικά τους πιο αδύναμους από τις ίδιες. Τους κατέκριναν με αλαζονεία και τους αποστρέφονταν με υπεροψία. «Δίκαια τις αποκαλούν μωρές»,

Διάφορα περιστατικά αγ.Αμφιλοχίου Μακρή

Μπῆκα στὸ δωμάτιό του σὲ ὥρα ἀπογευματινῆς περισυλλογῆς. Κυριολεκτικῶς ἔφευγε ἀπὸ τὴν γῆ. Μιὰ φορὰ μάλιστα δόθηκε τόσο πολὺ στὴν προσευχή, ὥστε ξέχασε πὼς ἤμουνα δίπλα του. Ἐγὼ ἄφωνη παρακολουθούσα τὴν σκηνὴ καὶ φοβισμένη εἶχα τραβηχτεῖ σὲ μία γωνιά.

—Ἐδὼ εἶσαι παιδί μου; εἶπε μετὰ ἀπὸ πολλὴ ὥρα μὲ μιὰ γλυκειὰ σβυσμένη φωνή.

—Ἐδὼ εἶμαι Γέροντα. Μὰ τώρα εἶμαι πολὺ φοβισμένη. Τώρα βλέπω καθαρὰ πὼς διακονῶ ἕναν ἅγιο καὶ δὲν εἶμαι ἄξια νὰ τὸν πλησιάζω.

—Εὐλογημένη, ἐσὺ τὸν μισθόν σου δὲν θὰ τὸν χάσεις. Ἐγὼ ὅμως δὲν εἶμαι αὐτὸ ποὺ νομίζεις· εἶπε, γιὰ νὰ μοῦ σβύσει αὐτὸ ποὺ εἶδα. Γιατὶ αὐτὸ ποὺ εἶδα δὲν περιγράφεται ὅσο καὶ ἄν προσπαθήσω. Εἶχε γύρει τὸ κεφάλι του πρὸς τὸ ἀριστερό μέρος. Τὸ πρόσωπό του εἶχε πάρει μιὰ τελείως ἄλλη μορφή. Εἶχε κλειστὰ τὰ μάτια του. Νόμιζε κανεὶς πὼς δὲν ἀνέπνεε. Μόνο ἀπὸ τὶς ἀνεπαίσθητες κινήσεις ποὺ ἔκαναν τὰ δάκτυλά του γυρίζοντας τὸ κομπόσχοινο καταλάβαινες πὼς ζοῦσε.

Τὴν πρώτη φορὰ ποὺ πῆγα στὴν Πάτμο ἦταν Νοέμβριος. Ὁ Γέροντας χάλασε τὸν κόσμον νὰ κοιμηθῶ στὸ κρεββάτι του. Ἔβαλε τὶς ἀδελφὲς καὶ τοῦ ἐτοίμασαν ἕνα

ανάσταση Λαζάρου - Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Γλυκύτατε Κύριε! Αφύπνισέ μας όπως τον φίλο Σου τον Λάζαρο!

«Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται, και πας ο ζών και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνει εις τον αιώνα» (Ιωάν. ια΄ στίχ. 25, 26)

"Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνήσω αὐτόν" (Ιωάννης 11:11).

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτή για εμάς! Ω, τι γλυκιά είδηση για τον κόσμο! Ο φυσικός θάνατος, επομένως, δεν σημαίνει τον αφανισμό του ανθρώπου, αλλά μόνο έναν ύπνο, από τον οποίο μόνον Εκείνος μπορεί να ξυπνήσει τον άνθρωπο. Αυτός που με το λόγο Του εμφύσησε την ζωή στο πρώτο χώμα.

Όταν ο Κύριος κραύγασε: "Λάζαρε!" (Ιωάννης 11:43), ο νεκρός άνθρωπος ηγέρθη και έζησε.

Ο Κύριος γνωρίζει το όνομα του καθενός από εμάς. Εφόσον ο Αδάμ γνώριζε τα ονόματα κάθε πλάσματος του Θεού, πως ο Κύριος δεν θα γνωρίζει καθέναν από εμάς με το όνομά μας; Όχι μόνο γνωρίζει, αλλά μας καλεί επίσης με το όνομά μας. Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μοναδικού Εραστή της ανθρωπότητος! Η

Το πνεύμα του αντιχρίστου † π Αθανάσιος Μυτιληναίος

Το πνεύμα του αντιχρίστου είναι ότι με απομακρύνει από το Ευαγγέλιο του Χριστού. 

Με απομακρύνει η μόδα ;

Είναι, προσκυνώ την εικόνα του αντιχρίστου. 

Με απομακρύνει ο κόσμος ;

Προσκυνώ την εικόνα του αντιχρίστου. 

Δέχομαι τις ηδονές του κόσμου τούτου ;

Προσκυνώ την εικόνα του αντιχρίστου. 

Αμφιβάλλω την Θεανθρώπινη φύση του Χριστού ;

Προσκυνώ την εικόνα του αντιχρίστου. 

Και ταυτοχρόνως δέχομαι στο μέτωπο και στο χέρι τις σφραγίδες του αντιχρίστου. 

Καμιά φορά, μπορεί να πούμε σε κάποιον άνθρωπο, σε προχωρημένες καταστάσεις

μετάνοια – άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

...Ὅτι ὑπὲρ τὸν ἄσωτον ἀσώτως ἐβίωσα,

ὅτι ὑπὲρ τὸν μυρία τάλαντα χρεωφειλέτης Σου γέγονα,

ὅτι ὑπὲρ τὸν Τελώνην κακῶς ἐτελώνησα,

ὅτι ὑπὲρ τὸν Ληστήν ἐμαυτόν ἐθανάτωσα,

ὅτι ὑπὲρ τὴν Πόρνην ἐγώ ὁ φιλόπορνος ἔπραξα,

ὅτι ὑπὲρ τοὺς Νινευΐτας ἀμετανόητα ἐπλημμέλησα,

ὅτι ὑπὲρ τὸν Μανασσῆν «ὑπερῆραν τὴν κεφαλήν μου αἱ ἀνομίαι μου καὶ ὡσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν ἐπ' ἐμέ καὶ ἐταλαιπώρησα καὶ κατεκάμφθην ἕως τέλους»·

ὅτι τὸ Πνεῦμα Σου τὸ ἅγιον ἐλύπησα,

ὅτι τῶν ἐντολῶν Σου παρήκουσα,

ὅτι τὸν πλοῦτόν Σου διεσκόρπισα,

ὅτι τὴν χάριν Σου ἐβεβήλωσα,

ὅτι τὸν ἀρραβῶνα, ὅν μοι δέδωκας, ἐν ἀνομίαις ἀνήλωσα,

Ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με

Ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ προσ­εύχεται στὸν τέταρτο Ψαλμὸ λέγοντας:

«Ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθαί με εἰσήκουσάς μου, ὁ Θεὸς τῆς δικαιοσύνης μου· ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με» (δ΄ 2). Ὅσες φορὲς Σὲ ἐπικαλέσθηκα, ἄκουσες εὐνοϊκὰ τὴν προσευχή μου, Θεέ μου, Ἐσὺ ποὺ ἀποδίδεις δικαιοσύνη καὶ προστατεύεις τὸ δίκιο μου. Ὅταν βρέθηκα μέσα σὲ θλίψη καὶ στενοχώρια, μὲ παρηγόρησες χαρίζοντας ἀνακούφιση στὴν πιεσμένη καρδιά μου.

«Τοῦτον τὸν λόγον», ἑρμηνεύει ὁ ἅ­γιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, «λέγει ὁ Δαβίδ, διὰ νὰ δείξη ὅτι ἡ μὲν χαρὰ πλατύνει τὴν καρδίαν, ἡ δὲ θλίψις τὴν στενοχωρεῖ. Ἐμένα ὅμως, λέγει, εἰς τὸν καιρὸν τῆς θλίψεως καὶ λύπης ἐπλάτυνας, Κύριε· καὶ τόσον πολλὰ μεγαλόψυχον μὲ ἔκαμες, ὥστε ὁποὺ καὶ νὰ παραγγέλλω εἰς τοὺς στρατιώτας μου νὰ μὴ θανατώσουν τὸν πατραλοίαν (πατροκτόνον) υἱόν μου. ʻʻΦείσασθαι τοῦ παιδαρίου τοῦ Ἀβεσσαλώμʼʼ» (Β΄ Βασ. ιη΄ [18] 5). Στὴν πιὸ

Καιρός εἶναι, νά μετανοήσουμε. Καιρός εἶναι νά συνέλθουμε! Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Εμείς αρνηθήκαμε τον Πλάστη και Ευεργέτη μας. Εμείς γίναμε πιο άλογοι κι από τα άλογα κτίσματα, καταπατώντας τους φυσικούς και θεόσδοτους νόμους.

Καιρός είναι, λοιπόν, να μετανοήσουμε. Καιρός είναι να συνέλθουμε. Όσοι από μας είναι ακόμα υγιείς, ας βοηθήσουν τους αρρώστους.

Όσοι είναι όρθιοι, ας απλώσουν φιλάδελφα το χέρι τους στους πεσμένους. Όσοι βαδίζουν σταθερά στο δρόμο της σωτηρίας, ας προσελκύσουν κι εκείνους που τριγυρνούν στις γκρεμοτοπιές της απώλειας...

Ας μη νοιαζόμαστε μόνο για το συμφέρον μας, αλλά και για την ωφέλεια των αδελφών μας. Όλοι φροντίζουμε ν' αυξήσουμε τα κέρδη μας, κανένας να βοηθήσει εκείνους που έχουν ανάγκη.

Όλοι απλώνουμε τα χέρια για να πάρουμε, κανένας για να δώσει. Όλοι σκεφτόμαστε πώς θα παρατείνουμε την επίγεια ζωή μας, κανένας πώς θα σώσει την ψυχή του.

Όλοι φοβόμαστε την επίγεια δυστυχία, κανένας δεν τρέμει την αιώνια κόλαση.

Άφατη είναι η οδύνη της ψυχής μου για την πώρωσή μας. «Ποιος μπορεί να κάνει το κεφάλι μου πηγάδι με νερό και τα μάτια μου πηγές δακρύων, για να κλαίω το

εγώ θα ανοίξω τις πόρτες (γερ.Φιλόθεος Ζερβάκος)

...Ο Σατανάς κάνει την τελευταία έφοδο και εις αυτά τα χρόνια που ευρισκόμεθα μεγάλη θλίψη και μεγάλη οργή θα έρθει εις τον κόσμο... Στην εποχή του Προφήτου Ιερεμίου ο Θεός απεφάσισε να τιμωρήσει τους Ισραηλίτες πολλές φορές και ο Ιερεμίας παρακαλούσε τον Θεό να λυπηθεί το πλάσμα του, τον λαό του και να μην τους τιμωρήσει, για τις αμαρτίες του. 

Μια φορά. όμως, λέγει του Ιερεμίου θα την καταστρέψω την Ιερουσαλήμ. Ο Ιερεμίας τότε άρχισε να παρακαλεί – Θεέ μου μη την καταστρέψεις και μη τους τιμωρήσεις..,αλλά ο Θεός του είπε – μη με παρακαλάς δεν σε ακούω, θα την παραδώσω εις τους Βαβυλωνίους, που ήδη είχαν πλησιάσει την Ιερουσαλήμ. Τότε λέει ο Ιερεμίας στον Θεό – πως είναι δυνατόν να μπούνε μέσα οι εχθροί που είναι ισχυρά τα τείχη; Εγώ θα ανοίξω τις πόρτες, απάντησε ο Κύριος, για να μπουν. Εάν δεν την παραδώσω εγώ δεν μπαίνουν, αλλά εγώ θα την παραδώσω.. Αύριο το πρωί θα καθίσεις σε ένα υψηλό μέρος και θα δεις πως θα την παραδώσω.. 

Και είδε έναν Άγγελο που πήγε και άνοιξε την Ανατολική θύρα και πήρε τα κλειδιά, κατόπιν στην Δυτική, Νότιο και Βόρειο και τα τοποθέτησε κάτω από μια πέτρα, λέγοντας: Δέξου πέτρα τα κλειδιά της πόλεως αυτής της αμαρτωλού και να τα φυλάξεις εώς ότου επιστρέψουν οι αιχμάλωτοι και κατόπιν εφώναξε ο Άγγελος – Είσελθε η δύναμις των Χαλδαίων και εμπήκαν οι εχθροί μέσα, έσφαξαν και

Κύριε, πρὶν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με

Νά εἶσαι βέβαιος ὅτι πάντοτε εἶσαι δυνατώτερος ἀπό κάθε ἁμαρτία πού σέ βασανίζει, πάντοτε εἶσαι δυνατώτερος ἀπό κάθε πάθος πού σέ βασανίζει. 

Πῶς; ἐρωτᾶς. 

Μέ τήν μετάνοια! Καί τί εἶναι εὐκολώτερο ἀπό αὐτήν; Πάντοτε μπορεῖς μέσα σου, μέσα στήν ψυχή σου, νά κραυγάζῃς: «Κύριε, πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με». Ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ δέν θά σέ παραβλέψῃ. Θά ἀναστήσῃς τόν ἑαυτό σου ἀπό τούς νεκρούς καί θά ζῇς σ’ αὐτόν τόν κόσμο σάν κάποιος πού ἦρθε ἀπό ἐκεῖνον τόν κόσμο, πού ἀναστήθηκε καί ζῆ μία νέα ζωή, τήν ζωή τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, πού ὑπάρχουν μέσα του ὅλες οἱ θεῖες δυνάμεις, ἔτσι ὥστε καμμία ἁμαρτία πλέον δέν μπορεῖ νά σέ φονεύσῃ. Ἴσως νά ξαναπέφτῃς, ἀλλά πλέον γνωρίζεις, γνωρίζεις τό ὅπλο, γνωρίζεις τήν δύναμι μέ τήν ὁποία ἀνασταίνεσαι ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἄν πενήντα φορές τήν ἡμέρα ἁμαρτήσῃς, ἄν πενήντα φορές ντροπιασθῇς, ἄν πενήντα τάφους σκάψῃς σήμερα, μόνο φώναξε: «Κύριε, δός μου μετάνοια. Πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με». Ὁ Ἀγαθός Κύριος, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τήν ἀσθένεια καί

περί πίστεως

 π.Γρηγόριος (περί πίστεως, σιωπής και ελευθερίας) ηγούμενος μιας μονής στην Λακωνία 

Χριστόφιλος ἢ Χριστομάχος Τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Σαρκοποίηση του πνεύματος ή πνευματικοποίηση της σάρκας

σιωπή αγ.Νεκταρίου

περί κολάσεως ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ (και δυο σχόλια)

"...Όταν ήμουν μικρή νόμιζα πως η κόλαση είναι καζάνια και πυρωμένα καρφιά και τηγάνια. Έτσι μας την περιέγραφαν οι δικοί μας...Όμως δεν είναι έτσι... Είναι κατάσταση και τόπος που τη γνωρίζεις από τον Θεό (σου αποκαλύπτεται)... Είναι φωτιά θεϊκή, χειρότερη από τη φωτιά που εμείς ξέρομε... Εκεί το φως του Θεού το ΆΠΛΕΤΟΝ (έτσι το ονόμαζε πάντα), ξεσκεπάζει, καίει, βασανίζει αφόρητα, τύψεις έχουν, κακομοιριές... Βλέπουν τους άλλους στην άλλη πάντα (στον παράδεισο) και λιώνουν περισσότερο. Σου λένε, γιατί να μη ζήσομε και εμείς καλά νάμαστε σαν κι αυτούς... Μαρμαρωμένοι, μέσα στη βρώμα, την απελπισία... Κάνουμε προσευχή, ανάβουμε κερί καθαρό και βλέπεις και χοροπηδούν οι καημένοι!!! Μπαίνουνε σε κίνηση (εδώ δε καταλαβαίνω τι εννοεί. Ίσως κίνηση βελτίωσης, κίνηση εξόδου). Πόσοι δεν έρχουνται μπουλούκια να ζητούν βοήθεια!!! Κατεβαίνω και βλέπω για να βοηθήσω!!! Τους λυπάμαι!!! Τους αγαπώ!!! Η πιο σωστή περιγραφή για την κόλαση είναι που την ονομάζουμε εδώ στο τόπο μας" πίσσα ". Κατάλαβα ότι αυτό είναι σωστό. Η πίσσα καίει αφόρητα όταν βράσει αλλά δε φέγγει. Και όπου κολλήσει δε βγαίνει. Έτσι και η κόλαση. Φως αμυδρό σαν το λαμπάκι αλλά γεμάτο ΠΥΡ ,ΠΥΡ, ΠΥΡ...και σκοτεινό. ΣΚΟΤΑΔΙ!!! Απερίγραπτα είναι αυτά. Μη ζητάτε να τα καταλάβετε...Δε βρίσκω λόγια να σας τα πω. Κανείς παιδιά μου να μη βρεθεί εκεί ούτε δευτερόλεπτο. Πνίξιμο σαν αυτούς που δε παίρνουν αέρα και τελειώνουνε. Μόνο που εκεί το στρίμωγμα, το κάψιμο, το πνίξιμο είναι ατελείωτα. Να εξομολογείστε. Να μην αφήνετε στην ψυχή σας παλιές και νέες αμαρτίες. Και κανείς δε θα πάει εκεί... Αλλά να κάνετε προσευχή και για τους νεκρούς... ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ είναι... Δε ξέρετε τι μισθό έχετε... 

--- 

κλίμαξ και διακονία

…οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. 26 οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 27 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος· 28 ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν. (Ματθ.κ’) 

Τήν ἡμέρα τῆς ἐνθρονίσεώς του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ὡς ἡγουμένου, ἦλθαν στή Μονή περί τά 600 ἄτομα... Ὅλοι ἔβλεπαν νά ὑπηρετεῖ σέ ὅλα τά διακονήματα κάποιος σάν ἰουδαῖος, μέ κοντό μαλλί, πού ἔτρεχε πάνω κάτω καί γιά τά πάντα...

Στό τέλος τῆς ἡμέρας τόν ἀνεζήτησαν, ἀλλά δέν τόν βρῆκαν πουθενά. Καί στήν ἀπορία τους, ὅταν ἀπευθύνθηκαν στόν ἡγούμενο, τόν ἅγιο ᾽Ιωάννη, εἰσέπραξαν τήν ἀπάντηση: 

Τί πιό φυσικό νά ὑπηρετεῖ τό δικό του τόπο ὁ προφήτης Μωϋσῆς; 

Διακονών ο προφήτης γίνεται μέγας. Κι η πραγματική του διακονία είναι να ερμηνεύει στις ψυχές, το πνεύμα των Γραφών, όπως ο προφ.Ηλίας προσφέρει την πνευματική γνώση των λόγων της φύσης (και των όντων). 

Διακονεί τους ανθρώπους που θάθελαν να φύγουν από

εισαγωγή ια'

Είναι λογικό και επόμενο, αν κάποιος βρεθεί σε αδιέξοδο στα μαθηματικά, αν θέλει να βρει την λύση, παίρνει το πρόβλημα και τα δεδομένα από την αρχή. Το ίδιο ισχύει ιδίως στα υπαρξιακά, αν του δοθεί λίγος χρόνος επανόρθωσης και λίγος φωτισμός, γιατί, ούτε ο χρόνος είναι δεδομένος αλλά κι αν δεν υπάρχει φωτισμός όσο και να προσπαθούμε να βρούμε την λύση, χωρίς αυτόν χειρότερα θα τα κάνουμε. 

Στην ευλογημένη Ελλάδα με τους πνευματικούς της αγώνες από την μία και από την άλλη την χάρη …. η ύπαρξή της, η κάτωθεν (υπό) του ΑΡΧΩ ζωή, ανέπτυξε μια άρρηκτη σχέση με Αυτόν, αφού απέδειξε ότι είναι μητέρα αγίων και ηρώων, αναδεικνύοντας νέφος αγίων, ομολογητών, διδασκάλων, μαρτύρων, εθνομαρτύρων… που μας έδειξαν τον τρόπο. Διαχρονικά. 

Από αρχαιοτάτων χρόνων η Ελλάδα, με εφόδια την μερική αλήθεια, το θεοεπίβλεπτο ‘’μαθηματικό’’ (αριθμητικό και γεωμετρικό) αλφάβητό της, έδωσε στον κόσμο έννοιες υψηλές και την υγιή φιλοσοφία ως βάση, αλλά και την ακριβή μετά και με Χριστόν θεολογία (ορθοδοξία). 

Στον αντίποδα, δούλευσαν και δουλεύουν χρόνια τώρα δολίως οι αντίπαλοι του Φωτός και της κόρης του Φωτός (ρωμηοσύνη) αλλοιώνοντας αυτούς τους δεσμούς. Αλλοίωσαν το ουράνιο πολίτευμα του Σταυρού και έβαλαν αντ’αυτού άλλα γήινα, σαρκολατρικά πολιτεύματα προς ‘’ευδαιμονία’’, που ταλανίζουν και

Πολύ η αμαρτία για αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος…

Ο Γέροντας Ιάκωβος τακτικά επισκεπτόταν τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσσο κυρίως πηγαίνοντας για την Αθήνα για τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν: «Κάποτε,έλεγε, πήγα και βλέπω τον Άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του. Του λέω:

–Άγιε μου πώς περνούσες στη Μικρά Ασία, τι αρετές είχες και αγίασες;

Ο Άγιος μου απάντησε:

–Μέσα στην σπηλιά που ήταν στάβλος κοιμόμουνα και με τα άχυρα σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω. Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.

Σε λίγο μου λέει:

-Περίμενε, πάτερ Ιάκωβε, γιατί ήρθαν τώρα δύο άνθρωποι και με παρακαλούν για ένα παιδί άρρωστο. Περίμενε να πάω να το βοηθήσω.

Ξαφνικά άδειασε η λάρνακα γιατί ο Άγιος έφυγε. Σε λίγη ώρα ξαναγύρισε, δεν τον

ΘΕΟΤΟΚΟΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ και Ανάσταση

Ὁ δὲ Θεὸς ἡμῶν πρὸ αἰώνων εἰργάσατο σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς.

Μέσα στην γη, μέσα στους κύκλους ενιαυτού (και ελλείψεις του πέριξ του ηλίου) σημείωσε την εργασία Του προς την σωτηρία μας. Με την αρχή της ινδίκτου και εκκλησιαστικού έτους (1 Σεπ) τοποθετεί το γεννέσιον Της Θεοτόκου (8 Σεπ) προχωρά στα εισόδεια* (21 Νοε) ως ετοιμασία για να έλθει Ο Κύριος (Χριστούγεννα 25 Δεκ) να ακολουθήσουν δεσποτικές εορτές περιτομής, βάπτισης, διδασκαλίας, Παθών, Ανάστασης, Ανάληψης, Πεντηκοστής για να ακολουθήσει κλείνοντας τον κύκλο η Κοίμησις Της Θεοτόκου (15 Αυγ) αλλά και κατάθεση τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου (31/8) ως σκέπη και ξανά από την αρχή το θείο έργο, με μας αμήν εκτυπώτερον, εγγύτερον, καθαρότερα. 

Με την έκπτωσή μας, κατόπιν ελεύθερης επιλογής, συλλαμβάνει αμέσως σχέδιο αποκατάστασης του ανθρώπου στο πρότερον κάλλος. 

Ὅλος ὁ Κόσμος ἔγινε διὰ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον καὶ ἡ Κυρία Θεοτόκος ἔγινε διὰ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησoῦν Χριστὸν ∽ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου 

κατά το… 15 καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν. (Γεν.γ’) έθεσε ένα μίσος, μια έχθρα κατά του θανάτου και των εργαλείων αυτού, που είναι οι αμαρτίες και έδωσε το έναυσμα ενός πολέμου. 

Η παράταξή μας σε ένα από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα είναι υποχρεωτική. Μέσα στην τρεπτότητά μας, δυστυχώς παρατηρούμε ότι δεν θέλουμε πάντα την

ἀξίους τῆς ἐλευθερίας ἀνάδειξον…

από την δοξολογία (1) του ευαγγελισμού, ζητάμε μεταξύ πολλών δοξολογιών, ευχαριστιών, ικεσιών…. από τον Κύριο να μας αναδείξει αξίους της ελευθερίας…. 

Είναι αυτονόητο, πως αν η ελευθερία (όπως ισχύει και με άλλες έννοιες, πλούτος, αγάπη, ειρήνη...) εξαντλείται στα υλικά, είναι ψεύτικη όταν  πνευματικά είμαστε ακόμη υπόδουλοι, φτωχοί, αγαπολόγοι, ειρηνιστές κατά τα φαινόμενα, αλλά στο βάθος, δολιότητα... [μὴ συνελκύσῃς μετὰ ἁμαρτωλῶν τὴν ψυχήν μου καὶ μετὰ ἐργαζομένων ἀδικίαν μὴ συναπολέσῃς με τῶν λαλούντων εἰρήνην μετὰ τῶν πλησίον αὐτῶν, κακὰ δὲ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν. δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ κατὰ τὴν πονηρίαν τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν· κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν δὸς αὐτοῖς, ἀπόδος τὸ ἀνταπόδομα αὐτῶν αὐτοῖς. (ψαλμ.κζ')]. 

Επέτρεψε ο καλός Θεός την φυσική σκλαβιά της πατρίδας μας (σαν κανόνα) τεσσάρων και πέντε αιώνων και την πνευματική σκλαβιά μέχρι σήμερα, για να ποθήσουμε την τέλεια, κι αν θέλουμε, να εργαστούμε για αυτήν. Αν πραγματικά θέλουμε,  γιατί,  όπως λένε και οι άγιοι, πολλοί θέλουν την υγεία τους, αλλά δεν είναι και τόσο πρόθυμοι να αποχωριστούν αυτά που τους αρρωσταίνουν...

Αναφέρει ο π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: "Ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ" … ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Το 1453 (όχι τυχαία 29 Μαϊ), εισήλθε ο θάνατος από μια φυσική κερκόπορτα. Με την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους ανοίχτηκε κερκόπορτα ψυχική, όπως μας γνωρίζει ο παπά Γιώργης Μεταλληνός (σαν δάσκαλος της ρωμηοσύνης) : 

Δέν ἀνοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, ἀλλά τίς πύλες τῆς ψυχῆς καί καρδιᾶς μας, γιά

ύβρις κατά νεκρών και ζώντων…

Όταν τον άνθρωπό σου, που πέθανε απλά "ΜΕ covid" σου τον παραδίδουν συσκευασμένο, μέσα σε διπλή πλαστική σακούλα* και την οδηγία να τον θάψεις με πρωτόκολλο ebola, τυλίγοντας και το φέρετρο με σελοφάν*, που το κατεβάζουν κάποιοι τύποι ντυμένοι αστροναύτες, σου έχουν πει ότι το κάνουν για την προφύλαξή σου!

Γιατί προφανώς ο νεκρός μπορεί να μεταδώσει αναπνευστική ίωση!

Δηλαδή την ώρα που μεταφέρεις τον πεθαμένο, μπορεί εκείνος να σου φταρνιστεί ή να σου βήξει επάνω σου και τότε την έβαψες!

Ακόμη και αν δεν σου βήξει, μπορεί οι ιοί που έχει μέσα του μπορεί να πάρουν φόρα και να πηδήξουν πάνω σου και να σου επιτεθούν. 

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το πνεύμα είναι ότι μέσα σε ένα πτώμα, υπάρχουν ιοί που παραμένουν... ζωντανοί και επικίνδυνοι! 

ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΟ ΤΟΥ "ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΥ" ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΒΛΗΤΟ";

Τώρα, αγαπητέ αψέκαστε καταναλωτή "επιστημονικού" σανού, έρχονται και σου

ΣΤΑΥΡΟΣ… Ουσία και φαινόμενα

Μεταξύ ουσίας και φαινομένων, παρεμβάλλεται ο Σταυρός. Είναι η όλη σταυρική πορεία του ανθρώπου σκοπός και δρόμος για τον σκοπό άγια και τα δυο, από τις σκιές στο Φως, που μπορεί να αναβιβάσει αυτόν από τα φαινόμενα στις αιτίες και τον ελευθερώσει από την αιχμαλωσία των πιστευτών για αληθινά φαινομένων, όπως συμβαίνει με τον ''μύθο'' του σπηλαίου του Πλάτωνα. 

Μια πορεία προς ελευθερία, όπου σαν αφετηρία τα μάτια μας, λόγω βραδυκαρδίας και α-νοησίας (χωρίς νου Χριστού, αφού προπατορικά τον απωλέσαμε) κρατούνται στα φαινόμενα….

Τα ΡΑΒΔΙΑ+ΚΩΝΙΑ (999) εισάγουν από την κόρη οφθαλμού στην ψυχή, την κόρη Θεού, (Τριαδικού Θεού 999) φαινόμενα και εικόνες πιστευτές, που την μπερδεύουν. 

Όπως, εκεί που ήταν ένα μοναστήρι, σκέτη λαύρα με πάνω από 100 μοναχούς, όταν εμφανίστηκε ο διάβολος σε έναν μοναχό και είπε θα τους διαλύσει. Την επόμενη ημέρα βρέθηκαν να πετάνε πολλά πουλιά στον ουρανό πάνω από την μονή, μόνο που οι μισοί τα βλέπανε μαύρα πουλιά κι οι άλλοι μισοί άσπρα. Αυτό ήταν και η αιτία διχόνοιας και διάλυσης του μοναστηριού… (φυσικά μέσα στο επιτρέπεται του Θεού, ίσως για να μην υπάρχει ισχυρογνωμοσύνη και απόλυτη πίστη στα ορώμενα, μέχρις ότου εγκατασταθεί πνεύμα ευθές και απλανές. Στα δε πνευματικά φαινόμενα, κατά την παραίνεση του αγ.Σιλουανού, μη δέχου και μη απόρριπτε,  και όσο είμαστε δίψυχοι, μην βρεθεί αδιάκριτη θεομαχία και καθορίσει αυτή την κατάστασή μας στην αιωνιότητα. Κύριε ελέησον.).     

Όπως τα μάτια των υποτακτικών του αγ.Μακαρίου έβλεπαν δύο άτομα να φέρνουν

αλεύρι εκ πέτρας

Μια πιστή χριστιανή, πριν από μερικά χρόνια, δοκιμάστηκε σκληρά από τα χτυπήματα της ανθρώπινης αδικίας και της εγκαταλείψεως. 

Εξαιτίας μιας φρικτής συκοφαντίας ο σύζυγός της πήρε τα τέσσερα παιδιά τους και εξαφανίσθηκε. 

Έπεσε η κοπέλα σε φοβερή κατάσταση. 

Για μέρες δεν είχε ούτε να φάει. 

Κανένας δεν το γνώριζε, κανένας δεν χτύπησε τη πόρτα της κι όλοι της γύριζαν την πλάτη. Όλοι πίστεψαν σ’ αυτά, που είχε τοιχοκολλήσει για εκδίκηση σ΄ όλο το δρόμο ο άνδρας της. Είχε γράψει με μεγάλα γράμματα: «Η γυναίκα μου είναι πόρνη»! 

Και μερικοί, που θέλησαν να βοηθήσουν, βέβαια, ζήτησαν κι αυτοί ηθικά ανταλλάγματα. 

Την πίστη της όμως στον Θεό, τη προσευχή της με χειμάρρους δακρύων δεν τα εγκατέλειψε ποτέ. Είκοσι μέρες χωρίς τίποτα, μόνο με νερό. Είκοσι μέρες πείνας

παρακλητικός Παναγίας Παντάνασσας

Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής: 

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφ’ ημίν σπλαγχνισθείσα. σπεύσον απολλύμεθα, υπό πλήθους πταισμάτων. μη αποστρέψης σους δούλους κενούς. σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα.  

Δ ό ξ α.

Εικών χαριτόβρυτε της Παντανάσσης σεπτή, τους πόθω την χάριν σου επιζητούντας θερμώς, περίσωζε Δέσποινα. Λύσον τας περιστάσεις των εις σε προστρεχόντων, φρούρησον την σην ποίμνην εκ παντοίων κινδύνων, την επικαλουμένην αεί την σην αντίληψιν.

 και ν ύ ν.

Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου. σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών.

Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς.

Ω δ ή  α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ποικίλοις οχλούμενοι πειρασμοίς, προς σε τας ελπίδας επιρρίπτομεν του Θεού, την αείζωον μητέρα. τη μεσιτεία σου ρύσαι Παντάνασσα.

 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Παθών και δαιμόνων αι προσβολαί, πάντοθεν κυκλούσι την σην ποίμνην Μήτερ

εγώ εληές τρώω....

Κάποτε ὁ ἅγιος Παρθένιος βρέθηκε στόν Κρουσώνα καί φιλοξενήθηκε στό σπίτι ἑνός πολύ καλοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τό μοναστήρι τοῦ Κουδουμᾶ κι εὐλαβοῦνταν πολύ τούς δύο ἁγίους πατέρες. Ἐπειδή ὁ ἁπλός ἐκεῖνος ἄνθρωπος δέν ἔτυχε ποτέ νά ἀκούσει πώς στό μοναστήρι οἱ πατέρες δέν ἔτρωγαν κρέας, γιά νά περιποιηθεῖ τόν ἅγιο Παρθένιο καί τόν μοναχό πού τόν συνόδευε ἔσφαξε τό καλύτερο ζωντανό του. Ὁ γέροντας γιά νά μήν λυπήσει τόν νοικοκύρη, πού μέ τόση ἀγάπη τούς φιλοξένησε, κάθισε στό τραπέζι κι ἔφαγε ὅτι τοῦ σέρβιραν. Ὁ μοναχός πού ἦταν μαζί του, ξέροντας πόσο αὐστηρός ἦταν ὁ γέροντας, τά ἔχασε ὅταν τόν εἶδε νά τρώει κρέας. Μέ τρόπο τότε ἔσκυψε καί τοῦ λέει σιγανά γιά νά μήν τούς ἀκούσουν… 

Γέροντα, τρῶς κρέας; Ὁ γέροντας μέ φυσικότητα τοῦ ἁπαντά ψιθυριστά…

– Ὄχι παιδί μου. Δέν τρώω κρέας. Ἐγώ ἐλιές τρώω. 

Ὁ μοναχός παραξενεύτηκε ἀπό τήν ἀπάντηση μά δέν ξαναμίλησε. Ὅταν ὅμως σηκώθηκαν ἀπό τό τραπέζι ἔπεσε τό βλέμμα του στό πιάτο τοῦ γέροντα. Βλέπει τότε ἔκπληκτος νά μήν ὑπάρχουν κόκαλα παρά κουκούτσια ἀπό ἐλιές. Ὅταν βρέθηκαν μόνοι ὁ ἅγιος Παρθένιος εἶπε στόν μοναχό…

– Φαντάζεσαι, παιδί μου, σέ πόσο δύσκολη θέση θά ἔφερνα αὐτόν τόν ἄνθρωπο ἄν τοῦ ἔλεγα πῶς δέν τρώω κρέας; Σκέφτεσαι πόσο θά στενοχωριόταν ποῦ δέν θά μποροῦσε νά μᾶς φιλοξενήσει ὅπως ἤθελε; Θά πήγαιναν χαμένες ὅλες οἱ ἑτοιμασίες πού ἔκανε. Γι’ αὐτό κι ἐγώ προσευχήθηκα τήν ὥρα ἐκείνη στόν Θεό καί Τόν παρακάλεσα νά μήν ἐπιτρέψει νά γευθῶ τή νοστιμιά τοῦ ὡραίου αὐτοῦ φαγητοῦ ἀλλά νά νοιώθω τή γεύση πού ἔχουν οἱ ἐλιές. Ἔτσι κι ἔγινε. Ἐπέτρεψε ὅμως καί σ’ ἐσένα νά δεῖς αὐτό τό μεγάλο θαῦμα.

---

στάρετς Θεόφιλος, δια XC σαλός

Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι.

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ «περισσότερον ἀπό κάθε ἄλλον ἡμερώτατος, πραότατος καί φιλανθρωπότατος»1 βασιλέας διεξήγαγε πλείστες πολεμικές ἐπιχειρήσεις κατά τή διάρκεια τῆς βασιλείας του. 

Ἰδιαιτέρως, ὅταν ἀνέλαβε τόν πόλεμο κατά τοῦ Μαξεντίου (312), ὅπου καί εἶδε καταμεσήμερο στόν οὐρανό τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, «σταυροῦ τρόπαιον», ἐκ φωτός μετά τῆς ἐπιγραφῆς «τούτῳ νίκα», δηλαδή «μέ τήν δύναμη τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ θά νικήσεις», ἀνέλαβε τήν ὑπεράσπιση τῆς χριστιανικῆς πίστης καί ὁ ἴδιος διήγαγε βίο πνευματικό. 

Σταθμός στήν πνευματική του ζωή ὑπῆρξε ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ ἐν ὁράματι, ὅπου τοῦ παρήγγειλε νά κατασκευάσει Σταυρό, τόν ὁποῖο θά χρησιμοποιοῦσε ὡς φυλακτήριον κατά τίς πολεμικές συγκρούσεις. Ὁ Μ.Κωνσταντίνος ὄχι μόνο κατασκεύασε τό ἱερό σύμβολο ἀπό χρυσό καί πολύτιμους λίθους, ἀλλά και πολλούς άλλους (σώζεται σταυρός του στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου). Ἐπίσης, ἔβαλε στήν περικεφαλαία του τό μονόγραμμα του Χριστού «ΧΡ» καί ἔδωσε ὁδηγίες γιά τήν

Ο αληθινός χριστιανός είναι πάντα έτοιμος - Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου

Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός. «Σε καιρούς διωγμών οι χριστιανοί πρέπει να συνάζονται γύρω από τους ιερείς...

Η Θεία Λειτουργία και τα Τίμια Δώρα θα δίνουν στους χριστιανούς την δύναμη για να υπομείνουν στην πείνα και θα τους διαφυλάσσουν από κάθε κακό, κάτω από την σκέπη και την προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Επίσης, είναι ανάγκη να λένε την Ευχή στον Ιησού και να προσεύχονται στην Παναγία, λέγοντας: Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς ή Τη Υπερμάχω Στρατηγώ.

Οι σύντομες αυτές προσευχές μάς ένωσαν μέσα στην φυλακή και έτσι μπορέσαμε να αντέξουμε τον διωγμό του κομμουνιστικού καθεστώτος, χωρίς να υποταχθούμε στο κόκκινο θερηό. Όμως αυτά είναι για τους χλιαρούς χριστιανούς, διότι οι ένθερμοι είναι πάντοτε έτοιμοι - δεν περιμένουν τον καιρό του διωγμού ή του πολέμου για να επιμεληθούν τα της ψυχής τους!...

Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός...

Ο αληθινός χριστιανός είναι πάντα έτοιμος, προετοιμασμένος με αναμμένη την λαμπάδα της ψυχής του,για να συναντήσει τον Ουράνιο Νυμφίο. Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του.

Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό...

Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν

ΣΤΑΥΡΟΣ … ομφαλός και γαστέρα

Με αφορμή μερικά σταυροκεντρικά σημεία από '’Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε...'' που μου έκαναν εντύπωση, δυο σχόλια, περί ‘’βαλβίδος κοιλίας’’… 

[Ο Έλληνας της Τουρκοκρατίας είναι ο πιο βαθιά Ορθόδοξος Έλληνας που βρίσκεται μέσα στους αιώνες. Ίσως περισσότερο κι από τον Έλληνα του Βυζαντίου, πάει μπροστά σε Ορθοδοξία ο σκλαβωμένος Έλληνας επί Τουρκιάς...  

Ο έλληνας της τουρκοκρατίας πρακτικά εσταυρωμένος, ζυμωμένος με τις θλίψεις, όπου η ζωή του δεν είχε την άνεση του βατολογείν, πιο σταυρωμένος από τον θεωρητικό βυζαντινό ρωμηό, που μας εγνώρισε δι αυτών ο καλός Θεός το δόγμα, την θεολογική λάμψη και τέχνη… προχωρά στην αγιασμένη επανάσταση, Φώτη Κόντογλου. Είναι η συνέχεια του … Τὸ ἀληθινὸ Βυζάντιο. Ἡ ἀρχοντικὴ καὶ βασιλικὴ πολιτεία (Φώτης Κόντογλου). 

Επαναστάσεις υπήρξαν και θα υπάρχουν πολλές αλλά με άμεση συνάφεια επανάστασης – ανάστασης, υπέρ πίστεως και πατρίδος η μοναδική... για όποιον μπορεί να νοήσει την διαφορετική πηγή της δυνάμεώς του, από τις επαναστάσεις του διαφωτισμού ή τις ταξικές που κάποιοι ‘’λόγιοι’’ θάθελαν δολίως να την εντάξουν. Είναι η ευχή του Κολοκοτρώνη για να φτιαχτεί ένα κράτος με κεφαλή Τον Χριστό, πράμα που ισχύει ΜΟΝΟ στην εκκλησία, το Αναστημένο Σώμα Του,

'Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε...''

Φαίνεται ότι κάποτε ενήστευες και σήμαινε ότι είσαι Ρωμηός... Αν δε νήστευες Τετάρτη και Παρασκευή, εσήμαινε ότι είσαι Τούρκος... 

Ετούτο δεν είναι υπερβολή, ήταν ένας τόπος κοινός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και τούτο το βλέπουμε ξεκάθαρα στο έργο του Φωτάκου: «Ο Βίος του Παπαφλέσσα». 

Όταν έφτασε ο Φλέσσας στο Άργος, ο αδελφός του Νικήτας τού άλλαξε τα φορέματα, τού φόρεσε τούρκικα καλιοντσίτικα και τον όπλισε ως Τούρκο, καθώς και τους άλλους που είχε μαζί του ο Παπαφλέσσας. Προφανώς, έγινε αυτό, για λόγους ασφαλείας, που θα λέγαμε σήμερα... 

Φιλοξενήθηκε, όμως, ο Φλέσσας, μαζί με τους δικούς του, στην οικεία του Οικονομόπουλου. Κι επειδή η οικοδέσποινα τους εξέλαβε ως Τούρκους , αν και ήταν Τετάρτη, τους έβγαλε να φάνε αυγά... 

Παίζοντας εκείνοι τους Τούρκους, προσποιήθηκαν ότι τα έφαγαν, αλλά κρυφίως τα πέταξαν. Και μάλιστα έπειτα – μάλλον μετά την αναχώρηση τους – τα αυγά

προσέγγιση του ευαγγελίου της Κυριακής της Ορθοδοξίας….

Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως ᾿Ανδρέου καὶ Πέτρου. εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ᾿Ιωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραήλ. ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι

Ἁγιοπνευματικές ρήσεις ἀσκητικῆς σοφίας γιά τόν ἀγῶνα τῆς Σαρακοστῆς - Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

Δυνατός εἶναι ἐκεῖνος, πού εὐχαριστεῖται στίς πρόσκαιρες θλίψεις καί στενοχώριες, διότι σ' αὐτές κρύβεται ἡ ζωή καί ἡ δόξα τῆς νίκης του!...

Φωτισμένος εἶναι ἐκεῖνος, πού γνώρισε τήν πίκρα, πού ὑπάρχει στά "γλυκέα" τούτου τοῦ κόσμου καί ἀσχολεῖται πάντοτε μέ τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του!...

Φρόνιμος εἶναι ἐκεῖνος, πού προσπαθεῖ νά ἐξέλθει ἀπό τήν παροῦσα ζωή, κερδίζοντας τήν αἰώνια!...

Ἀνόητος εἶναι ἐκεῖνος, πού προσπαθεῖ διαρκῶς, πώς θά κερδίσει τά τῆς πρόσκαιρης ζωῆς!...

Ἀπάρνηση ἑαυτοῦ εἶναι τό νά μισήσουμε τούτη τή ζωή, ἀνεβαίνοντας στό σταυρό γιά νά ἀποθάνουμε γιά τήν ἐπιθυμία τῆς μέλλουσας ζωῆς!...

Κόσμος εἶναι μία πόρνη, πού προσπαθεῖ μέ τά κάλλη της νά μᾶς ἑλκύσει κοντά της