σαρκικός και πνευματικός άνθρωπος. Εγωιστής και ταπεινός... (αγ.Παΐσιος)

Στους καθαρούς είναι όλα καθαρά· δέν υπάρχει τίποτε ακάθαρτο. Τους καθαρούς καί µέσα στον βούρκο νά τους ρίξης, θά παραµείνουν καθαροί σάν τις ακτίνες τού ήλιου πού, όπου καί αν πέσουν, παραµένουν φωτεινές καί καθαρές.

Ό πνευµατικός άνθρωπος άπό τόν άγιο αλλοιώνεται µέ τήν καλή έννοια καί άπό τόν σαρκικό άνθρωπο δεν ερεθίζεται. Τόν βλέπει, τόν πονάει, άλλα δεν παθαίνει κακό.

Ένας άνθρωπος σέ µέση πνευµατική κατάσταση άπό έναν πνευµατικό άνθρωπο αλλοιώνεται προς το καλό· άπό έναν σαρκικό άνθρωπο αλλοιώνεται πάλι, άλλα προς το κακό.

Ό σαρκικός άνθρωπος τόν άγιο δεν τόν καταλαβαίνει καί άπό τόν σαρκικό ερεθίζεται. Και ενώ ό δαιµονισµένος βλέπει τόν άγιο καί φεύγει, ό σαρκικός άνθρωπος πάει προς τόν άγιο, για νά τόν πειράξη καί νά τόν σκανδαλίση.

Ένας πού έχει φθάσει σέ κατάσταση Σοδοµιτών σκανδαλίζεται καί άπό τους Αγγέλους ακόµη

Ό ταπεινός άνθρωπος, ακόµη καί άπειρος πνευµατικά νά είναι, διακρίνει τόν Άγγελο του Θεού άπό τόν δαίµονα, γιατί έχει πνευµατική καθαρότητα καί συγγενεύει µέ τόν Άγγελο.

Ένώ ό εγωιστής καί σαρκικός, εκτός πού πλανιέται εύκολα άπό τόν πονηρό διάβολο, µεταδίδει καί αυτός πονηριά καί προκαλεί µέ την σαρκικότητά του καί βλάπτει τις φιλάσθενες ψυχές µέ τά πνευµατικά του µικρόβια.

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη Λόγοι Β΄

πάσαν την ζωήν ημών.... (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Στο τέλος κάποιων σύντομων προσευχών ο ιερέας καλεί τον λαό, για να παραδοθεί εντελώς στον Κύριο Χριστό λέγοντας: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Σ’ αυτό ο λαός άπαντα: «Σοί Κύριε».

Τούτα τα λόγια είναι πολύ σημαντικά, και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πολλές καταστάσεις στην ανθρώπινη ζωή.

Όταν έχεις υγεία και προκοπή στη δουλειά, ύψωσε την καρδιά σου και πες: «ευγνωμονώ Σοι Κύριε»!

Όταν οι άνθρωποι σου αποδίδουν τιμές και σε επαινούν, πες μέσα σου: «τούτο εγώ δεν το αξίζω, τούτο δεν ανήκει σε μένα αλλά Σοι Κύριε»!

Όταν συνοδεύεις τα παιδιά σου σε μαγαζί ή στο σχολείο ή στον στρατό, ευλόγησε τα από το κατώφλι του σπιτιού σου και πες: «τα παραδίδω για μέριμνα Σοι Κύριε»!

Όταν σου επιτίθεται ο ανθρώπινος φθόνος και η απιστία των φίλων, μην χάνεις το θάρρος με το πνεύμα σου και μην κρατάς την πικρία στην καρδιά σου, αλλά πες: «όλα αυτά τα παραδίνω στην κρίση και τη δικαιοσύνη Σοι Κύριε»!

Όταν ξεκινήσεις πίσω από το φέρετρο του πιο αγαπημένου σου ανθρώπου, βάδισε θαρραλέα όπως όταν φέρνεις δώρο στον καλύτερο φίλο σου, και πες: «αυτή την αγαπημένη ψυχή προσφέρω για δώρο Σοι Κύριε»!

Όταν μαζευτούν θολά σύννεφα των δαιμονικών πειρασμών, και μαρτύρια και αρρώστιες, μην απελπίζεσαι αλλά πες: «για τη βοήθεια και το έλεος απευθύνομαι Σοι Κύριε»!

Όταν ο άγγελος του θανάτου σταθεί δίπλα στην κλίνη σου, μην φοβηθείς -είναι

προσευχή (στάρετς Ζαχαρίας)

Πρέπει νά μάθουμε, νά προσευχόμεθα!

Ὄχι νά διαβάζουμε...αλλά να προσευχόμεθα!"

Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. Σάν νά κουβεντιάζουμε.

Νά μήν ἀφήνουμε ποτέ τήν ἀνάγνωσή μας νά καταντάει μηχανική. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ δουλειά.

Πολλή δουλειά. Συνεχής καί ἀδιάκοπη δουλειά. Ἐπίμονη δουλειά. Δουλειά ἐπάνω στόν ἑαυτό μας.

Καί νά παρακαλοῦμε: «Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». Αὐτός ὁ στεναγμός, αὐτός ὁ λυγμός, πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας.

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ.

Θά ἔλθει ξαφνικά. Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό: πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα, καί τί εἶναι ἡ προσευχή.

Μερικές φορές αὐτό τό μυστικό μᾶς ἀποκαλύπτεται μέσα στή λειτουργία, ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἁγίων μυστηρίων.

Καί ἄλλοτε στό σπίτι μας.

Μᾶς ἀποκαλύπτεται μετά ἀπό συνεχή καί ἐπίμονο στεναγμό:

«Μάθε με, Κύριε, νά προσεύχομαι!

Δίδαξέ με νά προσεύχομαι!

Μόνο νά διαβάζω ξέρω.

Νά προσεύχομαι, δέν ξέρω!»

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει, καί τί εἶναι ἡ προσευχή καί πῶς πρέπει νά

Το πίσω από την σάρκα και το χρήμα πνεύμα και το Πνεύμα της Πεντηκοστής…

Λογικό και επόμενο, οι έννοιες που χρησιμοποιούμε να έχουν ένα εύρος αντίληψης, ανάλογα με το που και πως  ‘’εργάζεται’’ η συνείδηση.   

Ζητάμε από τον καλό Θεό καθημερινά λεκτικά αμήν και βιωματικά, το …. τας ψυχάς αγίασον, τα σώματα άγνισον τους λογισμούς διόρθωσον τας εννοίας κάθαρον…. άλλο πνεύμα, ξένο από του κόσμου, που μόνο το Πνεύμα Θεού το καταφέρνει μέσα μας. 

Ορθοδόξως, δεν μας συμφέρει να μείνουμε στο χαμηλότερο επίπεδο νοήματος των εννοιών ως έχουν, περιορίζοντας αυτές και πιθανόν κάπως επαναπαυόμενοι… , αλλά να διακρίνουμε (χάριτι) το πίσω από αυτές, ίδιο υποκινούν πνεύμα και την σκοτεινή ‘’ακτίνα’’ που τα ενώνει και αμήν να το προσπεράσουμε / χάριτι εκμηδενιστεί. 

Όπως αγιογραφικά (Ματθ.ε’22) προτείνεται όχι μόνο το ου φονεύσεις, που πολλοί εξωτερικώς το καταφέρνουν, το ου μοιχεύσεις … αλλά να περάσουμε στο ου οργισθείς, ουκ επιθυμήσεις για να μην κριθούμε ένοχοι φόνου και μοιχείας… παρότι δεν τελέσαμε αυτά σαρκικώς και εξωστρεφώς. Για όποιον τελικά επιθυμεί

σάρκα και χρήμα (γερόντισσα Γαλακτία)

Δύο είναι τα μεγάλα πάθη των ανθρώπων σήμερα.

Η σάρκα και το χρήμα.

Τα σαρκικά τους κατεβάζουν πιό χαμηλά από τα ζώα. Τους κάνουν κόπρανα, λάσπη, βρωμιά, μαυρόπηλα με γλίτσα γεμάτη σκουλήκια, πώς να το περιγράψω δεν ξέρω.

Το χρήμα όμως, τους κάνει σκληρούς σαν το ατσάλι. Ένας έκφυλος είναι πιό εύκολο να μετανοήσει. Νοιώθει κάποτε την βρώμα, την αηδία των πράξεών του, την παραμόρφωση, τις πληγές που βασανίζουν την ψυχή του και αποφασίζει και καθαρίζει το χοιροστάσιο. Κάνει απολύμανση στο στάβλο της ζωής του. Πώς; Με τον ποταμό των δακρύων της μετανοίας του. Λίγο καυτό δάκρυ σκοτώνει όλα τα μικρόβια της αμαρτίας, εξομολόγηση μετά και επουλώνει πλήρως η πληγή, λίγος αγώνας έπειτα και σβήνουν και οι κακές εικόνες από το νου! Όλα γίνονται λαμπίκος!

Μη με παρεξηγήσετε που θα πω, πως υπήρξαν πόρνες που και τι δεν είχαν κάνει πάνω στο κορμί τους. Όμως μπροστά στον ανθρώπινο πόνο λύγιζαν. Έδιδαν τα υλικά που κέρδιζαν για να φάνε πεινασμένα παιδιά την κατοχή στην Αθήνα! Ο Θεός τους το μέτρησε πολύ αυτό. Κάποιες πήραν χάρη από αυτήν τους την γενναιοδωρία, έκλαψαν και μετανόησαν. Οι λεφτάδες όμως, δεν συγκινούνται

Τὸ μεγάλο στοίχημα ἀνάμεσα σὲ πιστοὺς καὶ σὲ ἀπίστους (Φώτης Κόντογλου)

Τὴ Λαμπροδευτέρα τὸ βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, πρὶν νὰ πλαγιάσω γιὰ νὰ κοιμηθῶ, βγῆκα στὸ μικρὸ περιβολάκι ποὺ ἔχουμε πίσω ἀπὸ τὸ σπίτι μας, καὶ στάθηκα γιὰ λίγο, κοιτάζοντας τὸ σκοτεινὸ οὐρανὸ μὲ τ᾿ ἄστρα.

Σὰν νὰ τὸν ἔβλεπα πρώτη φορά. Μοῦ φάνηκε πολὺ βαθύς, καὶ σὰν νὰ ἐρχότανε ἀπὸ πάνω μία μακρινὴ ψαλμωδία. Τὸ στόμα μου εἶπε σιγανά: «Ὑψοῦτε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ». Ἕνας ἁγιασμένος γέροντας μοῦ εἶχε πεῖ μία φορὰ πὼς κατὰ τοῦτες τὶς ὧρες ἀνοίγουνε τὰ οὐράνια. Ὁ ἀγέρας μοσκοβολοῦσε ἀπὸ τὰ λουλούδια κι ἀπὸ τὰ ἁγιοχόρταρα, ποὺ ἔχουμε φυτέψει. «Πλήρης δ᾿ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου».

Θὰ στεκόμουνα ἔχει πέρα μοναχὸς ὡς τὸ ξημέρωμα. Σὰν νὰ μὴν εἶχα σῶμα, μήτε κανένα δεσμὸ μὲ τὴ γῆ. Ἀλλὰ συλλογίστηκα μήπως ξυπνήσει κανένας μέσα στὸ σπίτι καὶ ἀνησυχήσουνε ποὺ ἔλειπα, καὶ γι᾿ αὐτὸ μπῆκα μέσα καὶ ξάπλωσα.

Δὲ μὲ εἶχε θολώσει καλὰ-καλὰ ὁ ὕπνος, δὲν ξέρω ἂν ἤμουνα ξυπνητὸς ἢ κοιμισμένος, καὶ βλέπω μπροστά μου ἕναν ἄνθρωπο μὲ ἀλλόκοτη ὄψη. Ἤτανε κατακίτρινος, σὰν πεθαμένος, μὰ τὰ μάτια του ἤτανε σὰν ἀνοιχτὰ καὶ μ᾿ ἔβλεπε τρομαγμένος. Τὸ πρόσωπό του ἤτανε σὰν μάσκα, σὰν μούμια, μὲ τὸ πετσί του

τα στίγματα Του Κυρίου

20 Μαΐου 325 η Α' Οικουμενική Σύνοδος.

O αριθμός των αγίων Πατέρων της Νίκαιας 318 αποδίδεται στην ελληνική αρίθμηση ως ΤΙΗ. Το μεν Τ εικονίζει το σημείο του Σταυρού , τα δε γράμματα ΙΗ το υπέρ παν ευλογημένο όνομα του Ιησού. Το Συναξάρι τους λέει ότι όταν συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί έφεραν στα σώματα τους τα στίγματα των παθών και των βασάνων τα οποία έλαβαν στους διωγμούς. Άλλοι στα χέρια, άλλοι στα πρόσωπα,άλλοι στο σώμα,άλλοι είχαν εγκαύματα , πληγές, ακρωτηριασμούς ,άλλων η κακουχία ήταν ζωγραφισμένη στην παρουσία τους και ο βασιλεύς Κωνσταντίνος ασπάζονταν με ευλάβεια τα τεκμήρια της αγιότητας τους σαν τα πολυτιμότερα κοσμήματα. Οι άγιοι Πατέρες δεν ήταν μόνο ιεράρχες και θεολόγοι ακριβέστατοι, αλλά και πράγματι μάρτυρες για τον Χριστό και ήταν θεοφόροι όχι μόνο στο πνεύμα, αλλά και μιμητές του ίδιου του Χριστού στα πάθη και τους βασάνους. Η αξιοπιστία του λόγου τους ήταν ασφαλής και μόνο από την παθοφόρα όψη τους και οχι από την ξερή ομολογία των χειλέων τους.

---

Γενέσεως τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ιδ’, 14-20)… Ἀκούσας Ἄβραμ, ὅτι ἠχμαλώτευται Λὼτ ὁ ἀδελφιδοῦς αὐτοῦ, ἠρίθμησε τοὺς ἰδίους οἰκογενεῖς αὐτοῦ, τριακοσίους δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ κατεδίωξεν ὀπίσω αὐτῶν ἕως Δάν· καὶ ἐπέπεσεν ἐπ' αὐτοὺς τὴν νύκτα αὐτός, καὶ οἱ Παῖδες αὐτοῦ μέτ' αὐτοῦ καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς καὶ κατεδίωξεν αὐτοὺς ἕως Χοβάλ, …  καὶ Λὼτ τὸν ἀδελφιδοῦν αὐτοῦ ἀπέστρεψε, καὶ πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, καὶ τὰς γυναῖκας, καὶ τὸν λαόν.

Τα ''μυστικά''της προσευχής.Από τον Άγιο Παχώμιο της Χίου στον Άγιο Ευμένιο.

Ο π. Νικηφόρος ήταν πολύ διαφορετικός ασθενής. Δίχως παραξενιές, κακομοιριές και απαιτήσεις.

Πολλοί πήγαιναν να τον παρηγορήσουν και παρηγορούνταν οι ίδιοι. Οι συνασθενείς του λάβαιναν δύναμη και κουράγιο. Ο ίδιος λάβαινε δύναμη από την προσευχή.

Τα μυστικά της του τα είχε διδάξει ο Άγιος Άνθιμος, που κι εκείνος τα έμαθε από τον Γέροντα Παχώμιο της Χίου, που είχε μαθητή του και τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως.

Ο π. Νικηφόρος με τη σειρά του δίδαξε τη δύναμη της προσευχής στον π. Ευμένιο. Την ευχή του Ιησού δίδασκε και στους επισκέπτες του..

Ο πατήρ Εὐμένιος τόν φρόντισε μέ πολλή ἀγάπη καί τόν εἶχε ὡς πνευματικό του πατέρα. Ἕνα βράδυ, ἀφοῦ ἑτοίμασε τόν ὅσιο Νικηφόρο, πῆγε νά κοιμηθῆ. Εἶχε

ευχή (θεωρία και πράξη)

Η Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης έλεγε ότι ο άνθρωπος ο οποίος δεν ολοκλήρωσε πρώτα πρακτικά-πρακτικά τη μετάνοιά του και έπιασε το κομποσκοίνι γρήγορα στα χέρια του, επειδή του είπαν κάποιοι παπάδες, κάποιοι καλόγεροι, επειδή τα πάθη του είναι ζωντανά ακόμα μες την καρδιά του “εμφωλεύουν”, εμφωλεύω σημαίνει είναι μες τις φωλιές της καρδιάς μας. Η καρδιά μας είναι γεμάτη σπήλαια και μέσα είναι κρυμμένα τα πάθη μας, ιδιαιτέρως αυτά που κληρονομήσαμε.

Καρδιακή προσευχή είναι να ακούς συνεχώς, πέφτεις, κοιμάσαι, ξυπνάς, κάνεις το λουτρό σου, κόβεις τα νύχια σου, τρως, μιλάς, να ακούς μέσα σου το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”, “Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με”. Να σταματά, να ξεκινά, να σταματά, να ξεκινά. Αυτό είναι δώρο. Δεν είναι τεχνική μέθοδος να μου το διδάξει κάποιος. Είναι δώρο. Σε μερικούς έρχεται λίγο και φεύγει, μέχρι να ‘ρθεί μόνιμα.

Η Νοερά προσευχή είναι για όλους μας. Το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με” αλλά

πως υπεισέρχεται και πως λειτουργεί το πολίτευμα του Σταυρού, μέσα στην εγκόσμια πολιτική…

…όχι απλά ενόψει εκλογών, (συμπτωματικά αγ.Κωνσταντίνου και Ελένης και ιαθέντος τυφλού) αλλά ως μια διαχρονική στάση ζωής…. 

ΔΕΝ μας συμφέρει να καταργήσουμε τον κόσμο και το ορατό ένδυμα, αλλά όπως προτείνει ο αγ.Μάξιμος ομολογητής πρέπει να προσπαθούμε να το κάνουμε διάφανο. Ο κυρίως εχθρός είναι η θολούρα της εμπαθούς καρδιάς και μυωπάζοντος οφθαλμού (νοός) που δεν βλέπει καθαρά ή δεν βλέπει καθόλου. 

Το πολίτευμα του Σταυρού, ως τετρακτινοπύρσευτος και πυρίμορφος έχει 4 ακτίνες και παραμέτρους που η βίωση ή η μη, γίνονται προϋποθέσεις ηλιοφάνειας μέσα στο σκότος ή συνέχισης παραμονής μας σε αυτό, όπως εργάζεται επιμελώς ο ‘’κόσμος’’ χρόνια τώρα. Αιώνες… 

Γιαυτό και χαιρετάτε: Χαίρε, θησαυρός εν τη γη φθόνω κρυπτόμενος· χαίρε, ο φανείς εν τοις άστροις τυπούμενος. Χαίρε, τετρακτινοπύρσευτε και πυρίμορφε Σταυρέ· χαίρε, κλίμαξ υψοστήρικτε προοραθείσά ποτέ. Χαίρε, το των Αγγέλων γαληνόμορφον θαύμα· χαίρε, το των δαιμόνων πολυστένακτον τραύμα. 

Στο… σκέψεις πάνω στις στέψεις των βασιλέων σημειώθηκε το… Επί του πρακτέου, ο θείος σταυρός μέσα στον ισοσκελή τετραδιάστατο χωροχρόνο, έχοντας 4 

Ὅ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει!

ΓΈΡΩΝ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΆΚΟΣ

Ὅ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει!

Θα μᾶς στείλει ἀρωγοὺς στοὺς ἀγῶνες μας καὶ παρήγορους στὶς θλίψεις μας: «…Καὶ εἰς τὰς ἐσχάτας καὶ πονηρὰς αὐτὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας πάντες ἐξέκλιναν ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἀφῆκεν τὴν Ἐκκλησίαν Του ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, τὴν ὁποίαν Αὐτὸς μόνος ἵδρυσε καὶ ἐστερέωσε, ἵνα μένῃ ἀσάλευτος εἰς τὸν ἅπαντα αἰῶνα…

Ἀλλὰ καθὼς εἰς πάσας τὰς γενεάς, πολεμουμένη καὶ κινδυνεύουσα ὑπὸ ἀοράτων καὶ ὁρατῶν ἐχθρῶν, ζητούντων ἀφανίσαι Αὐτήν, ἀνέδειξεν ἄνδρας πλήρεις πίστεως καὶ ἀγάπης, πλήρεις ζήλου, ἀνδρείας, σοφίας, χάριτος, συνέσεως καὶ λόγου Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ὡς λέοντες κατεδίωξαν μακρὰν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πάντα ἐχθρὸν καὶ πολέμιον, οὕτω καὶ νῦν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας δὲν θὰ παύσῃ νὰ ἀναδεικνύῃ τοιούτους ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ κλίνουν γόνυ τῷ νέῳ Βάαλ Πάπᾳ καὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ.

Καὶ ἂν πάντα τὰ ἔθνη καὶ πάντες οἱ λαοὶ προσκυνήσουν τὸ θηρίον τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου, διὰ νὰ διαφθείρῃ τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν, οἱ δίκαιοι, οἱ στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου θὰ ψάλωσιν· «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός…»

---

Συγχώρεσέ τους Υιέ μου, σώσε την Ελλάδα που Σε πιστεύει και μας αγαπά…ένα συγκλονιστικό όραμα

σκέψεις πάνω στις στέψεις των βασιλέων

Κατά Θεόν και παρ’ανθρώποις… δύο όψεις, μια ενωτική ευθεία, ένα Ι, δύο άκρα… και στο μέσον ή χνους που απαγορεύει θέαση, κίνηση από κάτω προς τα άνω, ή δια σταυρού (1), ένωσις αυτών, αρμονική ανθρώπινη διασκοπία και λύσις. 

Πραγματοποιήθηκε μια θεατρική παράσταση, την 6/5/2023 στην αγγλία, ένα τελετουργικό ίσως παληό, ίσως άγνωστο, αλλά τώρα με τα ΜΜΕ, γνωστό, φαντασμαγορικό, όπου μεταξύ πολλών στοιχείων, ακούστηκε και ένας ψαλμός. βυζαντινός Χορός Ψαλτών ψάλλει στη στέψη του Βασιλιά της Αγγλίας Καρόλου Γ΄ 

ακούσαμε πολλές φορές το : …Κύριε σώσον τον βασιλέα.... λες και ήταν βυζαντινός αυτοκράτορας (όχι βέβαια όλοι φιλόθεοι ουσιαστικά, αλλά τουλάχιστον τυπικά). Συνηθίζει ο άνθρωπος να απαιτεί προστασία και σωτηρία (με την δική του ο καθένας νοηματοδότηση), απροϋπόθετα, λες και ο Θεός υποχρεούται. Εμφανίζονται κατά καιρούς πολλοί μνηστήρες αυτής της χρίσης εκ Θεού και συνεχιστές της αυτοκρατορίας…. καίσαρες, τσάροι (τσίζαρ), οθωμανοί (συνεχιστές) κοκ. Κύριος οίδε.    

Επί του πρακτέου, όταν μεταξύ μας συζητάμε, πολλές φορές ακούγεται το: …είμαι υπεύθυνος για αυτά που λέω κι όχι για αυτά που νομίζεις πως λέω. Πόσο περισσότερο ισχύει στα θεία νοήματα, όπου ο άνθρωπος κόβει και ράβει (με βάση την μεθοδολογία των αιρέσεων) τα θεία λόγια, προσαρμόζοντας αυτά στα δικά του δεδομένα, την κοσμοθεωρία και τις επιδιώξεις του και για όσο τον συμφέρουν. 

Γράφει πχ το δολάριο επάνω του, in god we trust…. αλλά ποιον θεό εννοεί; Είδαμε στο Φιλοθεΐα και φιλανθρωπία, ότι άλλη γνώμη έχει Ο Θεός κι άλλη ο καθένας ‘’φιλόθεος’’ και ‘’φιλάνθρωπος’’. Δικαιωματικά, κι αυτοί μεταξύ τους, πιστεύουν απόλυτα το god save the queen, god save America…. άνευ προϋποθέσεων. Κατακρίνοντας με ευκολία, ξεχνάμε ότι κι εμείς, αδιόρθωτοι, αμετανόητοι σε

εθελουσία πνευματοκατάληψη.... εθελούσια δαιμονοκατάληψη...

(με αφορμή την πρωτομαγιά, αλλά και τις ερχόμενες εκλογές. Η επιλογή του καθενός, είναι θέση και στάση ζωής... και ως σύνολο, ακουμπά και τα χρονικώς προσεγγιζόμενα θέματα).  

Όπως εύστοχα σκιτσογραφήθηκε, παραδίδουμε τον εαυτό μας, τον σταυρό μας... την ψυχή μας, την ειρήνη μας, τον μεταβολισμό μας ... ελεύθερα, σε όποια αρχή επιθυμούμε. Εκ της παραστάσεως, η ''απόλυτη εμπιστοσύνη'' στους εγνωσμένους αντιθέους και απανθρώπους άρχοντες του κόσμου, είναι σίγουρο πως όλα γίνονται για να μας ορίζουν (ελέγχουν και επηρρεάζουν) αποδεχόμενοι ό,τι μας ταΐσουν... πνευματικά και σωματικά.... 

Από τον καθένα εξαρτάται, η εστίαση και εστίαση…. γιατί σε ό,τι εστιάζουμε (ως νους και οφθαλμός, σε αυτά που μας δείχνουν, με πειθώ και ιδίως με φόβο, καταφέρνουν δολίως για να μας χειραγωγούν….) αυτά και μας κάνουν το ‘’τραπέζι’’ (εστίαση). Ισχύει σε απόλυτο βαθμό (1), αλλά το πρόβλημα έγκειται αν πάρει αρνητικό πρόσημο και εθελουσίως δομούμε και ισχυροποιούμε, την αιχμαλωσία και ανευλεθερία μας… 

Αποδέκτης και ''χειριστής'' προς αντιμετώπιση όλων των εξωτερικών φαινομένων μέσα στο είναι μας που καλείται να ανταπεξέλθει νικητής, είναι ο τρόπος που εργάζεται του καθενός ο Μεταβολισμός φυσικός και πνευματικός και κατά πόσο υγιής ή ασθενής είναι... μεταβολισμός, παράλληλα της λειτουργικότητος της ψυχής (υγιούς ή ασθενούς), γιατί ό,τι της δίνουμε αυτό αφομοιώνει και προς αυτό ομοιώνεται... Γιατί η ψυχή μοιάζει με τη μυλόπετρα; (Αββάς Κασσιανός). 

Μέσα στην θεώρηση ζωής και πράξη, η ''τροφή'' έχει σχέση με την πολιτική, αφού

άγνοια Θεού

Αμάθεια, θλίψη, στεναχώρια, αυτά είναι σαν τριπλό μαστίγιο πάνω από το κεφάλι του καθενός που ξεχνάει και αρνιέται το Θεό και δημιουργό Του.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος συγκεντρώνει ασήμαντες γνώσεις, τόσο λιγότερο αισθάνεται πως ξέρει.

Και όσο περισσότερο μαζεύει πλούτη, τόσο πιο φτωχός αισθάνεται.

Όσο περισσότερο ο τέτοιου είδους άνθρωπος κυνηγά την τύχη, τόσο πιο βαθιά βυθίζεται στο σκοτάδι της απελπισίας.

Γνωρίζετε ποια είναι η μεγαλύτερη αμάθεια;

Αμαθείς είναι οι άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν τον Θεό και τη δύναμή Του.

Είπε ο Κύριος στους Σαδδουκαίους: «Πλανάσθε επειδή δεν γνωρίζετε ούτε την Αγία Γραφή, ούτε τη δύναμη του Θεού!» (Ματθ. κβ' 29).

Οι Σαδδουκαίοι ήταν άνθρωποι που γνώριζαν τα πάντα, αλλά δεν πίστευαν στον Θεό και στην ανάσταση του Κυρίου.

Γνώριζαν τα πάντα, εκτός από τον Θεό και τη δύναμή Του.

Η μεγαλύτερη αμάθεια είναι να μη γνωρίζουμε τον Θεό!.

Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

---

αγ.Θεόδωρος συκεώτης

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Συκεώτης που εορτάζει μια μέρα πριν από τον Άγιο Γεώργιο τον Μεγαλομάρτυρα είχε ανοίξει κανονικά πόλεμο με τους δαίμονες που μάστιζαν τότε στην εποχή του μεγάλες κοινωνικές μάζες.

Οι μεν δαίμονες τον έλεγαν "πορνογεννημένο" γιατί πράγματι γεννήθηκε μέσα σε ένα πορνείο και ήταν νόθος γιός μιας πόρνης. 

Και ο Άγιος προσέτρεχε στις πόλεις και τα χωριά και καπάκωνε τους δαίμονες που ταλαιπωρούσαν ολόκληρους πληθυσμούς.

Τον καλούσαν οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και αυτός τους συγκέντρωνε έξω από τις πολιτείες τους και κοντά σε μεγάλα πηγάδια καταβόθρες, όπου και τους διάβαζε ευχές εξορκισμών και τα ακάθαρτα πνεύματα φυγαδεύοταν μέσα στα σκοτεινά βάθη της γης. Μετά με μια πέτρα πλάκα καπάκωνε τα φρεάτια μέσα στα οποία έπεφταν τα δαιμόνια και επάνω έβαζε ένα ΣΤΑΥΡΟ.

Πολλές φορές κάποιοι δαίμονες για να την σκαπουλάρουν έκαναν τους ανθρώπους

μυροφόρες και ευχή

Στο Άσμα Ασμάτων λέγεται: «Μύρον ακένωτον όνομά σου» (α’ 3).

«Μύρον ακένωτον» το Όνομα “ ΙΗΣΟΥΣ ”, δόξα και χαρά ανερμήνευτος, κάλλος αμήχανον, τιμή ακατανόητος, θεία αγάπη ανέκφραστος. Να, λοιπόν, το έαρ το μυροβόλον και άκτιστον της Νοεράς Καρδιακής προσευχής. Και πάντα ταύτα από το «εκκενωθέν μύρον» του Παναγίου Πνεύματος, του Ονόματος του Ιησού, του λαλουμένου εντός ημών εκ της καθαράς καρδίας, της τετρωμένης εκ του θείου έρωτος…» 

Έτσι μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι. 

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης !

από iconandlight

---

Το όνομα Του Κυρίου στο ψαλτήρι

Ἕνας οὐράνιος Κρίνος στή γῆ!

Πρὸς Ἐμμαούς - Fr. Lev Gillet

«…Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ ῾Ιερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα ᾿Εμμαούς … Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς…» (Λουκ. κδ΄, 13-15)

Ἀξίζει πράγματι νὰ μελετήσουμε, νὰ ἐξετάσουμε καλύτερα τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πλησίασε τὸν Κλεόπα καὶ τὸν ἄλλο μαθητὴ καθ’ ὁδὸν πρὸς Ἐμμαούς. 

Τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια περιγράφουν πολλοὺς τρόπους, μὲ τοὺς ὁποίους πλησίαζε ὁ Χριστὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἢ οἱ ἄνθρωποι ἔσπευδαν νὰ πλησιάσουν τὸν Χριστό. Κάποιες φορές, οἱ ἄνθρωποι πηγαίνουν πρὸς τὸν Χριστό. Κάποιες ἄλλες, ὁ Χριστὸς πηγαίνει πρὸς τοὺς ἀνθρώπους· τοὺς πλησιάζει κατὰ πρόσωπο, ἄμεσα. Ἄλλοτε, ὁ Χριστὸς προχωρεῖ μὲ δική του πρωτοβουλία, εἰσέρχεται, παρεμβάλλεται στὸ δρόμο τους, στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους, καὶ τοὺς περιμένει. Ἔτσι ὁ Ἰησοῦς, καθήμενος «ἐπὶ τοῦ φρέατος τοῦ Ἰακὼβ» προσκαρτεροῦσε, ἀνέμενε τὴν Σαμαρείτιδα νὰ ἔλθει. 

Στὴ περίπτωση τῶν μαθητῶν, ποὺ «ἐπορεύοντο εἰς Ἐμμαούς», ἡ προσέγγιση εἶναι διαφορετική. Ἡ περικοπὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Κύριος δὲν ἦλθε νὰ τοὺς πλησιάση κατὰ πρόσωπο, ἐμπρός τους· ὅτι δὲν βάδιζε πρός ἀντίθετη

Ἐγὼ εἶμαι ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ Ζωή Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ἐὰν ὑπάρχει μιὰ ἀλήθεια στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ εὐαγγελικὲς ἀλήθειες, ἡ ἀλήθεια αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀκόμη, ἐὰν ὑπάρχει μιὰ πραγματικότητα στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ καινοδιαθηκικὲς πραγματικότητες, ἡ πραγματικότητα αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μόνο στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξηγοῦνται ὅλα τὰ θαύματά Του, ὅλες οἱ ἀλήθειές Του, ὅλα τὰ λόγια Του, ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του ὁ Κύριος δίδασκε γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε ὅτι ἡ πίστη σ’ Αὐτὸν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος νίκησε τὸ θάνατο καὶ ἔτσι ἐξασφάλισε στοὺς θανατωμένους ἀνθρώπους τὴ μετάβαση ἐκ τοῦ θανάτου στὴν ἀνάσταση.

Μὲ τὴν ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος ἔγινε θνητὸς καὶ πεπερασμένος· μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου γίνεται ἀθάνατος καὶ αἰώνιος. Σ’ αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ δύναμη

μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθής...

Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα, ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθής, ἵνα μῄ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς, ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Πόσοι από μας κοιμόμαστε σε όλη μας τη ζωή; Το λέμε αυτό ονειροπόληση ή φαντασία. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ύπνος βαρύς. Η αλήθεια γίνεται όνειρο ενώ τα όνειρα αποκτούν πειστικότητα. Οι μέρες μας γίνονται νύχτες και η ζωή μας υπνοβασία. Επί πλέον μήπως δεν είναι αρκετό να κλείσει κανείς τα μάτια του για να γίνει νύχτα και επομένως να κοιμηθεί; Μήπως δεν είμαστε όλοι βυθισμένοι στο σκοτάδι της αμάθειας; Σ’ αυτή μας την κατάσταση αλήθεια δεν απευθύνεται ο Θεός με τα λόγια του Ησαΐα (51.17): «Εξεγείρου, ανάστηθι…»;

Είναι τα φώτα μας ακόμα αναμμένα; Είμαστε σαν τις φρόνιμες παρθένες; Εκείνοι από μας που βρίσκουν τις φρόνιμες παρθένες εγωίστριες, είναι άραγε λιγότερο εγωιστές απ’ αυτές; Μπορούμε να ξυπνήσουμε από τα όνειρά μας ευδιάθετοι και καλοπροαίρετοι, έτοιμοι να θυσιάσουμε τη λίγη πραγματικότητα που μας απόμεινε (μια τελευταία λάμψη στα λυχνάρια μας που τρεμοσβήνουν) για χάρη των άλλων; Μπορούμε να το κάνουμε όταν κι αυτοί έχουν ξυπνήσει από μια ονειροπόλησή

το εν ημίν υπερώο όπου τελεσιουργείται το πάσχα....

Ο Κύριος στέλνει μήνυμα στον ιδιοκτήτη του δωματίου: «Πρὸς σὲ ποιῶ τὸ Πάσχα μετὰ τῶν Μαθητῶν μου». Είναι μια φράση που απευθύνεται προς τον καθένα μας. Κάθε Πάσχα ο Ιησούς επιθυμεί ιδιαιτέρως να έρθει μέσα μας και να γιορτάσει πνευματικά το Πάσχα στη δική μας ψυχή. Ακόμη και πέρα από την Πασχαλινή περίοδο, κάθε φορά που ο Κύριος Ιησούς κόβει και μοιράζει στην τράπεζα Του τον Άρτο, που είναι η κοινωνία του Σώματός Του, και προσφέρει τον Οίνο, που είναι η κοινωνία του Αίματός Του, τελεί τον Μυστικό Δείπνο στο δικό μας εσωτερικό Υπερώο.

Ας προσθέσουμε εδώ ότι κάθε ψυχή έχει, κατά κάποιο τρόπο, τα δικά της μυστικά δωμάτια, όπου μαζεύονται η σκόνη και τα σκουπίδια, δωμάτια που προτιμούμε να μην ανοίγουμε σε κανέναν. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να θεωρούμε τη Θεία Ευχαριστία μια «επίσκεψη φιλοφρόνησης» εκ μέρους του Θεού, οπότε φροντίζουμε να Τον δεχθούμε «στο σαλόνι», ενώ αντιθέτως τα υπόγεια της ψυχής και οι αποθήκες της είναι ο χώρος όπου θα πρέπει να Τον οδηγήσουμε.

Και κάτι ακόμη. Πέρα από την εορτή του Πάσχα, πέρα από την ορατή Ευχαριστία,

Η ανάβασις της Μ.Εβδομάδος, η μετά την ευθεία της μεγάλης τεσσαρακοστής

Τὴν ψυχωφελῆ, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, καὶ τὴν ἁγίαν ἑβδομάδα τοῦ Πάθους σου, αἰτοῦμεν κατιδεῖν Φιλάνθρωπε, τοῦ δοξάσαι ἐν αὐτῇ τὰ μεγαλεῖά σου, καὶ τήν ἄφατον δι΄ ημᾶς οἰκονομίαν σου, ὁμοφρόνως μελῳδοῦντες, Κύριε δόξα σοι.... 

Μετά την μεγάλη τεσσαρακοστή, που τύπος της είναι η όλη μας ζωή και το πέρασμα από την αίγυπτο στον πόδα (γέννηση και πρώτη ανάσταση), μετά την έρπουσα σταυροειδή πορεία και περιπλάνηση 40 ετών στην σκιώδη έξοδο, ευθεία τεσσαρακοστή και εξομολόγηση… ακολουθεί η, πάλι με σταυρό, ανύψωσις. 

Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ἰδεῖν, ὁ μέλλων γνώμῃ τάφον οἰκεῖν, ἐπηρώτας· Ποῦ τεθείκατε αὐτόν, μαθὼν δὲ ὃ οὐκ ἠγνόεις, ἐφώνεις ὃν ἐπόθεις· Λάζαρε δεῦρο ἔξω, καὶ ἐπήκουσεν ὁ ἄπνους, τῷ πνοὴν αὐτῷ διδόντι, σοὶ τῷ Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν. 

Σχίζει τα πέρατα ως αστραπή ο θείος λόγος και, όπως ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τόν υἱόν μου… εορταζόμενη αυτή η κλήση την επόμενη των Χριστουγέννων (26 Δεκ) η ίδια φωνή, μετά την έξοδο από την αίγυπτο,  πάλι μας καλεί για να μας εξάγει (ως πάσχα ιερό και καινό, μετά το σκιώδες νομικό) από την νοητή αίγυπτο και κόσμο, συνανυψώνοντάς μας. 

Δόθηκε η πρώτη πνοή και από σαρκικούς μας έστησε ως ψυχή ζώσα. Μετά δε την δημιουργία των 6 ημερών ακολουθεί η αναδημιουργία των 6 ημερών των Παθών για να μας μεταποιήσει σε πνευματικούς (1) και τελειώσει το έργο με την ανάσταση.  Την πρώτη δημιουργία ακολούθησε η 7^η ημέρα που ήταν η

Λάζαρος είναι ο καθένας από μας ~ † Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης

Ο Απόστολος Παύλος, ο φωτιστής της Οικουμένης, το στόμα του Χριστού, μας δίδαξε ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Ο Χριστός μας κάνει μέλη δικά Του και έτσι μετέχουμε στη δική Του θεϊκή ζωή. 

Τα άγια Μυστήρια και ιδίως το άγιο Βάπτισμα και η θεία Κοινωνία μας συσσωματώνουν στον Χριστό. Όλη έπειτα η ζωή της Εκκλησίας μάς βοηθεί να μείνουμε ενωμένοι στο Σώμα του Χριστού και να είμαστε ζωντανά και υγιά μέλη Του. 

Ο Χριστιανός όμως που αποκόπτεται από την Εκκλησία νεκρώνεται πνευματικά, διότι δεν ζωοποιείται από τη ζωή του Χριστού. 

Χριστιανός δεν είναι όποιος δέχεται τον Χριστιανισμό σαν ιδεολογία ή ηθική, αλλά όποιος είναι ενωμένος με τον Χριστό μέσα στο Σώμα Του. 

Γι’ αυτό οι άγιοι Πατέρες τονίζουν ότι εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία. Η θεία Λειτουργία είναι το κέντρο της εκκλησιαστικής μας ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός προσφέρεται σε μας εις βρώσιν, με το Σώμα και το Αίμα Του, ώστε να ενωθούμε μαζί Του. 

Εκτός από τη θεία Λειτουργία οι πιστοί συνερχόμαστε και άλλες ώρες στην

Θαυμαστό γεγονός με τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας και μία παρέα αμερικανών

Κάποιος Αμερικανός, είχε πάει στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα με την παρέα του. Σε κάποια στιγμή εμφανίζεται ο γέροντας Εφραίμ να βγαίνει από το κελί όπου εξομολογεί τον κόσμο και να ρωτάει τον νεαρό Αμερικανό:

– Έχεις παιδί μου καλό κινητό, μοντέρνο, σύγχρονο;
– Γιατί ρωτάτε γέροντα, είπε με απορία ο νεαρός.
– Να θέλω να πάρεις τηλέφωνο στο Άγιο Όρος σε μια μονή, για να μιλήσω εκεί με ένα μοναστήρι, του απάντησε ο γέροντας.
Ο γέροντας έδωσε τον αριθμό της μονής και είπε στον νεαρό:
– Παιδί μου, πάρε τηλέφωνο σε μία ώρα περίπου και μόλις βγάλεις γραμμή, να μου δώσεις το τηλέφωνο, για να μιλήσω.

Πράγματι ο νεαρός μετά από μία ώρα πήρε τηλέφωνο στην μονή του Αγίου Όρους και στα Αμερικάνικα είπε στον μοναχό που σήκωσε το τηλέφωνο, ότι ο γέροντας Εφραίμ από την Αριζόνα ήθελε να τους μιλήσει. Καθώς τα έλεγε αυτά ο νεαρός Αμερικανός κατευθυνόταν στο κελλί του γέροντα Εφραίμ, που εξομολογούσε, για να του δώσει το τηλέφωνο.

Ο μοναχός από το Άγιο Όρος παραξενεύτηκε από το τηλέφωνο και είπε στον νεαρό, ότι ο γέροντας Εφραίμ βρίσκεται στην μονή τους και μάλιστα ήθελε εκείνος, να του μιλήσει! Κόκκαλο ο νεαρός Αμερικανός!

Και ακούει από την άλλη γραμμή να του μιλάει ο γέροντας Εφραίμ και να του λέει:
– Έλα παιδί μου Τζον (έτσι έλεγαν τον νεαρό), γι’ αυτό σε είπα να πάρεις

περιεχόμενα 12β ωφέλιμα ελληνορθόδοξα

Εισαγωγή   

Παρά την τιτλοφόρηση, δεν είναι μια εξειδικευμένη σειρά άρθρων, αλλά επιλογή κειμένων από αγίους και σχετικές σκέψεις, που στο διάβα του χρόνου αναφύονται με τον ίδιο πάντα σκοπό. Την παιδεία και νουθεσία Κυρίου, το μέσον για οικείωση και μετοχή στην δόξα Του Τριαδικού Θεού.  

Παιδεία και θείο θέλημα με στόχο …Τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἁγίασον, τὰ σώματα ἅγνισον, τοὺς λογισμοὺς διόρθωσον, τὰς ἐννοίας κάθαρον … ώστε να επιγνωστεί η Αλήθεια, εγγιστεί και επιτευχθεί η σωτηρία αφού είναι η μόνη ‘’μόρφωση’’ (έως ου μορφωθεί Ο Χριστός εν ημίν) ανάμεσα σε ματαίους στόχους, που θα δώσει θεωρητικά και πρακτικά εφόδια αντίληψης και έκφρασης της ακριβούς αγάπης Θεού και ανθρώπων. Την σταυροειδή, δι ης χαρά εν όλω τω κόσμω.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 

Δόξα Θεού 

Θαυμαστό γεγονός με τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας και μία παρέα αμερικανών

για την φοβία του κόσμου…. ο νέος φαραώ, η έρημος ...         

πολιτική και πολιτικοί 

Το ριχτάρι και το ρικτολόγιον (δυο σκέψεις) 

η νοηματική συνέχεια και συνάφεια της κρίσης, της εξορίας και της μεγάλης τεσσαρακοστής 

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ (κι η σχέση της με την έξοδο του νομικού πάσχα της ΠΔ, του ψαλτηρίου…) 

Η ΘΕΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ 

Μέγα θαυμαστό γεγονός με τον Άγιο Νικόλαο Πλανά

Θαυμαστή διάσωση αεροπλάνου από τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη

Ζωντανή αφήγηση της θαυμαστής διάσωσης ενός εκ των διασωθέντων, στου οποίου την προσευχή “οφείλεται” η παρέμβαση του Αγίου Πατρός Ιακώβου….

“Πριν αρχίσουμε να διασχίζουμε τον ατλαντικό ωκεανό πέσαμε σε καταιγίδα.
Κεραυνός χτύπησε το τζάμι του πιλοτηρίου και το ράγισε.
Χτύπησε αμέσως το σήμα “προσδεθείτε” και έγινε συμπίεση. Δηλαδή πέφταμε, χάναμε ύψος και φτάσαμε γύρω στα 18000 πόδια. Πολύ χαμηλά για την πτήση μας.
Το πλήρωμα έβαζε χαρτόνια στο τζάμι, για να κρατά αντίσταση για να μην φύγει τελείως το τζάμι.

Όταν άναψε “προσδεθείτε”, έκανα την προσευχή μου και επικαλέστηκα τον πατήρ Ιάκωβο και τον Όσιο Δαυίδ…
Είχα τις εικονίτσες τους πάντα μαζί μου και τις κράταγα στα χέρια μου εκείνες τις δύσκολες στιγμές και τους παρακαλούσα πολύ έντονα.
Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω. Καθόμουν στην τρίτη σειρά στην business class στο παράθυρο στην αριστερή μεριά του αεροπλάνου.

Και βλέπω ξαφνικά μέσα από τα σύννεφα να βγαίνει πετώντας ο πατήρ Ιάκωβος!!!

Τα ράσα του είχαν φουσκώσει από τον αέρα σαν ομπρέλα και είχε το δεξί του χέρι ψηλά με ανοιχτή παλάμη ερχόμενος προς το αεροπλάνο…
Τις στιγμές της πτώσεως έβαλε το χέρι του στην κοιλιά του αεροπλάνου και το κράτησε στη χούφτα του μέχρι που το σταθεροποίησε. Αφού το σταθεροποίησε στην πορεία του, χάθηκε μέσα στα σύννεφα από την ίδια μεριά πού ήρθε….
Ήταν κάτι το συγκλονιστικό!!!

Μοναδική εμπειρία και χαρά που βλέπεις το πόσο ζωντανή είναι η πίστη σου και πόσο κοντά μας είναι οι Άγιοι μας! Πόσο ζωντανοί είναι! Δοξάζω τον Θεό αν και δεν είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω και τον είδα τόσο θαυμαστά αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές της πτώσεως.
Χανόμασταν γύρω στους διακόσιους πενήντα ανθρώπους. Ήμασταν στο έλεος του Θεού. Ο Γέροντας έκανε το θαύμα του…”

Δημήτριος Δραγάτσικας, κάτοικος ΗΠΑ.

πηγή 

μυσταγωγοί λόγοι και διακονία

(στον δρόμο προς το πάσχα και ανάσταση). Κι είναι το πρώτο που πρέπει να νοηθεί και που θα είναι απόδειξη το κατά πόσο σαρκικοί ή πνευματικοί θεωρούμαστε. Η Αγία Γραφή (ΠΔ κ ΚΔ) δεν είναι μια στείρα καταγραφή ιστορικών (χρονικών) γεγονότων που μας διαχωρίζουν σε πριν και μετά, αλλά βιωματική κατάσταση και λόγος (αναλογία) δλδ την σχέση μας με Χριστό (Λόγο με λόγο), το κατά πόσο ζούμε (ανεξάρτητα χρόνου) μέσα στις σκιές (κατέναντι ς, προ ευαγγελισμού) και είδωλα, στον σπερματικό Λόγο ή μερική αλήθεια (οδοδείκτες, απέναντι 5, μετά την σύλληψη αλλά προ γεννήσεως) ή τέλος στην καινή (ΦΩΣ). Όχι την χρονικά προσδιοριζόμενη μετά Χριστόν, αλλά με Χριστό. 

Νομικό πάσχα είναι η έξοδος του ισραήλ από την αίγυπτο, αλλά καταγράφει στην αλήθεια, πόσο ο νους (ισραήλ) εξήλθε από την νοητή αίγυπτο, αιχμαλωσία και κοσμικό φρόνημα. Πορεία που σφραγίζεται ως μακάριος με την έξοδό του, όπως τον χαρακτηρίζει ο προφητάναξ στον α' κι όλας ψαλμό και τέρμα τον τύπο της αναστάσεως (ρνα') και νίκη του, κατά του φιλισταίου (γαστέρας)...     

Από τον άριστο μυσταγωγό μετανοίας (που διαβάζουμε τον μέγα κανόνα του) αγ.Ανδρέα Κρήτης, βάλαμε αρχή να αποκτείνουμε τον αιγύπτιο νου (κοσμικό φρόνημα) ή ακόμη όχι ;  κι αν όχι, γιατί μας πειράζει ο όρος ‘’πάσχα’’ ενώ ακόμη δεν εξήλθαμε της αιγύπτου ; θέλοντας ‘’ελληνικώς’’ να το αναφέρουμε ως Ανάσταση ;  ποιαν όμως ανάσταση αν δεν έχει μπει η βάση ενάντια στην στάση (και επανάστασή) μας κατά του Θεού; … Ὡς Μωσῆς ὁ μέγας τὸν Αἰγύπτιον νοῦν πλήξασα, τάλαινα, οὐκ ἀπέκτεινας, ψυχή· καὶ πῶς οἰκήσεις, λέγε, τὴν ἔρημον τῶν παθῶν διὰ τῆς μετανοίας; 

Εορτάζουμε ‘’σήμερα’’ και τον αγ.Ιωάννη κλίμακος, που η πρώτη βαθμίδα στην κλίμακά του είναι η ομόρροπη με τα παραπάνω και ομόπνοη (εξ Αγίου Πνεύματος) αποταγή. Βαθμὶς πρώτη! Σὺ ποὺ ἀνέβηκες σ᾿ αὐτήν, «μὴ στραφῆς εἰς τὰ ὀπίσω».    

Πολλοί μιλάμε για την τελευταία βαθμίδα (αγάπη) αλλά ακόμη αρχή εξόδου, δεν βάλαμε. Πολλοί παρεξηγούν το: …Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος, ὁ μαθητὴς καὶ ἐπίβουλος, ὁ φίλος καὶ διάβολος, ἐκ τῶν ἔργων ἀπεφάνθη· ἠκολούθει γὰρ τῷ Διδασκάλῳ, καὶ καθ' ἑαυτὸν ἐμελέτησε τὴν προδοσίαν, ή δεν κατανοούν ότι δεν

οι εμφανίσεις του βασιλέα Ιωάννη στον Μακρυγιάννη

«…Τότε μου λέγει (σ.σ. ὁ Θεός): Μὴν κλαῖς, Γιάννη, καὶ ὅσα περικαλιέσαι, καὶ τὴν πατρίδα σου θ’ ἀναστήσω καὶ τὴν θρησκεία σου καὶ γενικῶς τὴν ἀνθρωπότη, μὲ τὸν καιρό τους, Γιάννη, δὲν εἶναι ἡ ὥρα ἡ διορισμένη ἀκόμα. καὶ θὰ ἰδεῖτε, ὅλοι ὅσοι πηγαίνουν κόντρα τῆς θελήσεώς μου. καὶ δικούς σας καὶ ἄλλους, θὰ σᾶς λευτερώσω ἀπὸ τοὺς ἀναθεματισμένους καὶ θὰ σᾶς δώσω τὴν μεγάλη κορόνα»! σέλ. 139

«… Τότε ὅπου μόδωσε ἀπὸ τὸ φόρεμα καὶ τὴν σκέπη, μοῦ εἶπε (σ.σ. ὁ Θεός): Εἶσαι ὁ πρόδρομος τῆς πιτροπῆς ὅπου θὰ συστήσω, ὅποτε εἶναι ἡ ὥρα, καὶ τὴν ζωή σου σοὺ ἀσφάλισα καὶ τὴν ψυχή σου»! σέλ. 140 

 «Μία βραδιὰ κοιμόμουν μέσα εἰς τὶς εἰκόνες  (εἶχα ἐκεῖ τὸ γιατάκι μου)….. καὶ μὲ πῆραν καὶ μὲ πῆγαν ἀπάνω, σὲ μία πεδιάδα, ὅμως πολλὰ λυπηρή….. Κολλώντας εἰς τὴν πεδιάδα ἐκείνη, ἦταν ὁ ἀφέντης μᾶς (σ.σ. Πατήρ), εἰς τὸ δεξιόν του ὁ Χριστός, εἰς τὸ δεξιόν του Χριστοῦ ἡ Θεοτόκο καὶ ὡς δώδεκα ἅγιοι (τὸν ἅγιον Γιάννη τὸν Βαφτιστῆ τὸν γνώρισα πολὺ καλά), καὶ ἦταν ὅλοι εἰς τὰ μαῦρα, ὁ ἀφέντης καὶ οἱ ἄλλοι ὅλοι, καὶ κάθονταν. Εἰς τὸ ἀριστερὸν μέρος ἦταν ὅσοι εἶχαν ἐγκλήματα πολλὰ καὶ ὅσοι εἶχαν παιδιὰ βαφτισμένα καὶ ἔκαναν ἁμαρτία μὲ τὶς κουμπάρες τους, καὶ ὅσοι κορίτσια ἔφθειραν, ἦταν καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐγκληματίες….. ὕστερα

πειρασμοί στις γιορτές (αγ.Παΐσιος)

-Γέροντα, γιατί στις γιορτές συνήθως συμβαίνει κάποιος πειρασμός;

-Δεν ξέρεις; Στις γιορτές ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι έχουν χαρά και κερνούν, δίνουν ευλογίες, δώρα πνευματικά στους ανθρώπους. Εδώ οι γονείς κερνούν, όταν γιορτάζουν τα παιδιά, ή οι βασιλείς χαρίζουν ποινές, όταν γεννιέται κανένα βασιλόπουλο,οι Άγιοι γιατί να μην κεράσουν; Μάλιστα η χαρά που δίνουν κρατάει πολύ και βοηθιούνται πολύ οι ψυχές.

Γι΄ αυτό ο διάβολος ,επειδή το ξέρει αυτό, δημιουργεί πειρασμούς ,για να στερηθούν οι άνθρωποι τα θεία δώρα και να μη χαρούν ούτε να ωφεληθούν από την γιορτή.Και βλέπεις, μερικές φορές στην οικογένεια, όταν σε μια γιορτή ετοιμάζονται όλοι να κοινωνήσουν , τους βάζη ο πειρασμός να μαλώσουν, και όχι μόνο δεν κοινωνούν, αλλά ούτε στην εκκλησία πηγαίνουν.Τα φέρνει έτσι τα πράγματα το ταγκαλάκι, ώστε να στερηθούν όλη την θεία βοήθεια.Αυτό παρατηρείται και στην δική μας ,την καλογερική ζωή. Πολλές φορές το ταγκαλάκι, επειδή γνωρίζει εκ πείρας ότι θα βοηθηθούμε πνευματικά σε κάποια γιορτή, εκείνη την ημέρα, ή μάλλον από την παραμονή , δημιουργεί έναν πειρασμό- σαν πειρασμός που είναι- και μας χαλάει όλη την διάθεση.

Μπορεί λ.χ. να μας βάλη να φιλονικήσουμε με ένα αδελφό ,και ύστερα μας θλίβει, μας τσακίζει ψυχικά και σωματικά. Έτσι, δεν μας αφήνει να ωφεληθούμε από την γιορτή με τον χαρούμενο τρόπο της δοξολογίας. Ο Καλός Θεός όμως, όταν δη ότι δεν δώσαμε εμείς αφορμή, αλλά αυτό έγινε μόνον από φθόνο του πονηρού, μας βοηθάει.

Και ακόμη πιο θετικά μας ωφελεί ,όταν εμείς παίρνουμε ταπεινά το σφάλμα επάνω μας και δεν κατηγορούμε όχι μόνον τον αδελφό μας αλλά ούτε και τον μισόκαλο διάβολο, διότι η δουλειά του αυτή είναι: να δημιουργή σκάνδαλα και να σκορπάη κακότητα, ενώ ο άνθρωπος ως εικόνα Θεού πρέπει να σκορπάη ειρήνη και καλωσύνη.

από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Λόγοι, τόμος Δ, Οικογενειακή Ζωή, σ.163-164

πηγή

Αγίου Νικολάου Αχρίδος για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου