Ένας άνθρωπος χωρίς νου Χριστού, εύκολα απατάται, μένοντας σε αυτόν τον εικονικό κόσμο, ως μοναδικό αληθινό. Επαναστατεί για πολλά στραβά, ακόμη και δευτερεύοντα, αλλά για το μεγάλο αυτό ζήτημα ζωής και θανάτου ελευθερίας και σκλαβιάς μοιάζει μουδιασμένος αν όχι αδιάφορος… σχεδόν υπνωτισμένος…
Νους Χριστού, νους αληθείας, νους αφάνταστος αποκτάται χάριτι και με εμπειρία, εποπτευόμενη και καθοδηγούμενη από ορθοδόξους πνευματικούς, με το σταγονόμετρο, βήμα – βήμα (από την οδό Σαββάτου στην Οδό Κυρίου…). Πορεία από την νοητή αίγυπτο και γη, μέχρι την ουράνια βασιλεία. Ένας πλούτος και θησαυρός που ιχνηλατείται μέσα στην καθημερινότητα… συνθέτοντας την έννοια του φωτισμού… ΦΩΣ. Από το εξωτερικό ίχνος έως της εσωτερικής πληρότητος.
Στα πλαίσια ελευθερίας, όποιος θέλει, ξεκινά την αναφορά του ορίζοντας Αυτόν ως κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, του κόσμου του, ψηλαφώντας τις αναλογίες του ανθρώπου (καθένα μας) με Τον Άνθρωπο.
Έτσι, συμπυκνώνοντας Ο Κύριος τα πρώτα (από γενέσεως) και τα έσχατα (έως συντελείας) επί μιας οριζοντίου γραμμής σαν χρόνος (αφού αφήνουμε πίσω μας την γέννηση και προχωράμε μπροστά προς το βιολογικό πέρας), τα άνω σαν ουσία και λόγους, και τα κάτω σαν είδωλα αυτών, (αφού άνω θεωρούνται η βασιλεία και κάτω η απώλεια) καθέτως σαν χώρος, στο σύνολο του σταυροειδούς
χωροχρόνου, καλούμαστε αναλογικά να διάγουμε και τον δικό μας σταυρικό χωροχρόνο, και φτάσουμε αίσια στα ίδια αποτελέσματα, την μετά την κυοφορια Του ως έμβρυο εντός ημών, αμήν θεία υποδοχή) γέννηση, την ανάσταση, κάθισμα εκ δεξιών Του Πατρός (ανάληψη) και κοινωνία του Αγίου Πνεύματος (πεντηκοστή), δια Χριστού και εν Χριστώ. Όλες τις κατ’έτος εορτές ελικοειδώς προς τα άνω, αφού… Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος αμήν κάθε έτος, εκτυπώτερον και πληρέστερα. (1/9)… αρχή ινδίκτου και αρχή θεραπείας…Κάνει πρώτος Ο Κύριος την δική Του (σταυρική) τομή … η ‘’τομή’’ του Χριστού στον κόσμο… για να Τον ακολουθήσει όποιος θέλει … η επί του πρακτέου ‘’τομή’’ (και είσοδος) Του Κυρίου στην έκπτωτη φύση για να την (ξ)αναστήσει εν παραδείσω…
Με το έν βάπτισμα (ορθόδοξο) τυπώνεται η σφραγίς δωρεάς, που όμως, λόγω υφισταμένης παιδείας, αδιαφορίας*, αγνοίας και παθών, αυτός ο σταυρός θάπτεται κάτω από πολλά μπάζα και ρύπη, όπως ‘’θάφτηκε’’ ο Τίμιος Σταυρός και που για την εύρεση και ύψωσή Του, απαιτούνται προϋποθέσεις…
[* με αφορμή τα ΤΡΙΑ “A” του ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ του Τσαλίκη ΑΜΑΡΤΙΑ- ΑΠΙΣΤΙΑ- ΑΣΕΒΕΙΑ… (εξηγώντας ότι) αυτά τα ΤΡΙΑ (Α) είναι η πυρηνική γόμωση της πλανητικής καταστροφής και εμείς εμμένουμε σε αυτά και τα λιπαίνουμε με την πονηριά, την αδιαφορία και την καλοπέραση (ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ και ΑΝΕΣΗ) ώστε να συναριθμηθούν στο σύνολο 5Α, που μας καθελκύουν, ομόπνοο άρθρο: Ἄσπιλε, ἀμόλυντε, ἄφθορε, ἄχραντε, ἁγνὴ Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα (τα πέντε άλφα και η πεντάλφα….) που είναι και η μόνη λύση και ανέλκυση, δια Της ολκάδος των θελόντων σωθήναι…].
Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου με ομόπνοο του… η έννοια της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού (6/3).
Ανεύρεση και ύψωση της σφραγίδος δωρεάς vs της σφραγίδος που θάθελε να τυπώσει στα ίδια σημεία, ο αντίδικος. Μέτωπο και χέρι… πριν όμως αυτό γίνει στα έσχατα, ο καλός Θεός μας παρέδωσε το μυστήριο για βοήθεια… ο σταυρός του ευχελαίου, ο έρωτας, το πνεύμα του αντιχρίστου και το σφράγισμά του …
Πῶς ὁ ἄνθρωπος καταντάει ὑπηρέτης τοῦ Ἀντίχριστου- Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ
Εκτιμώντας, ότι προηγείται η ψυχική συγκατάθεση μαζί με την δομή σκέψης και την καθαρότητα καρδίας ή μη, που θα εμφανίσει εκτυπωμένα την σφραγίδα και στο σώμα. Την μία ή την άλλη…
Ξεκινάμε όλοι, παράλληλα με το … Αυγούστου μοναρχίσαντος γίνεται η απογραφή και πολιτογραφείται μαζί μας και Ο Κύριος, κάτι σαν δούλος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας...
Ο τότε αυτοκράτορας, ο πριν αυτόν φαραώ που είχε αιχμάλωτους τους ισραηλίτες (νους ορώμενος τω Θεώ) και ο νυν κοσμοκράτορας, ψηφιακά και αναλογικά, ως κακέκτυπο του Ο Ην, Ο Ων και Ο Ερχόμενος, σαν παρελθόν, παρόν και μέλλον, πάντα ήθελε να μην του ξεφύγει κανείς.
Αυτές οι ''σφραγίδες'' Θεού και αντιδίκου, στο βάθος καρδίας, εκτυπώνονται και στοχεύουν στην θεωρία (μέτωπο) και χέρι (πράξη) και ''φορτώνουν’’ τον σταυρό (ως δούλοι Θεού) ή τον 6 (ως δούλοι του αντιδίκου), ανάλογα της βιωτής και της χάριτος ή της απουσίας αυτής... σκοπός μας, μετά την ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς μας μέσα στον κόσμο, να γραφούμε και πολιτογραφηθούμε στο ''βιβλίο της Ζωής''.
Προστάδια χαράγματος και σκλαβιάς στην εικονική πραγματικότητα (και νοητή αίγυπτο) είναι όλα αυτά τα τσιπάκια έξωθεν του σώματός μας, με κορωνίδα τον προσωπικό αριθμό, που επιθυμούν οι άρχοντες του κόσμου τούτου μετά βίας. Μετέπειτα υποδεέστερο (και για άλλους ταυτόσημο) είναι το διαβατήριο με τα βιομετρικά του στοιχεία και κάθετι σχετικό που περιορίζουν το πρόσωπο στον εικονικό κόσμο χωρίς ίχνος διεξόδου. Όλα προστάδια του τελικού εμφυτεύματος.
Πόσο μπορεί όμως κάποιος να αποφύγει τις πίσω από αυτά ενέργειες;
Κάποιοι σκέφτονται σαν έμπρακτη μετάνοια να τα κάψουν. Αλλά δεν είναι η φυσική φωτιά του διαβατηρίου, (όπως θα έβαζε ο ηρακλής στην λερναία ύδρα) αλλά η πνευματική φωτιά που πρέπει να προστεθεί στην εικόνα μας (την δεσμευμένη στο σύστημα) με σκοπό να την αγιάσει... να απελευθερωθεί, με όση λιγότερη φθορά και κόστος…
Να ‘’φλεχθεί’’ όχι μόνο το ένα άκρο του νεύρου αλλά και η απόληξίς του, στην α-νόητη (χωρίς Νου Χριστού) κεφαλή*. Από εκεί να διαγραφούμε… Να διαγραφούμε και ελευθερωθούμε, όχι από την προβολή τους στην γη, το ‘’σύστημα’’ αλλά από αυτόν που υποκινεί το σύστημα. Τον άιδη (άδη με υπογεγραμμένη, που σηματοδοτεί το στερητικό α και ιδή, όπου από τον απόλυτο σκοτισμό δεν μπορεί κάποιος να δει…), από τα τρίσβαθα της ψυχικής (και σωματικής) μας αιχμαλωσίας. (και ...όπως πρώτα αγιάζει η ψυχή και μεταφέρεται η χάρι και στο σώμα, πρώτα απόλλυται η ψυχή και μετά ''μαρκάρεται'' και το σώμα.... Αμήν μη γένοιτο).
[* είναι το γνωστό φαινόμενο του φάσματος, που παρατηρείται σε ανθρώπους, που ενώ έχουν χάσει ένα μέλος, παραπονιούνται ότι αυτό κρυώνει ζεσταίνεται, πονάει... κι αυτό, γιατί ενώ έχουν κοπεί τα άκρα νεύρα, δεν έχει αφαιρεθεί η απόληξη στην κεφαλή, με αυτό το αποτέλεσμα..., φαινόμενο που επιβάλλει την ολοκληρωτική κατάργηση του ''συνδετικού'' νεύρου απ'άκρο σε άκρο. Ολοκληρωτική κατάργηση ''σύνδεσης'' με τον εικονικό κόσμο των ειδώλων. Ολοκληρωτική αποστασιοποίηση από το αυτοείδωλο του εγώ μας, χάριτι δια της θεόσδοτης ταπεινότητος... για το φαινόμενο του ''φάσματος'' και πολιτικοθεολογική, τρεχούσης φύσεως, αναφορά].
Κι αυτό επιτυγχάνεται με την πρόσθεση του πυρός της θεότητος, που ζητάμε να μας ανακαινίζει, σε σχέση με το πυρ του αντιδίκου που κατακαίει. Το πυρ της μετανοίας το πυρ της εξομολογήσεως το πυρ της προσευχής (και ευχής) το πυρ της θείας κοινωνίας… με παραμέτρους που αναλύθηκαν στο… το πυρ της κοινωνίας και επικοινωνίας με Τον Θεό.
Είναι η ποθούμενη ανάσταση που σαν αστραπή της θεότητος νεκρώνει τον άδη και όχι μακράν ημών, αλλά αρχής γενομένης από το μεσολόβιον τα δύο ημισφαίρια και το ανδρόγυνο.... (έρωτας και αγάπη) που η κεφαλή μας φιλοξενεί με ελεύθερη επιλογή, μία από τις δύο κάθετες αστραπές (ή Ι κεντρομόλο ή Ι φυγόκεντρο) και την εκδηλώνει στην ζωή του και στον κόσμο οριζόντια (ϟ κόππα)... όχι απλά καθημερινά, όχι κάθε δευτερόλεπτο, αλλά ασταμάτητα, διαρκώς, ενόσω ζούμε (σύμφωνα με την αναδιπλωτική αρχή)… αμήν αυτή η όψη του σταυρού να ‘’τυπωθεί’’ στο μέτωπο. Η δόξα των αγγέλων για να συνδοξαστούμε, παρά η άλλη όψη, το τραύμα των δαιμόνων, γιατί θα συντραυματιστούμε λόγω ανοήτων επιλογών (φιλοξενίας στον νου και στην ζωή μας το ι’ τάγμα δαιμόνων που συμπαρασύρει σαν αστραπή την ζωή μας στην απώλεια)…. αμήν να βιώσουμε την ανάσταση με προϋπόθεση, να βάλουμε αρχή, στο ανάστα εν τάχει…
Κι είναι αγώνας ζωής, όπως οι άγιοι πατέρες όρισαν, μέσα και μέσω της εκκλησίας κι όχι αυθαίρετα και κατά τον λογισμό μας…. Ο καλός Θεός να δίνει διάκριση σε μας και τους πνευματικούς μας, μην πλανηθούν ακόμη και οι εκλεκτοί λαμβάνοντας όλα αυτά τα προέσχατα και έσχατα σημεία με πονηρή αποδοχή του τσιπ στο χέρι και το κούτελο… και με την πρόφαση έλα μωρέ… (δεν συζητάμε αυτήν την διχογνωμία και πονηράδα ‘’πνευματικών’’, που λένε και το έχει σημειώσει ο αγ.Παΐσιος, έλα μωρέ εγώ θα κάνω το εμβόλιο, θα πάρω την ταυτότητα που ‘’πρέπει’’ να υπακούμε* στην πολιτεία… αλλά θα κάνω τον σταυρό επάνω τους, που είναι πιο δυνατός και δεν θα έχω κανένα πρόβλημα…) … Κύριε ελέησον!!!
[* υπακοή σε ποιους; πείθεσθε σε ποιούς; μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία (ψαλμ.ρμε’)…]
Αμήν να μας δίνει δύναμη και φώτιση να προχωράμε με σφραγίδα Χριστού μέτωπο (θεωρία σταυρική, ορθόδοξη πίστη) και δεξί χέρι (σταυρός στην πράξη, ορθοπραξία) και αντιμετώπιση των καταστάσεων κατά το θείο θέλημα. Αμήν γένοιτο!!
Κι εδώ επιβάλλεται η αναφορά παραμέτρων που κάνουν την ουσιώδη διαφορά της πραγματικότητος σε σχέση με την εικόνα αυτής, σαν αποφυγή της αιχμαλωσίας της.
Στην προσευχή… 21 Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. (Ματθ.ζ’)… και σαν αποκάλυψη (κβ’) … 14 Μακάριοι οἱ ποιοῦντες τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἵνα ἔσται ἡ ἐξουσία αὐτῶν ἐπὶ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, καὶ τοῖς πυλῶσιν εἰσέλθωσιν εἰς τὴν πόλιν. (1)
Στην εγκράτεια και αρετές… δεν σώζονται κι οι δέκα παρθένες αλλά μόνο οι φρόνιμες (με έλαιον και έλεος)…
Στην εξομολόγηση … και όσοι δεν αργολογούμε με την έννοια της μη διόρθωσης…
Στην θεία κοινωνία … γιατί αναξίως μεταλαμβάνοντες πολλοί ασθενούν και τινές πεθαίνουν… 27 ὥστε ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου. 28 δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω· 29 ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου. 30 διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί. (Α’Κορ.ια’).
Φωτιά η μία φωτιά και η άλλη, αλλά η φλόγωση με την μία ανακαινίζει η δε άλλη κατακαίει ψυχή και σώμα… παρότι συναισθηματικά ή διανοητικά ‘’μοιάζουν’’ ανάλογα τα αποτελέσματα. Αλλά αλοίμονο η επανάπαυση στις αρμονικές συχνότητες, στον αντικατοπτρισμό της όασης (666) παρά στην κύρια και πηγή κάθε αγαθού (999).
Με αυτά τα δεδομένα, είναι λογικό και αναμενόμενο ο φόβος ένεκα της αδιακρισίας μας. Η μεγιστοποίηση του φόβου και τρόμου… ως τάχα παντοδύναμου, που ως λέων ωρυόμενος ζητεί ποίον πρώτον καταπίει, συμφέρει τον άλλον. Ας κινηθούμε προς τα εκεί (Αναστημένο Σώμα Χριστού) που τον έχει καταργήσει τον έχει μαρμαρώσει (οπισθόφυλλο μύησης και ορθοδοξίας).
Αλλά!! η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον (Α’Ιωαν.δ’18) … όχι η αγαπολογία ούτε η συγκριτιστική αληθοφάνεια (της παναίρεσης του οικουμενισμού το έτερο εργαλείο μαζί με την ψηφιακή φυλακή, της παγκοσμιοποίησης)…. ενθυμούμενοι, ότι ο αλιτήριος όταν θέλει να πλανήσει, από αγάπης άρχεται.
Παρά τις θεωρητικές γνώσεις (και γνώμη που κατατέθηκε στο παρόν) ο καθένας βαδίζει πάνω σε μια πορεία που του υπαγορεύει η καρδία του και θα κριθεί από Τον μόνο καρδιογνώστη που (εξ)ετάζει νεφρούς και καρδίας… ὁ καιρὸς γὰρ ἐγγύς ἐστιν. 11 ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ρυπαρὸς ρυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι. 12 ᾿Ιδοὺ ἔρχομαι ταχύ, καὶ ὁ μισθός μου μετ᾿ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον ἔσται αὐτοῦ. 13 ἐγὼ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος, ἀρχὴ καὶ τέλος. (Αποκ.κβ’). Αμήν αυτή η πρόοδος προς το κακό να μας εγείρει σε μετάνοια προς επιστροφή, ακρόαση και τήρηση εντολών που αποδεικνύει την προς τον Θεόν και συνάνθρωπο (+) αγάπη… 21 ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν (Ιωαν.ιδ’) από τότε και από εκεί η ενσωμάτωση και κοινωνία με το θείο πυρ και ταυτόχρονα η λύση του προβλήματος της στείρας εικόνας, της χωρίς καθ’ωμοίωσιν….
Άλλο πράμα η θερμότητα κι άλλο η φωτιά. Θερμαίνονται ακόμη και αυτοί που είναι απέναντι στον ήλιο, αλλά μόνο η ενσωμάτωση Του Ηλίου εν ημίν (που μετέχεται ΜΟΝΟ μεταξύ των 12 αποστόλων στην ορθόδοξη εκκλησία, σε σχέση με την εκτός Αυτής θεωρία Χριστού ετεροδόξων χωρίς έγκυρα μυστήρια, αφού εκτός Αυτής, ισχύει το μη μου άπτω…) με την σύγχρονη ενσωμάτωσή μας Σε Αυτόν, είναι η λύση του προβλήματος του σφραγίσματος που επιχειρεί ο αντίδικος.
Πανδύσκολα, αλλά όχι ακατόρθωτα με χάρι κατά το φιλάνθρωπο έλεός Του κι όχι της ‘’αξιωσύνης’’ μας αφού χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν!! Αμήν παράσχου Κύριε!! ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον … και σώσον!!!
---
(1) όπως η παλαιοδιαθηκική εδέμ είχε όρια τους τέσσαρις ποταμούς τίγρη ευφράτη … ως διάκριση, εγκράτεια… έτσι και στην καινή, για την μετάβαση από τον παράδεισο στην εν ημίν βασιλεία, η πόλις έχει όρια που καλούμαστε να βιώσουμε. Ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και δωδεκάτειχος πόλις, έχει 4, σταυροειδώς όρια, που επισκεπτόμενα από την Αγία Τριάδα, δομεί αυτήν εν ημίν.
Με κορωνίδα την προσευχή, όπου με την τύπωση του Τιμίου Σταυρού, ορθοδόξως (τρία δάκτυλά Χ 4 σημεία) στην κεφαλή, βάση την νηστεία, δεξιά και αριστερά, την ακρόαση και τήρηση, όπως μακαρίζονται οι άνθρωποι στο ευαγγέλιο του μεγάλου παρακλητικού … μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν. Αμήν δι ευχών και ενεργείας, εισακτέοι, αμήν δι ευχών και ενεργείας σκηνώματα Αγίου Πνεύματος, αρχής γενομένης με την πράξη (Λεία, Μάρθα, απ.Πέτρος…) και μετά στην θεωρία (Ραχήλ, Μαρία, απ.Ιωάννης…) συνδυασμένα στο υπέρλαμπρο δοχείο αρετών Την γλυκυτάτη Θεοτόκο ... Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις. Συνοδοιπορία από την εκτός Πόλι στην εντός….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου