Η ιστορία διδάσκει… μόνο που αυτή, συνήθως γράφεται από τους νικητές, οπότε, για νάχει κάποιος αντικειμενική άποψη, πρέπει να ανατρέξει και σε άλλες πηγές, ειδικά από αυτούς που ήταν παρόντες στα ιστορικά συμβάντα ή έχουν αντικειμενικότερη (και ισορροπημένη) άποψη. Κι αφού οι απόψεις διΐστανται, επιβάλλεται να ανεβούμε λίγο πιο πάνω, για νάχουμε έποψη.
Η μετάφραση ακόμη και παράφραση της ιστορικής αλήθειας έχει αφορμή τους σκοπούς του καθενός, για να δικαιολογήσει την στάση ζωής του, προσπαθώντας να είναι ή να δείξει ισχυρός. Μεταξύ όμως του είναι και του φαίνεσθαι χάσμα μέγα.
Έτσι, μεταξύ των ανθρώπων που γράφουν ιστορία παρεμβαίνει στον χρόνο γράφοντας την δική Του ‘’ιστορία’’ και Ο Άνθρωπος. Όχι απλά ως επόπτης πανταχού παρών, και από παθητική μακράν απόσταση, αλλά ως τα πάντα πληρών, ενεργών (1).
Κι οι άνθρωποι, χωρισμένοι σε δύο άκρα, γράφουν την ιστορία των καθοδηγητών τους… ή Του όντως Ισχυρού και Νικητού που πάν γόνυ (επουράνιο, επίγειο και καταχθόνιο) θα κάμψει ή του απανθρώπου που μοιάζει με ισχυρός υποκινώντας μίσος, έχθρα μεταξύ ανθρώπων, κατακτήσεις επιγείων αγαθών που είναι και η αιτία πολέμων ως ειδωλολατρεία και πλεονεξία, οι μεν με φωτεινό πρόσωπο προσανατολισμένο στον ήλιο και ουρανό, οι δε με σκοτεινό πρόσωπο, προσανατολισμένοι στην γη....
Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι αν κάποιος Τον δεχτεί, Ο Ίδιος και οι άγιοί Του
γίνονται ‘’συμπολεμιστές’’ μας, όπως είδαμε εμφανώς Την Παναγία, αγ.Δημήτριο, αγ.Μηνά, πολλούς αγίους το 1940, το 1821, στην Π και ΚΔ. Έτσι, ‘’μοιραίως’’ ο κάθε άνθρωπος γίνεται συγγραφέας μέρους αυτής με δύο πρόσημα, ανάλογα της θελήσεώς του. Ισχυρός δια Θεού ή ‘’ισχυρός’’ επί γης, χωρίς Αυτόν.
Προφήτες όπως ο Ησαΐας, Ιερεμίας κ.α. μας γνωρίζουν πως τα σύνορα αλλάζουν και ο λαός του Θεού βιώνει την συρρίκνωση των ορίων του, όσο απέχει από την ορθόδοξη παράδοσή του.
Παρότι όταν λέμε η Πόλις εάλω αναφερόμαστε για την Κωνσταντινούπολη, ο ορισμός επεκτείνεται σε κάθε πόλη, από μακροκόσμου (ΑΔΑΜ) και ανθρωπότητος, έως του μικροκόσμου, με την έννοια να αφορά ιδίως τον εαυτό. Γιαυτό κρίθηκε απαραίτητη η αναγωγή.
Η πόλις (ιερουσαλήμ, που είναι ίχνος της ψυχής και αγίας άνω πόλεως) εάλω αφού Ο Κύριος άνοιξε τις πόρτες (σε αναλογία στον εαυτό, οι θυρίδες αισθητηρίων)… να μπουν οι εχθροί και αιχμαλωτίσουν τον ισραήλ (νου), λόγω απομάκρυνσής του από την Αλήθεια. [εγώ θα ανοίξω τις πόρτες (γερ.Φιλόθεος Ζερβάκος), με νομοτελειακή έκπτωση, συρρίκνωση και αιχμαλωσία πρώτα πνευματική για να ακολουθήσει και η φυσική. Κατάσταση, που συμβαίνει εθελουσίως… εθελουσία πνευματοκατάληψη.... εθελούσια δαιμονοκατάληψη...].
Εγγράφει Ο Κύριος μέσα στην κοσμική ιστορία την δική Του, υπό μορφήν νουθεσίας για όποιον ενδιαφέρεται να την ‘’δει’’. Αλώθηκαν εξωτερικές πόλεις για να δείξουν πόσο σπουδαία είναι η εσωτερική και αποφευχθεί η επανάληψη…. ώστε, μέσα στην νομοτελειακή ημερομηνία γεννήσεως και αναπόφευκτου βιολογικού θανάτου, να μην ακολουθήσει απαραίτητα και ο θάνατος της ψυχής (κατά αγ.Γρηγόριο Παλαμά).
Αυτά τα δύο ‘’βιολογικά’’ άκρα, που αφορούν τον καθένα μας και όλην την ανθρωπότητα, πρέπει να τα δούμε στην θεοφύλακτη Πόλι, σαν μια θεία πινεληά στην ιστορία… με το γενέθλιό της (11 Μαϊ) και 29 Μαϊ τον ‘’θάνατό’’ της… από την 11η Μαϊ έως την 29 Μαΐου 1453, ημέρα Τρίτη…
Μια Πόλις, που παρά την εξωτερική άλωση περιμένει πρωτίστως την εσωτερική απελευθέρωση για να ακολουθήσει και εξωτερικά ως επιβεβαίωση η επιστροφή Της, όπως προφητεύτηκε… πως λειτουργούν επί του πρακτέου οι αγ.Κωνσταντίνος και Ελένη, η σχέση τους με την βασιλίδα των πόλεων και την εν ημίν βασιλεία
Για να παραμείνει θεοφύλακτη η έσω Πόλις στους αιώνες, πρέπει να μην ρίχνουμε την εικόνα Της στις λάσπες (ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ 26 Μαΐου 1453...), ώστε αν χάριτι κατορθωθεί εντός, θα ακολουθήσει και το εκτός... μήπως και ''πάρουμε'' την έξω Πόλι ιστορικά προφητευμένο, αλλά δεν μετέχουμε βιωματικά στο αληθινό βυζάντιο..., λόγω παχυλότητος και αναξιότητος... οπότε μάταιη και η καύχηση… Τὸ ἀληθινὸ Βυζάντιο. Ἡ ἀρχοντικὴ καὶ βασιλικὴ πολιτεία (Φώτης Κόντογλου)
Στο, ορατές και αόρατες δυνάμεις στους πολέμους... και στο υποκεφάλαιό του : Όσιος Νικόλαος «ὁ ἀπὸ στρατιωτῶν» και διήγησις ωφέλιμος (24 Δεκ) γράφει χαρακτηριστικά : … βλέπει πως εστέκετο εις ένα υψηλόν και περίοπτον τόπον. Kοντά του δε, βλέπει πως εκάθητο ένας κριτής, όστις είχε το δεξιόν του ποδάρι βαλμένον επάνω εις το αριστερόν, και έλεγε προς αυτόν. Bλέπεις τα στρατεύματα του ενός μέρους των Pωμαίων, και του άλλου μέρους των Bουλγάρων; O δε Nικόλαος απεκρίνατο. Nαι Kύριε, βλέπω, ότι οι Pωμαίοι συγκόπτουσι και νικώσι τους Bουλγάρους. Tότε ο φαινόμενος λέγει προς τον δίκαιον. Bλέπε εις εμέ. O δε επιστρέψας τους οφθαλμούς του προς αυτόν, είδεν οπού, το μεν δεξιόν του ποδάρι, είχεν επάνω, εις την γην. Tο δε αριστερόν, είχεν επάνω εις το δεξιόν. Έπειτα γυρίσας τους οφθαλμούς του εις τα στρατεύματα, βλέπει, πως οι εχθροί Bούλγαροι κατέκοπτον τους Pωμαίους. … μπορεί να είναι ανθρωπόμορφο σχήμα, (το ένα πόδι πάνω στο άλλο και η εναλλαγή) αλλά διακρίνοντας την έννοια και την ουσία του φαινομένου, αυτό αποδεικνύει την εποπτεία Του Κυρίου και το όχι τυχαίο αποτέλεσμα κάθε πολέμου, με τον έναν (φιλόχριστο) στρατό να ευλογείται όταν πρόκειται περί νίκης τον δε άλλον (αλλόφυλο – αλλόθρησκο), όταν νικά, το επιτρέπει για λόγους παιδαγωγίας του δικού Του λαού…
Είδαμε παρεμβάσεις στους πολέμους…. είδαμε τον αρχάγγελο με το σπαθί του να συγκόπτει εχθρούς στην ΠΔ εν μια νυκτί… 35 Καὶ ἐγένετο ἕως νυκτὸς καὶ ἐξῆλθεν ἄγγελος Κυρίου καὶ ἐπάταξεν ἐν τῇ παρεμβολῇ ᾿Ασσυρίων ἑκατὸν ὀγδοηκονταπέντε χιλιάδας· καὶ ὤρθρισαν τὸ πρωΐ, καὶ ἰδοὺ πάντες σώματα νεκρά... (Δ’Βασ.ιθ’)
Τον ξαναείδαμε σαν προστάτη των Ελλήνων (σαν εχετλαίο) και ρωμηών στα βυζαντινά χρόνια … και στην ΠΔ και στην Καινή τώρα… αρκεί να Του δίνουμε δικαιώματα…
Έτσι, κατά βάθος, όλη η ιστορία εξελίσσεται* ‘’γύρω’’ από δύο ξίφη τα ξίφη του κόσμου και Το Ξίφος της Ορθοδοξίας…. τα μεν κόπτοντα βιαίως και αδίκως την βιολογική ζωή (οριζοντίως), για χάριν πλεονεξίας και κατάκτησης επιγείων αγαθών, το δε κόπτοντας καθέτως την σάρκα (από μέτωπο έως βαλβίδας ομφαλού) για να εξέλθει το πνεύμα… και οδηγηθούν ελικοειδώς (εξού και η υποσημείωση * στο εξελίσσεται) ή προς τα άνω (9) ή προς τα κάτω (6) κατά την κρίση του Θεού. [περί της κλίμακος και των ακραίων πλατύσκαλων…. (φυσική και θεολογική προσέγγιση)].
Στο ''Πως εκδικούνται οι νεκροί'' αγ.Νικολάου βελιμίροβιτς πρέπει να προσέξουμε δυο αξιοσημείωτες προτάσεις... εκείνος που σκοτώνει αθώο άνθρωπο στην πραγματικότητα δεν νικά αλλά παραδίδει τα όπλα μπροστά στον νεκρό και ότι... ο κόσμος των δολοφονημένων είναι πιο δυνατός από τους δολοφόνους τους και εκδικείται φοβερά... [φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος (εβρ.ι'31) ...Θεό Ζώντα προστάτη αθώων και αδικημένων]. Περί δε των ‘’ξιφών’’ και της ιστορίας που ‘’γράφουν’’, αμήν ξένοι του κόσμου ξένοι του ξίφους του εχθρού…. (επουρανίου και επιγείου συνεργάτου του).
Κι η λύση προσωπική και συλλογική έγκειται στο να ανοίξει λίγο το παραθυράκι της συνείδησης, που κλείστηκε ερμητικά σαν παντζούρι απαγορεύοντας να μπει το άλλο Φως και διαλύσει τα σκοτάδια. Μόνο έτσι μπορεί να γνωρίσει βιωματικά πως λειτουργεί ο κόσμος με Θεό … αυτός είναι ο κόσμος... και πως θα διαπλεύσουμε εύστοχα την … Ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου - ὅσιος Νήφων Κωνσταντιανής… διακρίνοντας το πάντα δυναμικά προσαρμοζόμενο θείο σχέδιο (που θέλει τους πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας – και ιστορικής – ελθείν), μετά από κάθε ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου…
Αλώνονται οι πόλεις, αλώνονται οι συνοικίες τους, αλώνονται οι εαυτοί, αλώνονται τα μέλη μας. Για να επιτραπεί όμως αυτή η άλωσις, πάντα προηγείται η απομάκρυνση του Φωτός που μέχρι τότε υπείχε την θέση της σκέπης και προστασίας.
‘’Φεύγει’’ το Φως, και εγκαθιστά την ‘’κατάληψη’’ το σκότος. Απομακρύνεται (επειδή απομακρυνθήκαμε εμείς πρώτοι από αυτήν) η ανοδική σπείρα (9) γενόμενος ο προηγούμενος ‘’τόπος’’ έρμαιο της άλλης, καθοδικής σπείρας (6) (υποσ.2).
Τμηματικά, σαν συνοικίες μπορούν να νοηθούν τα μέλη της πόλης μας… αλώνεται η κεφαλή (και ακρόπολίς μας, στον τύπο της αθήνας) με ανόμους κα αμαρτωλούς λογισμούς, σκιάζεται με θολούρα ο οφθαλμός με τα πάθη ως νέφη και μνησικακία... αλώνεται το χέρι μας όταν ενεργεί άτοπα, αλώνεται η γλώσσα με την ύβρι κατά του Θεού, την κακολογία και κατάκριση, αλώνεται η πρωτεύουσα καρδιά (στον τύπο της Πόλεως) με χοϊκές επιθυμίες και σαρκολατρεία… με την ιστορία να διδάσκει διαχρονικά ότι η επιστροφή από την αιχμαλωσία είναι η μόνη λύση και ΜΟΝΟ με την χάρι Του Θεού και της Παναγίας… Και τότε δεν οδηγείται πλέον αιχμάλωτος των Ασσυρίων μακριά από την Ιερουσαλήμ, αλλά επιστρέφει αξιέπαινα από τη Βαβυλώνα στη Σιών, ώστε να λέει κι αυτός μαζί με τον Προφήτη: «Σου πρέπει ύμνος, Θεέ μου, στη Σιών, και θα σου αποδώσομε το τάξιμό μας στην Ιερουσαλήμ» (Ψαλμ. 64, 2) και: «Όταν ο Κύριος επιστρέψει τους αιχμαλώτους στη Σιών, θα αναγαλλιάσει ο Ιακώβ και θα ευφρανθεί ο Ισραήλ» (Ψαλμ. 125, 1 και 25, 2)… από το Περί ησυχίας και περί των δύο τρόπων της προσευχής. Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης
Παρακαλούμε Την καλή μας Παναγία για αυτήν την απελευθέρωση … ἡ τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ φιλεύσπλαγχνος Μήτηρ, ἐλέησόν με, καὶ δὸς κατάνυξιν καὶ συντριβὴν ἐν τῇ καρδίᾳ μου καὶ ταπείνωσιν ἐν τοῖς διανοήμασί μου, καὶ ἀνάκλησιν ἐν ταῖς αἰχμαλωσίαις τῶν λογισμῶν μου.
Και… όπως από την προσωπική μας σχέση με τον Σταυρό, παράμετροι και επιπτώσεις στα συλλογικά... συμπερασματικά, από την σχέση μας με Την Θεοτόκο ‘’συμβαίνουν’’ ανάλογα οι αιχμαλωσίες και οι ποθούμενες απελευθερώσεις εσωτερικής και εξωτερικής πόλης… κατά μέρος, μέσω Νέκρωση μελών αμαρτίας
Αναφερόμενο ιστορικά ότι… «Στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν χιλιάδες ευσεβείς αλλά η Πόλις θα περιέλθει στα χέρια των Τούρκων διότι ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ την κατάσταση. Δεν διαμαρτύρονται, δεν αντιδρούν, δεν αγωνίζονται.» [Ιωσήφ Βρυέννιος]… φαίνεται, πως Ο Θεός δείχνοντας ένα χέρι στον ουρανό… μας γνωρίζει ότι στην Πόλι δεν έμειναν ούτε πέντε πιστοί (κατά Θεό), επέτρεψε την άλωση, καλώντας μας να διέλθουμε τον κανόνα μας… όπως συνέβη στον παλαιό ισραήλ επτάκις, στην ρωσσία εβδομήκοντα επτάκις και τώρα σε σειρά η πλούσια ευλογημένη ρωμηοσύνη πολλαπλάσια, να απελευθερωθεί από το ψευτορωμαΐικο, εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς… (σε κανόνα είμαστε – άγιος Παΐσιος).
με σχετικά και συνειρμικά….
Φώτη Κόντογλου – το πάρσιμο της Πόλης
Η αγιασμένη επανάσταση, Φώτη Κόντογλου
Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι
'Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε...''
(1) ένδοξο παρελθόν και ελπιδοφόρο (υπό προϋποθέσεις) μέλλον παρεμβαίνοντας το ’40 με τον ορθόδοξο σταυρό κατά του αγκυλωτού…
με την δική Του γλώσσα, εν σημείοις… Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί… (κοινός τόπος φιλοκαλίας + φιλοσοφίας)
(2) για τον αριθμό του θηρίου – π. Ηλίε Κλεόπα
και
ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ π. ΚΛΕΟΠΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ όπου σημειώνονται εμφανώς τα 6άρια που γκρεμίζονται στην βάραθρο αμήν μην μας συμπαρασύρουν…. σε αντίθεση δε, την φωταγωγία, όπως έζησε ο ιερέας ψαράς που φώτιζε την λέμβο τους και ανήλθε μετά το τέλος σπειροειδώς 999 προς τα άνω. Αμήν να ‘’κρατηθούμε’’ από το φουστάνι Της ολκάδοςς των θελόντων σωθήναι και να Την αναπαύουμε με την ζωή μας. Αμήν δι ευχών…
και σύμφωνα με τις δοθείσες ‘’κλείδες’’ κατανόησης και τρόπου έγγισης, οικείωσης και μετοχής… καθαρότητα και διαφάνεια… Δερμάτινοι χιτώνες και διαφάνεια
Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας
κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου