Γνωρίζοντας ότι τα τρέχοντα γεγονότα
δεν είναι άτακτα όπως θέλουν να μας παρουσιαστούν και τρομοκρατήσουν, ή εμείς πανικοβαλόμενοι ''φανταζόμαστε'' ... αλλά ‘’δεμένα’’ με τον ίδιο τελειολογικό μας σκοπό,
(την νίκη του θανάτου και ανάστασή μας) … με όλους τους φυσικούς (και γραπτούς)
λόγους χωρίς ασυνέχεια υπό Τον παντεπόπτη Λόγο, δυο επιπλέον σκέψεις.
Τῇ ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ,
Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, νικητὰς ἡμᾶς τῶν παραλόγων παθῶν ποίησον, καὶ τὴν σὴν ἐναργῆ
κατὰ θανάτου νίκην, τὴν φαιδράν σου καὶ ζωηφόρον Ἀνάστασιν ἰδεῖν καταξίωσον, καὶ
ἐλέησον ἡμᾶς.
Όλα,
ξεκινούν κατ’άνθρωπο, από την διάθεση εξόδου/ανόδου, από τον θάνατο στην
ζωή vs της εσφαλμένης κοσμικής θεώρησης ότι ζούμε και θα
πεθάνουμε (ή ακόμη πιο απαισιόδοξα και μαύρα, ζούμε για να πεθάνουμε). Από
ίχνος και σκιά προς πραγμάτωση αυτού του πηγαίου πόθου, προηγείται η έξοδος από
την (νοητή) αίγυπτο) οριζοντίως και έπεται η ανύψωση εκ του κόσμου προτυπωθείσα
την μεγαλοβδομάδα, ανά μεγάλη ημέρα, κόμβο και σταθμό πνευματικό.
Η όλη μετακίνηση του ανθρώπου (νου και χου, εις
μονάδα) τελεσιουργείται με τον επί πώλου όνου Οδηγό στην έξοδό μας. Είναι ο
χριστοφόρος νους που εξέρχεται από αίγυπτο παράλογο --> λογικό /έξοδος πάσχα
νομικού και Κυριακή Βαΐων ανέρχεται ως πάσχα ιερόν από το λογικό στο υπέρλογο
δια της Ορθοδοξίας, ως ενσωμάτωση ...
Από
Κυριακή Βαΐων... δεσμεύων πρὸς ἄμπελον τὸν πῶλον αὐτοῦ,
καὶ τῇ ἕλικι τὸν πῶλον τῆς ὄνου αὐτοῦ, πλυνεῖ ἐν οἴνῳ τὴν στολὴν αὐτοῦ, καὶ
ἐν αἵματι σταφυλῆς τὴν περιβολὴν αὐτοῦ, χαροποιοὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἀπὸ οἴνου....
Πώλῳ
καθίσας, ὁ λόγῳ τείνας πόλον,
Βροτοὺς ἐκζητεῖ λῦσαι τῆς ἀλογίας.
Βροτοὺς ἐκζητεῖ λῦσαι τῆς ἀλογίας.
Αμήν ο καλός Θεός να δεσμεύει προς άμπελον τον πώλον αυτού και τη έλικι τον
