χθων και αντιχθών

…με αφορμή το άρθρο Αντιχθών: Ο δίδυμος πλανήτης της Γης που έψαχναν οι αρχαίοι Έλληνες πίσω από τον Ήλιο δυο συμπληρωματικές σκέψεις. 

Στο συνείδηση και επιγνώσεις γίνεται μνεία για την δεξιά και αριστερή επίγνωση που συναντάμε στην κοσμοθεωρία των ινδιάνων…. και με ‘’τυχαία’’ ταυτότητα άρθρου 25 , κάπως ενδεικνύει την ευθεία κατοπτρική σχέση του 2 και 5 που και σε άλλα άρθρα παρουσιάστηκε. Είναι το ευθέως απέναντι της ΠΔ. (Γεν.γ’24) Και μετά, έρχεται το εν σκότει και σκιά θανάτου κατέναντι (Γεν.δ’16) για να θολώσει τον νου ακόμη περισσότερο. 

Με αφορμή τον εορτάζοντα πριν λίγες μέρες απ.Θωμά (μεθερμηνευόμενο δίδυμο) ο εντοπισμός του διδύμου της χθονός δεξιά - αριστερά, (όπως και στην ινδιάνικη κοσμοθεωρία) και επίγνωσή της, δεν αρκεί. Υστερεί στην άνω και κάτω ύπαρξη

η μεγάλη, η μικρή αρκάνα και το αρκαλοχώρι….

Ας ξεκινήσουμε από το αρκαλοχώρι κρήτης…. εκεί που το 2021 έγινε ο πρώτος γάμος παπά και η πρώτη εκκλησιά «εμβ*λιαστικό» κέντρο και καταχώθηκε η Αγία Παρασκευή για να φτιαχτεί το νέο αεροδρόμιο για τους τουρίστες* . 

‘’Σήμερα’’ , είναι ημέρα μνήμης του αποστόλου Θωμά. Σήμερα ξαναδιαβάζεται το ευαγγέλιο περί ψηλαφήσεως Του Λόγου από τον απόστολο που θα ήθελε ψαυστά ‘’σημεία’’ για να πιστέψει. 

Μπορεί η πρόταση να έγινε στον απόστολο Θωμά , αλλά αφορά και όλους εμάς που θα θέλαμε να ψηλαφήσουμε λόγους και αιτίες ώστε να οδηγηθεί όποιος θέλει από την πίστη μετ’αποδείξεων προς την μακαρία πίστη. 

Θωμάς μεθερμηνεύεται δίδυμος κι ήταν πανομοιότυπος με Τον Κύριο. 

Κι όπως ο Λόγος σαρξ εγένετο, έτσι και οι λόγοι σαρκούνται λαμβάνοντας μορφή και σχήμα. Ψηλαφείται Ο Λόγος, ψηλαφούνται και οι λόγοι και αιτίες για να επιστρέψουμε Στο Πρωταίτιο Λόγο δια πίστεως. 

Όλοι μας είμαστε δίδυμοι, με έναν αδελφό τον βιολογικά περιορισμένο και τον άλλον ελεύθερο στην προετοιμασμένη απ’αιώνων θέση που όρισε ο καλός Θεός. 

Μεταξύ των δύο, μια ευθεία δρόμος. Από το ίχνος οδοδείκτη μέχρι την αιτία που

ο φόβος θανάτου σε πιστούς και απίστους ....

"Η ζωή για τον άπιστο, δεν είναι άλλο από τον άνεμο του θανάτου, άνεμο που φυσά και καταρρίπτει την πεθαμένη του στάχτη ..."

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Γιά τόν ἄπιστο ἄνθρωπο ὁ θάνατος εἶναι ὁ μοναδικός Θεός»

Πρόσφατα ρώτησα έναν υγιή ηλικιωμένο, τι θα ήθελε περισσότερο σ’ αυτό τον κόσμο από το Θεό. Βάζοντας το χέρι στο στήθος, μου απάντησε:

-Το θάνατο και μόνο το θάνατο!

-Και πιστεύεις στη ζωή μετά το θάνατο;

-Ακριβώς επειδή το πιστεύω, επιθυμώ όσο πιο σύντομα το θάνατο, είπε ο γέρων.

Οι άπιστοι τρέμουν το θάνατο, επειδή ισχυρίζονται ότι ο θάνατος είναι η πλήρης εξαφάνιση της ζωής. Πολλοί πιστοί πάλι, φοβούνται το θάνατο επειδή νομίζουν ότι δεν έχουν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις τους στον κόσμο αυτό, δεν έβαλαν τα παιδιά τους σε μια σειρά, ή δεν αποτελείωσαν αυτό που έχουν ξεκινήσει.

Ακόμη και κάποιοι άγιοι άνθρωποι, φοβήθηκαν κατά την ώρα του θανάτου. Όταν οι Άγγελοι κατέβηκαν για να παραλάβουν τον Όσιο Σισώη, εκείνος ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν να τον αφήσουν λίγο ακόμη σ’ αυτή τη ζωή για να

αγ.Διονύσιος αρεοπαγίτης από αγ.Ιγνάτιο Μπριατσανίνωφ

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Παραθέτουμε στη συνέχεια τη μαρτυρία για τη Θεομήτορα ενός συγχρόνου της, του άγιου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, μορφωμένου και ονομαστού Αθηναίου, που μεταστράφηκε στη χριστιανική πίστη από τον Απόστολο Παύλο. Ο άγιος Διονύσιος, τρία χρόνια μετά τη μεταστροφή του, επισκέφτηκε την Υπεραγία Θεοτόκο στα Ιεροσόλυμα, στο σπίτι του Ευαγγελιστού Ιωάννου, όπου εκείνη έμενε μετά την Ανάληψη του Κυρίου. Να τι γράφει σχετικά με την επίσκεψη αυτή σε μιαν επιστολή του προς τον Απόστολο Παύλο:

«Δεν πίστευα —το ομολογώ ενώπιον του Κυρίου, ω θαυμάσιε οδηγέ και ποιμένα μας— ότι εκτός από τον ύψιστο Θεό ήταν δυνατό να υπάρχει οποιοδήποτε πρόσωπο που να είναι γεμάτο από θεία δύναμη και θεία χάρη. Όμως, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φανταστεί αυτό που είδα και κατάλαβα όχι μόνο με τα ψυχικά μου μάτια αλλά και με τα σωματικά Είδα, λοιπόν, με τα μάτια μου τη θεόμορφη και αγιότερη απ’ όλα τα ουράνια πνεύματα Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ήταν ένα δώρο της χάριτος του Θεού, της συγκαταβατικότητας του κορυφαίου αποστόλου (Ιωάννου), καθώς και της απέραντης καλοσύνης, ευσπλαχνίας και ευμένειας της ίδιας της Παρθένου. Ομολογώ ξανά και ξανά μπροστά στον παντοδύναμο Θεό, μπροστά στον πανάγαθο Σωτήρα και μπροστά στην ένδοξη και πάντιμη Μητέρα Του, πως, όταν με

Ο ναός της αγ. Πέτκας στην Σόφια που αντιστάθηκε στο γκρέμισμα.

Ο ναός της αγ. Πέτκας στην Σόφια που αντιστάθηκε στο γκρέμισμα.

+ π. Δανιήλ Γούβαλη

(1940-2009)

Το τρίτο σάλπισμα θα μας έρθη κατ’ αρχήν από τα βόρεια, από την Σόφια, την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Και θα είναι σάλπισμα φοβερό. Και θα διασαλπίση ότι είναι επι­κίνδυνο να ξεσηκώνεται με αυθάδεια το πλάσμα ενάντια στον Πλάστη.

Στο κεντρικώτερο σημείο της Σόφιας, χαμηλά χω­μένη μέσα στο έδαφος υπήρχε μία όμορφη και αρχαία Εκκλησούλα, της Αγίας Πέτκας, δηλαδή της Αγίας Παρα­σκευής. (Στα βουλγαρικά η έκτη ημέρα της εβδομάδος ονομάζεται Πέτακ). Όχι της γνωστής Παρθενομάρτυρος, αλλά μιας συνώνυμης Οσίας, που τιμάται ιδιαίτερα εκεί, και που τα λείψανα της σήμερα βρίσκονται στην Ρουμα­νία.

Με αυτόν τον Ναό συνδέονται εντυπωσιακά και τρο­μερά γεγονότα, που έκαναν «ισχυρούς» της γης να υπο­τάξουν την βούλησί τους σε κάποια άλλη ακαταμάχητη βούλησι και δύναμι.

Γύρω στο 1963 απεφάσισαν οι αρμόδιοι να διαπλατύνουν τον κεντρικό δρόμο. Αυτό εσήμαινε ότι το Χριστια­νικό μνημείο έπρεπε να κατεδαφισθή. Θα

Διήγηση π. Αμβροσίου Λάζαρη και θαύμα αγ.Νεκταρίου

-«Εισαγγελέα, το βλέπεις αυτό; μου λέει, δείχνοντάς μου παράλληλα ένα ιδιόμορφο πέτρωμα, όσο ένα μανταρίνι σε μέγεθος, μέσα σ’ ένα μικρό γυάλινο βαζάκι, πάνω στο κομοδίνο...
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου
και ο Γέροντας συνέχισε...
« Άκου, που λες, εισαγγελέα μου...
Πρίν καιρό πέρασε, από δώ ένας Ελβετός γιατρός, φίλος του Δεσπότη της Λαμίας, του Δαμασκηνού.
Ήρθανε μαζί.
Εγώ εκείνο τον καιρό υπέφερα,
από κάτι πόνους στη μέση και ο Δεσπότης το ήξερε.
Λέει του γιατρού το πρόβλημα και εκείνος, αφού με εξέτασε, είπε ότι πρέπει να χειρουργηθώ άμεσα !
Είναι πρόβλημα νεφρού αυτό και η εγχείρηση, θα φρόντιζε αυτός, να γίνει στη Βιέννη, στο καλλίτερο νοσοκομείο...!
Έκαμα υπακοή στο Δεσπότη και πήγα, που λές, στην Ελβετία...
Μπήκα στο νοσοκομείο, γίνανε οι εξετάσεις και προγραμματίστηκε η εγχείρηση ...
Όλοι συμφωνούσαν με τη διάγνωση κι έλεγαν ότι είναι σοβαρή εγχείριση…!
Μου έλεγαν να μην ανησυχώ και τέτοια...
Εγώ πάλι, μια απορία την είχα, αλλά δεν ανησυχούσα, γιατί είχα ζήσει πολλά θαύματα… ό,τι θέλει ο Θεός...!
Την παραμονή της εγχείρισης, απόγευμα, κατέβηκα στον κήπο του νοσοκομείου να προσευχηθώ και να περπατήσω...

… περί ψυχής και ο ρόλος του οφθαλμού αυτής στην επίγνωση της Αληθείας

…θα μπορούσε ο άνθρωπος να νοηθεί σαν ένας δακτύλιος, που εμπεριέχεται μέσα σε ένα φυσικό (πεπερασμένο) άπειρο και συγχρόνως εσωκλείει ένα εσωτερικό άπειρο. 

Στο εξωτερικό άπειρο κλήθηκε ο ΑΔΑΜ να κυριαρχεί. Έτσι, ο άνθρωπος είναι φύσει κέντρο του σύμπαντος, κέντρο όμως του ανθρώπου είναι ή θα έπρεπε να είναι ο Θεός. 

Προς τα έξω επικοινωνεί και γνωρίζει τον κόσμο μέσα στον οποίο εμπεριέχεται ως κουκίδα, με τις 5 θυρίδες, τα αισθητήριά του. Προς τα έσω επικοινωνεί και γνωρίζει τον κόσμο τον οποίο εμπεριέχει, με την ενοποιημένη μία αίσθηση, που άλλοι την ονοματίζουν 6^η αίσθηση (1), άλλοι διαίσθηση που μπορεί να αποδοθεί η καθεμιά εξωτερική και σε αντίστοιχη εσωτερική, όπως διόραση, διακοή … αλλά η μεταφορά διάσπασης της αίσθησης όπως συμβαίνει έξω και αποκομμένα στα έσω, δεν μας συμφέρει. 

Είναι η ενιαία ψυχή που όσο ενώνεται με Τον πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρούντα Θεό ‘’βρίσκεται’’ κι αυτή εκεί χάριτι, ενώ με την απουσία ένωσης (2) ο άνθρωπος κυνηγά ιδιότητες διασπασμένα, που όμως σε αυτήν την κατάσταση, κυριαρχεί η φαντασία, αληθοφανείς  προβολές, πλάνη.       

ΑΔΑΜ, πλην της έννοιας του πήλινου, είναι και τα αρχικά του προσανατολισμού μας, ως Ανατολή, Δύση, Άρκτος (βορράς) και Μεσημβρία (νότος). 

πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς

Οι «πύλες της κόλασης» δεν θα υπερισχύσουν έναντι της Εκκλησίας, αλλά, όπως φαίνεται από την εκκλησιαστική ιστορία, έχουν υπερισχύσει και μπορούν βεβαίως να υπερισχύσουν έναντι πολλών που θεωρούν τους εαυτούς τους στυλοβάτες της Εκκλησίας. - Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος 

Η Εκκλησία, είναι αλήθεια, δεν μπορεί να απομακρυνθεί εντελώς από τον κόσμο, γιατί οι άνθρωποι οι οποίοι εισέρχονται σ’ αυτήν ζουν ακόμα στη γη, και επομένως το “γήινο” στοιχείο στη σύνθεση και την εξωτερική οργάνωσή της είναι αναπόφευκτο. Ωστόσο, όσο λιγότερο υπάρχει σε αυτήν το “γήινο” στοιχείο, τόσο καλύτερα υπηρετεί τους αιώνιους σκοπούς της. Εν πάση περιπτώσει, αυτό το “γήινο” στοιχείο δεν πρέπει

Ποιος είναι «ψυχοπαθής», κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας

Ο κάθε άνθρωπος είναι ψυχοπαθής κατά την Πατερική έννοια. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος σχιζοφρενής για να είναι ψυχοπαθής. Ο ορισμός της ψυχοπάθειας από Πατερικής απόψεως είναι ότι ψυχοπάθεια υπάρχει στον άνθρωπο εκείνον που δεν λειτουργεί σωστά η νοερά ενέργεια μέσα του. Όταν δηλαδή ο νους του ανθρώπου είναι γεμάτος από λογισμούς, όχι μόνο κακούς λογισμούς, αλλά και καλούς λογισμούς8. 

Όποιος έχει λογισμούς, καλούς ή κακούς μέσα στην καρδιά του, αυτός ο άνθρωπος από Πατερικής απόψεως είναι ψυχοπαθής. Ας είναι οι λογισμοί αυτοί ηθικοί, ακόμη και ηθικώτατοι, ανήθικοι ή οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας όποιος δεν έχει περάσει από κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη και δεν έχει φθάσει σε κατάστασι φωτισμού με την Χάρι του Αγίου Πνεύματος είναι ψυχοπαθής. Όχι όμως με την έννοια της Ψυχιατρικής. Ο ψυχοπαθής για τον ψυχίατρο είναι κάτι άλλο. Είναι εκείνος που πάσχει από ψύχωσι, είναι ο σχιζοφρενής. Για την Ορθοδοξία όμως ένας που δεν

περί σοφίας ελπίδας πίστης και αγάπης με μικρά, ως οδοδείκτες προσέγγισης των κεφαλαίων

Σε προηγούμενα άρθρα, όπως το μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι; αλλά και Φιλοθεΐα και φιλανθρωπία φάνηκε πως όλοι μας είμαστε απόστολοι, όλοι σταυροφόροι, όλοι φιλόθεοι, όλοι φιλάνθρωποι αλλά, όταν πέσουν τα τοιχεία της απόλυτης τιμής |a| θα εμφανιστεί το πρόσημο και η θετικότητα παρουσίας ή αρνητικότητα του ατόμου μέσα στην κοινωνία, πέραν της προσωπικής του κατάστασης που θα αποφασίσει ο Δικαιοκρίτης Θεός. 

Απόστολοι, αλλά ποιανού απόστολοι. Σταυροφόροι, αλλά ποιον σταυρό φέρουμε και καυχώμαστε για αυτόν; αγκυλωτό, ισοσκελή απρόσωπο ή Σταυρό του Χριστού; Φιλόθεοι, αλλά ποιου ‘’θεού’’ φίλοι, όπως και φιλάνθρωποι, αλλά ποιου ανθρώπου; με κεφαλαίο την ενυπόστατη Σοφία και Λόγο ή αυτού που όστις ψηφίσει τον αριθμό του εξάγει τον αντικατοπτρισμό της όασης (είδωλο) και αληθοφανή ποιητή ουρανού και γης ΙΑΠΕΤΟΣ (666) ; 

Η συνηθισμένη βιούμενη κατάσταση είναι σαν τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα, όπου διαρκώς δεχόμαστε στην διάνοια προβολές / σκιές αντικειμένων, που μεταφράζονται αναλόγως της υγείας του νοός σε μια υποκειμενική θεώρηση που καθοδηγεί και την πράξη. Όντας η σκιά και ίχνος, κοινή μεν αφετηρία όλων μας με την έννοια ότι τα ίδια ερεθίσματα υποπίπτουν στην αντίληψή μας, αλλά η κατάληξη και η βαθύτητα, ευστοχία ή αστοχία, εξαρτάται από την εσωτερική του καθενός διεργασία.  

Στο περί σοφίας και φιλοσοφίας (τοιχεία νου και καρδιάς και σ+τοιχεία) έδωσε ο φιλόσοφος νους ένα καλό παράδειγμα αναδεικτικό της διαφοράς της σ+οφίας του κόσμου (γνώσεων) και σ+οφίας του Θεού.    

Σκοπός ήταν και είναι με εφόδιο την καθαρότητα να άρουμε το παραπέτασμα και να οδηγηθούμε στο Φως και συγχρόνως αυτό να αντανακλάται ακώλυτα και χωρίς

έκθεση σε πειρασμούς και το ''σημείο'' εισόδου τους…

με αφορμή την είσοδο της αμάλ, στην ελλάδα και ευρώπη από την ΧΙΟ, δυο σκέψεις… 

…από τον μεγάλο κανόνα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ζωή και ο νους μας είναι υποβρύχιος που πνευματικό σκοπό έχει την έξοδο (εκ των κάτω υδάτων στα άνω και εκ του κάτω πυρός με τους πειρασμούς του δια της πείρας εκ της ορθής αντιμετωπίσεως, στο άλλο ανακαινιστικό πυρ). 

Από τους πρόποδες του όρους Σινά όπου προσκυνούνται τα είδωλα, στην θεοβάδιστη κορυφή, δι ευχών και ενεργείας Της φλεγομένης και μη καιομένης βάτου… από τους πρόποδες του όρους Θαβώρ όπου οι μαθητές αδυνατούν να γιατρέψουν τον σεληνιαζόμενο υιό που πολλάκις το δαιμόνιο τον έρριπτε σε πυρ και ύδωρ για να τον απωλέσει, στην κορυφή της θεοπτίας… και εφ’ημών, από την γαστέρα στην καρδία με τον έναν κύκλο να περικυκλώνει τον άλλον (κύκλος Αληθείας και κύκλος ασεβείας…).

Ως βαρείς στον νου, στην ζωή και στην γνώμη, η αλήθεια διαθλάται, μέσα σε αυτήν, όπως διαθλώνται οι ακτίνες και η όρασις μέσα στο νερό. …Ὡς βαρὺς τῇ γνώμῃ Φαραὼ τῷ πικρῷ γέγονα, Δέσποτα, Ἰαννὴς καὶ Ἰαμβρής, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, καὶ ὑποβρύχιον νοῦν· ἀλλὰ βοήθησόν μοι. 

Η αυτογνωσία και ο αυτοέλεγχος είναι ένα διαρκές τεστ. 

προήλθαμε από το ΕΝΑ και αποκτήσαμε το ΕΙΝΑΙ…. * 

ΕΝΑ

ΕΙΝΑΙ

με απόλυτη ελευθερία ακολούθησης του ενός από τα δύο Ι που είναι εμβασμένα

ΓΝΩΜΗ – ΓΝΩΣΗ και Αλήθεια

Μονοπωλεί στις μέρες μας, σαν θέμα, η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και οι συνέπειες άρνησης ή εφαρμογής.

Ανέκαθεν η εκκλησία του Χριστού ορθόδοξη εκκλησία, είχε να αντιμετωπίσει έναν φαραώ, έναν καίσαρα δυνάστη με τους υπηρέτες και δούλους του. Τώρα, η ‘’εκκλησία’’ σαν άρχουσα τάξη και μερικοί παρασυρμένοι από την αδιάκριτη υπακοή, και μικρότεροι σε βαθμό ιερωσύνης, συμπλέουν * ως ομοϊδεάτες, αγαστά με αυτόν.

Πάντοτε η μερική αλήθεια και αληθοφάνεια με το πρόσχημα της αλήθειας ζητούσε αυθεντικότητα και απολυτότητα της γνώμης της, ως μόνη αλήθεια, με αποτέλεσμα, πολλοί ‘’χριστοί’’ πλάνοι να έχουν εγερθεί στην θέση Του Χριστού. Κι Ο Κύριος θα συνεχίζει να μηνύει όστις θέλει κι οι ψευδείς να επιβάλλουν, όλοι υποχρεούστε για το ‘’καλό’’ σας, είτε θέλετε, είτε δεν θέλετε. 

Η Αλήθεια, συγκαταβαίνει στο επίπεδό μας και παρατίθεται ως μια ακόμη γνώμη, μεταξύ πολλών. Γνωρίζεται όμως από την ελευθερία που παρέχει, και αφού διαβεί δύο εμπόδια. …32 καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. (Ιωαν.η’) 

Το πρώτο εμπόδιο είναι η ισχυρογνωμοσύνη της γνώμης που είτε είναι σύμφωνη

παρακλητικός Παναγίας Φανερωμένης Ροδόπης

 (Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου)

 

      Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής:

 

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ως θησαυρόν της προς ημάς ευνοίας, την σην αγίαν Θεοτόκε Εικόνα, Κομοτηνής η πόλις εθησαύρισεν. όθεν μετά πίστεως, προς αυτήν καταφεύγει, άπασι παρέχουσαν, δωρεάς ουρανίους. ήν προσκυνούσα πόθω σοι βοά. χαίρε Παρθένε ημών η βοήθεια.

  

Δ ό ξ α, και Ν ύ ν. Το αυτό.

Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς.

‘’Κομοτηνή εν σοι χαίρει Κόρη. Γερασίμου’’.

Ω δ ή  α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.

 

Κινδύνων παντοίων απαλλαγήν, ταύτη σου τη πόλει, τη τιμώση σε ευλαβώς, δίδου Παναγία Θεοτόκε, και οικτιρμών θεϊκών τα δωρήματα.

Ουράνιον δώρον ως αληθώς, δέδωκας τη πόλει Θεοτόκε Κομοτηνής, την σην χαριτόβρυτον Εικόνα, χάριν και έλεος πάσι πηγάζουσαν.

Μητρώαν αγάπην ως συμπαθής, επιδεικνυμένη, τοις προστρέχουσιν εκ ψυχής, τη θαυματοβρύτω Σου εικόνι, δεινών Παρθένε την λύσιν κομίζονται.

Προφητικό άρθρο του Γέροντος Θεόκλητου Διονυσιάτου για τους λαθρομετανάστες

Παραθέτουμε ένα προφητικό και αρκετά επίκαιρο άρθρο του αειμνήστου Γέροντος Θεόκλητου Διονυσιάτου που δημοσιεύτηκε στον Ορθόδοξο Τύπο στις 23 Νοεμβρίου 2001 και που αναφέρεται στην εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Το άρθρο του Γέροντος Θεόκλητου είχε τίτλο:

«Μελαγχολικαί ενοράσεις»

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτη μού θύμισαν κάποιες συζητησεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές; Ότι, ταχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Ερημο τού Αθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.

Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των

οικουμενισμός και συγκρίσεις. Ασθένεια και θεραπεία.

Δίκαια ο οικουμενισμός θεωρείται παναίρεση, αλλά η Ορθοδοξία ποτέ  δεν έπαψε, ούτε τώρα, να προσφέρει δωρεάν την θεραπεία. 

Επί του πρακτέου, η Ορθοδοξία ολοκληρώνει, τελειοί τον άνθρωπο αφού τον καθαρίσει με τα ισχύοντα μυστήρια και φωτίσει, κατά το ‘’48 ῎Εσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν.’’  (Ματθ.ε’) 

Τελειότητα είναι να ενοικεί η θεολογία και θεογνωσία και ΦΩΣ (8) εγώ ειμί (888) μέσα στην ύλη, ωσάν σε οίκο, ωσάν σε όχημα, μέσα στην φύση (4). 

Κι η διαφάνεια κατορθώνεται με το απόπλυνον τω αίματί Σου τω αγίω…. και κάθαρση από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος. 

Ο οικουμενισμός και κατά κόσμον παγκοσμιοποίηση με πρότυπα του άλλου μισόκαλου ‘’ανθρώπου’’ δεν διαθέτει αυτά τα εφόδια και με την διαρκή πρόσθεση σαρκικού φρονήματος, θολώνει και αντιστρατεύεται της τελειότητος. 

Αναφέρεται, πως εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Αυτό σημαίνει ότι το φερόμενο ως καλό (από τον ελλειπή και μισό που ενεργεί με μίσος) εχθρεύεται το τέλειο. 

Θα του μιλήσει για αγάπη (2) αλλά θα του κρύψει την Αλήθεια. Θα του μιλήσει για ειρήνη αλλά θα του κρύψει την ελευθερία. Προσπαθεί να εγκαταστήσει την ‘’ειρήνη’’ του αμαλήκ αλλά χωρίς τον Α+Ω υποστηρικτή χειρών του Μωσέως (ως Ααρών και Ωρ) …εν χειρί κρυφαία…. Ο Κύριος (εγώ ειμί Α και Ω …). 

Λένε, πως όταν αλιτήριος θέλει να πλανήσει, από αγάπης άρχεται… Συνεννοήθηκαν εκεί στο ΠΣΕ ότι αυτό που τους ‘’ενώνει’’ είναι η αγάπη και αφού

προσευχή… και η σχέση της με την ‘’γη’’

Γράφει ο Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας † …

Η προσευχή είναι σαν να χτυπάς ένα πηγάδι. Και εφόσον νομίζεις ότι θα βρεις νερό στα 5 μέτρα, έχεις βαρέσει 10 μέτρα και δεν βρήκες τίποτα. Σκεπτόμενος ότι έκανες έξοδα για 10 μέτρα, λες ας βαρέσω άλλα 2 μέτρα, άλλα 2 μέτρα, άλλα 2 μέτρα.... 

Έτσι σκέφτηκαν και στην πατρίδα μου, στο Αίγιο, και τελικά βρήκαν πηγάδι στα 224 μέτρα! 

Αν οι άνθρωποι έλεγαν «φτάσαμε στα 223 μέτρα, ας το αφήσουμε, δεν υπάρχει τίποτα εδώ», τί θα γινόταν; Θα χάνανε για 1 μέτρο το νερό, τον κόπο και τα χρήματα που ξοδέψανε για τα 223 αυτά μέτρα.

Αυτή είναι η προσευχή! 

Δεν ξέρεις πότε θα πάρεις την απάντηση από τον Θεό. Ξέρεις όμως, ότι Αυτός μπορεί να σου δώσει την απάντηση. Ο Θεός, με αυτόν τον τρόπο, δοκιμάζει την πίστη και την υπομονή μας και ταυτόχρονα μας κρατάει κοντά Του. Ξέρει ο Χριστός πότε θα μας ανοίξει την πόρτα. 

Πολλοί κάνουνε προσευχή, βλέποντας όμως ότι δεν λαμβάνουν απάντηση, τα παρατάνε…. 

Αναφέρει ο Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov στο: Ο προσευχόμενος νους ζητά ένωση με την καρδιά : …Κλείστηκαν οι θύρες των αισθημάτων: Η γλώσσα σωπαίνει, τα

το εν ημίν Θαβώρ

Λένε οι άγιοι, πως παρότι τα θεία γεγονότα συνέβησαν άπαξ, αυτά παρατείνονται στους αιώνες και για την δική μας μετοχή, κατά τάξη και ετοιμότητα. Όσο δυνάμεθα, όσο χωρούμε.   

Ο Κύριος, δεν έκανε κάτι διαφορετικό απότι ήταν πάντα. ΦΩΣ. Στην θεία Μεταμόρφωση, μεταφέρει το θαύμα στον άνθρωπο και  διανοίγει οφθαλμούς και καρδία να δουν κατά την χωρητικότητα οι πρόκριτοι μαθητές την δόξα Θεού. 

‘’Μεταμορφώνεται’’ με παραστάτες τους προφ.Ηλία και προφ.Μωυσή. Είναι οι ίδιοι παραστάτες και της δικής μας μεταμόρφωσης σε τέκνα Φωτός. 

Πρόκριτοι μαθητές νοούνται οι τηρούντες τις θείες εντολές (στον πόδα και επόμενοι του απ.Πέτρου) οι τηρούντες αγνότητα σώματος και ψυχής (απ.Ιωάννης ο αγαπημένος μαθητής) και οι έχοντες προαίρεση μαρτυρίου και θυσιών (απ.Ιάκωβος). Μακάρι οι ίδιοι οι μαθητές, στην δόμηση του εν ημίν ναού, να προσθέτουν χάρι εκ της προαιρέσεώς τους… 

Συνέβη σε όρος υψηλόν, συμβαίνει σαν με ομόκεντρους κύκλους και σε άλλους ‘’τόπους’’. Στο όρος Σινά με τις δύο αντίστοιχες κορυφούλες. Στην μία όπου 

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις. Συνοδοιπορία από την εκτός Πόλι στην εντός….

«Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν δεσπότην.»

Στο analogion γράφει…. Μου θυμίζει την εξήγηση που έδιδαν μερικοί άνθρωποι του λαού στην Κωνσταντινούπολη για το εξαποστειλάριον "Χρυσοπλοκώτατε πύργε …" Έλεγαν, δηλαδή, ότι - τάχα - κάποιος ύπόδουλος Έλληνας, που έβλεπε την Κωνσταντινούπολη από μακριά, έφτειαξε αυτόν τον ύμνο για να εκφράσει την κατάπληξή του πώς η Βασιλίδα των πόλεων τώρα ήταν η έδρα του δεσπότου (σουλτάνου) και τον γαλουχούσε! 

(από το ίδιο site διαβάζουμε….) Γράφει ο π. Κωνσταντῖνος Καλλίνικος [που γεννήθηκε στά Ἀλάτσατα (πόλη τῆς Μ. Ἀσίας κοντά στήν Σμύρνη) τῷ 1870 καί ἐκοιμήθη στό Μάντσεστερ τῆς Ἀγγλίας, ὅπου ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος, τῷ 1940] τά ἑξῆς: …«Κατά τινα συμπαθῆ παράδοσιν, τὰ ἐξαποστειλάρια τοῦ μεγ. παρακλητικοῦ κανόνος ἦσαν κατ᾿ ἀρχάς τρία· ἀλλ᾿ εἰς ταῦτα ἀκολούθως προσετέθη ἐπὶ Τουρκοκρατίας καὶ τὸ δ΄ ἐξ ἀφορμῆς τοιᾶςδε. Ἀρχιερεὺς ἐκ τῶν πολλῶν ἐκείνων ἀνωνύμων μαρτύρων, ὧν βρίθουσι τὰ μαρτυρολόγια τῶν νεωτέρων μας χρόνων, συνελήφθη τῇ κελεύσει τοῦ τυρράνου καὶ ἀπήγετο εἰς θάνατον. Φθάσας δὲ εἰς τὴν

Η ποταμοφόρητος Εκκλησία, ο όφις και η έρημος

Η ΕΡΗΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΦΥΓΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ- Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ Ο λαός του Θεού θα κρυφτεί στην έρημο. 

Λοιπόν πού θα πρέπει να καταφύγει ο λαός του Θεού; -και ο λαός του Θεού είναι εκείνοι που δεν θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο.

Στην ερημιά, όπως και ο Προφήτης. Εκεί θα καταφύγει ο λαός του Θεού, στην ερημιά, όπως παλιά και ο Προφήτης! Έτσι λοιπόν ο λαός του Θεού, όπως και οι υιοί των Προφητών στην εποχή του προφήτου Ηλιού -που ήταν πάρα πολλοί και περιστοίχιζαν τότε τον προφήτη Ηλία. σημειώσατέ το αυτό24– όλοι αυτοί, όπως και η Εκκλησία στα έσχατα, καταφεύγουν στην έρημο, κρύβονται. 

Τί λέει η Αποκάλυψη για την έρημο. 

Για να το δούμε αυτό πώς το λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως στο 12ο κεφάλαιο, από τον στίχο 14. 

«Και εδόθησαν τη γυναικί δύο πτέρυγες του αετού του μεγάλου, ίνα πέτηται εις την έρημον εις τον τόπον αυτής.» Δόθηκαν, λέει, στη γυναίκα… Ποιά είναι η 

αρμονικές, λόγοι φύσης και Λόγος

Ο Πυθαγόρας είχε πει κάποτε το εξής ημιπαλαβό απόφθεγμα: "Αυτά που δημιουργεί η φύση, αποτελούν μουσική που στερεοποιήθηκε" 

Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε στο πάνω της μέρος ένα γράφημα με την ακολουθία των αρμονικών νοτών, και στην από κάτω την ακτινογραφία από το καβούκι κάποιου γλοιώδους σαλιγκαριού.

Μοιάζουν πράγματι τα άνω με τα κάτω, από μικρομικρόκοσμο έως  μακροκόσμου, με τις ελίξεις τους, που μας παραθέτει η φυσιογνωσία. Επιπλέον, η ενδιάμεση αρμονία και ‘’μουσική’’ , με τους λόγους της, πάλι σαν  φύση, μας διδάσκει ισότιμα [όπως παρατηρεί ο αγ. Μάξιμος ομολογητής (1)] όπως και ο γραπτός λόγος. Καταστάσεις ‘’καθαρές’’ και εύτακτες μπροστά στην ανθρώπινη επιβολή αταξίας, που θολώνει σαν νέφος την καρδιά και νου, αλλά και διαστρεβλώνει το θείο μήνυμα. 

Εκτυπώνεται η αρμονία του μέλλοντος αιώνος στους αιώνες που διάγουμε, με αρμονικές της. Σκοπός είναι να μην επαναπαυτούμε στην γνώση των αρμονικών αλλά να αναχθούμε στην κύρια συχνότητα. Από τους έγχρονους φθοροποιούς αιώνες, στον η’ αιώνα, ανέσπερο και άχρονο, που της βασιλείας ουκ έσται τέλος.   

Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος. 

Κι η σταδιακή μετάβαση στην πνευματική τελείωση, περνάει από την καθαρότητα και διαφάνεια. 

Επιζητούνται βιώματα ανάστασης Δίδου ημίν εκτυπώτερον*... και  μετοχή στην κύρια συχνότητα αντί επαναπαύσεως σε αρμονικές μακράν και εκτός του Σώματος

ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣEΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΝ

  

ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣEΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ

ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΝ

 

 

 

Ποίημα του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικόδημου του Αγιορείτου

 

Τους συν ανθρώποις πριν φανέντας αγγελόφρονας,

και συν Αγγέλοις Θεούς ήδη χρηματίζοντας,

Αγγελικοίς άσμασι και θεοπρεπέσιν,

Αποστόλων τους εξάρχους ευφημήσωμεν,

Ώς σωτήρας των ψυχών ημών υπάρχοντας,

Χαίρε κράζοντες, Πέτρε, Παύλε Απόστολοι.

 

Άναρχος ών τω χρόνω, αρχήν είληφε χρόνου, ο χρόνων Ποιητής Θεός
Λόγος· και πεμφθείς ημίν προς του Πατρός, Απόστολος άκρος σε Πέτρε δείκνυσι, πρωτόθρονον Απόστολον δι' ο προσαγορεύομέν σε.

Χαίρε, χορού μαθητών ακρότης

χαίρε, Χριστού απορρήτων μύστης.

Η ψυχή είναι πολύ βαθιά και μόνο ο Θεός τη γνωρίζει! Άγιος Πορφύριος

Όταν η ψυχή είναι ταραγμένη, θολώνει το λογικό και δε βλέπει καθαρά. Μόνο, όταν η ψυχή είναι ήρεμη, φωτίζει το λογικό, για να βλέπει καθαρά την αιτία κάθε πράγματος.

Γιατί να κυνηγάμε τα σκοτάδια; Να, θα ανάψουμε το φως και τα σκοτάδια θα φύγουν μόνα τους. Θα αφήσουμε να κατοικήσει σ’ όλη την ψυχή μας ο Χριστός και τα δαιμόνια θα φύγουν μόνα τους.

Όταν έρθει μέσα μας ο Χριστός, τότε ζούμε μόνο το καλό, την αγάπη για όλο τον κόσμο. Το κακό, η αμαρτία, το μίσος εξαφανίζονται μόνα τους, δεν μπορούν, δεν έχουν θέση, να μείνουν.

Να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή.

Στην ψυχή, που όλος ο χώρος της είναι κατειλημμένος από το Χριστό, δεν μπορεί να μπει και να κατοικήσει ο διάβολος, όσο κι αν προσπαθήσει, διότι δεν χωράει, δεν υπάρχει κενή θέση γι’ αυτόν.

Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια θα σωθεί.

Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα. Εμποδίζεις το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να

λαός - ναός, η η’ εβδομάδα από αναστάσεως (πεντηκοστή) και ο η’ αιών

Ο διψών ερχέσθω είναι η πρόσκληση στον καθένα προσωπικά και στον λαό Του και πάντα τα έθνη εις ενότητα εκάλεσε, με την πρόσκληση να ισχύει ενόσω ζούμε. 

Δίψασαν οι άγιοι και τους ξεδίψασε ο καλός Θεός αποστέλλοντας το Πνεύμα το Άγιον, κάνοντάς τους ‘’παγκόσμιους’’ ανθρώπους, διαχέοντας και σε μας, ποταμούς χάριτος. Όχι του κάτω άκρου που προσπαθεί ο άθεος και αντίθεος άνθρωπος σήμερα να τον κάνει σαν παγκοσμιοποίηση με την ειρήνη του αμαλήκ και δικτατορία, αλλά με την υπέρ νουν ειρήνη και ελευθερία.

Διαπνέοντα την οικουμένη και τα δυο πνεύματα, με μας να επιλέγουμε ποιο θα πνεύσει εντός.  Για δε το ωφέλιμο και συμφέρον φυσικά και υπάρχουν προϋποθέσεις. 

Όντας ο άνθρωπος ‘’ναός’’ του πνεύματος, σε απόλυτη τιμή, η συγκατάθεσις με τα είδωλα μας μεταποιεί σε ναούς ειδώλων, εμπεριπατώντας και γινόμενοι λαός του αντιδίκου σε  σχέση με το θετικό (και Θεϊκό) πρόσημο, όταν η μη συγκατάθεση με τα είδωλα (αρχής γενομένης με το αυτοείδωλό μας) και με μυστικά και μυστηριακά εφόδια (ισχύοντα ΜΟΝΟ στην ορθόδοξη εκκλησία) ο καλός Θεός μας μεταμορφώνει σε τέκνα Φωτός, τον καθένα σε ναό Του (όπου αναπαύεται η χάρις) και στο σύνολο, λαό Του.    

Παρατηρεί ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς στο… Τέσσερις είναι οι τοίχοι του νέου πύργου της Βαβέλ ότι η βαβέλ είναι το έλκος της γης! (έλκος στομάχου γιατί δεν δίνουμε στην μυλόπετρα της ψυχής και του θεοΰφαντου σώματος τα προς οικοδομήν και υγεία, αλλά και άρνηση έλξης εκ Της ολκάδος των θελόντων σωθήναι… ως μόνη θεραπεία).    

Καθέλκει (ευθέως ως Ι, Ι τάγμα δαιμόνων και φυγόκεντρος, 6 ελικοειδώς) προς ασθένεια και απώλεια και διάσπαση της ενότητας ο δια-βολέας, κάνοντας την

''προφητεία'' για εμβόλιο από τέκτονα

{Από ανάρτηση γιατρού}

Θα σας διηγηθώ μία μικρή ιστορία του παρελθόντος μου, για να δείτε γιατί έχω φρικάρει με τους εμβολιασμούς αυτούς.

Το 2017, καλοκαίρι ήταν, επισκέφτηκα έναν αδελφικό μου φίλο (δεν μπορώ να μην το πω , ξέρεις εσυ …), σε ένα χωριό του Ηρακλείου και για δύο ημέρες έμεινα στο σπίτι του.

Την επόμενη ημέρα της παρουσίας μου εκεί μου λέει ότι έχει μία συζήτηση σε ένα σπίτι και προκειμένου να μην μείνω μόνος, με κάλεσε και εμένα μαζί του.

Ήθελε να αγοράσει ένα ακίνητο και πήγαμε να συζητήσει διάφορα επί πλέον πράγματα για την συναλλαγή αυτή.

Πηγαίνουμε στο σπίτι, μας καλωσορίζει ο οικοδεσπότης και πάνε μέσα να

ορθόδοξη παιδεία - ΦΩΣ ΛΟΓΟΣ και λόγοι Φωτός (δ' τόμος)

Εισαγωγή

Ο τίτλος του παρόντος δ’τόμου επιλέχθηκε να είναι ‘’ΦΩΣ ΛΟΓΟΣ και λόγοι Φωτός’’ ως συνάφεια Οδού και οδοδεικτών, όλα άγια, όπως σκοπός και δρόμος για τον σκοπό, άγια. 

Είναι η μυστική αμφίδρομη συσχέτιση Όλου και μέρους που το ένα νοηματοδοτεί το άλλο και το άλλο οδηγεί στο Ένα. 

Είναι η συνάφεια Του Δημιουργού με το σύνολο της δημιουργίας όπως ξεκινά ο αγ.Ιωάννης θεολόγος: … ΕΝ ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 3 πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. 4 ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. 5 καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. 

Η δε αρχή της δημιουργίας στην ΠΔ και Γένεση, ομόπνοα, έχει ως εξής: … ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. 2 ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο

Λένινγκραντ 1941 και άγιος Νικόλαος

Πριν από πολλά χρόνια στη Ρωσία οι άνθρωποι δεν µπορούσαν ν’ αγοράσουν ελεύθερα όσο ψωµί ήθελαν.

Την ποσότητα του ψωµιού, που έπρεπε να πάρουν, την όριζε το κράτος ανάλογα µε τα µέλη της κάθε οικογένειας.

Έτσι στον καθέναν αντιστοιχούσε ένα «κουπόνι ψωµιού» και µε αυτό το κουπόνι µπορούσε να πάρει από τον φούρνο την ποσότητα ψωµιού, που του αναλογούσε.

Στην πόλη Λένινγκραντ – σήµερα η πόλη αυτή λέγεται Αγία Πετρούπολη – ζούσε µια ευσεβής γυναίκα, η Ελισάβετ Εφίµοβνα Χµελέβα. Με το κουπόνι του ψωµιού της µπορούσε κάθε µέρα να αγοράζει από τον φούρνο 400 γραµµάρια ψωµί.

Το 1941, στον Δεύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο, το Λένινγκραντ πολιορκήθηκε από τους Γερµανούς για 900 ηµέρες, δηλαδή για δυόµιση περίπου χρόνια. Όταν άρχισε η πολιορκία τα τρόφιµα γίνανε δυσεύρετα και τα κουπόνια του ψωµιού, που κρατούσαν στα χέρια τους οι κάτοικοι, ήτανε πια άχρηστα.

Μια µέρα η Ελισάβετ άδικα προσπάθησε γυρνώντας ολόκληρη σχεδόν την πόλη να βρει λίγο ψωµί. Οι διαδόσεις πως τάχα σε «κάποια» γειτονιά «κάποιος» φούρνος

έρημος… και θεραπεία

Αυτός ήταν ο λόγος πού οι άγιοι πατέρες ζούσαν απομονωμένοι στην έρημο, όπως ο Ηλίας ο θεσβίτης, ο Ιωάννης ο βαπτιστής και όλοι οι υπόλοιποι πατέρες. 

Μη νομίσετε ότι οι άγιοι κατόρθωσαν να εξαγιασθούν ζώντας μεταξύ των ανθρώπων. Επέτυχαν να κατοικήση μέσα τους η θεϊκή δύναμις, αφού προηγουμένως ασκήθηκαν πολύ στην ησυχία. Και τότε, στολισμένους με τις αρετές, τους έστελνε ο Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους οικοδομήσουν και να τους θεραπεύσουν. 

Σαν ιατροί πού ήσαν, μπορούσαν να θεραπεύσουν τις ασθένειες των ανθρώπων. Για την ανάγκη αυτή ο Θεός τους αποσπούσε από την ησυχία και τους έστελνε στον κόσμο. Τότε όμως τους έστελνε, αφού θεράπευαν όλα τα δικά τους πάθη. 

Είναι αδύνατο να στείλη ο Θεός για την πνευματική ωφέλεια των ανθρώπων μια ψυχή πού είναι ακόμη ασθενής. 

Όσοι λοιπόν πηγαίνουν στον κόσμο πριν ολοκληρωθούν, πηγαίνουν με το θέλημα

ο εκ γενετής τυφλός και η μετενσάρκωση υπό την οπτική Του Σταυρού

Θ´\ΚΑΙ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. 2 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 3 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ' ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. … (Ιωαν.θ’) 

…στην συνομιλία με τον μυστικό μαθητή Νικόδημο, Ο Κύριος εξηγεί: …3 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. (Ιωάν.γ’) …ότι δεν αρκεί η χοϊκή γέννηση άρα η πληρότητα και η λειτουργικότητα των οργάνων του βιολογικού σώματος, αλλά η αναγέννησίς του (ή η γέννησις άνωθεν) για να δει την βασιλεία, η οποία είναι εντός ημών. Δεν αρκεί όμως μόνο να δει, αλλά και να εισέλθει .... ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ,... αλλά αρχής γενομένης από την θέαση προχωράμε στην είσοδο.

Η έξω ζωή πρέπει να προσεγγιστεί σαν την έκπτωτη ΕΥΑ που κλήθηκε από τον ΑΔΑΜ, μήτηρ πάντων των ζώντων (20 καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αδὰμ τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Ζωή, ὅτι αὕτη μήτηρ πάντων τῶν ζώντων. Γεν.γ’) και οι μελέτες, επιστημονικές αλήθειες, γενικώς προσεγγίσεις με χοϊκά εργαλεία και διάνοια, εξαντλούνται στα έξω.   

Εκ της πλευράς του πρώτου ΑΔΑΜ αφού τον έφερε σε έκσταση Ο Θεός και τον

ιχνηλασία Φωτός

από το βιβλίο Κάθετος πνευματικός κύκλος (οδοιπορικό σοφίας του ανθρώπου)

το εμβόλιον της νέας εποχής

 μοναχού Αβραάμ Αγιορείτου - 2007

---

περί αντιστοίχισης νευρώνων και ip.... 

σοφία, γνώσις και λόγοι (αγ.Διαδόχου Φωτικής)

ΑΓΙΟΣ ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΦΩΤΙΚΗΣ

Όταν κάποιος είναι αφώτιστος, δεν πρέπει να καταπιάνεται με τα πνευματικά θέματα· αλλά και εκείνος που φωτίζεται πλούσια από την αγαθότητα του Αγίου Πνεύματος, δεν πρέπει να αρχίσει να ομιλεί γι' αυτά. Η φτώχεια στα πνευματικά φέρνει την άγνοια, αλλά και ο πλούτος δεν επιτρέπει την ομιλία. Γιατί τότε η ψυχή, μεθυσμένη από την αγάπη του Θεού, επιθυμεί μέσα στη σιωπή της να απολαμβάνει τη δόξα του Κυρίου. Ώστε πρέπει να παρατηρούμε πότε βρισκόμαστε σε μια μέση κατάσταση και τότε να μιλάμε για το Θεό. Αυτή η κατάσταση δίνει στην ψυχή ένα είδος λόγων γεμάτων από δόξα, ενώ η λαμπρότητα του θείου φωτισμού τρέφει με πίστη την πίστη εκείνου που λέει τους λόγους αυτούς, για να γευθεί πρώτος αυτός τον καρπό της θείας γνώσεως με την αγάπη. Γιατί ο γεωργός που κοπιάζει πρέπει πρώτος να γεύεται τους καρπούς(Β΄ Τιμ. 2, 6).

Η σοφία και η γνώση είναι χαρίσματα του ενός Αγίου Πνεύματος. Το κάθε όμως χάρισμα ενεργεί με διάφορο τρόπο. «Σε άλλον δίνεται σοφία, σε άλλον γνώση, από το ίδιο Πνεύμα»(Α΄ Κορ. ιβ'), όπως μαρτυρεί και ο Απόστολος Παύλος. Και η γνώση ενώνει με την πείρα τον άνθρωπο με το Θεό, αλλά δεν κινεί την ψυχή σε λόγους για τα όντα. Γι' αυτό και μερικοί που ασκούν το μοναχικό βίο, φωτίζονται από τη γνώση με νοερή αίσθηση, αλλά η ψυχή τους δεν κινείται σε θείους λόγους. Η σοφία όμως, όταν δοθεί με φόβο σε κάποιον μαζί με τη γνώση (και αυτό είναι

Ὁ γέροντας Παΐσιος για τήν Ἑλληνική Γλώσσα

- Γέροντα, γιατί κατήργησαν τούς τόνους ἀπό τήν γραμματική;

- Τώρα, ὅπως οἱ ἄνθρωποι δέν σηκώνουν τίποτε καί τα πετούν ολα, ἔτσι καί τά γράμματα δέν σηκώνουν τίποτε, οὔτε ὀξεῖες οὔτε περισπωμένες! Καί ὅπως ὅλοι τρέχουν, δέν βάζουν οὔτε τελεία!

Βλέπω μία γλώσσα πού γράφουν μερικοί! Διάβαζα σέ μία μετάφραση τῆς Καινῆς Διαθήκης: «Ἀπό τήν Αἴγυπτο κάλεσα τόν γιό μου» (βλ. Ματθ. 2, 15). Δέν ταιριάζει, βρέ παιδί! Δέν ξεχωρίζει τό ἱερό ἀπό τό ἀνίερο! Γράφουν ἔτσι, δῆθεν γιά νά εἶναι ὅλα ἴδια, να υπάρχη ὁμοιομορφία στήν γλώσσα.  Ποιός, ἀκόμη καί ἀπό τό πιό τελευταῖο χωριό, δέν θά καταλάβαινε, ἄν ἔγραφε «τον υἱόν  μου»; ’κουσα μία φορά στό ’γιον Όρος σέ μία ἀνάγνωση: «Τό ψωμί καί τό κρασί πού κάνουν την Μεταλαβιά». Δέν ταιριάζει· πῶς νά τό κάνουμε; Ποιός δέν ξέρει τί θα πη «ἄρτος» καί «οἶνος»;

 

- Λένε, Γέροντα, ὅτι θά ἀντικαταστήσουν τό ἑλληνικό ἀλφάβητο μέ τό λατινικό.

 

- Ασ'τα, δέν θα σταθούν αὐτά· δέν θα σταθοῦν. Εὐτυχῶς πού ὁ Θεός καί ἀπό τό στραβό καί ἀπό τό κακό βγάζει καλό, ἀλλιῶς θά ἤμασταν χαμένοι. Δέν χάθηκε ἡ Παράδοση, ἡ γλώσσα τότε πού τά εἶχαν ὅλα σέ χειρόγραφα καί δέν ὑπῆρχαν οὔτε φωτοτυπικά οὔτε τίποτε καί θά χαθή τώρα ποῦ βγῆκαν τόσα μέσα; Ὄχι, δέν