αγ.Πορφυρίου (δεσμοί προς άρθρα, μαζεμένοι)

Η Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή - αγ.Πορφύριος

Η Θεία ψυχανάλυση

γαστριμαργία λαιμαργία και πνευματικοί αγώνες (αγ.Πορφυρίου)

άγιος Πορφύριος ο διορατικός
Η ψυχή είναι πολύ βαθιά και μόνο ο Θεός τη γνωρίζει! Άγιος Πορφύριος

νηστεία – ἅγιος Πορφύριος καυσοκαλυβίτης

«η αγωγή του παιδιού αρχίζει εξ άκρας συλλήψεως»

Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του (αγ.Πορφύριος)

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ!

άγιος Πορφύριος για τα πάθη...

ΤΟ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΤΟΥ ΆΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

οσίου Πορφυρίου παραίνεση

Περί τοῦ Θείου ῎Ερωτος / Γέροντος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτου

Τι πρέπει να προσέχετε στους λογισμούς σας

οικουμενισμός

Ὁ οἰκουμενισμός; Εἶνε ἡ αἵρεσι ὅλων τῶν αἱρέσεων! Ἡ πτῶσι τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἰδίους της τοὺς ὑπηρέτες, τὰ ὄργανα τῆς Δύσης. Τὰ ἀποτελέσματά του εἶνε τὰ σάπια συντρίμμια ποὺ πέφτουν, ἀκόμα κι ἂν εἶνε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ ἢ λαϊκοί...

Ἂς ἐπιστρέψουμε στὴν ἁγία παράδοσι, στὰ δόγματα καὶ στοὺς κανόνες τῶν ἁγίων πατέρων τῶν 7 οἰκουμενικῶν Συνόδων. Διαφορετικά, θὰ πᾶμε στὴν κόλασι, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἐπισκόπων μας! Θεὸς φυλάξοι! ~ π. Ἀρσένιος Μπόκα ο θαυματουργός († 28 Νοε 1989)

---

«Το όραμα του Αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας»

Έβαλε ο Άρειος πολλούς ιερείς και διακόνους να μεσολαβήσουν προς τον άγιο Πέτρο και να του δώσει τη συγχώρεση, ως εύσπλαχνος που ήταν, τώρα πριν το τέλος του αγίου…

Οι ιερείς και οι διάκονοι, μη γνωρίζοντας τις πονηρές διαθέσεις του Αρείου, πήγαν στη φυλακή και, αφού προσκύνησαν τον αρχιερέα τους, του είπαν:

– Δέσποτα και άγιέ μας, όλοι εμείς σε παρακαλούμε με δάκρυα στα μάτια, να μας κάνεις μια χάρη. Επειδή ο Θεός σε προσκαλεί κοντά Του με το μαρτύριο και πρόκειται να πεθάνεις σήμερα ή αύριο, (ο Άγιος κατά προσταγή του βασιλιά, ετελειώθη δι’ αποκεφαλισμού…) και να δοξαστεί το όνομα του Κυρίου με το αίμα του μαρτυρίου

O Πατριάρχης και ο Βασιλεύς εκοιμήθησαν (οπτασία γερ.Φιλοθέου Ζερβάκου)

«Νύκτα τινά είδον κατ΄ όναρ ότι ευρέθην εν Κωνσταντινουπόλει εντός του Ιερού Ναού της του Θεού Αγίας Σοφίας, ιστάμενος μόνος εις το αριστερόν κλίτος του Ναού.

Εις το δεξιόν κλίτος ευρίσκοντο άνδρες και γυναίκες ολοφυρόμενοι και γοερώς κλαίοντες. Τινές ήλθον προς με και κλαίοντες μοι είπον. O Πατριάρχης και ο Βασιλεύς εκοιμήθησαν και δεν εγείρονται. σε παρακαλούμεν ελθέ να τους εγείρης. 

Έσπευσα και είδον τον Πατριάρχην ενδεδυμένον την πατριαρχικήν στολήν, εξηπλωμένον κείμενον ωσεί νεκρόν εν τω εδάφει του Ναού. Κατ΄ αρχάς τω εφώνησα μεγαλοφώνως. εγέρθητε Μακαριώτατε, λυπηθήτε το ποίμνιόν σας, τους χριστιανούς οι οποίοι κλαίοντες και οδυρόμενοι αναμένουν να εξυπνήσετε. Αλλ΄ επειδή ο Πατριάρχης έμενε νεκρός ακίνητος, επλησίασα, έθεσα την δεξιάν μου επί τον νώτον αυτού και προσεπάθουν να τον εγείρω. Μετά πολλού κόπου τον εσήκωσα έως δύο σπιθαμάς, αλλ΄ ήτο τόσον βαρύς, ώστε η χειρ μου εκ του βάρους ησθανόμην ότι εκινδύνευε να εξαρθρωθεί, και μη δυνάμενος να τον κρατήσω έπεσε πάλιν ως νεκρός.

Μετ΄ ολίγον η χειρ μου η δεξιά η οποία έτρεμε και επόνει έπαυσε να πονεί και να

συνειρμικές σκέψεις, σχετικές με την θάλασσα του κόσμου

ο άγιος, συμπύκνωσε λιτά την διάβαση της θάλασσας του κόσμου στο παραπάνω σχήμα (δεσμό). 

Με το στώμεν καλώς του αρχ.Μιχαήλ οι δαίμονες ακινητοποιήθηκαν όπου βρέθηκαν. Άλλοι στο υγρό στοιχείο, άλλοι στο χοϊκό, άλλοι στον αέρα (τα εναέρια τελώνια) κι άλλοι στο πυρ.... 

Ο άνθρωπος, εμπεριέχων όλα αυτά τα στοιχεία (ΓΗ-ΥΔΩΡ-ΠΥΡ-ΑΗΡ και πεμπτουσία ΑΙΘΗΡ) καλείται να ''καθαρίσει'' δι ευχών την φύση του από όλα αυτά. Έτσι, ο δρόμος προς την κατά Θεόν ελευθερία (και την εντός ημών βασιλεία), πρέπει να περάσει νικηφόρα και από την γη (την σάρκα και κοσμικό φρόνημα) τον δυσώδη αέρα (αμαρτία και ανομία, δια του οξυγόνου προσευχής), αλλά και το πυρ του κόσμου, δια του άλλου πυρός XC... ώστε να νικηθεί όλη η παλαιά κτίσις προκειμένου μεθέξουμε της καινής.

Κατάσταση εφικτή ΜΟΝΟ δια Της Θεοτόκου, που εμφάνισε νέα κτίση [με ουράνια, άφθαρτα ''στοιχεία'' τον ίδιο Τον Χριστό, ως γη, τροφή, ως ύδωρ, λάλον ύδωρ, ως αέρα (ορθοδοξία) και ως πυρ κοινωνίας και επικοινωνίας (ευχής και προσευχής)] .... Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμφανίσας ὁ Κτίστης… Την Μεσσίτρια, που σαν κλίμαξ επουράνιος κατέβη Ο Θεός και σαν γέφυρα μετάγει τους εκ γης προς ουρανόν. Την τα εναντία εις ταυτό αγαγούσα... Την ολκάδα των θελόντων σωθήναι (9), αλλιώς θα κατελχθούμε (6) , σαν από ρουφήχτρα 12 μυστηριώδεις δίνες, αυτογνωσία, κοσμογνωσία και θεογνωσία. 

Ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία [όπου, ο π. Ἰωάννης Ρωμανίδης σημειώνει: "Ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ" ... "Λοιπόν, ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ. Γι' αὐτὸ καὶ λέμε στὴν Ἐκκλησία «Εἰρήνη πάσι», διότι ἔτσι ἔχει τὴν εἰρήνη. «Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμὶν» (Ἰω Ιδ’, 27). Καὶ ὅταν λέει ὅτι σᾶς δίδω εἰρήνη, σημαίνει ὅτι σᾶς δίδω Πνεῦμα ἅγιον, προσευχὴ στὴν καρδιά, καὶ ἔτσι ὁ ἄνθρωπος εἰρηνεύει, ἔχει τὴν δικαίωση. Ἔχει τὴν καταλλαγὴ μὲ τὸν Θεό. Ἀρχίζει νὰ γίνεται φίλος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ μετὰ στὴν θέωση εἶναι 100% πλέον φίλος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλεύθερος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν φθάνει στὸ νὰ ἀπαλλαγεῖ, ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν συμφεροντολογία, ὅπως στὴν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν κατάσταση τῆς Θεώσεως ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν δουλεία καὶ τὰ.... στοιχεῖα τῆς φύσεως, διότι τρέφεται ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Θεὸ... (1)

...αμήν περνώντας δι ευχών και ενεργείας Της Θεοτόκου από τα κάτω ύδατα στα άνω, όπως υμνείται στον παρακλητικό Της η Παναγία πορταΐτισσα: ... Χαίρε πύλη, και γέφυρα και κλίμαξ, εκ θανάτου προς την αθανασίαν, δι΄ης χωρούμεν διαπεραιούμενοι, την υγράν του βίου θάλασσαν και γήθεν, υψούμεθα προς πόλον.

καθώς... και υποβρύχιο νουν (κάτω των υδάτων) διαθέτουμε και με αυτόν κοσμικώς λειτουργούμε... Ὡς βαρὺς τῇ γνώμῃ Φαραὼ τῷ πικρῷ γέγονα, Δέσποτα, Ἰαννὴς καὶ Ἰαμβρής, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, καὶ ὑποβρύχιον νοῦν· ἀλλὰ βοήθησόν μοι. (από τον μεγάλο κανόνα) 

...με τον καθένα μας, στο πρόσωπο του απ.Πέτρου (την πράξη) να κράζουμε καταποντιζόμενοι στην θάλασσα του κόσμου, Κύριε σώσον με (Ματθ.ιδ'30) 

Ὅτι τὸ πέλαγος πολύ, τῶν παραπτωμάτων μου Σωτήρ, καὶ δεινῶς βεβύθισμαι ταῖς πλημμελείαις μου, δός μοι χεῖρα σῶσόν με, ὡς τῷ Πέτρῳ ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με.

ή όπως αναφέρεται στο ειλητάριο του αγ.Ιωάννου δαμασκηνού: ...Ναυτιών τώ σάλω, τών βιωτικών μελημάτων, συμπλόοις ποντούμενος αμαρτίαις, καί ψυχοφθόρω θηρί προσριπτούμενος, ως ο Ιωνάς Χριστέ βοώ σοι.

αμήν δι ευχών του πρωτοκορυφαίου και του πρωτοκλήτου και πάντων των αγίων, εξαιρέτως Της Θεοτόκου, η ανέλιξις... ομόρροπο της έλξεως του ΑΔΑΜ από Τον Κύριο κάθοδο εις άδην και ανάσταση... (4) 

άγιοι προστάτες

Ο λαός μας από την μακραίωνη πείρα του και από την μακρόχρονη Παράδοσή, έχει αποδώσει  στους Αγίους κάποια χαρίσματα που ενεργούν στους πιστούς που προσφεύγουν σαυτή τη χάρη. 

Σαν να λέμε "ειδικότητες" Αγίων όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους εν ζωή γιατρούς! 

Παρέχουν προστασία , χάρη , ιάσεις από τη δική τους χάρη που απέκτησαν όσο ζούσαν. 

Ο κατάλογος χαρίτων των Αγίων έχει ως εξής 

- Άγιος Αρτέμιος, προστάτης των Αστυνομικών.

– Άγιος Αντύπας προστάτης των οδοντιάτρων (και αγ.Απολλωνία 30 Οκτ) 

– Αγία Βαρβάρα προστάτης του πυροβολικού (λοιμωδών νόσων και αιφνιδίου θανάτου)

– Άγιος Γεώργιος προστάτης του πεζικού

- Άγιος Ευφρόσυνος προστάτης των μαγείρων

– Προφήτης Ηλίας προστάτης των γουνοποιών (στην Καστοριά θα τον έχουν σε μεγάλη εκτίμηση)

– Άγιος Μιχαήλ Μαυρουδής, προστάτης των αρτοποιών (τον άρτον ημών τον επιούσιον).

– Άγιος Ματθαίος ο Ευαγγελιστής, προστάτης των τελωνειακών

– Άγιος Μόδεστος προστάτης οικόσιτων ζώων

– Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, προστάτης των δασικών υπαλλήλων

κάθαρση - φώτιση - θέωση

Ο Μέγας Ρωμανίδης

Οι βαθμοί της Ιερωσύνης αντιστοιχούσαν με τους βαθμούς της πνευματικής ζωής.

Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μας το λέει καθαρά, ότι ο Διάκονος αντιστοιχεί με το στάδιο της καθάρσεως, ο Πρεσβύτερος με το στάδιο του φωτισμού και ο Επίσκοπος με το στάδιο της Θεώσεως.

Αυτό φαίνεται και από την πράξη της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία για να γίνει κανείς Κληρικός δεν έπρεπε να είναι νεοφώτιστος.

Ο Κλήρος είναι μια ομάδα από ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται τουλάχιστον στην κατάσταση του φωτισμού, κατά την διδασκαλία των Πατέρων.

Εάν δεν βρίσκεται στην κατάσταση του φωτισμού, τότε οι αδυναμίες του Κλήρου πρέπει να αναπληρωθούν.

Δια μέσου των αιώνων, όταν έπεσε ο Κλήρος γενικά από την κατάσταση του

Ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου

Ὁ ὅσιος Νήφων προσευχόταν πάλι μία μέρα, ὅταν ὁ νοῦς του πῆγε στὸν θάνατό του καὶ στὴν ἀναχώρησή του γιὰ τὴν ἄλλη ζωή. Κι ἐνῶ συλλογιζόταν ἐκείνη τὴν μεγάλη καὶ φοβερὴ ὥρα, ἔπεσε σὲ ἔκσταση.

Βλέπει τότε μία μεγάλη θάλασσα, ὅπου κολυμποῦσαν ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι. Ὅλοι ἔδειχναν πὼς ἀγωνίζονταν νὰ φτάσουν σὲ κάποιαν ἀκτή, ποὺ βρισκόταν ἀπέναντι, ἀρκετὰ μακριά. Μερικοὶ ὅμως, καθὼς κολυμποῦσαν, σήκωναν στοὺς ὤμους τους τεράστια φορτία – πέτρες, λάσπη, ξύλα, στάχτη, μπακίρι, χρυσάφι…, ὅλα τὰ ὑλικὰ τοῦ κόσμου. Οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς – ἀλίμονο! – πνίγονταν κάτω ἀπ’ τὸ βάρος τοῦ φορτίου τους. Ἄλλοι πάλι σήκωναν μικρὰ φορτία, κολυμπώντας ὅμως μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Κι ἐνῶ οἱ ταλαίπωροι βούλιαζαν, πρόσθεταν συνέχεια βάρος στὸ φορτίο τους, ὥσπου πνίγονταν κι αὐτοί!

Ἡ θάλασσα ἦταν φουρτουνιασμένη. Κι ὁλόγυρά της βασίλευε σκοτάδι πηχτό. Παγωνιὰ καὶ φόβος παντοῦ.

Ἀρκετοὶ κολυμβητὲς δὲν εἶχαν φορτία. Ὁρισμένοι προχωροῦσαν σταθερὰ πρὸς τὴν ἀκτή, περνώντας ἄνετα μέσ’ ἀπὸ τὰ κύματα. Ἄλλοι ὅμως, ἐκεῖ ποὺ κολυμποῦσαν,

επουράνιες δυνάμεις… γιατί γιορτάζονται 8 νοε

Ο άγιος Δημήτριος του Ροστώφ, αναφέρει πως η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τοποθετήσει τη "σύναξη" των αγίων αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και όλων των "επουράνιων δυνάμεων" στις 8 Νοεμβρίου, για τον εξής λόγο:

Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο, πρώτος μήνας του χρόνου ήταν ο Μάρτιος και ο Νοέμβριος ήταν ένατος (το λέει και τ" όνομά του, "ένατος" στα λατινικά). Επειδή οι άγγελοι διακρίνονται σε εννέα "τάγματα", η γιορτή τους τοποθετήθηκε τον ένατο μήνα.

Επειδή εξάλλου οι άγγελοι (όπως φαίνεται π.χ. στο Ματθ. κε’, 31, και σε όλη την έκταση της Αποκάλυψης) θα συνοδεύσουν τον Ιησού Χριστό κατά τη δευτέρα παρουσία Του και θα συνεργαστούν ποικιλότροπα στην υπόθεση της σωτηρίας των ανθρώπων κατά την ανατολή της αιώνιας ημέρας, της "Όγδοης Ημέρας της Δημιουργίας", η γιορτή τους τοποθετήθηκε την όγδοη ημέρα του ένατου μήνα.

παραλαβή της ψυχής του αγ.Νεκταρίου από τον αρχ.Μιχαήλ (και δυο σχόλια)

Πριν ικανούς χρόνους ένας Ιερομόναχος από την Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη με την παρακάτω μαρτυρία του μας μετέφερε στις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ. 

Όπως μας είπε, εξομολογούσε την θυγατέρα (ηλικιωμένη κυρία) της νοσοκόμας που έκανε νυχτερινή βάρδια στο θάλαμο όπου νοσηλευόταν ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ. 

Αυτά τα συγκινητικά της μετέφερε η μητέρα της από εκείνες τις στιγμές που κανείς μέσα στον νοσοκομείο του ΑΡΕΤΑΙΕΙΟΥ δεν γνώριζε πόσο υψηλό επισκέπτη είχαν. Η ταπεινότητα και η απλότητα του ΑΓΙΟΥ δεν έδινε σημεία μιας αρχιερατικής παρουσίας. 

Στον θάλαμο επικρατούσε ησυχία , είχε ήδη τελειώσει το απογευματινό επισκεπτήριο και οι νοσοκόμες εκτελούσαν τις τελευταίες οδηγίες για κάθε ασθενή που έλαβαν από τους γιατρούς. Έτσι βρέθηκα στο δωμάτιο του ΑΓΙΟΥ φυσικά αγνοώντας ποιος ήταν.  Η γερόντισσα που τον διακονούσε είχε γείρει το κεφαλάκι της αποκαμωμένη.

Την ώρα που έβλεπα προς το παράθυρο του  βορειοανατολικού δωματίου (όπου νοσηλευόταν ο ΑΓΙΟΣ)  αν είναι καλά κλειστό, βλέπω έξω από το παράθυρο  μια γιγαντόσωμη ανθρώπινη φιγούρα με φτερούγες να το ανοίγει και να μπαίνει στο χώρο. 

Με το σπαθί που έφερε, ακούμπησε το μέτωπο του ΑΓΙΟΥ και στο σημείο αυτό δημιουργήθηκε ένα δυνατό ΦΩΣ υπέρλαμπρο. Ήταν η στιγμή που παρελήφθει  η ψυχή του ΑΓΙΟΥ για να βρίσκεται σήμερα κοντά μας και να μεσιτεύει για όλους μας. 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

η αιμορροούσα και η κόρη του Ιαείρου....

με αφορμή το ''σημερινό'' ευαγγέλιο (1) ο αγ.Μάξιμος ομολογητής μας γνωρίζει  ότι... «Και η γυναίκα η Σαμαρείτιδα και εκείνη που πήρε τους εφτά αδελφούς ως άνδρες της, σύμφωνα με τους Σαδδουκαίους, και η αιμορροούσα, και εκείνη που έσκυβε στη γη, και η κόρη του Ιαείρου, και η Συροφοινίκισσα δηλώνουν και την ανθρώπινη φύση στο σύνολο της και την ψυχή του κάθε επί μέρους ανθρώπου και κάθε μια σημαίνει, σύμφωνα με τη διάθεση που υπόκειται στο πάθος, τόσο τη φύση όσο και την ψυχή.

Για παράδειγμα· η γυναίκα των Σαδδουκαίων είναι η φύση ή η ψυχή, που συνοίκησε βέβαια άγονα με όλους τους Θείους νόμους που δόθηκαν από τους αιώνες, δεν αποδέχεται όμως την προσδοκία των μελλοντικών.

Η αιμορροούσα επίσης είναι η φύση και η ψυχή, που με τα πάθη αφήνει να της γλιστρήσει πρός την ύλη η δύναμη που της δόθηκε για τη δημιουργία έργων και λόγων δικαιοσύνης.

Η Συροφοινίκισσα είναι η ίδια φύση και ψυχή του κάθε ανθρώπου, που έχει κόρη της τη διάνοια αιμορραγεί ασταμάτητα εξαιτίας της αγάπης πρός την ύλη. Η κόρη του Ιαείρου είναι επίσης η σύμφωνα με το νόμο φύση και ψυχή, που έχει τέλεια νενεκρωθεί από το να μην πράττει τις νομικές εντολές και να μην εκτελεί τα Θεία προστάγματα. Η συγκύπτουσα γυναίκα είναι η φύση και η ψυχή

η υπομονή, η πίστη, ο σταυρός και η βασιλεία…

Επιμένουν οι άγιοι πατέρες μας, ότι μνήμη και τιμή αγίου, είναι η μίμησις του αγίου. 

ΑΝ συντασσόμαστε με Τον Χριστό, τότε η καθημερινότητά μας, ενέχει σε σπόρο και σε μικρογραφία ‘’μαρτύρια’’ συνειδήσεως, πνευματικά, ενίοτε και φυσικά. Τότε οι θλίψεις έχουν νόημα και αποκτούν με την υπομονή, πίστη, σταυροφορία, μια άλλην προοπτική. 

Εκ των μακαρισμών…. 5 μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν.

Υπομονή και ελπίδα που απεργάζονται κατά Θεόν πραότητα, απαραίτητη για την κληρονομία της γης. Κι οι σταυρωτές θέλουν να κληρονομήσουν την κάτω γη, οι δε σταυρούμενοι την άνω. […38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. (Ματθ.κα’)]. 

Κι επειδή η σταύρωση (Ανθρώπου και ανθρώπων) τελεσιουργείται στο βάθος της καρδίας, είναι ανάλογο των έξω άπαξ ιστορικά συμβάντων: … …15 οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. 16 τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. (Ιωαν.ιθ’). … ευθέως (ι) ψυχικά (ακολουθών κεντρομόλο (Ι, Ιησού) ή φυγόκεντρο Ι ι’ τάγμα δαιμόνων) και σωματικώς ελικοειδώς (θ) ως αρετές (9) ή αμαρτίες (6) και πάθη. 

Μακάρι με το Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι να διασαφηνιστεί και προσδώσει καθαρότητα στις έννοιες φιλοθεΐα και φιλανθρωπία και … μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι; με παράλληλη διόρθωση λογισμών και ζωής… προς αγιασμό ψυχών και αγνότητα σωμάτων. 

8 μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. 

Αμήν, καρδίαν καθαράν και πνεύμα ευθές….

Χαιρετισμοί Αγίου Δημητρίου του Μεγαλομάρτυρα και Μυροβλύτου

Οι Χαιρετισμοί Αγίου Δημητρίου του Μεγαλομάρτυρα και Μυροβλύτου είναι ποίημα του πανιερωτάτου πρώην Θεσσαλονίκης Αγίου Αθανασίου Πατελάρου, του Κρητός

 

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τή Ὑπερμάχω.

Τοῦ μυροβλύτου ἐν ὠδαῖς καί θείοις ἄσμασι,νῦν μελωδήσωμεν πιστοί ὕμνον ἐπάξιον, τοῦ ὀλέσαντος τυράννου τήν ὠμότητα, καί ἀπώσαντος Λυαίου τήν θρασύτητα, καί Χριστόν Θεοῦ Υἱόν τρανῶς κηρύξαντος, καί βοήσωμεν· Χαίροις μάρτυς Δημήτριε. 

Ἄγγελοι ἐκπλαγέντες, οὐρανόθεν ὀρῶντες τήν ἄθεον ὁρμήν τοῦ τυράννου (ἐκ γ’) καί σύν τή ἀποφάσει αὐτοῦ, θανατούμενον ὄντα Δημήτριον κατήρχοντο καί ἤρχοντο, κραυγάζειν πρός Αὐτόν τοιαῦτα·

Χαίροις μαρτύρων σεπτῶν ἀκρότης,

Χαίροις Ἁγίων φαιδρῶν λαμπρότης.

Χαίροις ὅτι ὡς κατάδικος καταβάς πρός τόν βυθόν,

Χαίροις ὅτι ὡς ἀσώματος ἀναβάς πρός οὐρανόν.

Χαίροις χοροστασίαις τῶν Ἀγγέλων οἰκήσας,

Χαίροις ταῖς τιμωρίαις τοῦ τυράννου ὑποίσας.

Χαίροις ἀπειλᾶς βασιλέων σοβήσας,

Τέσσερα πράγματα θέλει ο Χριστός (γερόντισσα Γαλακτία)

" -ΜΕΤΆΝΟΙΑ

Να έλθει η Χάρη Του και να δούμε

τα χάλια μας.

Να κλάψεις ,να αλλάξεις , να ξεπλυθείς

Να εξομολογηθείς!

Να σε καθαρίσει να σε φωτίσει

και σε πάει στον παράδεισο.

Σου δείχνει το δρόμο.

- ΤΑΠΕΊΝΩΣΗ

ανοίγει την πόρτα για να ασφαλίσει

την Χάρη μέσα σου.

Να ξέρομε τα χάλια μας και να μην

έχομε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας.

Και ό,τι καλό κάνομε να ξέρομε ότι

είναι του Χριστού και να Τον δοξάζουμε.

Τα κακά είναι δικά μας και πρέπει να ταπεινωνόμαστε και να μετανοούμε.

- ΣΙΩΠΗ

(η γλώσσα του Θεού)

Να θεωρείς υπόδικο τον εαυτό σου

στο Χριστό και να μην κρίνεις κανένα.

Λες για κάθε κακό που θα ακούσεις σε βάρος κάποιου: «Εγώ είμαι χειρότερος.

Ο Θεός να μας συγχωρήσει όλους».

Έτσι ο Θεός συγκινείται και ακούς μέσα από την σιωπή την δική σου, την

προτύπωση του Σταυρού και της σωτηρίας

Ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος ἦταν μαθητὴς καὶ διάδοχος τοῦ προφήτη Ἠλία. Μὲ τὴ διδασκαλία καὶ τὰ πολλὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσε, ἀπέκτησε μαθητές, «υἱοὺς προφητῶν», οἱ ὁποῖοι αὐξήθηκαν καὶ δὲν χωροῦσαν πλέον μὲ ἄνεση στὸ οἴκημα ὅπου διέμεναν.

Ἔτσι, κατέβηκαν μαζὶ μὲ τὸν διδάσκαλό τους σὲ μιὰ κατάφυτη ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ γιὰ νὰ κόψουν ξύλα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἔχτιζαν τὸ νέο μεγαλύτερο σπίτι τους. Καθὼς ὅμως ἔκοβαν δένδρα, πετάχθηκε τὸ μεταλλικὸ τμῆμα ἑνὸς τσεκουριοῦ καὶ ἔπεσε στὰ βαθιὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη.

–Ἄχ, κύριε! εἶπε αὐτὸς ποὺ ἔπαθε τὸ ἀτύχημα. Αὐτὸ τὸ τσεκούρι ἦταν δανεικό.

–Ποῦ ἔπεσε; τὸν ρώτησε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

–Ἐδῶ.

Ὁ προφήτης ἔκοψε ἕνα ξύλο, τὸ ἔκανε στειλιάρι καὶ τὸ ἔριξε στὸν Ἰορδάνη, στὸ σημεῖο ὅπου εἶχε βυθισθεῖ τὸ σίδερο. Τότε ἔγινε κάτι θαυμαστό: Τὸ σίδερο ἀνέβηκε στὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ καὶ ἐφάρμοσε στὸ ξύλο.

–Πάρ’ το, τοῦ εἶπε.

Πράγματι, ὁ μαθητὴς ἅπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸ πῆρε μὲ χαρά (βλ. Δ΄ Βασ. ς΄ 1-7).

Τὸ ξύλο μὲ τὸ ὁποῖο ἔγινε αὐτὸ τὸ θαῦ­μα, προτυπώνει, σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, καὶ συμ­βολίζει τὸν Τίμιο Σταυρό. Οἱ ἅγιοι Πατέρες

Σταυρός (αγ.Ανδρέα Κρήτης)

Ο Σταυρός είναι ελπίς των Χριστιανών, σωτήρ των απεγνωσμένων, λιμάνι γι’ αυτούς που ευρίσκονται σε δύσκολες βιωτικές περιστάσεις, ιατρός για τους ασθενείς· απομακρύνει τα πάθη, δίδει την υγεία, δίδει την ζωή στους πνευματικά νεκρούς, καθοδηγεί προς την ευσέβεια, αποστομώνει την βλασφημία.

Ο Σταυρός είναι όπλο κατά των εχθρών, πνευματική ράβδος δια τους βασιλείς· το κάλλος του βασιλικού στέμματος· τύπος που έχει ένα βαθύτερο πνευματικό νόημα, ράβδος δυνάμεως, είναι το στήριγμα της Πίστεως, πνευματική βακτηρία για τα γηρατειά, οδηγός των τυφλών, φως δια τους εσκοτισμένους, παιδαγωγός των αφρόνων, διδάσκαλος των νηπίων, συντριβή της αμαρτίας, φανέρωσις μετανοίας· αποτελεί εγγύησιν αρετής και δικαιοσύνης.

Ο Σταυρός είναι σκάλα που ανεβάζει εις τους Ουρανούς· οδός, που οδηγεί προς την αρετήν· είναι πρόξενος ζωής πνευματικής· κατάργησις του θανάτου, απαλλαγή από την φθορά. Έχει την δύναμιν να σβήση την φλόγα των παθών και του αιωνίου πνευματικού θανάτου· δίδει εις την ψυχήν την παρρησία προς τον Θεόν· είναι το κλειδί διά την Βασιλεία των Ουρανών.

Ο Σταυρός είναι φύλαξ κατά την νύκτα, πύργος κατά την ημέρα, χειραγωγός μέσα

από το Ο Ων, στο έρχομαι ταχύ αποδούναι εκάστω…

Από την πανταχού παρουσία (και ακινησία) στην συνοδοιπορία (κίνηση) Του Λόγου μέσα στον κόσμο, στην ιστορία του, όπως μας κάνει αισθητή την παρουσία Του δια λόγων και σημείων. Κι όλα αυτά, με αφορμή τα τυχαία ( ; ) και συμπτωματικά ίδια αποτελέσματα (94-86) τριών αγώνων μπάσκετ της 11ης Σεπ (αλλά και του τελευταίου 94-88, όπως δείχνουν οι καρτέλες λίγο πιο κάτω).

Εξ αυτών, δυο συνειρμικές (ίσως επεξηγηματικές) σκέψεις που προσεγγίζουν το φαινόμενο. Για τους ανυπόμονους που θέλουν να φτάσουν στο δια ταύτα, χωρίς παραπανίσιες αναλύσεις και δικαιολογητικές σκέψεις, είναι σημειωμένα με έντονα γράμματα.

Θα μπορούσε κάποιος να αποφανθεί πως αυτά τα πράματα είναι τυχαία και δεν χρειάζονται αναλύσεις. Για όσους όμως τους κίνησε το εν-δια-φέρον, ας συνεχίσουν την ανάγνωση.

Ο καλός Θεός, ‘’μιλά’’ (1) χωρίς ασυνέχεια σαν Πατέρας με το παιδί Του, είτε εμμέσως δια σημείων και σχημάτων, είτε άμεσα (όπως συμβαίνει με αγίους). Σε μας εναπόκειται η ορθή αποκωδικοποίηση των νοημάτων, μεταξύ πιθανόν κι άλλων κατά το δοκούν προσεγγίσεων. ''Πρέπει'' να συνδυάσουμε και ελέγξουμε αν τα μηνύματα που δίνουν τα παραπάνω ρευστά γεγονότα (υπό τον προφ.Ηλία) είναι ομόπνοα των γραπτών (προφ.Μωϋσή), ώστε να προχωρήσουμε με αυτούς σαν παραστάτες και στην δική μας μεταμόρφωση σε τέκνα Φωτός. Η επικοινωνία μεταξύ Θεού

παιδεία ια' επανελληνισμός και επανευαγγελισμός του γένους (β' τόμος)

Εισαγωγή 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ         

υπομονή, σωφροσύνη και αναμαρτησία 

Οι άγγελοι είναι οι μεγάλοι μας αδελφοί…     

όταν οι ορθόδοξες (καθημερινές) εορτές αποδίδουν το υπερκόσμιο Φως τους...         

Η αγάπη του πνευματικού πατέρα είναι πολύ ψηλά, πολύ ψηλά! 

Τι είναι η πνευματική ζωή - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

   ΣΤΑΥΡΟΣ, μεσοπεντηκοστή και πνευματική ζωή   

οι δύο όψεις της Πόλης του Κωνσταντίνου…    

θεμέλιον Πόλεως…      

ασθενειών συνέχεια…. 

θεραπεύοντας Ο Κύριος τον τυφλό (νου) 

Ανάληψη του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού - Λόγος Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου       

Μάρθα και Μαρία - αγ.Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (και δυο συνειρμικές σημειώσεις) 

η προσωπική σχέση του καθενός με τον Τίμιο Πρόδρομο σαν μετάνοια

Ερμηνεύει ο αγ.Μάξιμος ομολογητής το όνομα ηρώδης, ως δερμάτινος. 

Είμαστε όλοι ενδεδυμένοι με δερμάτινους χιτώνες, κατά το πρότυπο των φύλλων συκής των πρωτοπλάστων. Περιβεβλημένη η ουσία μας και ‘’σκεπασμένη’’ με σάρκα, με κρυμμένο τον θησαυρό εν οστρακίνοις σκεύεσι διάγουμε κι εμείς την καθημερινότητα. 

Με το όνομα ιούδας να σημαίνει εξομολόγηση, τελικά προβαίνουμε όλοι μας σε μία από τις δύο παρακάτω μοναδικές επιλογές: ή ‘’κρεμάμε’’ (στηρίζουμε, εξαρτάμε) την ζωή μας ορθοδόξως Στον Βασιλέα των όλων (περιπαικτικά βασιλέα των ιουδαίων) Ιησού Χριστό ή σαν τον ισκαριώτη, κρεμάμε την ζωή μας στην συκή (δερμάτινους χιτώνες), αυτοκτονώντας.   

Αν κάποιος θα ήθελε να βρει τον Τίμιο Πρόδρομο και να Τον έχει ως συνοδοιπόρο στην ζωή του και συμπαραστάτη όχι θεωρητικά αλλά επί του πρακτέου, πρέπει να κινηθεί προς τα έσω, όπου η προτεινόμενη και αμήν ποθούμενη βασιλεία.    

μετανοίας αρχή και ανεύρεση του Θησαυρού… 

Με αναλογική σημασία για τον καθένα, όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο και κρύφθηκε στην κατοικία του Ηρώδη. …  

Είναι κρυμμένος μέσα μας και πλακωμένος με πολλές λάσπες, χώματα, σκουπίδια…

επίγεια ζωή και προϋποθέσεις μετάστασης στον ουρανό

(κατά το πρότυπο μετάστασης Της Θεοτόκου) 

Αρχή της επίγειας ζωής είναι η σύλληψις. Από την σύλληψη μέχρι την γέννηση, σπουδαίο ρόλο παίζει η συμπεριφορά των γονιών και ιδίως της μάνας, όπως παρατηρεί ο άγιος Πορφύριος στο: …«η αγωγή του παιδιού αρχίζει εξ άκρας συλλήψεως». 

Με την γέννηση όμως, ξεκινά μια πιο απτή παιδεία. Αυτή καθορίζει στόχους και δίνονται τα εφόδια κατάκτησής τους. 

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς στο : Όταν Ξημερώσει η Ημέρα της Αφύπνισης… μας νουθετεί σχετικά: …Μήν θεωρεῖς τίποτε γιά στόχο τῆς ζωῆς σου ἐκτός ἀπό τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς.

Κάθε ἄλλο ἰδανικό, πού οἱ ἄνθρωποι σέ κάποια στιγμή προβάλλουν ὡς στόχο, δέν εἶναι ἄλλο παρά ἕνα κίνητρο παραπάνω -ἐάν ὄχι ἄμεσο μέσον- γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς. 

Οι τιθέμενοι στόχοι εξαρτώνται από το φρόνημα και πνεύμα των ‘’δασκάλων’’ μας αλλά και την αποδοχή αυτών από την καρδιά μας. Ισχύει: … 5 οἱ γὰρ κατὰ σάρκα ὄντες τὰ τῆς σαρκὸς φρονοῦσιν, οἱ δὲ κατὰ πνεῦμα τὰ τοῦ πνεύματος. 6 τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκὸς θάνατος, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωὴ καὶ εἰρήνη· διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς ἔχθρα εἰς Θεόν· (Ρωμ.η’) 

Από τον καθένα εξαρτάται αν θα βάλει στην ζωή του στόχους που να αντέχουν και να ξεπερνούν τον χρόνο και να μην είναι εφήμεροι σαν φωτοβολίδες. 

Λαμβάνοντας από το

ΕΝΑ

το ΕΙΝΑΙ *

η ελληνική γλώσσα μας γνωρίζει ότι μέσα στο ΕΙΝΑΙ μας, μπορούμε να βρούμε την ελευθερία. Είναι η εμφύτευση στην ψυχή και ζωή μας δύο δυναμικών. Η μία είναι η κεντρομόλος και η άλλη η φυγόκεντρος. Είναι τα δύο ‘’Ι’’. Το Ι της κεντρομόλου, Ο Ιησούς, και το Ι της φυγοκέντρου, το Ι τάγμα των δαιμόνων. Το πιο θα μας έλξει και ακολουθήσουμε, εξαρτάται απόλυτα από το μόνο δικό μας, την θέληση και καρδιά μας. 

Με την γέννησή του ο άνθρωπος, μπαίνει σε μια ελικοειδή τροχιά. Βλέπουμε αυτό το σχήμα της σπείρας από τον μικρόκοσμο έως τον μακρόκοσμο. Με την γέννησή μας, σαν ''σωματικοί'' επιβάτες επί γης, ακολουθούμε αυτήν την πορεία, σαν πλανήτης γη (+), γύρω από τον ήλιο. Πνευματικά όμως, από τις επιλογές μας όσο είμαστε εν βιολογική ζωή, πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε από τον ήλιο. 

Στην πληθώρα των πλανητών, παρατηρούμε (και από την φυσική γνωρίζουμε) ότι για να κρατούνται ισορροπίες (+) , η κεντρομόλος είναι ανάλογη της φυγοκέντρου.  

Η αγάπη της Παναγίας προς όλους (αγ.Σιλουανός)

H Θεοτόκος δέν παρέδωσε στή Γραφή οὔτε τίς σκέψεις Tης οὔτε τήν ἀγάπη Tης γιά τόν Υἱό καί Θεό Tης οὔτε τίς θλίψεις τῆς ψυχῆς Tης, κατά τήν ὥρα τῆς σταυρώσεως, γιατί οὔτε καί τότε θά μπορούσαμε νά τά συλλάβωμε. Ἡ ἀγάπη Tης γιά τό Θεό ἦταν ἰσχυρότερη καί φλογερότερη ἀπό τήν ἀγάπη τῶν Χερουβείμ καί τῶν Σεραφείμ κι ὅλες οἱ Δυνάμεις τῶν Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων ἐκπλήσσονται μ᾽ Αὐτήν.

Παρ᾽ ὅλο ὅμως πού ἡ ζωή τῆς Θεοτόκου σκεπαζόταν, θά λέγαμε, ἀπό τήν ἅγια σιγή, ὁ Κύριος ὅμως φανέρωσε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας πώς ἡ Παναγία μας ἀγκαλιάζει μέ τήν ἀγάπη Tης ὅλο τόν κόσμο καί βλέπει μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅλους τούς λαούς τῆς γῆς καί, ὅπως καί ὁ Υἱός Tης, ἔτσι κι Ἐκείνη σπλαγχνίζεται καί ἐλεεῖ τούς πάντες.

Ὤ, καί νά γνωρίζαμε πόσο ἀγαπᾶ ἡ Παναγία ὅλους, ὅσους τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, καί πόσο λυπᾶται καί στενοχωριέται γιά κείνους πού δέν μετανοοῦν! Αὐτό τό δοκίμασα μέ τήν πείρα μου.

Δέν ψεύδομαι, λέω τήν ἀλήθεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πώς γνωρίζω πνευματικά τήν Ἄχραντη Παρθένο. Δέν Τήν εἶδα, ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα μοῦ ἔδωσε νά γνωρίσω

Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή (αγ.Ιωσήφ ο ησυχαστής)

Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι,

να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα.

Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί

ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή.

Θα κουρασθείς πολύ, μέχρι να καταλάβεις

ότι προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη

είναι χάσιμο χρόνου·

Δεν σου ζητεί περισσότερο ο Χριστός

για να σου δώσει τα άγιά Του χαρίσματα·

μόνο να αναγνωρίζεις ότι, ό,τι καλό και

αν έχεις, είναι δικό Του.

Και να συμπαθείς αυτόν που δεν έχει.

Να μην τον κρίνεις ότι δεν έχει·

ότι είναι αμαρτωλός, φαύλος, πονηρός,

φλύαρος, κλέπτης, πόρνος και ψεύτης.

Εάν αποκτήσεις αυτή την επίγνωση,

δεν μπορείς ποτέ να κρίνεις κανένα,

έστω και αν τον βλέπεις να αμαρτάνει θανάσιμα γιατί αμέσως θα λες...

«Δεν έχει, Χριστέ μου, τη χάρη σου,

γι’ αυτό αμαρτάνει.

Αν φύγεις και από μένα θα πράξω χειρότερα.

Αν στέκω, στέκω, γιατί Συ με βαστάζεις.

Τόσο βλέπει ο αδελφός, τόσο κάνει.

Είναι τυφλός.

Πώς τον θέλεις να βλέπει χωρίς μάτια;

Είναι πτωχός.

Πώς γυρεύεις να είναι πλούσιος;

Δος του πλούτο να έχει.

Δος του μάτια να βλέπει».

ο πηλός τον πηλόν....

Όσιος Αλύπιος ο Εικονογράφος ο εν Σπηλαίω

Προς ἄλυπον βίωσιν εἰκονογράφε,

Μετέστης Ἀλύπιε Ὁσίων εὖχος.

Μιμητής του ιερού ευαγγελιστή και πρώτου εικονογράφου Λουκά, αναδείχθηκε ο όσιος πατέρας μας Αλύπιος ο σπηλαιώτης.

Αυτός ο μακάριος, θαυμαστά εικονογραφούσε τις μορφές των αγίων, ενώ ταυτόχρονα και την ψυχή του στόλιζε μ' όλες τις αρετές. Έτσι ο Θεός τον αξίωσε να γίνει γιατρός θαυματουργός ψυχών και σωμάτων.

Ο μακάριος Αλύπιος ήταν λαϊκός ακόμη, όταν έγινε μάρτυρας του εξαισίου θαύματος που συνέβη μέσα στην εκκλησία των Σπηλαίων, στη διάρκεια της αγιογραφήσεώς της. Βοηθούσε τότε τους Έλληνες αγιογράφους που ιστορούσαν το ναό της Θεοτόκου και είδε με τα ίδια του τα μάτια ένα περιστέρι που παράδοξα εμφανίστηκε.

Μετά από το θαυμαστό εκείνο γεγονός, ο Αλύπιος έμεινε στο μοναστήρι και έλαβε το άγιο αγγελικό σχήμα από τα χέρια του ηγουμένου οσίου Νίκωνος (βλέπε 23 Μαρτίου), ενώ συνέχισε να τελειοποιείται στην Ιερή τέχνη της εικονογραφίας. Και με τη χάρη του Θεού απέκτησε την ικανότητα ν' αποτυπώνει στις άψυχες,

Μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

(Ματθ. ιδ' 22-34)

«Μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου»

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅσο πιὸ βαθιὰ βιώνουμε τὴν πνευματικὴ ζωὴ στὴν Θ. Λειτουργία ἢ βάσει τῶν καταστάσεων ποὺ μᾶς κάνουν ν’ ἀντιλαμβανόμαστε σαφέστερα τὰ κείμενα, τόσο πιὸ πλατιὰ ξεδιπλώνεται μπρός μας, ἀποκαλύπτοντας τὸ μεγαλύτερο βάθος ποὺ ἀποκτοῦν πράγματα ἀνθρώπινα καὶ θεϊκά.

Πόσο συχνὰ ἔχουμε ἀκούσει στὴν ἀρχὴ τῶν Μακαρισμῶν τὶς λέξεις: «Μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου…»- στὴν δόξα τῆς Βασιλείας Σου… Κι αὐτὲς οἱ λέξεις ἀκούγονται τόσο φυσικὲς κι ἁπλές. Κι ἀκόμα, ἂν φαντασθοῦμε γιὰ ἕνα λεπτό, ὅτι, ὅταν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἔλθει ἐν δόξῃ, ἔχοντας νικήσει ἐν ὀνόματι ἡμῶν καὶ τοῦ Θεοῦ, ὑπερισχύοντας τοῦ κακοῦ, καὶ ἔχοντας κάνει αὐτὸν τὸν κόσμο σὲ Βασιλεία τῆς ἀγάπης, τῆς ἁγιότητας, τῆς ἀπόλυτης ὀμορφιᾶς, ἄς φαντασθοῦμε ὅτι κάποιος ἀπὸ μᾶς θὰ μποροῦσε νὰ λησμονηθεῖ: τί θὰ συνέβαινε σέ μᾶς; Λησμονημένοι ἀπ’ τὸν Θεό… Κι αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ἀναθυμόμαστε ὅτι ὑπάρχουμε, ὅτι ζοῦμε.! Συμβαίνει

προεόρτια Κοιμήσεως Θεοτόκου και υπόμνηση κρίσης. Όταν το πυρ και το ύδωρ δοκιμάζει την γη και τον αέρα μας

Σήμερα προεόρτια 14 Αυγ και ο Απόστολος (1) μαζί με το Ευαγγέλιο (2) που ακούγονται στην εκκλησία, δίνουν στον κόσμο άλλη μία  υπόμνηση κρίσης. ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει… 

Το πυρ, θα δοκιμάσει την γη μας. Το πως δομούμε την οικία και ε-αυτό μας (εικών Αυτού), με τι ποιότητος υλικά, δλδ με σαρκικό (ξύλα, χόρτο, καλάμη…) φρόνημα ή με πνευματικό εν Χριστώ φρόνημα (χρυσό, άργυρο, τιμίους λίθους) και αρετές, ενθυμούμενοι ότι....Ἐάν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων.εἰς μάτην ὑμῖν ἐστι τὸ ὀρθρίζειν, ἐγείρεσθαι μετὰ τὸ καθῆσθαι, οἱ ἐσθίοντες ἄρτον ὀδύνης, ὅταν δῷ τοῖς ἀγαπητοῖς αὐτοῦ ὕπνον. ἰδοὺ ἡ κληρονομία Κυρίου υἱοί, ὁ μισθὸς τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός.. (ψαλμ.ρκς')

Αύριο εορτάζεται η μετάστασις Της Θεοτόκου στην Ζωή. Ο καθαρώτατος Ναός και πρότυπο κάθε ανθρώπου. Ο καθαρότερος οίκος (χερουβείμ) και λειτουργικότερο όχημα (σεραφείμ), οπότε και κατά την καθαρότητα και λειτουργικότητα πάνω στην οποία θα δοκιμαστούμε (κριθούμε) θάναι και η μετοχή μας στην δόξα και ΖΩΗ. … Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς. 

Προκρίνεται η ζωή μας δια Της Θεοτόκου. Γιαυτό και ο άγιος Συμεών ο νέος

προσευχή και θλίψεις...

Ἡ ζωὴ χωρὶς προσευχή, εἶναι γεμάτη ἀπό θλίψεις, ἐνῶ μὲ τὴν προσευχὴ – μάλιστα ὅταν αὐτὴ γίνεται συνήθεια – ἡ καρδιά ἀγάλλεται καὶ εἰρηνεύει· τὶ μακαρία καταστάση! Κάποιες φορὲς οἱ προσευχόμενοι προγεύονται τή μέλλουσα μακαριότητα ἤδη ἐδῶ πάνω στή γῆ."

Επιστολή προς κάποιον που είχε μελαγχολήσει

Ἀδίκως στενοχωριέσαι μὲ τή μελαγχολική σου ἐπιστολή• εἴμαστε ἄνθρωποι καὶ οἱ καταστάσεις μας ἀλλάζουν. Καλὸ εἶναι πού γράφεις αὐτά πού σοῦ συμβαίνουν. Αὐτὰ δὲ μὲ στενοχωροῦν, ἀπεναντίας χαίρομαι πού μοῦ τὰ γράφεις ὅλα ἁπλᾶ καὶ χωρὶς νὰ ντρέπεσαι.

Ἡ φαντασία καὶ ἡ μνήμη ἀποτελοῦν μία ἐσωτερικὴ αἴσθηση. Μερικὲς φορὲς τὰ περασμένα ἔρχονται στὸ νοῦ τόσο ζωντανά, ὡς νὰ σὲ σφυροκοποῦν. Τότε χρειάζεται προσευχὴ μὲ συγκεντρωμένη τὴν προσοχὴ καὶ ὑπομονή. Ἡ μνήμη πρέπει νὰ γεμίζει ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων.

Μὲ μιά λέξη: ὁ νοῦς δέν πρέπει νὰ μένει ἀργός. Ἡ μνήμη τῶν περασμένων πραγμάτων πρέπει νὰ ἀντικαθίσταται μὲ ἄλλες σκέψεις, ὁπότε τὰ παλαιὰ σιγά-σιγὰ φεύγουν καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ ἡ μελαγχολία. Στήν ἴδια καρδιά δὲν μποροῦν νὰ κατοικοῦν δύο κύριοι.

Τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη ποτὲ δὲ χορταίνουν. Ὅσο περισσότερο τὰ τρέφεις, τόσο πιὸ

βαστάζετε βάρη αλλήλων....

Κάποτε δυὸ ἀδελφοὶ μιᾶς Σκήτης κατέβηκαν στὴν Ἀλεξάνδρεια γιὰ νὰ διαθέσουν ἐκεῖ τὰ ἐργόχειρά τους καὶ μὲ τὰ λίγα χρήματα ποὺ θὰ ἔπαιρναν νὰ ἀγοράσουν ξηρὲς τροφές, κουκιά, φασόλια, φακές, ρεβύθια, τὰ ὁποῖα συνήθως τὰ ἔβρεχαν καὶ τὰ ἔτρωγαν, κρεμμύδια καὶ ὅ,τι ἄλλο εἶχαν ἀνάγκη. Ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν ὅμως παρασύρθηκε ἀπὸ μιὰ γυναῖκα καὶ ἔπεσε στὴ μεγάλη ἁμαρτία τῆς πορνείας. Ἀπελπισμένος λοιπὸν πῆγε στὸν ἀδελφό του καὶ τοῦ εἶπε:

– Κοίταξε νὰ δῆς, ἐγὼ δυστυχῶς ἔπεσα σὲ ἁμαρτία, δὲν γυρίζω πίσω. Πήγαινε μόνος σου.

Τοῦ εἶπε λοιπὸν τὶ τοῦ συνέβη, πῶς ἔπεσε στὴν ἁμαρτία. Καὶ πρόσθεσε στὸ τέλος:

– Τώρα ἐγὼ ἔχασα τὴν ψυχή μου, τὶ νὰ κάνω στῆν ἔρημο;

Ὁ ἄλλος ἀδελφός, ποὺ ἦταν ἁγνὸς νέος, ταράχθηκε στὸ ἄκουσμα τῆς ἁμαρτίας, στὴν ὁποία εἶχε πέσει ὁ ἀδελφός του. Δὲν τὸ ἔδειξε ὅμως, καθόλου δὲν ἔδειξε ὅτι

Τίποτε δεν είναι τυχαίον εις τον κόσμο

Τίποτε δεν είναι τυχαίον εις τον κόσμο.Την ζωή μας και όλα τα της ζωής μας τα διοικεί ο Δεσπότης Χριστός.

Εις τον πόνον και τας πικρίας μας έρχεται εις συνάντησιν το Άγιο Πνεύμα και εξάγει χαράν θεοδώρητον.

Δεν αντιλαμβανόμεθα πολλάκις την παρουσίαν Του, διότι είμεθα απερροφημένοι από την καθημερινότητα των μεριμνών μας. Όμως Aυτό, πνέον όπου θέλει, πνέει και εις την καρδίαν μας και την δροσίζει .

Ως βάλσαμον χύνεται επάνω μας η θεία παράκλησις.

Το έλεος του Θεού κατέρχεται από τον ουρανόν κα πλημμυρίζει την ζωήν μας. Όσον πιο πολλαί είναι αι οδύναι μας τόσο περισσότεραι αι επισκέψεις του Θεού.

Ανοίγεις τα πνευματικά βιβλία και βλέπεις να σου μιλά ο Θεός.

Νοιώθεις αμέσως το φτερούγισμα του Πνεύματος.

Νοιώθεις να απαντά ο Θεός στις απορίες σου.

Βλέπεις να διαλύη τα σκοτάδια σου, να ανοίγει τους δρόμους σου, όταν υπάρχει μπροστά σου αδιέξοδο.

Βλέπεις να μην αφήνει κανένα σημάδι σκοτεινό μέσα στο περασμά σου.

Τότε γεμάτος χαρά φωνάζεις “νυν ηρξάμην λαλήσαι προς τον Κύριο μου. Εγώ δε

Τί να κάνουμε τον καιρό πού έχουμε στεναχώριες;

Πάτερ Θαδδαίος: Συχνά στη ζωή έρχεται και μας χτυπά κύμα δύσκολων σκέψεων, κύμα στεναχώριας.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι να σωπαίνουμε. Δεν χρειάζεται εμείς πολύ να σκεφτόμαστε. Ο Κύριος ξέρει, προνοεί πόσο μπορούμε να αντέξουμε. Ποιό βά­ρος στεναχώριας μπορούμε να σηκώσουμε.

Σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει αμέσως να πλησιάσουμε τον Κύριο, ο όποιος είναι για μας, σαν το ζεστό σπίτι μας τον χειμώνα. Να σιωπούμε. Καλό είναι να σιωπούμε, επειδή αμέσως δεν μπορούμε να νική­σουμε το κύμα των δύσκολων σκέψεων και της στενα­χώριας.

Συχνά μας έρχονται σκέψεις για το μέλλον μας πού είναι γεμάτο ανασφάλεια. Αναρωτιόμαστε: «Πώς θα τελειώσουμε αυτή τη δουλειά, πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα;

Γι’ αυτό είναι καλό να σιωπούμε, να ηρεμούμε και να απασχολούμε με κάτι το νου μας.

Επειδή ο νους μας έχει συνηθίσει να πλανιέται παντού, γι’ αυτό πρέπει να του δίνουμε μια καλή απα­σχόληση. Ή απασχόληση αυτή είναι η προσευχή.

Έτσι σταδιακά μαθαίνουμε να προσευχόμαστε και η προσευχή γίνεται συνήθειά μας.

Όπως και κάθε άλλη δουλειά την οποία έχουμε συνηθίσει να την κάνουμε, έτσι μαθαίνουμε και να προσευχόμαστε. Και αφού η προσευχή γίνει συνήθειά μας μετά από κάποιο χρονικό διάστημα προσευχόμα­στε χωρίς να σκεφτόμαστε. Όπως με κάθε απλή δου­λειά πού έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. Τα χέρια μας εργάζονται και η δουλειά τελειώνει. Έτσι συμβαίνει και με την προσευχή. Σιγά, σιγά η προσευχή γίνεται συνήθεια.

Σιγά, σιγά γίνεται εσωτερική προσευχή.

Τό­τε και η καρδιά μας ασταμάτητα προσεύχεται.

Και όταν ο Κύριος βλέπει την προσπάθειά μας, βλέπει πώς Τον αναζητούμε με όλη την καρδιά μας και θέλουμε να είμαστε μαζί Του ένα, τότε αμέσως Αυτός μάς δίνει την ευλογία και τη Δύναμή Του.

Απο το βιβλίο ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ - ΕΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Παναγία, η μάνα των Αγιορειτών

Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.

Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον εστί».

Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ΄χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς.

Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει, ό,τι υπήρχε για την Παναγία.

Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα.

Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας ελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν»

Παναγία• η μάνα των Αγιορειτών.

Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις Αγίες.

Μητέρα Θεού και ανθρώπων.

Η καλύτερη παραμυθία.

Η πιο σίγουρη πρέσβειρα των πιστών.

Η πιο ταπεινή, η πιο καλή, η πιο σεμνή,

η πιο υπάκουη, η πιο υπομονετική,

η σιωπηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασίλισσα,