οικουμενισμός και συγκρίσεις. Ασθένεια και θεραπεία.

Δίκαια ο οικουμενισμός θεωρείται παναίρεση, αλλά η Ορθοδοξία ποτέ  δεν έπαψε, ούτε τώρα, να προσφέρει δωρεάν την θεραπεία. 

Επί του πρακτέου, η Ορθοδοξία ολοκληρώνει, τελειοί τον άνθρωπο αφού τον καθαρίσει με τα ισχύοντα μυστήρια και φωτίσει, κατά το ‘’48 ῎Εσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν.’’  (Ματθ.ε’) 

Τελειότητα είναι να ενοικεί η θεολογία και θεογνωσία και ΦΩΣ (8) εγώ ειμί (888) μέσα στην ύλη, ωσάν σε οίκο, ωσάν σε όχημα, μέσα στην φύση (4). 

Κι η διαφάνεια κατορθώνεται με το απόπλυνον τω αίματί Σου τω αγίω…. και κάθαρση από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος. 

Ο οικουμενισμός και κατά κόσμον παγκοσμιοποίηση με πρότυπα του άλλου μισόκαλου ‘’ανθρώπου’’ δεν διαθέτει αυτά τα εφόδια και με την διαρκή πρόσθεση σαρκικού φρονήματος, θολώνει και αντιστρατεύεται της τελειότητος. 

Αναφέρεται, πως εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Αυτό σημαίνει ότι το φερόμενο ως καλό (από τον ελλειπή και μισό που ενεργεί με μίσος) εχθρεύεται το τέλειο. 

Θα του μιλήσει για αγάπη (2) αλλά θα του κρύψει την Αλήθεια. Θα του μιλήσει για ειρήνη αλλά θα του κρύψει την ελευθερία. Προσπαθεί να εγκαταστήσει την ‘’ειρήνη’’ του αμαλήκ αλλά χωρίς τον Α+Ω υποστηρικτή χειρών του Μωσέως (ως Ααρών και Ωρ) …εν χειρί κρυφαία…. Ο Κύριος (εγώ ειμί Α και Ω …). 

Λένε, πως όταν αλιτήριος θέλει να πλανήσει, από αγάπης άρχεται… Συνεννοήθηκαν εκεί στο ΠΣΕ ότι αυτό που τους ‘’ενώνει’’ είναι η αγάπη και αφού

προσευχή… και η σχέση της με την ‘’γη’’

Γράφει ο Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας † …

Η προσευχή είναι σαν να χτυπάς ένα πηγάδι. Και εφόσον νομίζεις ότι θα βρεις νερό στα 5 μέτρα, έχεις βαρέσει 10 μέτρα και δεν βρήκες τίποτα. Σκεπτόμενος ότι έκανες έξοδα για 10 μέτρα, λες ας βαρέσω άλλα 2 μέτρα, άλλα 2 μέτρα, άλλα 2 μέτρα.... 

Έτσι σκέφτηκαν και στην πατρίδα μου, στο Αίγιο, και τελικά βρήκαν πηγάδι στα 224 μέτρα! 

Αν οι άνθρωποι έλεγαν «φτάσαμε στα 223 μέτρα, ας το αφήσουμε, δεν υπάρχει τίποτα εδώ», τί θα γινόταν; Θα χάνανε για 1 μέτρο το νερό, τον κόπο και τα χρήματα που ξοδέψανε για τα 223 αυτά μέτρα.

Αυτή είναι η προσευχή! 

Δεν ξέρεις πότε θα πάρεις την απάντηση από τον Θεό. Ξέρεις όμως, ότι Αυτός μπορεί να σου δώσει την απάντηση. Ο Θεός, με αυτόν τον τρόπο, δοκιμάζει την πίστη και την υπομονή μας και ταυτόχρονα μας κρατάει κοντά Του. Ξέρει ο Χριστός πότε θα μας ανοίξει την πόρτα. 

Πολλοί κάνουνε προσευχή, βλέποντας όμως ότι δεν λαμβάνουν απάντηση, τα παρατάνε…. 

Αναφέρει ο Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov στο: Ο προσευχόμενος νους ζητά ένωση με την καρδιά : …Κλείστηκαν οι θύρες των αισθημάτων: Η γλώσσα σωπαίνει, τα

το εν ημίν Θαβώρ

Λένε οι άγιοι, πως παρότι τα θεία γεγονότα συνέβησαν άπαξ, αυτά παρατείνονται στους αιώνες και για την δική μας μετοχή, κατά τάξη και ετοιμότητα. Όσο δυνάμεθα, όσο χωρούμε.   

Ο Κύριος, δεν έκανε κάτι διαφορετικό απότι ήταν πάντα. ΦΩΣ. Στην θεία Μεταμόρφωση, μεταφέρει το θαύμα στον άνθρωπο και  διανοίγει οφθαλμούς και καρδία να δουν κατά την χωρητικότητα οι πρόκριτοι μαθητές την δόξα Θεού. 

‘’Μεταμορφώνεται’’ με παραστάτες τους προφ.Ηλία και προφ.Μωυσή. Είναι οι ίδιοι παραστάτες και της δικής μας μεταμόρφωσης σε τέκνα Φωτός. 

Πρόκριτοι μαθητές νοούνται οι τηρούντες τις θείες εντολές (στον πόδα και επόμενοι του απ.Πέτρου) οι τηρούντες αγνότητα σώματος και ψυχής (απ.Ιωάννης ο αγαπημένος μαθητής) και οι έχοντες προαίρεση μαρτυρίου και θυσιών (απ.Ιάκωβος). Μακάρι οι ίδιοι οι μαθητές, στην δόμηση του εν ημίν ναού, να προσθέτουν χάρι εκ της προαιρέσεώς τους… 

Συνέβη σε όρος υψηλόν, συμβαίνει σαν με ομόκεντρους κύκλους και σε άλλους ‘’τόπους’’. Στο όρος Σινά με τις δύο αντίστοιχες κορυφούλες. Στην μία όπου 

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις. Συνοδοιπορία από την εκτός Πόλι στην εντός….

«Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν δεσπότην.»

Στο analogion γράφει…. Μου θυμίζει την εξήγηση που έδιδαν μερικοί άνθρωποι του λαού στην Κωνσταντινούπολη για το εξαποστειλάριον "Χρυσοπλοκώτατε πύργε …" Έλεγαν, δηλαδή, ότι - τάχα - κάποιος ύπόδουλος Έλληνας, που έβλεπε την Κωνσταντινούπολη από μακριά, έφτειαξε αυτόν τον ύμνο για να εκφράσει την κατάπληξή του πώς η Βασιλίδα των πόλεων τώρα ήταν η έδρα του δεσπότου (σουλτάνου) και τον γαλουχούσε! 

(από το ίδιο site διαβάζουμε….) Γράφει ο π. Κωνσταντῖνος Καλλίνικος [που γεννήθηκε στά Ἀλάτσατα (πόλη τῆς Μ. Ἀσίας κοντά στήν Σμύρνη) τῷ 1870 καί ἐκοιμήθη στό Μάντσεστερ τῆς Ἀγγλίας, ὅπου ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος, τῷ 1940] τά ἑξῆς: …«Κατά τινα συμπαθῆ παράδοσιν, τὰ ἐξαποστειλάρια τοῦ μεγ. παρακλητικοῦ κανόνος ἦσαν κατ᾿ ἀρχάς τρία· ἀλλ᾿ εἰς ταῦτα ἀκολούθως προσετέθη ἐπὶ Τουρκοκρατίας καὶ τὸ δ΄ ἐξ ἀφορμῆς τοιᾶςδε. Ἀρχιερεὺς ἐκ τῶν πολλῶν ἐκείνων ἀνωνύμων μαρτύρων, ὧν βρίθουσι τὰ μαρτυρολόγια τῶν νεωτέρων μας χρόνων, συνελήφθη τῇ κελεύσει τοῦ τυρράνου καὶ ἀπήγετο εἰς θάνατον. Φθάσας δὲ εἰς τὴν

Η ποταμοφόρητος Εκκλησία, ο όφις και η έρημος

Η ΕΡΗΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΦΥΓΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ- Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ Ο λαός του Θεού θα κρυφτεί στην έρημο. 

Λοιπόν πού θα πρέπει να καταφύγει ο λαός του Θεού; -και ο λαός του Θεού είναι εκείνοι που δεν θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο.

Στην ερημιά, όπως και ο Προφήτης. Εκεί θα καταφύγει ο λαός του Θεού, στην ερημιά, όπως παλιά και ο Προφήτης! Έτσι λοιπόν ο λαός του Θεού, όπως και οι υιοί των Προφητών στην εποχή του προφήτου Ηλιού -που ήταν πάρα πολλοί και περιστοίχιζαν τότε τον προφήτη Ηλία. σημειώσατέ το αυτό24– όλοι αυτοί, όπως και η Εκκλησία στα έσχατα, καταφεύγουν στην έρημο, κρύβονται. 

Τί λέει η Αποκάλυψη για την έρημο. 

Για να το δούμε αυτό πώς το λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως στο 12ο κεφάλαιο, από τον στίχο 14. 

«Και εδόθησαν τη γυναικί δύο πτέρυγες του αετού του μεγάλου, ίνα πέτηται εις την έρημον εις τον τόπον αυτής.» Δόθηκαν, λέει, στη γυναίκα… Ποιά είναι η 

αρμονικές, λόγοι φύσης και Λόγος

Ο Πυθαγόρας είχε πει κάποτε το εξής ημιπαλαβό απόφθεγμα: "Αυτά που δημιουργεί η φύση, αποτελούν μουσική που στερεοποιήθηκε" 

Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε στο πάνω της μέρος ένα γράφημα με την ακολουθία των αρμονικών νοτών, και στην από κάτω την ακτινογραφία από το καβούκι κάποιου γλοιώδους σαλιγκαριού.

Μοιάζουν πράγματι τα άνω με τα κάτω, από μικρομικρόκοσμο έως  μακροκόσμου, με τις ελίξεις τους, που μας παραθέτει η φυσιογνωσία. Επιπλέον, η ενδιάμεση αρμονία και ‘’μουσική’’ , με τους λόγους της, πάλι σαν  φύση, μας διδάσκει ισότιμα [όπως παρατηρεί ο αγ. Μάξιμος ομολογητής (1)] όπως και ο γραπτός λόγος. Καταστάσεις ‘’καθαρές’’ και εύτακτες μπροστά στην ανθρώπινη επιβολή αταξίας, που θολώνει σαν νέφος την καρδιά και νου, αλλά και διαστρεβλώνει το θείο μήνυμα. 

Εκτυπώνεται η αρμονία του μέλλοντος αιώνος στους αιώνες που διάγουμε, με αρμονικές της. Σκοπός είναι να μην επαναπαυτούμε στην γνώση των αρμονικών αλλά να αναχθούμε στην κύρια συχνότητα. Από τους έγχρονους φθοροποιούς αιώνες, στον η’ αιώνα, ανέσπερο και άχρονο, που της βασιλείας ουκ έσται τέλος.   

Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος. 

Κι η σταδιακή μετάβαση στην πνευματική τελείωση, περνάει από την καθαρότητα και διαφάνεια. 

Επιζητούνται βιώματα ανάστασης Δίδου ημίν εκτυπώτερον*... και  μετοχή στην κύρια συχνότητα αντί επαναπαύσεως σε αρμονικές μακράν και εκτός του Σώματος

ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣEΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΝ

  

ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣEΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ

ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΝ

 

 

 

Ποίημα του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικόδημου του Αγιορείτου

 

Τους συν ανθρώποις πριν φανέντας αγγελόφρονας,

και συν Αγγέλοις Θεούς ήδη χρηματίζοντας,

Αγγελικοίς άσμασι και θεοπρεπέσιν,

Αποστόλων τους εξάρχους ευφημήσωμεν,

Ώς σωτήρας των ψυχών ημών υπάρχοντας,

Χαίρε κράζοντες, Πέτρε, Παύλε Απόστολοι.

 

Άναρχος ών τω χρόνω, αρχήν είληφε χρόνου, ο χρόνων Ποιητής Θεός
Λόγος· και πεμφθείς ημίν προς του Πατρός, Απόστολος άκρος σε Πέτρε δείκνυσι, πρωτόθρονον Απόστολον δι' ο προσαγορεύομέν σε.

Χαίρε, χορού μαθητών ακρότης

χαίρε, Χριστού απορρήτων μύστης.

Η ψυχή είναι πολύ βαθιά και μόνο ο Θεός τη γνωρίζει! Άγιος Πορφύριος

Όταν η ψυχή είναι ταραγμένη, θολώνει το λογικό και δε βλέπει καθαρά. Μόνο, όταν η ψυχή είναι ήρεμη, φωτίζει το λογικό, για να βλέπει καθαρά την αιτία κάθε πράγματος.

Γιατί να κυνηγάμε τα σκοτάδια; Να, θα ανάψουμε το φως και τα σκοτάδια θα φύγουν μόνα τους. Θα αφήσουμε να κατοικήσει σ’ όλη την ψυχή μας ο Χριστός και τα δαιμόνια θα φύγουν μόνα τους.

Όταν έρθει μέσα μας ο Χριστός, τότε ζούμε μόνο το καλό, την αγάπη για όλο τον κόσμο. Το κακό, η αμαρτία, το μίσος εξαφανίζονται μόνα τους, δεν μπορούν, δεν έχουν θέση, να μείνουν.

Να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή.

Στην ψυχή, που όλος ο χώρος της είναι κατειλημμένος από το Χριστό, δεν μπορεί να μπει και να κατοικήσει ο διάβολος, όσο κι αν προσπαθήσει, διότι δεν χωράει, δεν υπάρχει κενή θέση γι’ αυτόν.

Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια θα σωθεί.

Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα. Εμποδίζεις το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να

λαός - ναός, η η’ εβδομάδα από αναστάσεως (πεντηκοστή) και ο η’ αιών

Ο διψών ερχέσθω είναι η πρόσκληση στον καθένα προσωπικά και στον λαό Του και πάντα τα έθνη εις ενότητα εκάλεσε, με την πρόσκληση να ισχύει ενόσω ζούμε. 

Δίψασαν οι άγιοι και τους ξεδίψασε ο καλός Θεός αποστέλλοντας το Πνεύμα το Άγιον, κάνοντάς τους ‘’παγκόσμιους’’ ανθρώπους, διαχέοντας και σε μας, ποταμούς χάριτος. Όχι του κάτω άκρου που προσπαθεί ο άθεος και αντίθεος άνθρωπος σήμερα να τον κάνει σαν παγκοσμιοποίηση με την ειρήνη του αμαλήκ και δικτατορία, αλλά με την υπέρ νουν ειρήνη και ελευθερία.

Διαπνέοντα την οικουμένη και τα δυο πνεύματα, με μας να επιλέγουμε ποιο θα πνεύσει εντός.  Για δε το ωφέλιμο και συμφέρον φυσικά και υπάρχουν προϋποθέσεις. 

Όντας ο άνθρωπος ‘’ναός’’ του πνεύματος, σε απόλυτη τιμή, η συγκατάθεσις με τα είδωλα μας μεταποιεί σε ναούς ειδώλων, εμπεριπατώντας και γινόμενοι λαός του αντιδίκου σε  σχέση με το θετικό (και Θεϊκό) πρόσημο, όταν η μη συγκατάθεση με τα είδωλα (αρχής γενομένης με το αυτοείδωλό μας) και με μυστικά και μυστηριακά εφόδια (ισχύοντα ΜΟΝΟ στην ορθόδοξη εκκλησία) ο καλός Θεός μας μεταμορφώνει σε τέκνα Φωτός, τον καθένα σε ναό Του (όπου αναπαύεται η χάρις) και στο σύνολο, λαό Του.    

Παρατηρεί ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς στο… Τέσσερις είναι οι τοίχοι του νέου πύργου της Βαβέλ ότι η βαβέλ είναι το έλκος της γης! (έλκος στομάχου γιατί δεν δίνουμε στην μυλόπετρα της ψυχής και του θεοΰφαντου σώματος τα προς οικοδομήν και υγεία, αλλά και άρνηση έλξης εκ Της ολκάδος των θελόντων σωθήναι… ως μόνη θεραπεία).    

Καθέλκει (ευθέως ως Ι, Ι τάγμα δαιμόνων και φυγόκεντρος, 6 ελικοειδώς) προς ασθένεια και απώλεια και διάσπαση της ενότητας ο δια-βολέας, κάνοντας την

''προφητεία'' για εμβόλιο από τέκτονα

{Από ανάρτηση γιατρού}

Θα σας διηγηθώ μία μικρή ιστορία του παρελθόντος μου, για να δείτε γιατί έχω φρικάρει με τους εμβολιασμούς αυτούς.

Το 2017, καλοκαίρι ήταν, επισκέφτηκα έναν αδελφικό μου φίλο (δεν μπορώ να μην το πω , ξέρεις εσυ …), σε ένα χωριό του Ηρακλείου και για δύο ημέρες έμεινα στο σπίτι του.

Την επόμενη ημέρα της παρουσίας μου εκεί μου λέει ότι έχει μία συζήτηση σε ένα σπίτι και προκειμένου να μην μείνω μόνος, με κάλεσε και εμένα μαζί του.

Ήθελε να αγοράσει ένα ακίνητο και πήγαμε να συζητήσει διάφορα επί πλέον πράγματα για την συναλλαγή αυτή.

Πηγαίνουμε στο σπίτι, μας καλωσορίζει ο οικοδεσπότης και πάνε μέσα να

ορθόδοξη παιδεία - ΦΩΣ ΛΟΓΟΣ και λόγοι Φωτός (δ' τόμος)

Εισαγωγή

Ο τίτλος του παρόντος δ’τόμου επιλέχθηκε να είναι ‘’ΦΩΣ ΛΟΓΟΣ και λόγοι Φωτός’’ ως συνάφεια Οδού και οδοδεικτών, όλα άγια, όπως σκοπός και δρόμος για τον σκοπό, άγια. 

Είναι η μυστική αμφίδρομη συσχέτιση Όλου και μέρους που το ένα νοηματοδοτεί το άλλο και το άλλο οδηγεί στο Ένα. 

Είναι η συνάφεια Του Δημιουργού με το σύνολο της δημιουργίας όπως ξεκινά ο αγ.Ιωάννης θεολόγος: … ΕΝ ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 3 πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. 4 ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. 5 καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. 

Η δε αρχή της δημιουργίας στην ΠΔ και Γένεση, ομόπνοα, έχει ως εξής: … ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. 2 ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο

Λένινγκραντ 1941 και άγιος Νικόλαος

Πριν από πολλά χρόνια στη Ρωσία οι άνθρωποι δεν µπορούσαν ν’ αγοράσουν ελεύθερα όσο ψωµί ήθελαν.

Την ποσότητα του ψωµιού, που έπρεπε να πάρουν, την όριζε το κράτος ανάλογα µε τα µέλη της κάθε οικογένειας.

Έτσι στον καθέναν αντιστοιχούσε ένα «κουπόνι ψωµιού» και µε αυτό το κουπόνι µπορούσε να πάρει από τον φούρνο την ποσότητα ψωµιού, που του αναλογούσε.

Στην πόλη Λένινγκραντ – σήµερα η πόλη αυτή λέγεται Αγία Πετρούπολη – ζούσε µια ευσεβής γυναίκα, η Ελισάβετ Εφίµοβνα Χµελέβα. Με το κουπόνι του ψωµιού της µπορούσε κάθε µέρα να αγοράζει από τον φούρνο 400 γραµµάρια ψωµί.

Το 1941, στον Δεύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο, το Λένινγκραντ πολιορκήθηκε από τους Γερµανούς για 900 ηµέρες, δηλαδή για δυόµιση περίπου χρόνια. Όταν άρχισε η πολιορκία τα τρόφιµα γίνανε δυσεύρετα και τα κουπόνια του ψωµιού, που κρατούσαν στα χέρια τους οι κάτοικοι, ήτανε πια άχρηστα.

Μια µέρα η Ελισάβετ άδικα προσπάθησε γυρνώντας ολόκληρη σχεδόν την πόλη να βρει λίγο ψωµί. Οι διαδόσεις πως τάχα σε «κάποια» γειτονιά «κάποιος» φούρνος

έρημος… και θεραπεία

Αυτός ήταν ο λόγος πού οι άγιοι πατέρες ζούσαν απομονωμένοι στην έρημο, όπως ο Ηλίας ο θεσβίτης, ο Ιωάννης ο βαπτιστής και όλοι οι υπόλοιποι πατέρες. 

Μη νομίσετε ότι οι άγιοι κατόρθωσαν να εξαγιασθούν ζώντας μεταξύ των ανθρώπων. Επέτυχαν να κατοικήση μέσα τους η θεϊκή δύναμις, αφού προηγουμένως ασκήθηκαν πολύ στην ησυχία. Και τότε, στολισμένους με τις αρετές, τους έστελνε ο Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους οικοδομήσουν και να τους θεραπεύσουν. 

Σαν ιατροί πού ήσαν, μπορούσαν να θεραπεύσουν τις ασθένειες των ανθρώπων. Για την ανάγκη αυτή ο Θεός τους αποσπούσε από την ησυχία και τους έστελνε στον κόσμο. Τότε όμως τους έστελνε, αφού θεράπευαν όλα τα δικά τους πάθη. 

Είναι αδύνατο να στείλη ο Θεός για την πνευματική ωφέλεια των ανθρώπων μια ψυχή πού είναι ακόμη ασθενής. 

Όσοι λοιπόν πηγαίνουν στον κόσμο πριν ολοκληρωθούν, πηγαίνουν με το θέλημα

ο εκ γενετής τυφλός και η μετενσάρκωση υπό την οπτική Του Σταυρού

Θ´\ΚΑΙ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. 2 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 3 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ' ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. … (Ιωαν.θ’) 

…στην συνομιλία με τον μυστικό μαθητή Νικόδημο, Ο Κύριος εξηγεί: …3 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. (Ιωάν.γ’) …ότι δεν αρκεί η χοϊκή γέννηση άρα η πληρότητα και η λειτουργικότητα των οργάνων του βιολογικού σώματος, αλλά η αναγέννησίς του (ή η γέννησις άνωθεν) για να δει την βασιλεία, η οποία είναι εντός ημών. Δεν αρκεί όμως μόνο να δει, αλλά και να εισέλθει .... ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ,... αλλά αρχής γενομένης από την θέαση προχωράμε στην είσοδο.

Η έξω ζωή πρέπει να προσεγγιστεί σαν την έκπτωτη ΕΥΑ που κλήθηκε από τον ΑΔΑΜ, μήτηρ πάντων των ζώντων (20 καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αδὰμ τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Ζωή, ὅτι αὕτη μήτηρ πάντων τῶν ζώντων. Γεν.γ’) και οι μελέτες, επιστημονικές αλήθειες, γενικώς προσεγγίσεις με χοϊκά εργαλεία και διάνοια, εξαντλούνται στα έξω.   

Εκ της πλευράς του πρώτου ΑΔΑΜ αφού τον έφερε σε έκσταση Ο Θεός και τον

ιχνηλασία Φωτός

από το βιβλίο Κάθετος πνευματικός κύκλος (οδοιπορικό σοφίας του ανθρώπου)

το εμβόλιον της νέας εποχής

 μοναχού Αβραάμ Αγιορείτου - 2007

---

περί αντιστοίχισης νευρώνων και ip.... 

σοφία, γνώσις και λόγοι (αγ.Διαδόχου Φωτικής)

ΑΓΙΟΣ ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΦΩΤΙΚΗΣ

Όταν κάποιος είναι αφώτιστος, δεν πρέπει να καταπιάνεται με τα πνευματικά θέματα· αλλά και εκείνος που φωτίζεται πλούσια από την αγαθότητα του Αγίου Πνεύματος, δεν πρέπει να αρχίσει να ομιλεί γι' αυτά. Η φτώχεια στα πνευματικά φέρνει την άγνοια, αλλά και ο πλούτος δεν επιτρέπει την ομιλία. Γιατί τότε η ψυχή, μεθυσμένη από την αγάπη του Θεού, επιθυμεί μέσα στη σιωπή της να απολαμβάνει τη δόξα του Κυρίου. Ώστε πρέπει να παρατηρούμε πότε βρισκόμαστε σε μια μέση κατάσταση και τότε να μιλάμε για το Θεό. Αυτή η κατάσταση δίνει στην ψυχή ένα είδος λόγων γεμάτων από δόξα, ενώ η λαμπρότητα του θείου φωτισμού τρέφει με πίστη την πίστη εκείνου που λέει τους λόγους αυτούς, για να γευθεί πρώτος αυτός τον καρπό της θείας γνώσεως με την αγάπη. Γιατί ο γεωργός που κοπιάζει πρέπει πρώτος να γεύεται τους καρπούς(Β΄ Τιμ. 2, 6).

Η σοφία και η γνώση είναι χαρίσματα του ενός Αγίου Πνεύματος. Το κάθε όμως χάρισμα ενεργεί με διάφορο τρόπο. «Σε άλλον δίνεται σοφία, σε άλλον γνώση, από το ίδιο Πνεύμα»(Α΄ Κορ. ιβ'), όπως μαρτυρεί και ο Απόστολος Παύλος. Και η γνώση ενώνει με την πείρα τον άνθρωπο με το Θεό, αλλά δεν κινεί την ψυχή σε λόγους για τα όντα. Γι' αυτό και μερικοί που ασκούν το μοναχικό βίο, φωτίζονται από τη γνώση με νοερή αίσθηση, αλλά η ψυχή τους δεν κινείται σε θείους λόγους. Η σοφία όμως, όταν δοθεί με φόβο σε κάποιον μαζί με τη γνώση (και αυτό είναι

Ὁ γέροντας Παΐσιος για τήν Ἑλληνική Γλώσσα

- Γέροντα, γιατί κατήργησαν τούς τόνους ἀπό τήν γραμματική;

- Τώρα, ὅπως οἱ ἄνθρωποι δέν σηκώνουν τίποτε καί τα πετούν ολα, ἔτσι καί τά γράμματα δέν σηκώνουν τίποτε, οὔτε ὀξεῖες οὔτε περισπωμένες! Καί ὅπως ὅλοι τρέχουν, δέν βάζουν οὔτε τελεία!

Βλέπω μία γλώσσα πού γράφουν μερικοί! Διάβαζα σέ μία μετάφραση τῆς Καινῆς Διαθήκης: «Ἀπό τήν Αἴγυπτο κάλεσα τόν γιό μου» (βλ. Ματθ. 2, 15). Δέν ταιριάζει, βρέ παιδί! Δέν ξεχωρίζει τό ἱερό ἀπό τό ἀνίερο! Γράφουν ἔτσι, δῆθεν γιά νά εἶναι ὅλα ἴδια, να υπάρχη ὁμοιομορφία στήν γλώσσα.  Ποιός, ἀκόμη καί ἀπό τό πιό τελευταῖο χωριό, δέν θά καταλάβαινε, ἄν ἔγραφε «τον υἱόν  μου»; ’κουσα μία φορά στό ’γιον Όρος σέ μία ἀνάγνωση: «Τό ψωμί καί τό κρασί πού κάνουν την Μεταλαβιά». Δέν ταιριάζει· πῶς νά τό κάνουμε; Ποιός δέν ξέρει τί θα πη «ἄρτος» καί «οἶνος»;

 

- Λένε, Γέροντα, ὅτι θά ἀντικαταστήσουν τό ἑλληνικό ἀλφάβητο μέ τό λατινικό.

 

- Ασ'τα, δέν θα σταθούν αὐτά· δέν θα σταθοῦν. Εὐτυχῶς πού ὁ Θεός καί ἀπό τό στραβό καί ἀπό τό κακό βγάζει καλό, ἀλλιῶς θά ἤμασταν χαμένοι. Δέν χάθηκε ἡ Παράδοση, ἡ γλώσσα τότε πού τά εἶχαν ὅλα σέ χειρόγραφα καί δέν ὑπῆρχαν οὔτε φωτοτυπικά οὔτε τίποτε καί θά χαθή τώρα ποῦ βγῆκαν τόσα μέσα; Ὄχι, δέν

Η σχετική και η οντολογική δικαιοσύνη

Μια μέρα συνάντησα στο δρόμο έναν κρεοπώλη γείτονά μου, ο οποίος είχε ένα δικαστήριο αγρονομικό και με είπε:

- κ. Παναγόπουλε, σήμερα πάω άδικα στο δικαστήριο.

- Θα μου επιτρέψεις, να σε παρηγορήσω και του είπα την εξής ιστορία:

''Κάποτε ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος πήγαινε στην Αλεξάνδρεια, όμως νύχτωσε και δεν πρόλαβε να μπει στην πόλη. Αναγκάστηκε έτσι να διανυκτερεύσει, λίγο έξω από την πόλη, σε ένα ποιμνιοστάσιο ενός βοσκού, ο οποίος ήταν γνωστός του.

Το βράδυ όμως, ήρθαν κλέφτες και έκλεψαν τα πρόβατα του βοσκού και το πρωί όταν ήρθε η αστυνομία κατηγόρησαν τον Άγιο, ότι πήγε εκεί, με σκοπό να απασχολήσει το βοσκό και να βρουν έτσι την ευκαιρία οι κλέφτες να επιτελέσουν το έργο τους.

Έτσι φυλακίστηκε ο Όσιος, παρόλο που δεν έκανε τίποτα. Στο κελί που τον βάλανε, υπήρχαν άλλοι 2 συγκρατούμενοι. Αυτοί ρώτησαν τον Όσιο, τί έκανε και τον έφεραν εδώ.

- Τίποτα δεν έκανα τέκνα μου, απάντησε αυτός. Είμαι αθώος!

- Δεν μπορεί, επέμεναν αυτοί. Κάτι θα έχεις κάνει. Δηλαδή ο Θεός είναι άδικος, ώστε επέτρεψε να σε βάλουν φυλακή, χωρίς να έχεις κάνει το παραμικρό; Και

πνευματική φυσιολογία νεφρών και καρδιάς….

Ο ενιαίος ψυχοσωματικός άνθρωπος, παρότι για χάριν ‘’μελετών’’ από φυσικούς και από πνευματικούς, διαχωρίζεται σε δύο μέρη, αυτά, ούτε αποκομμένα πρέπει να προσεγγίζονται ούτε αποκομμένα να δρουν, αφού αφενός στόχος είναι η αγιοπνευματική πληρότητα του σώματος ως ναός με Πνεύμα και αφετέρου, η έννοια του δαιμονικού, είναι το αποκομμένο. Αυτό που αποκόπτει την θέαση και κίνηση και ένωση νου και χου, είναι ο παρεμβαλλόμενος χνους. Η θολούρα που της πρέπει διάλυση. Η θολούρα της καρδιάς που ‘’απαγορεύει’’ και πολεμά τον ενωτικό ΣΤΑΥΡΟ, ουρανού και γης, (κεφαλή – κοιλία) ορατών και αοράτων (δεξιά – αριστερή πλευρά μας).    

Εντοπίζεται μία γέφυρα που ‘’ενώνει’’ αυτά τα δύο, φαινομενικά ξεχωριστά, ως διάβαση από το ένα στο άλλο. Μια κλεψύδρα που την στρόφιγγα την κρατάμε στα χέρια μας…. Από την γη στον ουρανό, από τα νεφρά έδρα παθών στην έδρα που αναλογεί ως θρόνος Θεού μέσα στην καθαρή καρδιά. Ένας θρόνος που πρέπει Στον Κύριο, αλλά ενεργούμενο με προϋποθέσεις, όπως αναφέρει ο αγ.Αρσένιος Μπόκα στο… θρόνος και σταυρός : Ὑπάρχει σ᾿ ἐμᾶς ἕνας θρόνος κι ἕνας σταυρός. Ὅταν ἐμεῖς στεκώ­μεθα στόν θρόνο, ὁ Χριστός μας κάθεται στόν σταυρό, καί ἀντίστροφα. 

Η διαδρομή από τα νεφρά στην καρδιά είναι σταυροειδής, όπως παρεμβάλλεται Ο Σταυρός μεταξύ γης και ουρανού, που ανάλογα της όλης βιωτής θα αποβεί και

Ορθόδοξη παιδεία λόγοι ανάτασης και ανάστασης (γ΄τόμος)

Φιλέρημος πολιτεία οδοδεικτούσα και απάγουσα ευθέως στην όαση

Εισαγωγή 

Ο τίτλος του παρόντος γ’τόμου επιλέχθηκε να είναι ‘’φιλέρημος πολιτεία οδοδεικτούσα και απάγουσα ευθέως στην όαση’’ γιατί εξερχόμενοι εκ του κοσμικού φρονήματος (όσο δεν είμαστε βαρυκάρδιοι) το ευθές Φως οδηγεί στην ευσκιόφυλλη και ξεδιψώσα όαση, σε σχέση με το εκ διαχύσεως που οδηγεί στην ματαία αναζήτηση του αντικατοπτρισμού της.  

Ευχόμενοι… τὰς ὁδούς σου, Κύριε, γνώρισόν μοι, καὶ τὰς τρίβους σου δίδαξόν με. ὁδήγησόν με ἐπὶ τὴν ἀλήθειάν σου καὶ δίδαξόν με, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ σωτήρ μου, καὶ σὲ ὑπέμεινα ὅλην τὴν ἡμέραν. 

γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου, τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ. ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου, καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου· (38) 

τὴν δικαιοσύνην σου οὐκ ἔκρυψα ἐν τῇ καρδίᾳ μου, τὴν ἀλήθειάν σου καὶ τὸ σωτήριόν σου εἶπα, οὐκ ἔκρυψα τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου ἀπὸ συναγωγῆς πολλῆς. (39) 

Αμήν καλή ανάγνωση τα της φιλερήμου πολιτείας, με κάθε ωφέλεια, προς επίγνωση Αληθείας και σωτηρία.

Θεοτόκε, σὺ εἶ ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, ἡ βλαστήσασα τὸν καρπὸν τῆς ζωῆς. Σὲ ἱκετεύομεν, πρέσβευε, Δέσποινα, μετὰ τῶν Ἀποστόλων, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 

Πῶς θὰ βροῦμε τὴν ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος 

Το σκίρτημα Ζωής μέσα στην αμορφία μας…. 

περί βδελυκτών αμαρτιών και θεραπείας αυτών… 

ένας κρυμμένος μαργαρίτης στο ψαλτήρι που οδηγεί στον όλο Θησαυρό... 

Σταυρός, καρδία και κομποσχοίνι…

Πολλά έχουν συγγραφεί και διαρκώς γράφονται, λόγω της σπουδαιότητος των εννοιών. Εδώ θα γίνει μια προσπάθεια ενοποίησης και ‘’συμμαζέματος’’ κάποιων διάσπαρτων αναφερθέντων σχετικών, σε διάφορα πονήματα με σκοπό την διάκριση και ευθυπόρηση. 

Το ότι η καρδία* του ανθρώπου είναι το κέντρον των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν κινήσεων, είναι κάπως γνωστό, παρότι μικροί πνευματικά, δεν τα διαχειριζόμαστε όπως οφείλουμε για το συμφέρον μας, κι αυτό γιατί ακόμη δεν εισήλθαμε σε αυτήν με τις παράλληλες έννοιες του ουρανού, της κιβωτού της αγίας ορθοδοξίας, της αχειροποιήτου… . Το ότι και ο Σταυρός είναι το κέντρο του κόσμου και εαυτού (όχι μόνο αυτογνωσίας, αλλά και ως βάση θεογνωσίας) και ότι πρέπει να ‘’συμπέσει’’ ο Σταυρός στην καρδιά, είναι ένα ορθόδοξο μυστικό, που παραθεωρείται και ίσως δεν διδάσκεται τόσο ευρέως όσο θα έπρεπε λόγω σπουδαιότητος, στα θρησκευτικά.

Το κομποσχοίνι είναι εκείνο το θεόσδοτο βοήθημα (πλεγμένο με 9 σταυρούς) που ταυτίζει δια του Ονόματος, τον σταυρό στην καρδιά, προσδίδοντας με την αναπνοή (1), τον άλλον Αέρα. Με την πλοκή του, ξεμπλέκει τον άνθρωπο, κάνοντάς τον απλούν και λιτό [μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, όπου πνεύμα είναι η θέληση, στην αυτάρκεια, γιατί αυτών θα είναι η βασιλεία των ουρανών (Ματθ.ε')], καθαρό (γιατί αυτοί τον Θεόν όψονται), φωτισμένο, άγιο ... Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ· ἕνεκεν  τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. (ψαλμ.142) 

Ο Σταυρός, βρίσκεται μεταξύ γης και ουρανού, ορατών τε και αοράτων, όπως συμπυκνωμένα η καρδιά βρίσκεται στη μέση, μεταξύ γης (κοιλίας – αεί χρόνου) και ουρανού (κεφαλής – νυν και άχρονου) , ορατών (δεξιάς επίγνωσης) και

οι δύο παράλυτοι και το, θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;

Στο σημερινό ευαγγέλιο* (Κυριακή παραλύτου) Ο Κύριος έχει μπροστά Του έναν παραλυτικό. Η ερώτησή Του θέλεις υγιής γενέσθαι, μπορεί αγιογραφικά να έχει μία απάντηση, αλλά απευθυνόμενος ο Κύριος και σε εμάς, όπως στον παραλυτικό, ο καθένας μπορεί να απαντήσει ελευθέρως ναι ή όχι. Αυτό ώθησε και στον τίτλο να προσεγγιστεί ο ένας ιστορικός σε δύο (εκείνον και τον αντιστοιχούντα εντός ημών) οπότε, και τις δύο στάσεις ζωής. Στον θέλοντα και στον μη θέλοντα.   

Φυσικά και αφορά πρωτίστως πνευματική παράλυση, που δεν φαίνεται. Ψαλλόμενο σαν κοντάκιο, μας δίνει το έναυσμα για δυο σκέψεις. Τὴν ψυχήν μου Κύριε, ἐν ἁμαρτίαις παντοίαις, καὶ ἀτόποις πράξεσι, δεινῶς παραλελυμένην, ἔγειρον, τῇ θεϊκῇ σου ἐπιστασίᾳ, ὥσπερ καὶ τὸν Παράλυτον, ἤγειρας πάλαι, ἵνα κράζω σεσωσμένος· οἰκτίρμον δόξα, Χριστὲ τῷ κράτει σου.   

Οι πέντε στοάς έχουσα κολυμβήθρα, θα μπορούσε να νοηθεί ως η απλή πεντάδα των αισθήσεων, που σαν όρια ξεχωρίζει τα εντός και τα εκτός εαυτού. 

Τους παραλύτους εξωτερικά που σίγουρα ζητούν την θεραπεία τους και τους παραλύτους εσωτερικά, που μπορεί και να φαντάζονται ότι είναι υγιείς. Εκεί το 

Πῶς ὁ ἄνθρωπος καταντάει ὑπηρέτης τοῦ Ἀντίχριστου- Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Όπως λάμπει ο ήλιος στον ουρανό, έτσι λάμπει και ο χριστιανισμός. Όποιος κλείνει τα μάτια του γιατί έτσι το θέλει, να έχη το θάρρος να το λέη, ότι δεν ξέρει τίποτε για τον Χριστό, επειδή έτσι το θέλει! και όχι επειδή δεν υπάρχει τάχα φως. Η αιτία, που οι άνθρωποι απορρίπτουν τον Θεάνθρωπο, είναι μέσα τους. Κατά τον ίδιο τρόπο και η αιτία, που τους κάνει και δέχονται τον αντίχριστο, είναι και αυτή μέσα τους. «Εγώ ήλθον εν τω ονόματι του Πατρός μου, είπε ο Κύριος στους Ιουδαίους• μα σεις δεν με δεχθήκατε. Αν κάποιος άλλος έλθη στο δικό του όνομα, αυτόν θα τον δεχθήτε»[54]! 

Εδώ ο Χριστός μας το λέει ξεκάθαρα, ότι αυτοί και αρνήθηκαν τον Χριστό και εδέχθηκαν τον αντίχριστο, παρ’ ότι συνήθως για τον αντίχριστο μιλάμε σαν για κάποιος που πρόκειται να έλθη.

Γιατί όποιος λόγω δομής της σκέψης του αρνείται τον Χριστό, αυτός, ακριβώς λόγω της δομής της σκέψης του, είναι έτοιμος να δεχθή και θα δεχθή τον αντίχριστο. Γι’ αυτό, και τους κατέταξε σ’ εκείνους που εδέχθηκαν τον αντίχριστο, παρ’ ότι αυτοί εξεμέτρησαν το ζην πολλούς αιώνες, πριν έλθη ο αντίχριστος. Γιατί έκαναν το πιο μεγάλο έργο του αντιχρίστου: έγιναν θεοκτόνοι. Όταν θα έλθη ο ίδιος ο αντίχριστος δεν θα έχη να κάμη τόσο μεγάλο κακούργημα, το πνεύμα τους βρισκόταν σε τόσο εχθρική σχέση προς τον Χριστό, ώστε να έχη αυτόματα

Ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ (Ἅγ. Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου)

Από τις προσευχές που μας παρέδωσαν οι άγιοι, η ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», είναι η πιο εύχρηστη, λόγω της συντομίας της, και η πιό καρποφόρα, όταν επιτελείται αδιάλειπτα μέσα στην καρδιά. Αλλά για να κατορθωθεί και να καρποφορήσει η ευχή του Ιησού -και να καρποφορήσει σημαίνει να εξορίσει από την καρδιά τα πάθη και τους δαίμονες και να εγκαταστήσει σ’ αυτήν το Χριστό- χρειάζεται πολύς καιρός και πολλή βία, δηλαδή, εντατικός ψυχοσωματικός αγώνας. Με τη βία φτάνει ο άνθρωπος από τη μη καθαρή προσευχή -εκείνη που συμπλέκεται με τις εμπαθείς μνήμες και τους λογισμούς- στην καθαρή και αρρέμβαστη προσευχή. Σ’ αυτή την προσευχή, τη μόνη αληθινή, ο νους, παραμένοντας μέσα στην καρδιά, είναι προσκολλημένος αποκλειστικά στο Θεό, αφού κατόρθωσε ν’ απαλλαγεί από κάθε περισπασμό.

Οι μικρές προσευχές, οι λιγόλογες και περιεκτικές, βοηθούν πολύ το νου να συγκεντρωθεί, γι’ αυτό οι άγιοι πατέρες συνήθιζαν να τις επαναλαμβάνουν αδιάλειπτα. Με τη συνεχή επανάληψη ανάγκαζαν το νου τους να παραμένει δεμένος με το όνομα του Κυρίου και σκόρπιζαν όλους τους λογισμούς. Οι μικρές αυτές προσευχές ήταν διάφορες. Ο αββάς Κασσιανός μας πληροφορεί, ότι στην

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

(Μητροπ. Anthony Bloom)

Όταν ο Χριστός ανέστη εκ του τάφου και εμφανίστηκε στους μαθητές Του και στις Μυροφόρες, τους χαιρέτησε με τη λέξη «Χαίρετε»! Και αργότερα, όταν εμφανίστηκε στους αποστόλους, οι πρώτες Του λέξεις ήταν «Ειρήνη υμίν»! Ειρήνη, διότι η ταραχή τους ήταν πολύ μεγάλη· ο Κύριός τους είχε πεθάνει. Κάθε ελπίδα να νικήσει ο Θεός την κακότητα, να υπερισχύσει το αγαθό του κακού, είχε χαθεί. Έμοιαζε να έχει θανατωθεί η ίδια η ζωή, το φως να έχει σβήσει. Όλο κι όλο που απέμενε στους Μαθητές, στους ανθρώπους πού είχαν ζήσει εν αγάπη κοντά στον Χριστό και είχαν πιστέψει σ’ Αυτόν, ήταν να συνεχίσουν να υπάρχουν, όχι πια να ζουν. Είχαν ήδη γευθεί την αιώνια ζωή, τώρα ήταν καταδικασμένοι να περιμένουν ένα σκληρό θάνατο στα χέρια των εχθρών του Χριστού.

«Ειρήνη υμίν»· «Έχω αναστηθεί, είμαι ζωντανός, είμαι μαζί σας, και άρα τίποτε- ούτε θάνατος, ούτε διωγμός- μπορεί πια να μας χωρίσει ή να σας στερήσει την αιώνια ζωή, τη νίκη του Θεού». Και αφού τους έπεισε ότι αναστήθηκε σωματικά, αφού τους ξανάδωσε τη χαμένη τους ειρήνη και μια ακλόνητη βεβαιότητα πίστεως, ο Χριστός πρόφερε λόγια που ίσως στην εποχή μας να ηχούν απειλητικά και τρομακτικά για πολλούς.

«Καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, και εγώ πέμπω υμάς». Λίγες μόνον ώρες μετά τον

περί Της Κιβωτού …

Οι κύκλοι ενιαυτού, που στην πραγματικότητα είναι ελίξεις… ξεδίπλωσαν και ξεδιπλώνουν συνεχώς, νέα δεδομένα προς αντιμετώπιση. 

Φυσικά, παρά το ότι τα προς αντιμετώπιση γεγονότα, είναι μοναδικά και ανεπανάληπτα, πίσω τους κρύβονται δύο πνεύματα εκ των οποίων, όποιος έχει καλή διάθεση θα βρει τον εύστοχο τρόπο αντίδρασης, ενώ ο μη έχων καλή προαίρεση και αδιαφορεί για την ψυχή, σύντομα θα βρεθεί μπροστά σε πνευματικό αδιέξοδο, πουλώντας την ψυχική υγεία και αρτιότητα για χάριν της προσκαίρου φυσικής και χάνοντας τελικά και τις δύο. [Νομίζω πως το κλειδί για το πέρασμα από την μία κατάσταση στην άλλη, είναι η υγιής μετάθεση του φόβου, από άστοχη φοβία του αναπόφευκτου βιολογικού θανάτου, που μας μουδιάζει ψυχή και σώμα, στην εύστοχη ''φοβία'' του αιώνιου πνευματικού, που μπορεί όμως να αποφευχθεί δια της σοφίας της ενσπειρομένης εκ ''φόβου'' Θεού. Σοφία που προικίζει τον άνθρωπο, νου λογικό και νου υπέρλογο (νου XC), ώστε να λαμβάνει αν είναι δυνατόν σωστότερες αποφάσεις, προς αντιμετώπιση των πάντων]. 

Ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς († 5 Μαρτίου) αναφέρει… "Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ' αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα ''λερώνεται'' και ''σκονίζεται'' πάντα με την ίδια σκόνη και ''πλένεται'' πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και το νερό είναι η Μετάνοια. "όλη η ελπίδα μας βρίσκεται στον Κύριο και Θεό μας"… * 

Κι αν αυτές οι τρικυμίες και τα συμπεράσματά μας για τα μετά την φουρτούνα αφορούν τους κλυδωνισμούς από τα κάτω ύδατα, όπως στην σκιά του νόμου η κιβωτός επέπλεε, έτσι και μετά τα προτυπούμενα στα νυν ενεργούμενα, Η Κιβωτός επιπλέει και σώζει, για όποιον θέλει να επιβιβαστεί και ‘’ενσωματωθεί’’ οργανικά. 

Η ιστορία έδειξε (και διδάσκει) ότι ΔΕΝ σώζεται αυτός που ξέρει καλό μπάνιο ή έχει ασφαλές (κοσμικά) ‘’οίκο’’ ή λειτουργικό ‘’όχημα’’, ή στηρίζεται αλλού (που Ο Κύριος πάντα συντρίβει) αλλά αυτός που τον οίκο και όχημά του (ε-αυτό, ως

περί τρικυμιών …

ποτέ μεσοπέλαγα δεν υπάρχει απόλυτη νηνεμία στην θάλασσα… κι είναι λογικό και αναμενόμενο ότι η εκκλησία στο διάβα του χρόνου θα έχει τρικυμίες από αντίθετους ανέμους και από χειρισμούς…. 

Περνάει αντικειμενικά η όλη εκκλησία από τους καπεταναίους Της, όχι μόνο κλήρο αλλά και λαό σαν σύνολο, περιόδους σχετικής ειρήνης και σχετικής ταραχής, αλλά από το πώς υποκειμενικά ο καθένας αντιμετωπίζει τα πράματα, εξαρτάται τελικά η εσωτερική του ειρήνη και χαρά, ή η ταραχή του και αρά, την οποία και μεταδίδει ως αγωγός.

Ο άνθρωπος με την κοσμοθεωρία του, την γνώμη και την σχέση του με την εκκλησία καταντά επί του πρακτέου ή ταραχοποιός ή χαροποιών και ειρηνεύων θεϊκώς, όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά υπερβατικά και όλα τα υπόλοιπα μέλη του Σώματος, φανερά μεν μόνο με αυτούς που συνομιλεί αλλά μυστικά επηρρεάζοντας όλους. Και, όχι μόνο τον πυρήνα των ορθοδόξων, αλλά και στην περιφέρεια, την όλη ανθρωπότητα και ΑΔΑΜ (ενεργών πάνω και στους δύο κύκλους).    

Αναλόγως της επιδερμικής φαρισσαϊκής εξωστρέφειας και συμπεριφοράς ή

παρακλητικός κανών Παναγίας Φανερωμένης Ροδόπης

 (Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου)

 

      Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής:

 

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ως θησαυρόν της προς ημάς ευνοίας, την σην αγίαν Θεοτόκε Εικόνα, Κομοτηνής η πόλις εθησαύρισεν. όθεν μετά πίστεως, προς αυτήν καταφεύγει, άπασι παρέχουσαν, δωρεάς ουρανίους. ήν προσκυνούσα πόθω σοι βοά. χαίρε Παρθένε ημών η βοήθεια.

 

 

Δ ό ξ α, και Ν ύ ν. Το αυτό.

Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς.

‘’Κομοτηνή εν σοι χαίρει Κόρη. Γερασίμου’’.

Ω δ ή  α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.

 

Κινδύνων παντοίων απαλλαγήν, ταύτη σου τη πόλει, τη τιμώση σε ευλαβώς, δίδου Παναγία Θεοτόκε, και οικτιρμών θεϊκών τα δωρήματα.

Ουράνιον δώρον ως αληθώς, δέδωκας τη πόλει Θεοτόκε Κομοτηνής, την σην χαριτόβρυτον Εικόνα, χάριν και έλεος πάσι πηγάζουσαν.

Μητρώαν αγάπην ως συμπαθής, επιδεικνυμένη, τοις προστρέχουσιν εκ ψυχής, τη θαυματοβρύτω σου Εικόνι, δεινών Παρθένε την λύσιν κομίζονται. 

 

Ω δ ή  γ’. Ουρανίας αψίδος.

Την πλουσίαν σου χάριν, και τα πολλά θαύματα, η Μακεδονία και Θράκη, Αγνή κηρύττουσι, και πάντες σπεύδουσι, τη Ση Παρθένε Εικόνι, καθαγιαζόμενοι, ψυχάς και σώματα.   

η επόμενη ημέρα της Αναστάσεως (περί θεωρίας και πράξεως)

Φυσικά και θα ήταν άριστο αν η επόμενη μέρα ήταν μέρα Κυρίου. Δυστυχώς, μέσα στην καθημερινότητα και νέφη, χάνεται πρακτικά η έννοια του ανέσπερου Ηλίου, η έλξη Του και ο φωτισμός. 

Είναι η διάσταση που υπάρχει μεταξύ της ημέρας Κυρίου και των ημερών  ανθρώπων…. Είναι η απόσταση των έργων Κυρίου από τα έργα των ανθρώπων*...  

Κι εμείς, θα συνεχίσουμε για πολλές ημέρες να αλληλοχαιρετιόμαστε με το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ενθυμούμενοι του εύσπλαγχνου για μας θείου γεγονότος, (όχι αποκομμένου από τα υπόλοιπα θεία), που ήλθε να μας ανελκύσει και εξάγει εκ σκότους, διαλύοντας νέφη και καπνούς, λιώνοντας το κερί που εγγίζει το πυρ του προσώπου Του και κάθετι που ομοιάζει με Άνθρωπο, αλλά δεν είναι άνθρωπος. Σε θεωρία και πράξη. 

Ποιο το κέρδος και όφελος αν η πράξη μας είναι σύμφωνη με την θεωρία μας, αλλά και τα δυο είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα; εύκολα κάνουμε την θεωρία πράξη αν δεν είναι εκ Θεού. Στην περίπτωση αυτή, το κατά το δοκούν, τις αιρέσεις και όλον τον χώρο της άρρωστης ‘’πνευματικότητος’’, οι άγγελοι σκότους τρέχουν

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ Εἰς τούς ἐν Θερμή της Μυτιλήνης Ἁγίους Ἱερομάρτυρας Ραφαήλ καί Νικόλαον καί τήν Παρθενομάρτυρα Εἰρήνην

  

ΟΙΚΟΙ 24 ΗΤΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 

Εἰς τούς ἐν Θερμή της Μυτιλήνης Ἁγίους Ἱερομάρτυρας Ραφαήλ καί Νικόλαον καί τήν Παρθενομάρτυρα Εἰρήνην.

 

 

Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου.

(Διαβάζεται σέ κάθε περίστασιν)

 

Τόν Ραφαήλ τόν θαυμαστόν Ἱερομάρτυρα

σύν Νικολάω καί Εἰρήνη ἀνυμνήσωμεν

Τούς πλουσίως δοξασθέντας παρά Κυρίου'  

Ἐν Θερμή γάρ ὡς ἀστέρες ἠμίν ὤφθησαν

Καί πυρσεύουσιν ἀπαύστως θείοις θαύμασι

τούς κραυγάζοντας, Ἀθληταί Χριστοῦ χαίρετε.

μετά την φουρτούνα…

ένεκα χειρισμών των καπεταναίων στο καράβι της Εκκλησίας επιτρέποντος (κι όχι ευλογούντος) Του πραγματικού Κυβερνήτη, ας μαζευτούμε οι επιβάτες, οι ναυταίοι, οι κωπηλάτες, οι αξιωματούχοι … να δούμε επιπτώσεις, τραύματα, παραλείψεις που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση και ό,τι επιδέχεται διορθώσεως από πλευράς μας να το κάνουμε. Τα υπόλοιπα που δεν μπορούμε, Του Κυρίου το Σώμα. 

Ο σκοτισμένος θέλοντας να σκοτίσει προσπαθεί να παρασύρει στην κατάστασή του όσους μπορεί περισσότερο. Σπάει τα πλακάκια ; (όπως λέει ο αγ.Παΐσιος) ο καλός Θεός τα μαζεύει και κάνει ένα υπέροχο μωσαϊκό. Οργώνει το έδαφος, το βρίσκει ο καλός Θεός έτοιμο για σπορά. Κάνει κακό κι ο καλός Θεός επιτρέποντάς το, εκπονεί άμεσα σχέδιο διορθωτικό ανάλογα των επιλογών μας και το μεταστρέφει σε καλό, ΑΝ το θελήσουμε. 

Σπάει και διχάζει τον κόσμο με αφορμή την ώρα τέλεσης της αναστάσιμης θείας λειτουργίας, που με δόλο υποκρισία και σκάνδαλο (ΔΥΣ) η ΔΙΣ διατάσσει και η ευλογημένη ανυπακοή, μέχρι την αγαθή προαίρεση (το υγιές μη αλωθέν από το ένδοξον της γης, μέρος τους) και συγκατάβαση μερικών ιεραρχών, φέρει καρπούς…     

Σκεφτήκατε την άλλη όψη, τον εξοποδώ να ομολογεί.... τι έκανα ο δύσμοιρος!!! κάθε χρόνο είχα ένα Χριστός ανέστη στις 12 το πάλευα... ένα τραύμα. Φέτος, ενώ ‘’καλά’’ τα κανόνισα ΤΙ ΚΑΚΟ ΜΕ ΒΡΗΚΕ!!!! άλλοι στις 9, άλλοι στις 12, στις 5  πρωινή, 7... διαρκώς με ποτίζανε και μου θυμίζανε μερικοί αντάρτες το επικράνθην.   

Την ζημιά όμως την έκανε. Πολέμησε και νίκησε σε μια μάχη και σε δύο (σταυροειδώς) επίπεδα τον κόσμο. Στην προσευχή που παρέκκλινε σαν