ο ιός φωτιζόμενος και κρινόμενος από μια ακτίνα του θαβωρείου Φωτός του Υιού

…ίσως απαραίτητα εισαγωγικά και διευκρινιστικά του προηγούμενου άρθρου με τίτλο : πέραν της αντικειμενικής και υποκειμενικής, η σταυρική αντιμετώπιση του covid, αλλά και κάθε ασθένειας. 

Μια απαραίτητη εισαγωγή, γιατί το ενιαίο σύνολο χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Προσεγγίζοντας το θέμα των ημερών/μηνών που είναι ο ιός, από διαφορετική άποψη, η κάθε μερίδα κατέχοντας και προβάλλοντας την μερική αλήθεια, (αντικειμενιστών και υποκειμενιστών) λόγω γενόμενης ταραχής ενώ έχουν δίκαιο, χάνουν την χάρι και την άλλη, την άνω οπτική. 

Ρώτησαν μια φορά τον διάβολο, πόσους νικά στον κόσμο κι αυτός με έπαρση απάντησε όλους.

- μα πως το καταφέρνεις;

- να! τους μισούς τους βάζω και κάνουν την αμαρτία, και τους άλλους μισούς τους βάζω και κατακρίνουν τους πρώτους. Έτσι, δεν μου ξεφεύγει κανένας… 

Φαίνεται, πως έπιασε κάθε μερίδα ανθρώπων το ένα μέρος της  αληθείας και αφού έδωσε όλην του την πίστη σε αυτήν την άποψη (δεξιά ή αριστερά), θεωρώντας ότι έχει δίκηο, αναλώνεται ο μεν σε κατάκριση και ο έτερος σε ειρωνία στους μη ομοϊδεάτες και αντιπάλους της πίστης του. 

Ο ελκόμενος από το φως της αληθείας, καλείται να προσπεράσει το εκατέρωθεν

Η αντιμετώπιση των ασθενειών – Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Όλα δίνονται από το Θεό. Και όλα δίνονται για τη σωτηρία μας. Μ’ αυτή τη σκέψη να δεχθείς κι εσύ την ασθένειά σου, ευχαριστώντας το Θεό, που φροντίζει για τη σωτηρία σου. Τώρα, το πως συντελεί στη σωτηρία μας οτιδήποτε παραχωρεί ο Κύριος, μόνο Εκείνος το γνωρίζει. Εμείς συνήθως δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε. Στέλνει λ.χ. μια συμφορά άλλοτε για να μας παιδαγωγήσει, άλλοτε για να μας αφυπνίσει πνευματικά, άλλοτε για να μας γλυτώσει από ένα μεγαλύτερο κακό, άλλοτε για να μας αυξήσει τον ουράνιο μισθό, άλλοτε για να μας απαλλάξει από κάποιο πάθος κ.ο.κ.

Εσύ, λοιπόν, ν’ αναλογίζεσαι τις αμαρτίες σου και να λες: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που με τιμωρείς δίκαια!». Να συλλογίζεσαι ότι πρωτύτερα είχες ξεχάσει το Θεό και να λές: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που μου έδωσες αφορμή και γνώση για να Σε θυμάμαι συχνά!». Να σκέφτεσαι ότι, αν ήσουν υγιής, πιθανότατα δεν θα έκανες το καλό, και να λές: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που μ’ εμπόδισες από την αμαρτία!». Αν

πέραν της αντικειμενικής και υποκειμενικής, η σταυρική αντιμετώπιση του covid, αλλά και κάθε ασθένειας

ίσως απαραίτητα εισαγωγικά

(από τον αγ.Πορφύριο) ….Ο Γέροντας, καθισμένος κάτω από ένα πεύκο, ένα καλοκαιρινό απόγευμα, μας μιλούσε για την απεριόριστη εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουμε στην πρόνοια του Θεού: «Ξέρετε, αυτό που λέει η Γραφή “και αι τρίχες της κεφαλής υμών ηριθμημέναι εισί”, είναι πραγματικότητα. Έτσι είναι.

Τίποτε στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Δεν αδιαφορεί για μας, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Μας αγαπά πολύ, μας έχει στο νού του κάθε στιγμή και μας προστατεύει. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό και να μη φοβόμαστε τίποτε». Ρωτούσαμε τον Γέροντα Πορφύριο, μετά την εισβολή, τι θα γίνει με την Κύπρο κι έλεγε: «Ας κάνει ο Θεός τη δουλειά Του». Το ίδιο έλεγε, όταν γίνονταν οι μεγάλοι σεισμοί στην Ελλάδα κι έμενε ανεπηρέαστος από την κατάσταση.

Έλεγε: «Εμείς να γίνουμε καλοί κι ο Θεός ας κάνει ό,τι θέλει». «Σού έρχονται φοβίες μερικές φορές, όπως μου λες, γιατί δεν αγαπάς πολύ τον Χριστό. Αυτό είναι όλο. Άντε πήγαινε τώρα…»

“Ανθολόγιο συμβουλών”, Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 432-433.

 

…Μέσα στο αναστημένο Σώμα XC, την ορθόδοξη ΜΙΑ Εκκλησία, ο θάνατος καταργείται, όπως ψάλλουμε στα μνημόσυνα … ο τον θάνατον καταργήσας τον δε διάβολον καταπατήσας. Μας τόχει δώσει και σε ίχνος ψαυστό, αχειροποίητο, στο

Ο ἄνθρωπος πού προσεύχεται, ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν προστατεύει

Μάλιστα είδαν οι Πατέρες τη Χάρη αυτή και την περιγράφουν σαν μία σειρά από 7 τοίχους που περικυκλώνουν τον άνθρωπο και είναι αδύνατον στον διάβολο να διαπεράσει τους «τοίχους» αυτούς και να εισχωρήσει στον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος είναι ένας οπλίτης και ο διάβολος ένας τοξότης. Εκτοξεύει ο διάβολος τις σαΐτες του (τους λογισμούς) και εάν ο άνθρωπος είναι απροστάτευτος, διότι δεν έχει κατάσταση προσευχής, οι σαΐτες τον προσβάλλουν και διαπράττει την αμαρτία.

Εάν όμως ο άνθρωπος προσεύχεται, οι σαΐτες του διαβόλου προσκρούουν στα «τοίχη» και δεν τον προσβάλλουν. Μάλιστα τα βέλη αυτά επιστρέφουν στον τοξότη διάβολο και τον πλήττουν καίρια και οδυνηρά.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

γκρίνια στην οικογένεια θυμός και αμαρτία

γερ.Αρσενίου Μπόκα 

Όλα έχουν την προέλευσή τους από την αμαρτία

Η έχθρα στό σπίτι προέρχεται άπό τήν άμαρτία. Ό­λα έχουν τήν προέλευσή τους άπό τήν άμαρτία. Όπωσδήποτε έρχεται η έχθρα στό σπίτι:

α. Έάν ό γάμος άρχισε μέ προγαμιαίες σχέσεις καί δέν άκολούθησε μετάνοια.

β. Έάν οί σύζυγοι ζουν χωρίς εκκλησιαστικό γάμο. Αύτή είναι η πρώτη άμαρτία τήν όποία πληρώνουν όλοι με την αμοιβαία έχθρα. Γι αυτό όλοι πρέπει νά γίνουν φρόνιμοι καί νά συνδεθούν έκκλησιαστικά μέ τήν ευλογία του γάμου.

Γ. Έάν υπάρχουν άνεξομολόγητες πορνικές πράξεις πού έγιναν πρίν ή καί μετά τόν γάμο. «Ετσι, εισήλθαν σ’ ένα νέο σπίτι μέ τήν δαιμονική σφραγίδα τής άμαρτίας στό σώμα τους καί στήν ψυχή τους.

δ. Έάν ό γάμος έγινε γιά τήν προίκα. Ό γάμος αύτός δέν είναι τού Θεού και η συμβίωσις δέν θά είναι ειρηνι­κή.

ε. Έάν ύπάρχη μεγάλη διαφορά ήλικίας. Υπάρχουν γονείς πού ύπανδρεύουν τά

πνευματική αντιμετώπιση στα της αγιαΣοφιάς….

φυσικά και δεν προσμετρώνται ως μέρος λύσης τα διάφορα λογύδρια ειδικά των πολιτικών που αναφέρονται σε ουνέσκο, σε κληρονομιές σε μνημεία βγάζοντας σπυράκια περί ορθοδοξίας και λογικής λατρείας. Τι το όφελος όταν διαμηνύω αυστηρά ότι θα το πω στην μαμά μου ΕΕ ή στην δύση και στον πάπα, που ήταν ο πρώτος και καλύτερος στην σύληση…. Δεν περιμέναμε φυσικά από στοανθρώπους και απνευμάτιστους ουσιαστικό λόγο και ουσιαστική αντίδραση.

Από την άλλη, ποιο το όφελος των λογυδρίων των ‘’πνευματικών’’ όταν δεν θυμούνται ότι χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν και μη προτείνοντες προσευχή που θα φωτίσει σε ομόρροπη δράση; ματαίως αγρυπνά ο φύλαξ… ματαίως κοπιάζει ο οικοδομών, ματαίως ο ορθρίζων…

Μετά από αυτήν την λιτή περιήγηση στα τεκταινόμενα στον κόσμο, χωρίς Τον αρχηγό του κόσμου, οπότε και αδιέξοδα, παραμένων ουσιαστικά ο ίδιος αχνός φωτισμός….   δυο σκέψεις.

Εκ του ψαλμ.118, διαβάζουμε: …ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ᾔνεσά σε ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου και οι οποίες σαν τάξη της εκκλησίας που διαρκώς εύχεται, είναι

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

                                                 Κωνσταντῖνος Χολέβας

                                                  Πολιτικός Ἐπιστήμων

          Πεντακόσια πενήντα χρόνια πέρασαν ἀπό τήν ἀποφράδα ἐκείνη ἡμέρα τῆς 29ης Μαΐου 1453. Τότε πού ἀκούστηκε ἡ κραυγή "Ἑάλω ἡ Πόλις" καί ἡ Βασιλεύουσα, ἡ Πόλη τῶν Ἁγίων, τῶν Αὐτοκρατόρων καί τῶν θρύλων, πέρασε ὑπό τήν κατοχή τοῦ Ὀθωμανοῦ δυνάστη. Ἔτσι ἄρχισε ἡ Τουρκοκρατία. Τό Γένος ἐπεβίωσε, ἀλλά ἡ Κωνσταντινούπολις καί ἡ Ἁγιά Σοφιά παραμένουν σέ ξένα χέρια. Σήμερα τιμοῦμε τούς πεσόντες κατά τήν πολιορκία καί κατά τήν Ἅλωση, διαβάζουμε τούς θρήνους καί τούς θρύλους, συγκινούμεθα καί διδασκόμεθα. Διότι αὐτή εἶναι ἡ ἀξία τῆς ἱστορικῆς μνήμης. Νά ἀποτελεῖ μάθημα ἐς ἀεί γιά τίς νεώτερες καί τίς ἐπερχόμενες γενιές.

          1) Πρέπει νά θυμόμαστε τήν Ἅλωση γιά νά ἀποτίουμε ἕνα διαρκῆ καί μεγάλο φόρο τιμῆς στό Βυζαντινό κράτος, τήν Ρωμανία ὅπως τήν ἀναφέρουν τά κείμενα τῆς ἐποχῆς, τό ἐκχριστιανισθέν ρωμαϊκό κράτος τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους , ὅπως τό χαρακτηρίζει ὁ νεώτερος βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός. Ἡ

σύντομη αναφορά ιστορικού πρότασης αγίου Παϊσίου

ήταν παραμονές εθνικών εκλογών 18 Ιουν 1989, όταν επισκέφτηκε ο άγιος Παΐσιος ένα μοναστήρι της περιοχής μου. Πολύς κόσμος παρακολούθησε την ομιλία του στον ναό της μονής και αμέσως μετά κατευθυνθήκαμε στο αρχονταρίκι.

Βρήκα την ευκαιρία να ζητήσω την ευχή του και να του καταθέσω τον προβληματισμό μου, αν κάνω καλά που κατεβαίνω ως υποψήφιος στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Αφού συμφώνησε με την υποψηφιότητά μου, ανέφερε το όνομα του κόμματος που πρέπει να υπάρχει στην Ελλάδα και είναι : ‘’ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ’’.

Πέρασε καιρός και τελικά στις 9 Ιουλ 1999 κατοχύρωσα στον Άρειο Πάγο, την ονομασία του κόμματος, που μου πρότεινε ο άγιος ως ευλογία για την Ελλάδα.

Π.Δ.Π

---

(ΥΓ) Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε με την διαρκή ανάδειξη κομμάτων πατριωτικών που κομματιάζουν τον χώρο και που κακώς αντιμάχονται μεταξύ τους, χρειάζεται η ενότητα υπό την σκέπη του ονόματος που πρότεινε ο άγιος, νοούμενη ως θεόσδοτη λύση ονοματοδοσίας εν μέσω πολλών καλοδιάθετων εμπνεύσεων.

Εφόσον λοιπόν η ένωση του φιλόπατρι και φιλόχριστου λαού, είναι πλέον μονόδρομος, ιδού πεδίο, προς δόξαν Θεού και ανάσταση πατρίδος.

ο σταυρός των ηλιοστασίων (4 άκρα στον χρόνο) και η ελπίδα αναστάσεώς μας ....

στο σύνολο του σώματος της Ελλάδος και κατά πρόσωπο/κυτταράκι μέλος, του όλου σώματος.

Εκτιμώ πως πολλοί μα πάρα πολλοί συμπατριώτες ζητούν την εξυγίανση και θεραπεία και ανάσταση της αγαπημένης πατρίδας.  

Η διαφορά έγκειται φυσικά στο πόσο εργάζεται και συνεργάζεται ο καθένας προσωπικά και στο σύνολο η Ελλάδα, με Τον θέλοντα να μας αναστήσει Κύριο, που μπορεί.

Αν η θεωρία είναι ότι θέλουμε αυτήν απροϋπόθετα, τότε θάναι κάπως μαγικά και από την σκύλλα θα πέσουμε στην χάρυβδη και από μία σκιά σε άλλη χειρότερη.

Και φυσικά θα μπορούσε να μας αναστήσει με έναν λόγο όπως έκανε και με τον δίκαιο Λάζαρο, αλλά περιμένει από μας την συνεργασία και ό,τι μας αναλογεί. Να αποκυλήσουμε τον βαρύ λίθο. Να ενταθεί και αναβαθμιστεί η φιλόθεη θεωρία (ΜΑΡΙΑ) και η φιλάνθρωπη διακονία (ΜΑΡΘΑ)***, η κυκλική η ευθεία και στο σύνολο ελικοειδή κίνηση νοός του καθενός που συνανυψώσει και τον χου. Εθνικά και κρατικά. Πνευματικά και σωματικά, ως ενιαία μονάδα.

Κι έρχεται ο άχρονος από το ‘’νυν’’ και αιώνιο παρών, και ‘’ακουμπά’’ τον χρόνο (και αεί και κοιλία, μπαίνει μέσα στον χρόνο σταυροειδώς, δίνοντας τα ‘’σημεία’’ επαφής ώστε Η μία χειρ η παντοδύναμος να ανελκύσει την άλλη χείρα που προτείνεται από εμάς, για εξαγωγή, για όσους επιζητούν ΖΩΗ. 

Ακούγεται με απελπισία από πολλούς στα συνεχόμενα ραπίσματα και αδικίες και

σωματική και πνευματική όραση

Πριν από την προπατορική πτώση, η σωματική και η πνευματική όραση του ανθρώπου ήταν υπερβολικά δυνατές. Μετά την πτώση και εξαιτίας της, τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη περιορίστηκαν σε τέτοιο βαθμό, που θα μπορούσαμε να πούμε πως ο μεταπτωτικός άνθρωπος, σε σύγκριση με τον προπτωτικό, είναι τυφλός σωματικά και πολύ περισσότερο πνευματικά. 

Ο νους και η καρδιά μας έχουν τυφλωθεί. Εξαιτίας αυτής της τυφλότητας, ο νους δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους ορθούς λογισμούς από τους πλανεμένους και η καρδιά δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα πνευματικά αισθήματα από τα εμπαθή, ιδιαίτερα όταν τα τελευταία δεν είναι προφανή. 

Λόγω λοιπόν, της νοητικής και καρδιακής τυφλότητάς μας, όλες οι ενέργειές μας καταντούν λίγο ή πολύ λαθεμένες. Γι’ αυτό ο Κύριος αποκάλεσε τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, αν και μορφωμένους, ''μωρούς καί τυφλούς'' (Ματθ. 23, 17) και ''τυφλούς ὁδηγούς τυφλῶν '' (Ματθ. 15, 14), που ούτε οι ίδιοι μπαίνουν στη Βασιλεία των Ουρανών, ούτε τους άλλους αφήνουν να μπουν (Ματθ. 23, 14). 

Στη γνήσια Χριστιανική άσκηση, η Χάρη του Θεού, την οποία έχουμε λάβει με το άγιο Βάπτισμα, αρχίζει να μας θεραπεύει λίγο-λίγο από την πνευματική τυφλότητα μέσω της Μετάνοιας και της κατανύξεως. Έτσι σταδιακά, από την κατάσταση της τυφλότητας μπαίνουμε στην κατάσταση της θεωρίας. 

Στην κατάσταση αυτή, εκείνος που βλέπει είναι ο νους, γι’ αυτό και οι Πατέρες την ονομάζουν νοητή, αλλά και πνευματική, καθώς είναι δώρο και καρπός του Αγίου Πνεύματος. Απ’ αυτή την άποψη η θεωρία διαφέρει από την όραση. 

Η όραση είναι φυσική σ’ όλους τους ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος μπορεί να δει, όποτε το θελήσει. Ικανοί για τη θεωρία όμως, είναι μόνο εκείνοι που έχουν καθαρθεί με την Μετάνοια. Κι αυτοί πάντως, δεν φτάνουν στη θεωρία από μόνοι τους, αλλά όταν το Πανάγιο Πνεύμα του Θεού θελήσει να κοινωνήσει με το πνεύμα τους.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ.

αγ Νικόλαος Καβάσιλας

Σκοπός της ιστορίας της ανθρωπότητος
κατά τον Ιερο Καβάσιλα είναι
η ένωσις του ανθρώπου με το Θεό.

Ο πατήρ διήλλακται,
ο δε Υιός διήλλαξε,
το δε Πνεύμα το άγιον
φίλοις ήδη καταστάσι δώρον εγένετο»

Ο τελευταίος μεγάλος "μυστικός" της Ρωμανίας Πολυγραφότατος, με υπέροχους Θεολογικά Θεομητορικούς πανηγυρικούς λόγους...
με σπουδές Φιλοσοφίας, Ρητορικής
(δικηγορία εποχής), Φυσικών επιστημών και ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

(από την θύραθεν στην εν Θεώ Θεολογία)

Βίος

Ο Νικόλαος Καβάσιλας, γόνος της Θεσσαλονίκης, δευτέρας πόλεως της αυτοκρατορίας κατά τους υστέρους βυζαντινούς χρόνους, συνέδεσε τη δραστηριότητά του τόσο με αυτή όσο και με την πρωτεύουσά της, τη γεμάτη αγωνία κατά τον τελευταίο αιώνα του βίου της αυτοκρατορίας. Η μετριοπάθεια και η μειλιχιότης μπορεί να συνετέλεσαν ώστε κατά τους χρόνους του να επισκιασθή από άλλους δυναμικωτέρους θεολόγους, του έδωσαν όμως αργότερα τέτοιο κύρος, ώστε να εκτιμάται γενικώς ως ένας από

θεωρητικός ΕΠΙΛΟΓΟΣ για έμπρακτη ΑΡΧΗ με Τον ΑΡΧΩ

Με όλα τα παραπάνω άρθρα κάπως δόθηκαν οι ενδείξεις κίνησης του πολιτικού χώρου προσαρμοσμένο σε ουσία με το πολίτευμα του Σταυρού που θα τηρεί η βυζαντινή δημοκρατία.

Καλοδεχούμενοι όσοι θέλουν να αναγάγουν και συνδέσουν το υπ-άρχω (και υπόγειο, που ενεργεί ο θάνατος ως άλλος μινώταυρος στον λαβύρινθο της γαστέρας ΚΡΗΤΗΣ) δια του μίτου της ελληνορθόδοξης εξαξαγούσης παιδείας, προς Τον ΑΡΧΩ (του επί γης και υπεργείου Λόγου). Την ζωή με Την Ζωή και Φως και Αλήθεια σε όλες τις μη εφάμαρτες δραστηριότητες.

Όσοι θέλουν να ανάγουν τον υποβρύχιο νου σε μέτοχο των άνω υδάτων. Κι επειδή οι πνευματικές τάξεις μαθητείας και διδασκαλίας είναι απλωμένες στον κόσμο και αλληλοεπηρρεαζόμενες, επιβάλλεται η συγχωρετικότητα. 

Μια διακριτική συγ-χώρεση όσων επιδέχονται οικείωση και ένωση,  επί το αυτό, (ΚΑΙ Θεός ΚΑΙ άνθρωπος, ΚΑΙ Παρθένος ΚΑΙ Μήτηρ, όχι όμως ΚΑΙ Κύριο ΚΑΙ μαμωνά, που Ο Κύριος τα ορίζει ως αδύνατα να ενωθούν…) δλδ όλων όσων δεν αντιστρατεύονται στην υγεία και φωτισμό, όπως δεν μας συμφέρει να ενσωματώσουμε συγ-χωρέσουμε τα μικρόβια. Η δε διδασκαλία της θεολογίας θα επιστρέψει εκεί που της αρμόζει, κι όχι στα πανεπιστήμια, αλλά στους έμπειρους θεωμένους και φωτισμένους, ώστε αυτή νάναι απαλλαγμένη από τα ψυχοκτόνα μικρόβια της παναίρεσης του οικουμενισμού. Κατάστασις υποχρεωτικής ακρίβειας ώστε να διαδοθεί ως οφείλει στα πέρατα του κόσμου για να ακολουθήσει η κρίσις. (Ματθ.κδ’) 

Η τα εναντία εις ταυτό αγαγούσα γλυκυτάτη Θεοτόκος μήτηρ Ζωής, σκέπει (και φωτίζει, ως Φωτεινή Νεφέλη εν ερήμω) ακόμη και τα αντίθετα, όπως ρυθμίζει

σταυροκεντρικό σημείο αναφοράς βυζαντινής δημοκρατίας

Η μία απλή ενέργεια του Σταυρού έχει δυο ανταποκρίσεις, ανάλογα με τον υποδοχέα.  

Είναι αγγέλων η δόξα ΚΑΙ δαιμόνων το τραύμα.

Έχουμε την κλίμακα (κάτι σαν κλιμακοστάσιο) και από μας εξαρτάται αν η βιωτή μας θα είναι στο υπόγειο ή χάριτι θα ανέλθει στο επίγειο και φυσικά, ακόμη και στο υπέργειο.

Τελευταία κι είναι κοινή διαπίστωση που την αντιλαμβάνεται και ο κοινός νους, οι θεσμοθετούμενοι νόμοι κατεβάζουν το επίπεδο ζωής στην αποδοχή και οικείωση της παραφύσης ως τάχα φυσικές επιλογές.

Η κραταίωση δια νόμων κρατικών του υφέρποντος σεξισμού μπολιάζει την φύση με δηλητήριο και θέλει να την πεθάνει πνευματικά.

Το 2020 διαιρούμενο δια του αριθμού του έρποντος αντιδίκου (666) , μας εξάγει το 3033 θέλοντας να στήσει αυτόν ως μονάδα αναφοράς, σημείο και άξονα της έκπτωτης ζωής μας. Εξού και ένα παληά σχετικό άρθρο, στο οποίο αναλύθηκαν τα δεδομένα περί 13033 σημείου αναφοράς και covid19. Η άλλη όψις, που συμπεριελήφθη το πόνημα Η έσω Ζωή - γ’ τόμος Παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Με την ελληνική βοήθεια στην ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ , βλέπουμε πως αυτά διαφέρουν στον προσανατολισμό του Λ προς τα άνω ΚΑ(Λ)Ο και προς τα αριστερά αδιέξοδα ως Κ ( | < ) του ΚΑ(Κ)ΟΥ…. με μας να

περί πολιτικής

δια της πολιτικής θεσμοθετούνται νόμοι και λειτουργεί το κράτος σαν φυσικό σώμα υπό το πνεύμα και εθνική συνείδηση των πολιτικών αρχόντων.

Μέσα στον όρο εθνική νοείται όλη η κλίμαξ από 0 – 100, της ευλογημένης εκ Θεού εθνικότητος (σταυρός χαράς και αρμονίας) που όρια έθεσε, της ασθενούς κατ’άνθρωπον εθνικιστικής [αγκυλωτός ως μέγγενη αλλά και αράς (ταραχής)]*, έως της  διεθνιστικής ή εθνομηδενιστικής τάσης (σπορά και στόχος αντίθεων), με αποτέλεσμα της κάθε στάσεως, την ανοδική και πρόοδο ή καθοδική και μηδενισμό των εννοιών κράτος/έθνος.

Υπό την σκέπη και σχετική οργάνωση, όλα τα κοινωνικά σώματα (υγείας, παιδείας, στρατού, δικαιοσύνης…) ή εξυγιαίνονται ή ασθενούν ανάλογα. 

250 χρόνια τώρα που εργάζονται οι σιωνιστές** κατάφεραν πολιτικώς να περάσουν τα σχέδιά τους, τα αποτελέσματα των οποίων τα ζούμε.

Υπακούοντας ενοποιημένα οι στοές με όλα της τα παρακλάδια που έχουν καταλάβει πολλούς χώρους στον μέγα αρχιτέκτονα του σύμπαντος καθελκύουν την σύμπασα ανθρωπότητα (ως παλαιό ΑΔΑΜ) στους δικούς τους στόχους.

Έχουν αυτοί σχέδια, (απάνθρωπα και αντίθεα) έχει όμως και ο Θεός (φιλόθεα και φιλάνθρωπα). Έχουν αυτοί εργάτες (πολέμιους του Σταυρού), έχει και ο Θεός (τους δικούς Του σταυροφόρους), αναμένοντας ο απλός λαός να τους αναδείξει, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι ανεξάρτητα της στάσης του καθενός σε σχέση με τον Σταυρό.

Για την ανάδειξη όπως προϋπόθεση των μεν ήταν η υπακοή στον αντίποδα, έτσι και προϋπόθεση είναι η έμπρακτη (κι όχι απλά θεωρητική) υπακοή στον πόδα και πραγματικό Κυβερνήτη (1) του σύμπαντος. 

Με καρδίαν καθαράν και καθαρά χέρια (όποιο επάγγελμα και να ασκεί ο καθένας) δίνει ‘’δικαιώματα’’ στον καλό Θεό να τον χρησιμοποιεί, συνοδευόμενη η εργασία με την μυστική και μυστηριακή μετοχή, όπως στην αγιογραφία υπογράφει ο

Περί του Αγίου Πνεύματος Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Τό "Αγιο Πνεύμα πάντοτε υπήρχε και υπάρχει και θα υπάρχει, δεν έχει οϋτε αρχή οϋτε τέλος, άλλ' είναι πάντοτε ενωμένο καί άριθμείται μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό.

Διότι δεν θα άρμοζε ποτέ να ελλείπει ό Υίός από τον Πατέρα ή το Πνεύμα από τον Υιό, επειδή θα ήταν σε μέγιστο βαθμό άδοξη ή θεότητα, σαν από μεταμέλεια ακριβώς να ήλθε σε συμπλήρωση για να γί­νει τέλεια.

Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν πάντοτε και αιώνια μεταλαμβάνεται, δεν μεταλαμβάνει·

οδηγεί στην τελείωση, δεν τελειώνεται- παρέχει την πνευματική πλήρωση, δεν έχει ανάγκη πληρώσεως- αγιάζει, δεν αγιάζεται- κάνει θεούς, δεν θεώνεται αυτό πρός Εαυτό, και προς εκείνους με τους οποίους είναι ενωμένο, είναι πάντοτε το ίδιο και απαράλλακτο-αόρατο, άχρονο, αχώρητο, αναλλοίωτο, υπεράνω από κάθε έννοια ποιότητας, ποσότητας και μορφής, αψηλάφητο, κινούμενο άφ' Έαυτοϋ, κινούμενο συνεχώς, έχοντας άφ' Εαυτού εξουσία, έχοντας άφ' Εαυτού δύναμη, παντοδύναμο (αν και ως προς την πρώτη αρχή, όπως ακριβώς όλα τα αναφερόμενα είς τον Μονογενή Υιό, έτσι και του Πνεύμα­τος ανάγεται εις τον Θεό Πατέρα).

Είναι ζωή και πρόξενος ζωής, το φως και χορηγεί φως, άφ' Έαυτού αγαθό και πηγή αγαθότητος.

Πνεύμα ευθές, ηγεμονικό, κύριο, αποστέλλει, θέτει όρια, κάνει τους ανθρώπους

προς πατριώτες (μια θεόσδοτη πρόταση ενότητας)

Τηλεγραφικά η πρόταση για όσους είναι κουρασμένοι και δεν θέλουν να διαβάζουν πολλά πολλά, είναι λιτά, η της παρακάτω παραγράφου.

Κουραστήκαμε χρόνια τώρα να βλέπουμε και να ζούμε το ίδιο εφιαλτικό σενάριο στις εκλογές με επόμενο αυτές οι επιλογές μας, να καθορίζουν την πολιτική ζωή του τόπου για τετραετίες. Στην κυβέρνηση και τιμόνι του κράτους να είναι ανθέλληνες και αντίχριστοι και να υλοποιούν σαν με σκυταλοδρομία τα σχέδιά τους. Οι δε πατριώτες, να είναι διασπασμένοι σε πολλά κομματάκια, τα οποία να μην ξεπερνάνε το 1 ή 2% το καθένα. Δλδ πολιτικώς, μηδέν εις το πηλίκιον…

Αν δεν σας ενδιαφέρει η ένωση όλων αυτών εις ένα, η μόνη λογική και ικανή δυνατότητα ανατροπής του κακού και επιστροφής στην κανονικότητα του κράτους/έθνους, μην κάνετε τον κόπο να συνεχίσετε την ανάγνωση. Αν ναι, ο αγ.Παΐσιος τον οποίο παραδέχονται  και αγαπάνε και τιμούν, εκατομμύρια άνθρωποι, έκανε μια πρόταση ονόματος ‘’κόμματος’’ που είναι ήδη κατοχυρωμένο στον άρειο πάγο, από το 1999. ‘’Βυζαντινή δημοκρατία’’.

Μεταξύ πολλών ονομάτων τίθεται κι αυτό υπόψην σας για να συνάξει υπό τας πτέρυγάς του, ως νοσσία, τα διασπασμένα κομμάτια, που αποδεδειγμένα από μόνα τους αδυνατούν να δώσουν λύση.

Προς διασκέδαση των ανησυχιών των ήδη υγιών πατριωτικών κομμάτων, μην

περί Σάσων

Ένα νησί που στις 5 Ιουνίου του 1914 το «χαρίσαμε» στην Αλβανία

Η νήσος Σάσων ανήκει στα Ιόνια νησιά που είχαν παραχωρηθεί από την Αγγλία στην Ελλάδα με την Συνθήκη του Λονδίνου το 1864. Μετά από πιέσεις και απαίτηση κυρίως Ιταλίας και Αυστρίας, το νησί που ελέγχει στρατηγικά την είσοδο του μεγαλύτερου κόλπου και λιμανιού της Αλβανίας, την Αυλώνα, παραχωρήθηκε αμαχητί από την Ελλάδα στην γειτονική χώρα. Με τον Νόμο 272/5.6.1914 παραχωρείται η νήσος Σάσων από την Ελλάδα στην Αλβανία.
Στις 2 Ιουλίου 1914 αποχώρησαν από τη Σάσωνα 25 Έλληνες στρατιώτες και 8 ναύτες, χωρίς να την παραδώσουν σε εκπρόσωπο των Αλβανών. Στο νησί παρέμειναν 15 οικογένειες βλαχόφωνων Ελλήνων βοσκών, οι οποίοι κλαίγοντας, κατά την αποχώρηση των στρατιωτών μας, φιλούσαν την ελληνική σημαία και εκλιπαρούσαν τους στρατιώτες μας να μην τους εγκαταλείψουν. «Οι δυστυχείς αυτοί ομόφυλοί μας, στις 16 Ιουλίου 1914 δολοφονήθηκαν άγρια από άτακτα

η επί του πρακτέου προεργασία για την επόμενη ‘’ημέρα’’

@προς τον αγαπημένο ελληνικό λαό.

Προς τους υγιείς πατριώτες που διαχωρίζουν τον εαυτό τους από το ψευτορωμαΐικο. Περί πολιτικής ένωσης υγιών πατριωτικών δυνάμεων ο λόγος, και ο οποίος απευθύνεται στον λαό και την βάση του.

Η έννοια του όρου βασιλεύς (κι όχι ως πολιτικό σύστημα) είναι η βάσις λαού, κατά το παράδειγμα του πρώτου Βασιλέως, Ο Οποίος, ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι (Ματθ.κ’28), διανοίγοντας τον δρόμο εν τη πράξει, ότι ο θέλων πρώτος είναι έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος. (Μαρκ.θ’35)

Έτσι, ο παρών λόγος δεν απευθύνεται σε αρχηγούς πατριωτικών κομμάτων (όσο και υγιείς να θεωρούν τον εαυτόν τους για τα φιλοπάτριδα αισθήματα) αλλά επειδή εμμένουν και δεν επιθυμούν την ένωση όλων των υγιών δυνάμεων, τους

Πριν εξομολογηθείς ψάξε...

Λέει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Όταν θέλεις να κοινωνήσεις, βρες μια εκκλησία που να τελεί την Θεία Ευχαριστία και είσελθε να κοινωνήσεις. Όταν όμως θες να μιλήσεις για την καρδιά σου, πρόσεχε, που και σε ποιόν θα πας.

Να ιδρώσεις πριν επιλέξεις το πρόσωπο που θα δει και θα ακούσει τις πιο εσώτερες παρθενικές φωνές σου.

Εγώ δεν είμαι άγιος, μα θα πω κάτι επιπλέον.
Εάν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εαν τα μάτια σου δακρύζουν στην ομορφιά και την αγάπη, εάν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές.

Προσευχήσου, αναζήτησε, όχι τον σπουδαίο, το όνομα, τον "αγιορείτη", τον διορατικό, προορατικό και θαυματοποιό. Τίποτε απο αυτά. Έναν παπά που να ζεί τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του. Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που λέει το γεροντικό, να έχει καρδιά!!! Καρδιά ανθρώπου!!!

Άκου τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, "μην αναζητάτε προγνώστας, μα ταπεινούς

Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τους νεκρούς, τα μνημόσυνα και το Ψυχοσάββατο

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τους νεκρούς,
τα μνημόσυνα και το Ψυχοσάββατο!

-Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί (πλην των Αγίων) μπορούν να προσεύχονται;

-Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά για να μετανοήσουν.

-- Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από εμάς βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας.

Μου λέει ο λογισμός ότι μόνο το δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σε δαιμονική κατάσταση, και, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες.

--Δεν ζητούν βοήθεια, αλλά και δεν δέχονται βοήθεια! Γιατί, τι να τους κάνει ο

όταν η χειρ του Βασιλέως και Θεού, ενεργεί ευθέως διά του επιγείου (θεοστέπτου) βασιλέως….

Από το απόκρισις περί αναξίων αρχόντων του εν αγίοις πατρός ημών Αναστασίου Σιναΐτου επισκόπου Αντιοχείας, δυο λόγια σχετικά….  

Ερώτησις: Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες τού κόσμου έχουν ταχθή από τον Θεό2. Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας η βασιλεύς ή Επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό;

Απόκρισις: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας»3. Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι που είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρησιν η και βούλησιν τού Θεού σε ανάξιο λαό εξ αιτίας αυτής ακριβώς της αναξιότητός των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.

Όταν είχε γίνει βασιλεύς ο Φωκάς ο τύραννος4 και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο5 τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολι, άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;» Και τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, τού ήλθε φωνή εκ Θεού που έλεγε: «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο»….

Πάνω στο σκεπτικό ότι οι εξουσιάζοντες άρχοντες (πολιτικοί, θρησκευτικοί κλπ) εξαρτώνται από την καρδιά μας, την πολλές φορές άγνωστη λόγω έλλειψης

ελληνορθόδοξη παιδεία στην ανατέλλουσα βυζαντινή δημοκρατία

Εισαγωγή

Πέρασαν πάνω από 500 χρόνια από την αποφράδα ημέρα (29 Μαϊ 1453) όταν έδυσε (λογικά και αναμενόμενα, νομοτελειακά για κάθε γεννητόν) μια λαμπρή ημέρα, όπου το φως της βυζαντινής αυτοκρατορίας διακτίνιζε ως νοητός και φυσικός ήλιος αρχές και αξίες σ’όλον τον γνωστό τότε κόσμο.   

Θρήνησαν ωσάν κόρες αιώνιες η ελλάδα και η ορθοδοξία για τον τελευταίο βασιλέα που ΔΕΝ παρέδωσε την Πόλι, δίνοντας σε μας το ηθικό δικαίωμα να την θεωρούμε απωλεσθείσα, αποκοπείσα* σπάθει, και καταληφθείσα, ακόμη ακόμη και πρωτεύουσα της ρωμιοσύνης μας. …Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν**.

Η ιστορία κατά τους αγίους, δεν είναι κύκλος, αλλά σπείρα. Υπό την θεία οπτική και προς Αυτόν προοπτική, …ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές, ἥτις διῆλθε, καὶ φυλακὴ ἐν νυκτί (Ψαλμ.89).

Μετά την (πνευματική) νύκτα αιώνων, γλυκοχαράζει μια νέα (πνευματική)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Ἐκ δεξιᾶς κάθισας πατρικῆς Λόγε, Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν.

«Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.

Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.

Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι' αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι' αυτό κι' ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).

Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν

σχόλια πάνω σε αφαιρεθέν κείμενο περί ελλήνων από την Αγία Γραφή.

Κυκλοφορά ότι σε μία βιβλιοθήκη του Βατικανού, χειρόγραφο του ΕΥΣΕΒΙΟΥ του ΠΑΜΦΙΛΟΥ, επισκόπου Καισαρείας, 265 μ.Χ., περιέχει την συνέχεια της ως άνω φράσεως (Ιωαν.ιβ’23)….  ως εξής: “Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου. 

Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και Βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην.”

Διότι μόνη η Ελλάς γεννά ανθρώπους φυτόν εκ του ουρανού και του Θεού Βλάστημα εξακριβωμένον απογεννώσα λογικήν σκέψιν, ιδιοποιουμένη την επιστήμην.

Αναφέρει ο αγ.Ιουστίνος πόποβιτς: …Σέρβος εγεννήθηκα, Έλληνας θε να πεθάνω. Και άλλοι άγιοι που θέλουν τους ορθοδόξους να καταφέρνουν την τελειότητα, αφού πρώτα γίνουν ‘’έλληνες’’ (όχι σαν έννοια ειδωλολατρείας, αλλά της κατάκτησης της κιβωτού που εμπεριέχει και ερμηνεύει εν ακριβεία τον Θησαυρό, θησαυρός κι αυτή (η κιβωτός). Άνθρωπος όμως, μη αναγεννημένος εν πνεύματι Αγίω, εύκολα θα το παρεξηγούσε και θα καυχόταν σε λάθος άξονα. Αντί σταυροκεντρικού* και τελείου άξονα αναφοράς, του μόνου με προοπτική

πως λειτουργούν επί του πρακτέου οι αγ.Κωνσταντίνος και Ελένη, η σχέση τους με την βασιλίδα των πόλεων και την εν ημίν βασιλεία

Είναι ο Σταυρός μέσον και στην μέση μεταξύ ουρανού και γης, οι δε θεόστεπτοι άγιοι, στέκουν δεξιά και αριστερά Αυτού, λειτουργούντες μυστικά για όλους τους σταυροφόρους και όχι μόνο  τους φέροντας τα άγια ονόματά τους.

Απλώνεται η χάρις τους επί γης (οριζοντίως) για να μας ανυψώσουν (καθέτως). Προς ύψος ουρανού παράλληλο του βάθους καρδίας με την κοινή πύλη ουρανού και καρδιάς.

Μεταξύ γης και ουρανού, ζωής και (βιολογικού) θανάτου του καθενός μας, όπως εκτυπώθηκαν ημερολογιακά στην ιστορία του κόσμου τα γενέθλια της βασιλίδος των πόλεων (11 Μαϊ) και το βιολογικό πέρας (29 Μαϊ) και τους αγίους εορτάζοντες στο μέσον (21 Μαϊ). Αναπτυγμένα* στον κόσμο και συγχρόνως συμπυκνωμένα στην ζωή του καθενός.

Ρωτούσαν τον αγ.Παΐσιο… γέροντα! χειμώνιασε! πότε θα πάρουμε την Πόλι; κι ο άγιος απαντούσε:

- άστε πότε θα πάρουμε την Πόλι. Εσείς πήρατε Χριστό;

Μην τύχει και πάρουμε ναι μεν την Πόλι, αλλά χωρίς Χριστό ματαίως θα καυχηθούμε.

…33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ

«η αγωγή του παιδιού αρχίζει εξ άκρας συλλήψεως»

(αγ. Πορφύριος) …. Και τόνιζε ότι «η αγωγή του παιδιού αρχίζει εξ άκρας συλλήψεως». Σε ζευγάρι που τον επισκέφτηκε, ο γέροντας είπε: «Επειδή εσείς οι δύο δεν αγαπιέστε, το παιδί σας, που θα γεννηθεί, θα έχει προβλήματα».

Κι έτσι επαληθεύτηκε ως, απλή απόδειξη της παιδαγωγικής γνώσης, ότι η αγωγή του παιδιού αρχίζει “εξ άκρας συλλήψεως”». (Κωνσταντίνου Γιαννιτσιώτη, Κοντά στον Γέροντα Πορφύριο)

«Η αγωγή του παιδιού αρχίζει από την ώρα της συλλήψεώς του. Το έμβρυο ακούει και αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Ναι, ακούει και βλέπει με τα μάτια της μητέρας.

Αντιλαμβάνεται τις κινήσεις και τα συναισθήματά της, παρόλο που ο νους του δεν έχει αναπτυχθεί. Σκοτεινιάζει το πρόσωπο της μάνας, σκοτεινιάζει και αυτό. Νευριάζει η μάνα, νευριάζει και αυτό. Ό,τι αισθάνεται η μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, άγχος κ.λπ., τα ζει κι αυτό. Αν η μάνα δεν το θέλει το έμβρυο, αν δεν το αγαπάει, αυτό το αισθάνεται και δημιουργούνται τραύματα στην ψυχούλα του,

Η ΘΛΙΨΗ ΝΑ ΕΞΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ

Η θλίψη είναι το αποτέλεσμα μιας συμπιέσεως, μιας συγκρούσεως. Θλίβω σημαίνει πιέζω. Τι πιέζεται; το εγώ με κάτι άλλο. Συγκρούονται δύο πράγματα και το αποτέλεσμα αυτής της συγκρούσεως είναι η θλίψη μου, το ώχ! που θα πεί η ψυχή μου... Είναι ο κατώτερος άνθρωπος μέσα μου, τα ορμέμφυτά μου, το είναι μου, που θέλει να επιβιώσει, και το οποίο κάποιος ή κάτι άλλο το βασανίζει. Επιβάλλεται, λόγου χάρη, να κοιμηθώ, αλλά εγώ θέλω να συζητήσω. Αμέσως νοιώθω θλίψη μέσα μου. Τα δύο αντίθετα με τρικυμίζουν.΄

...Άν έχεις μία θλίψη, πρέπει να την πεις στον Γέροντά σου. Γιατί; Διότι, πρώτα απ' όλα, την θλίψη την συναντάμε διαρκώς στην ζωή μας. Όπου και αν πάει κανείς, βρίσκει θλιβομένους ανθρώπους, καταπιεσμένους, πονεμένους, ανθρώπους που υποφέρουν. Η θλίψη είναι αμαρτία, διότι, ως απουσία ειρήνης και χαράς, μαρτυρεί την παρουσία του πονηρού δαίμονος. Οι πνευματικοί εξετάζουν πάντοτε τις θλίψεις, τους πόνους, τις αποτυχίες ενός ανθρώπου, διότι αυτές ἐχουν μεγαλύτερη σημασία και από τις αμαρτίες. Ενεργούν πιο πολύ από όσο θα μπορούσε να ενεργήσει μία αμαρτία στην ζωή μας. Η θλίψη έχει μεγάλη σημασία επειδή είναι η μεγαλύτερη παρουσία του εγώ και ένα από τα σπουδαιότερα διαβρωτικά στοιχεία της επικοινωνίας μας με τους ανθρώπους. Όταν προχωρήσει, μας χωρίζει από κάθε άνθρωπο και τελικώς και από τον Θεό.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ
Από Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ένας απλωμένος μυστικός μίτος αναλογίας ψαλμών, Κυρίου και ημών, εμπράγματα, ‘’σήμερον’’

Με αφορμή τα διαδραματιζόμενα αυτήν την εποχή γεγονότα, τον 36^ο ψαλμό και το ευαγγέλιο της μεσοπεντηκοστής δυο συνειρμικές σκέψεις που από μια άποψη, τα συνδέουν.

Αναφέρεται στον 36^ο ψαλμό : ...κατανοεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον καὶ ζητεῖ τοῦ θανατῶσαι αὐτόν, ὁ δὲ Κύριος οὐ μὴ ἐγκαταλίπῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, οὐδὲ μὴ καταδικάσηται αὐτόν, ὅταν κρίνηται αὐτῷ. ὑπόμεινον τὸν Κύριον καὶ φύλαξον τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ ὑψώσει σε τοῦ κατακληρονομῆσαι γῆν· ἐν τῷ ἐξολοθρεύεσθαι ἁμαρτωλοὺς ὄψει. εἶδον τὸν ἀσεβῆ ὑπερυψούμενον καὶ ἐπαιρόμενον ὡς τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου· καὶ παρῆλθον, καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν, καὶ ἐζήτησα αὐτόν, καὶ οὐχ εὑρέθη ὁ τόπος αὐτοῦ. φύλασσε ἀκακίαν καὶ ἴδε εὐθύτητα, ὅτι ἐστὶν ἐγκατάλειμμα ἀνθρώπῳ εἰρηνικῷ· οἱ δὲ παράνομοι ἐξολοθρευθήσονται ἐπὶ τὸ αὐτό, τὰ ἐγκαταλείμματα τῶν ἀσεβῶν ἐξολοθρευθήσονται. σωτηρία δὲ τῶν δικαίων παρὰ Κυρίου, καὶ ὑπερασπιστὴς αὐτῶν ἐστιν ἐν καιρῷ θλίψεως, καὶ βοηθήσει αὐτοῖς Κύριος καὶ ῥύσεται αὐτοὺς καὶ ἐξελεῖται αὐτοὺς ἐξ ἁμαρτωλῶν καὶ σώσει αὐτούς, ὅτι ἤλπισαν ἐπ᾿ αὐτόν.

Ευαγγέλιο μεσοπεντηκοστής

῎Ηδη δὲ τῆς ἑορτῆς μεσούσης ἀνέβη ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐδίδασκε.
καὶ ἐθαύμαζον οἱ ᾿Ιουδαῖοι λέγοντες· πῶς οὗτος γράμματα οἶδε μὴ μεμαθηκώς;

θεωρία και πράξη (ορθοδόξως νοούμενες)

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη από την κατά Θεόν θεωρία και πράξη, εν μέσω πολλών θεωριών και πράξεων του κόσμου τούτου. Κι είναι η απάντηση σε όντως σοβαρά προβλήματα. Τι κάνουμε τώρα; πώς να το αντιμετωπίσουμε για να αλλάξει προς το καλύτερο η κάπως ζοφερή επιβληθείσα κατάσταση; ερωτήσεις προς τον Θεό και συνανθρώπους πνευματικούς, γιατί η αυθαίρετη και κατά το δοκούν αντιμετώπιση αποδείχτηκε πως την κατάσταση ή παραμένει ίδια ή την χειροτερεύουμε με τις θυμώδεις ή ασύνετες επιλογές μας.   

Παρότι αναφέρθηκαν στο προηγούμενο (και πολλά άλλα άρθρα) οι αγαπημένοι οδοδείκτες Λεία και Ραχήλ, Μάρθα και Μαρία, που σαν ομόκεντροι κύκλοι μας έχουν δώσουν ψυχωφελή προς ακολούθηση ίχνη, έννοιες και κινήσεις νοός, το όριο και πυρήνας είναι φυσικά Ο Κύριος.

Οι περισσότεροί μας που προβαίνουν σε πράξεις στηρίζονται σε κάποια θεωρία και αντίστοιχα πολλοί είναι αυτοί που για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους εφευρίσκουν θεωρίες βολικές ακόμη και χρησιμοποιώντας σχήματα οικεία θρησκευτικά, που μπερδεύουν τον κόσμο και πλανούν.  

Η τελευταία συμπλήρωση του αγ.Συμεών αναφέρεται στους πλάνους και ψευτοδιδασκάλους. … : Νὰ ἱκετεύεις τὸ Θεὸ μὲ προσευχὲς καὶ δάκρυα νὰ σοὺ

από την 11η Μαϊ έως την 29 Μαΐου 1453, ημέρα Τρίτη…

Κάθε τι γεννητόν, υποκείμενο στη νομοτέλεια του κόσμου αυτού, πεθαίνει. 

Αναφέρεται πως άγγελος Θεού οδηγούσε με γοργό βήμα τον Άγιο Κωνσταντίνο (που μόνο αυτός τον έβλεπε) και τους αρχιτέκτονες στην κτίση της Κωνσταντινουπόλεως, της οποίας τα εγκαίνια, γιορτάζουμε κατ’ έτος στις 11 Μαΐου.

Επίσης κάθε χρόνο, θρηνούμε στις 29 Μαΐου την άλωση της Πόλης και τον (κατά παραχώρηση όρο) ‘’βιολογικό’’ θάνατο της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Όσο ζούσε η Πόλις, σαν άνθρακας πυρωμένος από Πνεύμα, στην Ανατολή, φώτιζε τον κόσμο. Την αποφράδα ημέρα, θάνατος επέπεσε επί αυτής, συντελούμενη η αποκοπή αυτού του μέλους από το Σώμα της Ρωμηοσύνης. Άνοιξε η κερκόπορτα και αλώθηκε. Αριθμός όμως του θανάτου, είναι τα 3 6άρια. Ο πολλαπλασιασμός του, (3Χ6) δίνει το 18, όση και η διαφορά των αριθμών μεταξύ των γενεθλίων της Πόλης (11/05) και της άλωσης (29/05).

Όταν από την κερκόπορτα διεισδύει ο θάνατος και σηματοδοτεί την αρχή της

Εξομολόγηση Γέροντος Φιλοθέoυ Ζερβάκου τo 1908

(Βρέθηκε στο αρχείο του μετά την κοίμησή του)

1. Δεν αγαπώ το Θεό με όλη μου την ψυχή, την καρδιά και τη διάνοια. Δεν έχω υπακοή στις εντολές του Κυρίου και δεν φυλάγω τις υποσχέσεις πού έδωσα στο Βάπτισμα και στην κουρά μου ενώπιον του Θεού, των Αγγέλων, των Αγίων και των ανθρώπων.

2. Δεν προσεύχομαι και δε μελετώ με προσοχή.
Στις ιερές Ακολουθίες και αγρυπνίες, ακόμη και στην ώρα της Θείας Λειτουργίας, παρίσταμαι στο Ναό χωρίς φόβο, προσοχή και ευλάβεια. Πολλές φορές έχω απρεπείς, αισχρούς, ακάθαρτους και βλάσφημους λογισμούς.

3. Δεν έχω μετάνοια αληθινή, ούτε πένθος, ούτε δάκρυα. Δεν εξομολογούμαι καθαρά και με συντριβή καρδιάς· ούτε έχω συναίσθηση ότι η εξομολόγησή μου γίνεται ενώπιον του Παντογνώστη Θεού, που είναι πανταχού παρών και γνωρίζει τα πάντα, και τους λογισμούς και τα βάθη της καρδιάς μου.

4. Στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας προσέρχομαι αναξίως, χωρίς την πρέπουσα ετοιμασία, χωρίς φόβο Θεού, πίστη και αγάπη.

5. Δεν αγαπώ τον πλησίον όπως τον εαυτό μου.

6. Δεν έχω αγάπη ούτε τον πρέποντα σεβασμό στον πνευματικό μου πατέρα και

μυστική μεθοδολογία προσέγγισης του θησαυρού των Γραφών…

Αρκετοί διαβάζουν, λιγότεροι ερευνούν  τας Γραφάς κατά παραίνεση Του Κυρίου (Ιωαν.ε’39), αλλά η απόκτηση του θησαυρού αργεί, γιατί ίσως δεν γινόμαστε αγαθοί τυμβωρύχοι, δεν ανευρήκαμε ακόμη τον τόπο και τρόπο προσέγγισης και κατοχής αυτού, που δίδεται δωρεάν. Χρησιμοποιώντας το σωστό σκαπτικό εργαλείο η εμβάθυνση είναι ανάλογη της χωρητικότητος και πάει παράλληλα της βιωτής μας, του καθαρού νοός και του πακέτου αγιασμού.

Τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἁγίασον, τὰ σώματα ἅγνισον, τοὺς λογισμοὺς διόρθωσον, τὰς ἐννοίας κάθαρον. … με όλην την διαδρομή από την εξωτερική ερμηνεία κατά γράμμα έως την χάριτι κατά πνεύμα.  

Από τα ίχνη και οδοδείκτες της ΠΔ και φύσης (λόγοι) όλα εν σχήματι, στην εμπεριεχόμενη ουσία τους διδόμενη από Τον Λόγο.  

και λέγει Ο Κύριος… 47 εἰ δὲ τοῖς ἐκείνου γράμμασιν οὐ πιστεύετε, πῶς τοῖς ἐμοῖς ρήμασι πιστεύσετε; (Ιωαν.ε’47) για να διορθώσει όσους απορρίπτουν την ΠΔ,

από την ανάσταση στην ανάληψη και διάνοιξη ‘’ουρανών’’

ουρανών και οφθαλμών.

…τα μάτια των αποστόλων που συνοδοιπορούσαν με Τον Κύριο προς Εμμαούς εκράτηντο. Φαίνεται ότι συνοδοιπορών επιγείως (οριζοντίως) μετά την ανάστασή Του, τους εξηγούσε τις Γραφές. Στην κυριολεξία όμως τους ανεβίβαζε τον νου καθέτως από α-νοησία και βραδύτητα καρδίας σε νουν και καρδίαν XC (25 καὶ αὐτὸς εἶπε πρὸς αὐτούς· ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται! 26 οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ; 27 καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ Μωϋσέως καὶ ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶν διηρμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ. (Λουκ.κδ’)

Κι Ο Κύριος ο νικητής του θανάτου (που μόλις πριν λίγο ομολογήσαμε) θέλει να συνανυψώσει όλους όσους Τον πιστεύουν και Τον ακολουθούν, προς την αιωνιότητα (η’ αιώνα).

Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος. *

Κι Ο Κύριος, συμπλέει, συνοδοιπορεί και θεραπεύει ως Ιατρός ψυχών και σωμάτων, έως της συντελείας, που πλησιάζει.

Όχι τυχαία, αυτή η τρισσή ανοδική έλικα (9) έως τρίτου ουρανού και συγχρόνως