προσευχή αγ.Βαρβάρας

Άναρχε Θεέ, Συ που δημιούργησες τον ουρανό, και θεμελίωσες την γη επάνω στα νερά. Συ έδωσες τον ήλιο να φωτίζει τον κόσμο όλο και τα σύννεφα να βρέχουν. Συ χαρίζεις άφθονα τα αγαθά σου επί δικαίους και αδίκους. Συ ευεργετείς καλούς και κακούς, σαν ανεξίκακος και Πανάγαθος. Άκουσε τώρα πλουσιοόδωρε Βασιλεύ, την δούλη σου που σε παρακαλεί και όποιος μνημονεύει το μαρτύριο μου, προς δόξα του Αγίου Σου ονόματος, αξίωσε τον να μην του αγγίξει ποτέ την οικογένειαν του ασθένεια κολλητική, ούτε το σπιτικό του αρρώστια θανατηφόρα. 

Κι ενώ η Αγία Βαρβάρα έλεγε την προσευχή αυτή άκουσε μια απόκοσμη γαλήνια, ουράνια φωνή να προσκαλεί κι αυτήν και την μάρτυρα Ιουλιανή στην δόξα του ουρανού, και να της υπόσχεται συγχρόνως ότι θα γινόταν πραγματικότης εκείνο που ζήτησε στην προσευχή της.

παρακλητικός αγίας Βαρβάρας (και συνεορταζόντων αγ.Ιωάννου δαμασκηνού και σεραφείμ ιερομάρτυρα)  

Ο ευλογών τους ευλογούντας

– Θεολόγε θέλεις να έχεις καθημερινά πάνω σου δισεκατομμύρια ευλογίες;

– Και ποιος δεν θα το ήθελε παππούλη!

– Άκου τότε προσεκτικά. Το πρωί όταν θα τελειώνεις την ανάγνωση των καθισμάτων του ψαλτηρίου θα σηκώνεις το χέρι σου και κάνοντας το σημείο του Σταυρού θα λες στρεφόμενος προς την Ανατολή:

“Χριστέ μου σε παρακαλώ να στείλεις την ευλογία σου σε όλους τους

πρόνοια και αγάπη του Θεού (αγ.Λουκά)

Γνωρίζει ὁ Κύριος τὴν σημασία ποὺ ἔχουν στὴν ζωή μας οἱ στενοχώριες, οἱ θλίψεις καὶ οἱ καθημερινὲς ἀνάγκες. Τὸ γνωρίζει καὶ γι' αὐτὸ προνοεῖ καὶ φροντίζει γιὰ ὅλα αὐτὰ ἐπειδὴ Ἀγάπη εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ἀγαπᾶ πολύ τους ἀνθρώπους. Ἡ πρώτη φροντίδα τοῦ Θεοῦ εἶναι γιὰ τοὺς δίκαιους ἀνθρώπους, αὐτοὺς ποὺ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν σωτηρία τους. Αὐτοὺς ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς, ἀρνοῦνται αὐτὸ τὸν δρόμο καὶ παραδίδονται στὴν ἁμαρτία καὶ ἀνομία, τοὺς ἀφήνει ὁ Κύριος. Ὁ ἄγγελος φύλακας ἀπομακρύνεται ἀπ' αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους κλαίγοντας, καὶ αὐτοὶ παραδίδονται στὴν τύχη τους.

Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Κύριος φροντίζει ὅλους τους δικαίους ἀνθρώπους, μᾶς τὸ λέει καὶ ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ ψαλμοὶ τοῦ Δαβίδ, γιὰ παράδειγμα: «Ὀφθαλμοὶ Κυρίου ἐπὶ δικαίους, καὶ ὦτα αὐτοῦ εἰς δέησιν αὐτῶν» (Ψᾶ. 33, 16). «Τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτὸν» (Ψά.102, 17). Ὁ ἐλεήμων Κύριος προστατεύει τὸ καλὸ «Φυλάσσει Κύριος

πνευματική διάσταση της τροφής και της νομής…

σαν συνέχεια του… το λογείον στην φύση, στον νόμο και στην χάρι … και πριν καταλήξουμε σε ένα από τα δύο πλατύσκαλα, (άνω ή κάτω) το καθένα με το φως του [και σ+οφία (1)] και επειδή στην φύση είναι ανακατεμένα καλό και κακό, αμήν ο καλός Θεός να μας δίνει διάκριση τι ενσωματώνουμε (εκ της αναδιπλωτικής αρχής) οπότε και τι αφ-ομοιώνουμε και τελικά ωμοιάζουμε, γιατί εξ αυτών θα οδηγηθούμε σε αυτό που αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε (με ψυχή και σώμα)…. περί της κλίμακος και των ακραίων πλατύσκαλων…. (φυσική και θεολογική προσέγγιση) 

Είναι ευκόλως εννοούμενο ότι το όντως καλό (σαν δικό Του) θα οδηγήσει στο Καλό και το όντως κακό (σαν δικό του) πέραν των φαινομένων, θα μας οδηγήσει στον αντίποδα. Εκεί ανάμεσα, μακάρι στην ζωή μας να γινόμαστε αγωγοί του καλού, (2) αυτό με άριστα Την πηγή κάθε καλού (Κύριο και Λόγο) να εισέρχεται και εξέρχεται δια των θυρίδων (και καρδίας) και μονωτές του κακού, ούτε να εισέρχεται μέσα μας αλλά ούτε και να εξέρχεται (και εκδηλώνεται στον κόσμο) δι ημών εκ της διανοίας εν τοις μέλεσι ενεργουμένης. Αμήν …τας ψυχάς αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον τας εννοίας κάθαρον…. 

Εν τω μεταξύ, η χρηστή ή όχι διαχείριση των κλείθρων των δύο θυρών, μέσα στο τριώροφο οικοδόμημά μας (υπόγειο σαν παραφύση – επίγειο σαν φύση και

η θεραπεία της βλασφημίας

Ζούσε στο Γκύζη ένας 75χρονος Ελληνορώσος, ο Χαρίλαος, που καθημερινώς κατέβαινε με τα πόδια από το Γκύζη στην αγορά 

Καθώς κατέβαινε το δρόμο, από όπου περνούσε βλασφημούσε τα Θεία και έβριζε τους πάντες και τα πάντα, προκαλώντας φασαρία και ταραχή στην περιοχή. Αυτό γινόταν κάθε μέρα!

Κάποια μέρα καθώς κατέβαινε το δρόμο, ο μπάρμπα Θεόδωρος, που είχε ένα κατάστημα με ξηρούς καρπούς, τον έκανε νόημα να έρθει στο κατάστημα, για να έπιναν έναν καφέ. Πήγε ο Χαρίλαος, κάθισε και πάνω στην συζήτηση του λέει ο μπάρμπα Θεόδωρος:
- Τί είναι αυτό που κάνεις κάθε πρωί; Είναι ντροπή μας, γιατί κάποτε και εγώ τα έφτιαχνα αυτά. Δεν νομίζεις, ότι στην ηλικία που βρισκόμαστε, πρέπει να αλλάξουμε;
Και του λέει ο Χαρίλαος:
- Εγώ δεν μπορώ να αλλάξω! Εγώ έχω κάτι μέσα μου, δεν ξέρω τι είναι, που με ωθεί να κάνω και να λέω αυτά που βλέπεις, χωρίς να το θέλω. Και μου φαίνονται όλοι και όλα διεφθαρμένα και στραβά...
- Αν θέλεις να βοηθηθείς, του είπε ο μπάρμπα Θεόδωρος, να πας να

το λογείον στην φύση, στον νόμο και στην χάρι …

με αφορμή το λογίον (1) [λογείον (εξοδ.λς’ και αλλού)] ως μέσον γνώσης του θείου θελήματος δυο συνειρμικές σκέψεις… 

μια προσπάθεια ιχνηλασίας Του θείου θελήματος που ως Φως διαμπερές της κτίσης, εκτυπώνεται για να ελκύσει προς τα έσω τον άνθρωπο και καρδιά του, όπου η βασιλεία. Στο παρόν επιχειρείται η καταγραφή του όλου δρόμου, (και γιαυτό το εκτενές του άρθρου, συγγνώμη για την φαινόμενη βαρύτητα και πυκνότητα εννοιών), ως προσωπική διαδρομή από τον κόσμο και φύση του καθενός, δια του νόμου στην εύρεση της εντός ημών χάριτος (και βασιλείας). Η μεθοδολογία της εσωτερικής αναγωγής είναι μια καλή αφορμή ανάβασης και έχει όπλα, την μελέτη, προσευχή και διάκριση (όπως αναγράφεται στο παρακείμενο ειλητάριο του μεγ. Ευθυμίου) …. 

Στα ελληνικά (φύση και κόσμο) λογείον, ήταν το μπροστινό μέρος της σκηνής του αρχαίου θεάτρου όπου απήγγειλλαν, μιλούσαν οι ηθοποιοί του δράματος. 

Όλα ξεκινούν από την θέληση και την απόλυτη ελευθερία που διαθέτουμε. Ο καθένας με το ‘’λογείον των κρίσεων’’ (όπως γράφεται στον νόμο, Εξοδ.κη’15) που διαθέτει (δλδ κατά την λογική του κρίση και συνείδηση*) ενεργεί. Σκέφτεται και πράττει μέσα στο θέατρο της ζωής διαδραματίζοντας έναν ρόλο ‘’υπακοής’’ στον κύριό του. 

Η ευστοχία υπακοής στον αληθινό Κύριο που (εξ)ετάζει καρδίας και νεφρούς (ψαλμ.ζ’)… αντί του αντίποδα κατοπτρικού, θα κριθεί τελικά διαφορετικά απότι κρίνει ο άνθρωπος κι αυτό γιατί ο ἄνθρωπος ὄψεται εἰς πρόσωπον, ὁ δὲ Θεὸς ὄψεται εἰς καρδίαν… (Α’Βασ.ιστ’7). Ο όλος πυρ, προσηλωμένος στον σπινθήρα (καρδιάς και συνείδησης) προς τα που θα κλίνει... με επιθυμία (αν και ο ίδιος το θελήσει) να του μεταλαμπαδεύσει το πυρ Του προς αποφυγή του άλλου πυρός. … Αναφερόμενος ο Δαβίδ στον Ιωσήφ τον πάγκαλο στον ψαλμ.ρδ’, τον ειδικό για την εξομολόγηση περιπλάνηση 40 ετών στην σκιώδη έξοδο, ευθεία τεσσαρακοστή και εξομολόγηση… δίνει την μέθοδο φωτισμού (και γνώσης του θείου θελήματος) ώστε να τον κάνει άρχοντα και εκπαιδεύσει και σοφίσει τους άρχοντες και πρεσβυτέρους της αιγύπτου (κόσμου)… μέχρι τοῦ ἐλθεῖν τὸν λόγον αὐτοῦ, τὸ λόγιον τοῦ Κυρίου ἐπύρωσεν αὐτόν. κι αυτή είναι η προϋπόθεση έλλαμψης στην συνείδηση, στο λογείον του καθενός … η καθαρότητα και η τήρηση των εντολών αφού αυτό μόνο αποδεικνύει την αγάπη μας προς Αυτόν, μεταμορφώνοντας τον καθένα σε τέκνο Φωτός, όλο πυρ… «…ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με» Ψαλμός ιη', 13

Δεν μας συμφέρει να ‘’πατάμε σε δύο βάρκες’’… με την δικαιολογία να κρατήσουμε κοσμικές ισορροπίες… αλλά να μας ενδιαφέρει το θείο θέλημα διαχειριζόμενοι

εισόδια Της Θεοτόκου, κατακλυσμός και κιβωτός

Σύμφωνα με το βιβλίο της Γενέσεως ο κατακλυσμός του Νώε έγινε 20 Νοεμβρίου! (1) 

Σύμφωνα με την αρχαιολογία 4000 χρόνια π. Χ. (από ομιλία του π. Αθανασίου Μυτιληναίου πάνω στο βιβλίο της Γενέσεως) 

…Καθώς στον καιρό του Νώε ο κατακλυσμός εσάρωσε και κατεπόντισε όλο το ανθρώπινο γένος, εκτός του δικαίου Νώε, της οικογενείας του και των ζώων που ήσαν στην Κιβωτόν, έτσι και τώρα ο κατακλυσμός της αμαρτίας, της διαφθοράς, της ακολασίας, της απιστίας, της ασέβειας, απειλεί όλους να συμπαρασύρει και καταποντίσει. Θα σωθούν μόνον όσοι θα καταφύγουν στην Πνευματική Κιβωτό, την Εκκλησία. Ο Άγιος Κύριλλος μας λέγει: όσοι απομακρύνονται από την Εκκλησία και τα Θεία Μυστήρια, εχθροί του Θεού και

περί ξαφνικού θανάτου

Περί του ότι "Δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα από το να πεις: «Καλύτερα να πεθάνω ξαφνικά, να μη νιώσω το θάνατό μου!»"

(Αγίου Νικολάου Αχρίδος).

O αμαρτωλός δημιουργεί διπλή απώλεια με τον ξαφνικό του θάνατο: πρώτα στον εαυτό του κι έπειτα στην οικογένειά του. Στον εαυτό του επειδή πεθαίνει αμετανόητος. Στην οικογένειά του επειδή αιφνιδιάζει τους συγγενείς του μ’ ένα αναπάντεχο χτύπημα κι αφήνει πίσω του εκκρεμότητες. Μακάριος είναι εκείνος που προτού πεθάνει δοκιμάζεται από κάποια αρρώστια, από τον πόνο. Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία ανασκόπηση της ζωής του, να εξετάσει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει για όλα τα κακά που έχει κάνει, για όλα τα καλά που δεν έκανε, να θρηνήσει με μετάνοια ενώπιον του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή του με δάκρυα και να ζητήσει συχώρεση από το Θεό. Θά ‘χει την ευκαιρία να συγχωρέσει κι αυτός εκείνους που τον πρόσβαλαν, που τον έβλαψαν στη ζωή του, να χαιρετήσει όλους τους φίλους ή εχθρούς του, να θυμήσει στα παιδιά του το φόβο του Θεού, νά ‘χουν στο νου την ώρα του δικού τους θανάτου και να οπλίσουν την ψυχή τους με πίστη, προσευχή και καλά έργα.

Ας δούμε στην Παλαιά Διαθήκη πως πέθαναν οι άνθρωποι που ευαρέστησαν στο Θεό: ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ. Προτού

Πόσο φοβερός είναι ο ξαφνικός θάνατος - Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

[....] Όταν ο άνθρωπος νομίζει πως είναι σταθερά εγκατεστημένος, πως πατάει γερά στη γη, η ίδια γη ανοίγει ξαφνικά και τον καταπίνει, όπως κατάπιε τον Δαθάν και τον Αβειρών (βλ. Αριθ. ιστ’ 32).

Όταν κάποιος αγνοεί το Θεό κι επιδιώκει για πολλά χρόνια αποκλειστικά την ευωχία, πέφτει φωτιά από τον ουρανό και τον κατακαίει, όπως τα Σόδομα και τα Γόμορα (βλ. Γέν. ιθ’ 24).

Όταν ο άνθρωπος πιστεύει πως έχει εξασφαλίσει τη θέση του και τά ‘χει καλά τόσο με το Θεό όσο και με τον συνάνθρωπό του, θα πεθάνει ξαφνικά, όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα (βλ. Πράξ. ε’ 5, 10).[.....]

[.....]Προετοιμασία για το θάνατο σημαίνει επίσης το «να πλουτίζει κανείς εν Χριστώ». Μόνο εκείνοι που πιστεύουν πραγματικά στο Θεό και στη μέλλουσα ζωή προετοιμάζονται για το θάνατο, για την αιώνια ζωή.

Οι άπιστοι δεν προετοιμάζονται ποτέ για το θάνατο. Το μόνο που φροντίζουν, είναι

Πότε και σε ποιούς έρχεται ο Θείος Φωτισμός- Αγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Βυθό βαθύ ονομάζει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος τα μυστήρια και τη σοφία του Θεού.Γι” αυτό, ενώ η ανθρώπινη σοφία διδάσκεται από τους ανθρώπους, η θεία σοφία διδάσκεται μόνο από τον Θεό και μόνο σε λίγους, όσους έχουν ζωντανή πίστη και καλή προαίρεση.Εκείνος πού δεν διδάχθηκε από τους ανθρώπους τη σοφία τους, δεν θα μπόρεσει ποτέ να την κατανοήσει και να την οικειοποιηθεί.

Εκείνος πού διδάχθηκε από τον Θεό τη θεία σοφία, είναι σε θέση να κατανοεί τα πάντα, και θεία και ανθρώπινα.

Το Πνεύμα το Άγιον είναι πηγή κάθε σοφίας. «Το γαρ Πνεύμα πάντα έρευνα και τα βάθη του Θεού. Ημείς δε ου το πνεύμα του κόσμου ελάβομεν, αλλά το Πνεύμα το εκ του Θεού, ίνα ειδώμεν τα υπό του Θεού χαρισθέντα ημίν. Α και λαλούμεν ουκ εν διδακτοίς ανθρωπινής σοφίας λόγοις, άλλ” εν διδακτοίς Πνεύματος Αγίου» .

Οι απόστολοι δεν μαθήτευσαν κοντά σε ανθρώπους, αλλά ξαφνικά «επλήσθησαν

Εάν δεν έρθει το φως στην καρδιά μας…

Η άγνοια του καλού είναι σκότος της ψυχής.

Η άγνοια είναι ένα από τα μεγάλα όπλου του εχθρού. Εάν δεν γνωρίζουμε την πίστη μας, δεν θα έχουμε το φως του Θεού που φωτίζει τον άνθρωπο. Κι αν δεν έχουμε το φως το αληθινό, αναπόφευκτα θα ζούμε και θα κινούμαστε στο σκοτάδι. Εάν δεν έρθει το φως στην καρδιά μας, εάν δεν αγαπήσουμε τον Τριαδικό Θεό, εάν δεν πάρουμε την πίστη μας στα σοβαρά θα πλανόμαστε σε δύσβατα μονοπάτια. Εάν δεν έχουμε ρίζες πνευματικές, εύκολα θα μας παρασύρει το κοσμικό πνεύμα, θα χαιρόμαστε με κάθε είδους είδωλα και κολοκύθια, θα προσκυνούμε τον αντίθετο χωρίς καν να το υποψιαζόμαστε. Κι όλο αυτό γιατί ζούμε μέσα στην άγνοια, την λήθη, την αδιαφορία.

Δεν μας ενδιαφέρει ο Χριστός. Δεν αγαπάμε ουσιαστικά, βαθιά, ειλικρινά, αληθινά τον Θεό, αλλά τυπικά, χλιαρά, νερόβραστα. Γι’ αυτό όλα τα βλέπουμε ως χαβαλέ, ως διασκέδαση, ως ευκαιρία να αποδράσουμε από την καθημερινότητα μας, αλλά

άνθρωποι....

Κατά τον άγιο Άνθιμο της Χίου, υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι: Σαρκικοί, ψυχικοί και πνευματικοί. Ο σαρκικός άνθρωπος θέλει όλα τα της σαρκός∙ ζητεί την ανάπαυση, αγαπά τους επαίνους, δεν θέλει να τον υβρίζουν, δεν δέχεται να του κόψουν το θέλημά του, υπερασπίζει τον εαυτόν του και ζητεί όλα όσα είναι προς ανάπαυσιν του σαρκίου του. 

Ο ψυχικός πάλι δεν θέλει να αδικήση, αλλά ούτε και να τον αδικήσουν. Δεν κατηγορεί αλλά δεν θέλει και να τον κατηγορήσουν. Εάν του συμβή μία ύβρις ή αδικία, ή τον περιφρονήσουν δεν ομιλεί μεν, αλλά θλίβεται και λυπάται πώς να του το κάμουν. Αυτός είναι ο ψυχικός. 

Ο δε πνευματικός άνθρωπος σκέπτεται όλο τα του πνεύματος∙ αν αδικηθή, χαίρει∙ αν υβρισθή, ευχαριστείται∙ αν του κόψουν το θέλημά του, ευφραίνεται και ό,τι και αν του συμβή λυπηρόν, θεωρεί τον εαυτόν του ότι του πρέπουν όλα αυτά, και θέλει όλο να τον περιφρονούν και να τον εξευτελίζουν. 

---

ο άνθρωπος σαν επί κλίμακος, καλείται να ανέβει από το χαμηλότερο (σαρκικός) δια του ψυχικού (νόμου και δικαιοσύνης), στον πνευματικό (και χάρι). Από την γη στον ουρανό (1). Από έξω, εντός ημών στην βασιλεία. Αυτοί ενώνονται με μια ευθεία (Ι) και μια έλικα [αφού η αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος (1)]. Όταν είναι ανοδική (Ι,9), είναι

H μετάνοια όπως την έμαθα από τον Όσιο Παΐσιο

Πολλές φορές τον έχω δει, από το 1979 μέχρι το 1994 που κοιμήθηκε, μα εκτός από μία ερώτηση, που εγώ έκαμα, ουδέποτε τον ερώτησα κάτι, πάντα αυτός μου μίλαγε και με δίδασκε.

Ήταν το 1990, όταν πρωί πρωί φτάσαμε στην Παναγούδα με τον Γιώργο. Μας άνοιξε φιλόξενα και με πήρε αγκαλιά τραβώντας με απαλά κάπου να μείνουμε μόνοι μακρυά από τον φίλο μου.
Με κοιτά στα μάτια και μου λέει:

-«Άκουσε με, Ανδρέα. Πρώτα η σχέση σου με τον Θεό τον οποίο να Αγαπάς με όλη σου την καρδιά που σημαίνει να φυλάσσεις μέσα σου τις Εντολές Του.

Ύστερα, να αγαπάς τη γυναίκα σου, όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία!

Να αγαπάς, σημαίνει να Μετανοείς και να συγχωρείς!

Να έχεις πάντα σαν έγγαμος στο νου τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου που διαβάζεται στο Μυστήριο του Γάμου: Οι άνδρες να θυσιάζεστε για τη γυναίκα σας, όπως ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία και την παρουσίασε καθαρή ενώπιον του Πατρός.

Θυσία, σημαίνει Μετάνοια!

Να αγαπάς να βρίσκεις το σφάλμα σου, το δοκάρι σου, όπως λέει ο Χριστός και μετά θα διαβλέπεις – δηλαδή θα βλέπεις δια του Χριστού – το σφάλμα της γυναίκας σου, με συμπόνια δηλαδή και θα την συγχωράς από καρδίας.

Εχετλαίος

Ποιος ήταν ο μυστηριώδης ήρωας της Μάχης του Μαραθώνα που εξόντωνε μαζικά τους Πέρσες με ένα άγνωστο όπλο... 

Εχετλαίος ή Έχετλος ήταν το όνομα ενός αγνώστου ήρωα που εμφανίστηκε στη μάχη του Μαραθώνα και βοήθησε να αναχαιτιστεί την περσική εισβολή στην Ελλάδα. Ιστορικά, ο Εχετλαίος δεν αναφέρεται πουθενά στο παρελθόν και η ύπαρξη του στο πάνθεον των αρχαίων ηρώων γίνεται μετά τη μάχη του Μαραθώνα. 

Στη μάχη εκείνη ο Εχετλαίος είχε εμφανιστεί ξαφνικά στο ελληνικό στρατόπεδο ντυμένος με στολή άγνωστη για τους Αθηναίους κρατώντας στα χέρια του μία εχέτλη (= λαβή αρότρου) ή κάτι που έμοιαζε με εχέτλη, αντί για όπλο. Σχέδιο του Εχετλαίου από αρχαίο αγγείο – Δημ Αρχαιογνώμων 2011 (1) 

Με αυτό το παράξενο όπλο, ο Εχετλαίος χτυπούσε τους Πέρσες κι εξόντωσε πολλούς από αυτούς. Μετά τη μάχη, ο άγνωστος άνδρας εξαφανίστηκε με τον ίδιο τρόπο που είχε εμφανιστεί και κανείς δεν γνώριζε το παραμικρό γι’ αυτόν, ούτε καν το όνομά του. Οι Αθηναίοι, μετά τη μάχη, ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών να μάθουν ποιος ήταν αυτός ο άγνωστος ήρωας που πολέμησε μαζί τους και το Μαντείο τους έδωσε ως απάντηση πως θα έπρεπε να τιμούν τον ήρωα Εχετλαίο. Οι Αθηναίοι από ευγνωμοσύνη προς αυτόν, όρισαν την επίσημη λατρεία του ως ήρωα. Γενικά, η νίκη στη μάχη του Μαραθώνα φαίνεται ότι ξάφνιασε ακόμα και τους Αθηναίους.

η έννοια της προετοιμασίας για την πνευματική ζωή και Βασιλεία

για την αποφυγή μακροσκελών εισαγωγικών σκέψεων, ορολογιών που για κάποιους είναι ξένες, τα πάντα ξεκινούν από την θέληση, δλδ το κατά πόσο έχει ο άνθρωπος κουραστεί από τον ‘’κόσμο’’ και κατά πόσο θέλει να βιώσει (μετέχει) στα χαρακτηριστικά του αληθινού Θεού, σαν αγάπη και σαν δικαιοσύνη…, όχι στο μέτρο του υποκειμενικού και σκιών αυτών των εννοιών που περισσότερο μπερδεύουν παρά αναπαύουν, περισσότερο σκοτίζουν και βαραίνουν, παρά φωτίζουν τους ‘’πιστούς’’ τους, αλλά στην αντικειμενική τους διάσταση. 

Κι έρχεται η ώρα που πρέπει να επιλέξουμε (ένθεοι και άθεοι) με ποιο μέτρο θα εργαστούμε. Κοσμικώς ή ορθοδόξως. (το μέτρο της αγάπης, αληθείας και δικαιοσύνης… κοσμικώς και ορθοδόξως) με αφορμή τον μετονομασθέντα από τον Τριαδικό Θεό αβραάμ από άβραμ και σάρρα από σάρα… ΑΝ ΘΕΛΕΙ να αποδεχτεί στην κεφαλή το ‘’α’’ της αγάπης και αληθείας και το ‘’ρ’’ της δικαιοσύνης στο σώμα του. ΑΝ ΘΕΛΕΙ να φυτευτεί το τρίκλωνο δέντρο και ο Σταυρός στο χωράφι της καρδιάς του που οδηγεί στην ανάσταση ή να μείνει χωρίς Αυτόν (τον σταυρό) σε στάση (επανάσταση) κατά του Θεού. Όστις θέλει. 

Έτσι κι αλλιώς, ο άνθρωπος θα συνεχίσει να λέγεται φιλόθεος και φιλάνθρωπος,

Θαυματουργή επέμβαση της γερόντισσας Γαλακτίας

Ονομάζομαι… Είμαι 39 ετών, κάτοικος… Μονοφατσίου Ηρακλείου Κρήτης! Είμαι έγγαμος με… παιδιά. Τυγχάνω βαριά καρδιοπαθής από 17 ετών. Η ζημιά ήταν παρεπόμενο ιογενές της νόσου κοξάκι. Πέρασα επτά οξείες και πολύ επώδυνες μυοκαρδίτιδες. Κινδύνευσα πλειστάκις… Νοσηλεύθηκα με αφόρητους πόνους. Η ζωή για μένα ήταν ελλειπής και μαρτυρική. Όλα περιορισμένα και πολύ περισσότερο η δυνατότητα αγροτικής εργασίας. Η τελευταία επώδυνη μυοκαρδίτιδα ήταν τον περασμένο Ιούνιο. Στο νοσοκομείο είχα δίπλα μου την μητέρα μου. Ήταν αυτή που ξενύχτησε την Γερόντισσα Γαλακτία το τελευταίο βράδυ στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου πριν την βάλουν στην μονάδα κόβιντ. Ένα μεσημέρι στην τελευταία κρίση που αντιμετώπισα, η μητέρα μου επικαλέσθηκε θερμά την Οσία Γερόντισσα. Εμφανίσθηκε πάραυτα ντυμένη σαν γιατρός στα κατάλευκα από άνωθεν έως κάτω…

Άνοιξε το στέρνο μου και μετά την καρδιά μου στα δύο! Κάλεσε την μητέρα μου να παρακολουθεί. Η μητέρα μου ήταν σαν υπνωτισμένη. Της έδειξε τις σοβαρές βλάβες σε όλα τα σημεία. «Κοίταξε εδώ, κοίταξε χάλια» της έλεγε, καθάρισε τις φλέβες η «γιατρός» Γερόντισσα με ένα μυστηριώδες λεπτό αντικείμενο που κρατούσε. Οι αρτηρίες από μαύρες γίνονταν λευκές! Είδε η μάνα μου αγγεία σαν τα λεπτά καλώδια των κινητών τηλεφώνων. Εξήγησε στη μητέρα μου ότι το

ορατές και αόρατες δυνάμεις στους πολέμους...

«Στα Βυζαντινά χρόνια, καθώς σημειώνει ο μεγάλος χρονογράφος Θεοφάνης, σε πολλούς πολέμους και μάχες, ενώ οι Βυζαντινοί ήσαν λίγοι, αλλά είχαν την Υπέρμαχο Στρατηγό μαζί τους, τι γινόταν; Ερχόντουσαν από τον ουρανό δυνάμεις και ενωνόντουσαν με τις βυζαντινές και τι βλέπαν από απέναντι οι πολέμιοι; Ένα αμέτρητο πλήθος στρατευμάτων και ετρέποντο εις φυγήν. Οι δε Βυζαντινοί, που δεν έβλεπαν τίποτε, παρά μόνο τους εαυτούς τους, απορούσαν....

Είναι η συνέχεια, της εξόδου του ισραήλ από την αιχμαλωσία, με την Θεοτόκο σαν πύρινο στύλο και νεφέλη... του λαού Του, (σαν Π και ΚΔ) που τον επισκιάζει και χειραγωγεί με θαυματουργικό τρόπο...

Λαό Του που θέλει να τον κάνει ναό Του... 

Στην πηγή αναφέρονται για το 1940 πολλά βιώματα, όπου συμπολεμούσαν ορατές και αόρατες δυνάμεις, άγγελοι, άγιοι (Δημήτριος, Μηνάς, Γεώργιος, Χαράλαμπος...) και Θεοτόκος (1), υπέρ της ελευθερίας, υπέρ της ειρήνης, έννοιες πνευματικές και κατά Θεόν και όχι στα  πονηρά μέτρα του κόσμου (αμαλήκ και ψευδεπίγραφες ελευθερίες)... όχι μόνο στο παρελθόν (ισραήλ) όχι μόνο το 1940 ως... Την ημέρα σκέπαζε τους Έλληνες μαχητές ως νεφέλη και τη

φύλακας άγγελος στην ζωή (ανθρώπινο και θείο θέλημα)

Έχουμε ανάγκη από τις προσευχές των αγγέλων μας και την παντοτινή τους προστασία μπροστά στον Θεό. Είναι οι φύλακες, οι διδάσκαλοι και οι ευχέτες. Αγ.Μαξιμος ο Γραικός

Μια ρωσική ιστορία λέει:

Ήταν ένας άνθρωπος που προσευχόταν στο Θεό να του δώσει τρία πράγματα: δουλειά με καλά λεφτά,

μια όμορφη γυναίκα

και να γίνει διάσημος.

Μια ημέρα προχωρούσε στον δρόμο για να πάει να δώσει συνέντευξη προκειμένου να προσληφθεί σε μια εταιρεία.

Στον δρόμο βλέπει έναν ηλικιωμένο να σκοντάφτει και να πέφτει.

Σκέφτηκε ότι ίσως ήταν μεθυσμένος και δεν έδωσε σημασία συνεχίζοντας την πορεία του. Πραγματοποιήθηκε η συνέντευξη αλλά τελικά η εταιρεία δεν τον προσέλαβε.

Ένα απόγευμα αποφάσισε να δεί μια θεατρική παράσταση.

Στο τέλος της παράστασης προσπάθησε να τον προσεγγίσει μια από τις ηθοποιούς

Οι τρεις χιτώνες του Χριστού - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Στη μοναχή Βαρβάρα στα Ιεροσόλυμα για τους τρεις χιτώνες του Χριστού.

Με ρωτάς, σεβαστή αδερφή, για τους τρεις χιτώνες με τους οποίους ήταν ντυμένος και σκεπασμένος ο Κύριος κατά το διάστημα αρκετών ωρών τη Μεγάλη Παρασκευή. Γιατί ο Πιλάτος Τον έντυσε με πορφυρό χιτώνα; Γιατί ο Ηρώδης Τον έντυσε με λευκό χιτώνα; Και γιατί οι εκτελεστές λίγο πριν Τον θανατώσουν Τον έντυσαν πάλι με τον δικό Του χιτώνα;

Όλα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του Χριστού έχουν μεγάλη σημασία, όλα αποκαλύπτουν κάποια αλήθεια και χρησιμεύουν ως δίδαγμα στους ανθρώπους. Κάποια από αυτά τα διδάγματα είναι άμεσα και εμφανώς αντιληπτά, ενώ κάποια άλλα είναι έμμεσα και με παραστάσεις που χρίζουν ερμηνείας. Το σκέπασμα του Χριστού με τρεις χιτώνες ανήκει σ’ αυτήν τη δεύτερη κατηγορία διδαγμάτων.

Ο πορφυρός χιτώνας είναι ο χιτώνας του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Όταν ο Κύριος είπε στον Πιλάτο ότι το βασίλειό Του «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Ιωάν. 18,36) αυτό φάνηκε στο υλιστικό πνεύμα του Ρωμαίου αξιωματούχου ως ανοησία και ως εμπαιγμός της αυτοκρατορικής αξιοπρέπειας. Γι’ αυτό οι στρατιώτες του

όπλο ημίν δέδωκας...

αγ. Φιλόθεος Ζερβάκος

Σε συμβουλεύω να μεταχειρισθείς τέσσερα όπλα ακαταμάχητα. Με αυτά τα όπλα, αν βέβαια τα χρησιμοποιήσεις με μεγάλη προσοχή, δεξιοτεχνία, προθυμία και ανδρεία, όχι μόνο θα μείνεις άτρωτος και αβλαβής από τα βέλη και τις παγίδες του διαβόλου, αλλά και θα τον νικήσεις και θα τον αφανίσεις.

- ΠΡΏΤΟ ΌΠΛΟ κατά του εχθρού

είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

«Τον Κύριο έβλεπα συνέχεια μπροστά μου, για να μη με σαλέψει ο πειρασμός» (Ψαλμ. 15:8· Πράξ. 2:25). Εκείνος που σκέφτεται και στοχάζεται καλά πως ο Θεός είναι πανταχού παρών, και πάντοτε είναι μπροστά του, μέρα και νύχτα σε κάθε περίσταση, δεν μπορεί να αμαρτήσει. Διότι, αφού φοβάται να αμαρτήσει μπροστά σε έναν τιποτένιο άντρα ή γυναίκα, ακόμη και μπροστά σε ένα μικρό παιδί, πώς θα τολμήσει να αμαρτήσει μπροστά στον Παντοδύναμο Θεό, που Τον τρέμουν τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, όλα τα κτίσματα που αναπνέουν, και που με ένα νεύμα Του σαλεύει όλη η γη;

- ΔΕΎΤΕΡΟ ΌΠΛΟ

είναι να συνηθίσεις να λες ακατάπαυστα την ευχή:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Αυτή την ευχή να αρχίζεις να τη λες, μόλις σηκωθείς το πρωί από το κρεβάτι σου. Να τη λες και όταν περπατάς στον δρόμο και όταν μπαίνεις στο αυτοκίνητο, στο τρένο, στο πλοίο, στο

περί Φωτός...

περί Αγάπης και Αληθείας και Ζωής και Οδού...

Αγάπη (απ.Παύλου) 

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. είτε γλώσσαι παύσονται. είτε γνώσις καταργηθήσεται. εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην. ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. βλέπομεν γαρ άρτι δι΄εσόπτρου εν

Ωσηέ, ο Προφήτης της Αγάπης

Ο προφήτης Ωσηέ ερωτεύτηκε πολύ τη γυναίκα του. Μοίχεψε αυτή. Έτρεχε με άλλους. Τον άφησε με τα παιδιά τους. Εκείνος της εξασφάλιζε κρυφά όλα τα απαραίτητα να ζήσει, κι εκείνη νόμιζε ότι της τα έδιναν οι εραστές της... Ώσπου την παράτησαν σύξυλη τη Γομέρ. Την αιχμαλώτισαν. Ο Θεός του είπε να τη συγχωρήσει και να πάει να τη βρει. Έδωσε λεφτά και την πήρε πίσω. Έκαναν συμφωνία πίστης και έσμιξαν ξανά. Όλη αυτή η ιστορία δείχνει τη σχέση μας με το Θεό. Bασικές διδασκαλίες του βιβλίου του Ωσηέ. Ο έρωτας κι ο γάμος αποτελεί κι αυτό μεγάλο μυστήριο, γιατί είναι αντανάκλαση της σχέσης του Θεού με τον άνθρωπο. 

''Ωσηέ, ο Προφήτης της Αγάπης'' ''Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας αναφέρει πως η υπόδειξη του Θεού προς τον Ωσηέ να λάβει ως σύζυγο μια πόρνη, αποτελεί σημείο που αποδεικνύει την εκπόρνευση του Ισραήλ προς Αυτόν, και ότι ο Θεός ανέχεται προσωρινά την πορνεία του λαού, μέχρι ο λαός να μετανοήσει και να επιστρέψει ξανά στη λατρεία του μόνου αληθινού Θεού...'' (P.G. 126,577). 

--- 

σχόλια… ο Τριαδικός Θεός και Δημιουργός, είναι ‘’ερωτευμένος’’ με κάθε ψυχή και ποθεί την σωτηρία της και την επίγνωση της Αληθείας… παράλληλα, ισραήλ σημαίνει νους ορώμενος τω Θεώ. Έτσι, τα περί αγάπης και έρωτος του ζευγαριού, δεν εξαντλούνται μόνο σε αυτά, αλλά ισχύουν, για κάθε ζεύγος (κεφαλή και

το μέτρο της αγάπης, αληθείας και δικαιοσύνης… κοσμικώς και ορθοδόξως

(σκέψεις πάνω στο μεταίχμιο μετάβασης από τις έννοιες, στο θεόσδοτο βίωμα τους…) 

‘’σήμερα’’ 9 Οκτ* γιορτάζουμε τον δίκαιο Αβραάμ και τον ανηψιό αυτού, Λωτ. . [στην αγιογραφία πρέπει να είναι ο Ισαάκ, στον τύπο της άκρας ταπείνωσης, όπως δηλώνει η στάση χεριών, οδεύων προς θυσία, γνωρίζοντας κι εμείς τον πατέρα (Αβραάμ και Πατέρα) δια του υιού (Ισαάκ και Υιού), δια της Αληθείας και θυσίας την Αγάπη... (Ιωαν.γ')]…

Μια εορτή που περνά στα ψιλά, αλλά με απίστευτη πρακτική**  σημασία, καθημερινή, ανεξάρτητη πίστεως και πεποιθήσεων

Οι άνθρωποι εκ φύσεως, δεν παύουν τις ίδιες  έννοιες [με μικρά γράμματα (3)] να τις εξασκούν με υποκειμενικό άξονα το εγώ, τα θέλω, τις ανάγκες τους… αρχικά έκπτωτα ως αγαπολογία, αληθοφάνεια νομιζόμενη δικαιοσύνη, όλα επιδερμικά, επιφανειακά, σκιές του ε-γώ, σαν επί εδάφους.... μακάρι δε να περάσουμε στους αντικειμενικούς και κατά Θεόν όρους, έννοιες και ουσία. (αμήν τας ψυχάς αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον τας εννοίας κάθαρον…). 

Αρχή (όπως θα φανεί εξ αβραάμ) μέσον (εφόδιο) και πέρας του περάσματος, ο Σταυρός, γιατί το μέτρο της αγάπης αληθείας και δικαιοσύνης… μπορεί κοσμικώς και άτακτα και ρευστά να καθορίζεται ανά εποχή…. αλλά ορθοδόξως είναι Αυτός (Ο Σταυρός). Ο επ’Αυτού κρεμασθείς πάντων Κριτής, που αφενός με εκτεταμένες τις χείρες πάντα τα έθνη καλεί, αλλά και ως ζυγός δικαιοσύνης τους μεν (θα) κατάγει στον άδη τω βάρει της βλασφημίας τους δε (θα) ανάγει (αμήν από τώρα) σε κουφισμό πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας…   όπως προτυπώθηκε με τους δύο συσταυρωθέντες εκατέρωθέν Του, ληστές… Ερχόμενος Ο Κύριος σαν Κριτής με τον Σταυρό Του, Αυτός θα ''δει'' και συγκρίνει πόσο φέραμε Αυτόν πνευματικά, πόσο Τον φυτέψαμε (στην καρδιά ως εύφορη γη, Αβραάμ), πόσο Τον ποτίσαμε ως Λωτ για να φυλλοβολήσει, πόσο γευόμαστε τον καρπό Του (Θεία Κοινωνία)... πόσο φιλόθεα, φιλάνθρωπα και αποστολικά (3) ζήσαμε, όχι στα πονηρά και εγωιστικά μέτρα που θεσπίζει ο άνθρωπος, αλλά κατά Θεόν... κατά πόσο ο φυσικός μεταβολισμός (ισοσκελής σταυρός της ζωής μας) ''μπολιάστηκε'' με τον πνευματικό (ορθόδοξο σταυρό), που ανάγει τον άνθρωπο από το κατ'εικόνα στο καθ'ωμοίωση και από απρόσωπο σε πρόσωπο, όπως προοδεύει ο σταυρός...  ώστε στην κρίση Αυτός να βιωθεί ως δόξα των αγγέλων (αμήν κι εμείς μαζί) κι όχι ως τραύμα των δαιμόνων.  

Κι αν δεν έλθει Ο Κύριος (με το χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν) να εισάγει

περιεχόμενα 12γ

Εισαγωγή  

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ  

Πρὸς Ἐμμαούς - Fr. Lev Gillet

μυροφόρες και ευχή

αγ.Θεόδωρος συκεώτης

άγνοια Θεού

εθελουσία πνευματοκατάληψη, εθελούσια δαιμονοκατάληψη...

σκέψεις πάνω στις στέψεις των βασιλέων

Ὅ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει! αγ.Φιλόθεος Ζερβάκος

πως υπεισέρχεται και πως λειτουργεί το πολίτευμα του Σταυρού, μέσα στην εγκόσμια πολιτική… 

ευχή (θεωρία και πράξη) 

Ο άγνωστός μου εαυτός

αγγέλων το σύστημα και ανθρώπων το γένος…

με αφορμή την διαφορετική θέση του αρχ.Γαβριήλ πέριξ του θυσιαστηρίου στην σκιώδη ΠΔ, σε σχέση με την θέση του στην χάρη της Καινής…  

…ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἑστὼς ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος… καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην λαλῆσαι πρός σε καὶ εὐαγγελίσασθαί σοι ταῦτα. (Λουκ.α’5-25) το αναγινωσκόμενο ευαγγέλιο στη σύλληψη του αγ.Ιωάννου προδρόμου… (23 Σεπ). 

Στην καινή κτίση, … λειτουργούσε κάποτε ο πατήρ Τύχων ο Ρώσος, τον οποίο διακονούσε ο Άγιος Παϊσιος και στη μεγάλη είσοδο, μετά την είσοδο των Τιμίων Δώρων, εισήλθε ο πατήρ Τύχων στο Άγιο Βήμα και βλέπει τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ και τους λέει με τα σπαστά Ελληνικά του: 

- Μιχαήλο ντεξιά και Γαβριήλο αριστερά! Τους υπέδειξε με το χέρι, που ακριβώς να πάρουν θέση για να κυκλώσουν την Αγία Τράπεζα. 

Και άγγελε φύλακα μου, ντίπλα μου και εννοούσε τον άγγελο φύλακά του!

Και να τα ακούει όλα αυτά, ο Άγιος Παΐσιος και βρύσες δακρύων τα μάτια του! 

Τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνουν κυρίως τέσσερις κακίες, λέει ὁ Ἅγιος Θεοφάνης.

Πρῶτον, ἡ ὀργὴ. 

Δεύτερον, ἡ ἀδικία. Αὐτὸ τὸ τόνιζε καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Ἄν ἀδικήσεις ἕνα ἄνθρωπο, μὴν περιμένεις μετὰ νὰ ἔχεις ἐμπειρία Θεοῦ, νὰ ἔχεις εὐλογία Θεοῦ. 

Τρίτον, ἡ κατάκριση ἀπομακρύνει τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. 

Καὶ τέταρτον, ἡ ὑπερηφάνεια. 

Καί τὶ ἑλκύει τὴν χάρη; Οἱ ἀντίθετες σ’αὐτὲς ἀρετὲς. Ἡ πραότητα, ποὺ εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς ὀργῆς, ἡ δικαιοσύνη ποὺ εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς ἀδικίας, τὸ ἀκατάκριτο, τὸ ἀντίθετο τῆς κατάκρισης καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη, τὸ ἀντίθετο τῆς ὑπερηφανείας. 

Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτὴ ποὺ οὐσιαστικὰ μᾶς δίνει ὀντότητα καὶ ἀξία. Χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, λέει ὁ Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστὼφ, δὲν εἶσαι τίποτα περισσότερο ἀπὸ ἕνα ξερὸ καλάμι, ἕνα ἄκαρπο δένδρο, ἕνα ἄχρηστο κουρελόπανο, σκεῦος ἁμαρτίας, δοχεῖο παθῶν. 

Ὅλα τὰ καλὰ ποὺ ἔχεις μέσα σου, εἶναι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Δικά σου εἶναι μόνο τὰ πάθη καὶ οἱ ἁμαρτίες. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος τὸ συνειδητοποιήσει αὐτὸ, τότε

κόσμος χωρισμένος από Θεό (π.Γεώργιος καψάνης)

Στὴν προσπάθεια ποὺ γίνεται νὰ φτιάξουν ἕνα κόσμο χωρισμένο ἀπὸ τὸν Θεό, ἐμεῖς πρέπει νὰ ποῦμε «ὄχι»!

Ἀρχιμανδρίτου Γεωγρίου Καψάνη, προηγουμένου Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους

Τὸ λάθος τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου εἶναι τὸ ἴδιο λάθος τοῦ Ἀδάμ. Θέλει νὰ κτίση ἕνα κόσμο ποὺ νὰ μὴν ἔχη ὡς κέντρο τὸν Θεό, ἀλλὰ τὸ ἐγώ μας.

Ὁ πολιτισμὸς ποὺ ἔχουμε φτιάξει εἶναι ἕνας πολιτισμὸς ἐγωιστικός, πολιτισμὸς φιλαυτίας. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι πολιτισμὸς φιλαυτίας, εἶναι καὶ πολιτισμὸς ἀκοινωνησίας. Δὲν μποροῦμε οἱ ἄνθρωποι πραγματικὰ νὰ κοινωνήσουμε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, νὰ αἰσθανθοῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὡς ἀδελφό, νὰ ἑνωθοῦμε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον ἀδελφικά. Εἶναι φυσικὸ ὅτι ἕνας τέτοιος πολιτισμὸς γίνεται ἀσφυκτικὸς καὶ ἀδιέξοδο. Ὁ ἄνθρωπος σκάει. Αὐτοὶ ποὺ τὸ αἰσθάνονται περισσότερο εἶναι οἱ νέοι ποὺ ὡς πιὸ εὐαίσθητοι καὶ εὐάλωτοι, μὴ μπορώντας νὰ ἀναπνεύσουν σ΄ αὐτὸν τὸν ἐγωιστικὸ πολιτισμὸ τῆς φιλαυτίας, καταφεύγουν στὰ ναρκωτικά, στὴν ἀναρχία καὶ στὶς ἄλλες ἀντικοινωνικὲς ἐκδηλώσεις.

Τὸ δυσάρεστο εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ πολιτισμὸς τῆς φιλαυτίας, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ἡ

το ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, σήμερα…

Παρά την μοναδικότητα, το ανεπανάληπτο των καταστάσεων, ακόμη και το απρόσμενο του τι θα συμβεί στο δυσοίωνο μέλλον, πίσω από τα φαινόμενα κρύβεται η ουσία του καλού και του κακού, τα οποία εμπνέουν τους επίγειους εργάτες τους… προς υπερίσχυση του ενός επί του άλλου. Κι  ο καθένας, στρατιώτης* (αμήν πρακτικά κι όχι μόνο θεωρητικά και φαντασμένα) του ΚΑ(Λ)ΟΥ κι όχι του ΚΑ(Κ)ΟΥ…  που δείχνει το Κ (αδιέξοδο  | < ) σε σχέση με το ατελεύτητο σε τελειότητα (Λ) και Λόγο. Εξ Αυτού, προς Αυτόν (σκοπός και δρόμος για τον σκοπό και τα δυο άγια), με την σφραγίδα, ότι χωρίς Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν... 

Διαχρονικός ο πόλεμος παρά τις χρονικές ενθυμήσεις, όπως συμβαίνει και με την αρχή της μεγάλης τεσσαρακοστής. Όντας αυτή συμπύκνωση του όλου αγώνα ζωής. Το δε 40, σηματοδοτεί την μετάβαση από την γη (4) στον ουρανό (0) και αγκαλιά Του Πατρός. Αναπτυγμένο επί γης σαν σκιά (1), σαν έξοδος από την αίγυπτο προς τους αγίους τόπους και Ιερουσαλήμ, με πύρινο στύλο (οδηγών τους

προσανατολισμός καρδιών…

Ένα παληκάρι έκανε αναφορά για την αστυμαγεία (και μπορεί να βρεθεί στο ytb … στον δεσμό : https://www.youtube.com/watch?v=7P7bJrCewO8 ). Με αυτό σαν αφορμή, και τις πληγές… δυο συνειρμικές σκέψεις… 

Έπεσε ο πήλινος (μια έννοια του ΑΔΑΜ) άνθρωπος από τον ουρανό στην γη κι έγινε χίλια κομμάτια. Αλλού κεφάλι, αλλού πόδια, αλλού χέρια, αλλού καρδιά… και σαν διασπασμένος έτσι διχασμένα και αυτοκαταστροφικά, συνεχίζει να δρα, γιατί…. όπως αναφέρει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς*: «Η μεγαλύτερη τραγωδία του αμαρτωλού είναι ότι ασυνείδητα και χωρίς να το θέλει είναι σύμμαχος των ίδιων των εχθρών του! 

ΑΔΑΜ όμως είναι συγχρόνως και τα αρχικά της Ανατολής Δύσης Άρκτου (βορρά)  Μεσημβρίας (νότου), δλδ ένας προσανατολισμένος άνθρωπος όπου στον μεν παράδεισο η ΕΔΕΜ οριζόταν ανάμεσα στους τέσσερις ποταμούς, (τίγρη, ευφράτη κλπ) συμβολικά κατά τους αγίους πατέρες εν μέσω διακρίσεως, εγκρατείας, συνέσεως…  με δε την απώλεια και σύγχυση του προσανατολισμού του λόγω

Οι ζωντανές ψυχές πιστεύουν στα μεγαλειώδη θαύματα του Προφήτη Ηλία. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γράφοντας για τον βίο της αδερφής του, Αγίας Μακρίνας, ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης διστάζει να απαριθμήσει τα θαύματά της, «για να μην είμαι», λέει, «υπεύθυνος για το αμάρτημα της απιστίας σε ανθρώπους ανήμπορους». Καλεί αβοήθητους, όσους δεν πιστεύουν. Πραγματικά, δεν υπάρχει τίποτα ασθενέστερο από έναν άνθρωπο χωρίς πίστη. Ο άνθρωπος χωρίς πίστη πιστεύει στη δύναμη των νεκρών πραγμάτων και των νεκρών στοιχείων της φύσης και δεν πιστεύει στη δύναμη του Θεού ή στη δύναμη των ανθρώπων του Θεού. Αυτό είναι πνευματική νωθρότητα και αυτή η νωθρότητα ταυτίζεται με τον πνευματικό θάνατο.

Έτσι, οι ζωντανές ψυχές πιστεύουν ενώ οι νεκρές δεν πιστεύουν. Οι ζωντανές ψυχές πιστεύουν στα μεγαλειώδη θαύματα του Προφήτη Ηλία. Αυτά τα θαύματα τους δίνουν κουράγιο και χαρά, γιατί γνωρίζουν ότι είναι φανέρωση της δύναμης του Θεού. Όταν ο Θεός εκδηλώνει τη δύναμή Του μέσω άψυχων πραγμάτων και στοιχείων της φύσης, γιατί τότε δεν θα την εκδηλώνει μέσω των ζωντανών και αγίων ανθρώπων; Αυτό που δίνει τη μέγιστη χαρά στους πιστούς είναι ότι ο Προφήτης Ηλίας εμφανίστηκε ζωντανός στο όρος Θαβώρ κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου. Κατά τη διάρκεια της ζωής του στη γη, αυτός ο μεγάλος προφήτης έδωσε απόδειξη για την ύπαρξη του Ενός και Ζώντος Θεού και, μετά το θάνατό του, και ακόμη και μετά από αρκετές εκατοντάδες χρόνια, με την εμφάνισή του στο όρος Θαβώρ, έδωσε στην ανθρωπότητα ορατή απόδειξη της μετά θάνατον ζωής.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ημερολόγιο – Ο Πρόλογος της Αχρίδος (Δεκέμβριος): Βίοι Αγίων, ύμνοι, στοχασμοί και ομιλίες για κάθε ημέρα του

πόσο παιδαγωγικά μπορεί να γίνουν τα ύδατα και οι φωτιές που πλήττουν την ελλάδα;

παιδαγωγείται ο άνθρωπος από τον φυσικό νόμο και τον γραπτό για να περάσει κατά το θείο θέλημα, από το παραφύσην (και απώλεια) στο κατά φύσην και υπερφύση άγιο σκοπό του. Κι ο μεν γραπτός νουθετεί θεωρητικά άμεσα και γλυκά με παραδείγματα προς μίμηση (αγίων και δικαίων) και παραδείγματα προς αποφυγήν των ανομούντων, ο δε φυσικός μέσω της δημιουργίας έμμεσα δια των στοιχείων της φύσης και λόγους, μάλλον με σκληρή γλώσσα, πολλές φορές δυσνόητη, ανεκμετάλλευτη και πονετική. Μακάρι να πιάσει τόπο… το πάθημα και να γίνει μάθημα. 

Δ´\ΛΕΓΩ δέ, ἐφ' ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, 2 ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. 3 οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· (Γαλ.δ’) 

Αλλά… ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται, ο καλός Θεός μας ενέδυσε δερματίνους χιτώνες που τους πρέπει διαφάνεια…. Δερμάτινοι χιτώνες και διαφάνεια 

Η συνείδηση του ανθρώπου και η αυτογνωσία του περνώντας από στάδια, καλείται να βρει το κρυμμένο πρόσωπό του (αθάνατο και θησαυρό) μέσα στο προσωπείο που το περιβάλλει σαν δοχείο (την ψυχή και θεόσδοτη πνοή του μέσα στο σώμα

με αφορμή την καμμένη γη, την έσω, την έξω και την θέληση αποκατάστασής τους…

Μαυρίζει η ψυχή όταν ακούει πως το δάσος της δαδιάς θα αποκατασταθεί σε 150 χρόνια και αν… Κάνουν την γενναία τους προσπάθεια, στο μέτρο του δυνατού υγιείς διάνοιες.. με το Έλληνες φοιτητές δημιούργησαν επαναστατικό τζελ που αναγεννά καμένες εκτάσεις 

Πλέον όμως της εξυγίανσης της διανοίας (που είναι δούλη) ανάγκη θεραπείας έχει και η κυρία. Ο νους, που μόνο δια της χάριτος μέσω μετανοίας μπορεί να επανορθώσει και σταθεί εκεί που του αξίζει. 

Στο θέμα της αποκατάστασης, έχουμε τον άγιο τρόπο (δυνάμει Του Θεού, όπως ο προφ. Μωυσής (+4σεπ) σώζεται εκ των υδάτων), τα επίγεια επιστημονικά, λογικά (όπως ‘’σώζεται’’ και ο πολυμήχανος Οδυσσέας δια της οξυδέρκειας και δυνάμεων του εαυτού) αναγνωρίζοντας κι οι δυο (λογικό και υπέρλογο το παράλογο και ύδατα που θέλουν να μας καταποντίσουν και αφανίσουν…) αλλά και την τάχα λύση, την φανταστική, που προσφέρουν απλόχερα τα δαιμονικά (ως αποκομμένη εκμετάλλευση ενεργειών). 

Έμπρακτα (άγια), στην Ρόδο (κοντά στο 1995) ζούσε ένας ελεήμων παπούλης, που όταν ήταν στην Κάσο, την μία μέρα φύτευε αρακά και την άλλη μέρα ήταν ψηλός... και φορτωμένος, έτοιμος να δοθεί σαν ελεημοσύνη…. 

Η αποκατάσταση της χλωρίδας (αυτό που ακούσαμε ότι η γη θα αποδίδει καρπούς

περί επιθυμιών και υλοποίησής τους… οι πολιτικοί και η πολιτεία μας

Φυσικό και θεμιτό η ύπαρξη επιθυμιών στον άνθρωπο, αφού αυτές τον υποκινούν και κινούν. Πάλι φυσικό, μέσα στην ελευθερία αυτοδιάθεσής του, εργάζεται με βοηθούς πρακτικούς και θεωρητικούς, (σωματικά και πνευματικά) για την υλοποίησή τους, όταν δίνεται όλος σε αυτές. 

Στον αγωνιστικό χώρο της γης (+) όλα μα όλα, έχουν μια προοπτική, που είναι και το τέρμα της κινήσεως των επιθυμιών. Τον εξοστρακισμό μέσω ορμής, προς τα άνω, 9 (και 999 ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ, αληθινός Θεός και ενσωμάτωση στον ‘’ήλιο’’ ως σωτηρία) ή προς τα κάτω, 6 (και 666 αληθοφανή ποιητή ουρανού και γης, ΙΑΠΕΤΟΣ, απώλεια) όπως στο περί της κλίμακος και των ακραίων πλατύσκαλων…. (φυσική και θεολογική προσέγγιση) κάπως αναλύθηκαν. Κι η ορμή (1) εκ των έσω, παρασύρει και τα έξω, όπως η μηχανή το σκαρί του οχήματος. Οδηγεί τον όλον εαυτό βάσει των επιθυμιών. Το φυγόκεντρο γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ (ε-γώ εικών επί γης) σε σχέση με το κεντρομόλο γενηθήτω Κύριε το θέλημά ΣΟΥ (ε-αυτό, ως εικών Αυτού που ποθεί την επανένωση, από εκεί που ανοήτως και δολίως του άλλου, απεκόπη). 

Προχωράμε, έτσι κι αλλιώς σε μια εθελουσία πνευματοκατάληψη.... εθελούσια δαιμονοκατάληψη... με μας να πρέπει να διακρίνουμε το πρόσημο και σε ποιον

η κοιλάδα του κλαυθμώνος, η κοιλάδα του ιωσαφάτ και η ανάσταση νεκρών…

χρειάζεται μια νοηματική συνέχεια του… από Κυριακή κρίσεως έως Κυριακή μνήμης εξορίας του ΑΔΑΜ ώστε πιάνοντας τον μίτο από την αντίστροφη, μήπως και από την Κυριακή εξορίας (σε αυτόν τον τόπο, μακράν και κατέναντι και εν σκότει…) επιστρέψουμε δια ευσπλαγχνικής (ευτυχώς και όχι μόνο δικαίας) κρίσεως …στην Κυριακή, την πρώτη και αιώνια ογδόη* (η’). 

Ζούμε ως πάροικοι σε αυτήν την κοιλάδα των θλίψεων. ‘’Ζούμε’’ προς στιγμήν βιολογικά αλλά αυτή η ζωή δεν υποχρεώνει και δυστυχώς δεν συνοδοιπορεί πάντα με την πνευματική ζωή, την οποία όσο υστερούμαστε και απέχουμε (μυστικά και μυστηριακά) δεν διαφέρουμε από τους νεκρούς, αφού είμαστε τεθανατωμένοι τη αμαρτία, σε στάση κατά του Θεού, που με λίγη αυτογνωσία και χάρι, κάθε άνθρωπος έννους ζητά αλήθεια, ανάσταση, ζωή, Χριστό. 

Το ότι θα ξυπνήσουμε (εξ ύπνου αμαρτίας) αλλά και σαν κεκοιμημένοι θα εγερθούμε και θα αναστηθούμε, αυτό είναι σίγουρο για όλους, οι μεν εις ανάστασιν ζωής οι δε εις ανάστασιν κρίσεως…. όπως αναφέρεται στο ευαγγέλιο : …25 ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται· 26 ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ υἱῷ ζωὴν

Τα τεχνάσματα του πονηρού και η αντιμετώπισή τους (αγ.Θεοφάνης έγκλειστος)

Η ΧΑΡΗ του Θεού να ‘ναι μαζί σου!

«Είμαι λυπημένη», γράφεις. «Δεν μπορώ να βρω ειρήνη πουθενά. Κάτι με καταθλίβει. Την καρδιά μου την πλάκωσε ένα βάρος και την τύλιξε ένα σκοτάδι».

Η δύναμη του Σταυρού είναι μαζί μας! Πάρε θάρρος και στάσου ακλόνητη. Ο εχθρός αντιλήφθηκε ότι θέλεις να εγκαταλείψεις τον κόσμο, όπου άνετα αποκομίζει κέρδη, κι έτσι σε… αποχαιρετά μ’ αυτές τις δυσκολίες, τη μελαγχολία ,την ατονία, τη χαύνωση. Δεν είσαι η μόνη? όλοι όσοι θέλουν ν’ αφιερωθούν ολοκληρωτικά στον Θεό, δέχονται τέτοιες επιθέσεις, ο καθένας όμως με διαφορετικό τρόπο.

Εσύ βασανίζεσαι από το πλάκωμα της καρδιάς και το σκοτάδι? άλλος παραλύει από το φόβο? κάποιος τρίτος πνίγεται μέσα σ’ ένα πέλαγος άτοπων λογισμών? κι ένας τέταρτος ταλαιπωρείται από αλλεπάλληλους πειρασμούς.

Ο πονηρός, για να πετύχει τους ανόμους σκοπούς του, χρησιμοποιεί σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε περίπτωση και τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους, σκοτίζοντας το νου και αναστατώνοντας την καρδιά. Συνήθως αυτό συμβαίνει ξαφνικά, σαν ξέσπασμα καταιγίδας. Τέτοια είναι τα τερτίπια των εχθρών μας, των δαιμόνων. Τριγυρνούν παντού, όπως οι συμμορίες των ταραχοποιών . Όταν βρουν πόρτες ανοιχτές και αφύλαχτες, ορμούν μέσα στα σπίτια μας και αναποδογυρίζουν τα πάντα.

Αφού τα κάνουν γυαλιά-καρφιά, εμφανίζονται, αφήνοντάς μας σε κατάσταση