Ύμνος Στην εικόνα της Θεοτόκου της Οδηγήτριας!

Η εικόνα της Παναγίας απεστάλη από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανό, τον δέσμιο της Πίστεως, στον πάπα• όταν η Ανατολή πολλά δεινά υπέφερε για την τιμή των εικόνων.

Η εικόνα ξεκίνησε μόνη της ευθυδρομούσα πάνω στα νερά, πλέοντας πιο γρήγορα και από τα καράβια στη θάλασσα, πιο ανάλαφρα απ’ το νερό κι από τον δροσερό ζέφυρο ταχύπλοη επάνω στα κύματα, το νερό δεν την άγγιζε.

Η εικόνα έμεινε για καιρό στη Ρώμη, ώσπου οι εικονομάχοι αυτοκράτορες, οι εξαντλημένοι χριστιανομάχοι,έπαυσαν πια να πολεμούν τον Χριστό. Τότε, όταν η ειρήνη χρυσοστόλιζε την Ανατολή, η εικόνα επέστρεψε στην πατρίδα της, Κωνσταντινούπολη, πιο ανάλαφρη από το νερό και απ’ τον ζέφυρο• ταχύπλοη επάνω στα κύματα , το νερό δεν την άγγιζε. Δυο πρωτεύουσες, δυο μάρτυρες αναγνώρισαν τη δύναμη της Θεοτόκου. Τη δύναμη της πανθαύμαστης , της θαυματουργούσας εικόνας της Θεοτόκου, η οποία ασθενείς θεραπεύει και ανασταίνει νεκρούς.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς +

το βαθύτερο νόημα του ‘’μάννα’’ εξ ουρανού

..είναι λογικό και αναμενόμενο, η έννοια του μάννα να έχει πολλές μεταφράσεις. Πάντα όμως θα καλύπτει τις ανάγκες του ανθρώπου. Από φυσιολογικές, βιολογικές μακάρι όμως και ιδίως τις πνευματικές*. 

Ο ορισμός που δίνεται σε διάφορα λεξιλόγια, είναι ότι το μάννα είναι εκείνο το αγαθό, που το αποκτούμε ανέλπιστα εξ ουρανού, τη στιγμή που το χρειαζόμαστε. 

Κι όσο εμείς ανεβαίνουμε προς τον ουρανό σαν αλήθεια, τόσο η δικαιοσύνη του Θεού διακύπτει εκ των άνω προς τα κάτω, προς συνάντησή μας… [ἀλήθεια ἐκ τῆς γῆς ἀνέτειλε, καὶ δικαιοσύνη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψε. (ψαλμ.πη’ 84). Είναι η συμπλοκή και ‘’εμφάνιση’’ του 8 και θείου πνεύματος μέσα στην φύση (4)]. Θα μπορούσε κάποιος να κλείσει τα παντζούρια για να μην μπει φως από τον ήλιο, ή να αποδώσει το ερχόμενο σε σύμπτωση ή στην τύχη και πιθανότητες. Είναι θέμα προσωπικής φιλοσόφησης και κατά πόσο αισθάνεται ο καθένας ότι ζει σε τάξη ή αταξία (σε φυσικό και πνευματικό επίπεδο). ... η τάξις στον ψυχισμό, οι αιτίες της αταξίας και η αποκατάσταση

Το θέμα είναι, πως…  21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν (Ματθ.ς’) , σαν παραίνεση, να μην μείνει η καρδιά μας με την αίσθηση των ‘’αναγκών’’ της, στα της γης. Στα της αιγύπτου. Κι όπως ο πάγκαλος Ιωσήφ (στον τύπο Του Χριστού) διαχειριζόταν σοφά τον πλούτο της αιγύπτου και έτρεφε τον κόσμο σε καιρούς ασιτίας, έτσι και Ο Κύριος τρέφει, βρέχει, επί δικαίων και αδίκων, φωτίζει ως ο ήλιος τους πάντες. Στον καθένα εναπόκειται και τον συμφέρει να μείνει σε αυτήν την εξωτερική τροφή και κοινή επιφάνεια, αλλά να εμβαθύνει. Να πεινάσουμε και διψάσουμε για κάτι παραπάνω από τα πρόσκαιρα. 

Κι αν εξέλθει ο νους από τα τετριμμένα και γήινα στην έρημο, θα ‘’δει’’ και θα βιώσει την επόμενη βαθμίδα τροφής, όπως ο Κύριος έτρεφε τους ισραηλίτες 

αγ Κωνσταντίνος αγ Ελένη και Πόλις...

"ο θεμέλιος λίθος της ΠΟΛΗΣ μπήκε από σταθερό άνθρωπο του ΘΕΟΥ, το λέει και το όνομα του ως Κωνσταντίνος που έχει την ρίζα από το Constant που σημαίνει σταθερός , στα Ελληνικά ο Ισαπόστολος θα μπορούσε να ειπωθεί και ως ΕΥ- ΣΤΑΘΙΟΣ"

" έχουμε σταθερά σημεία αναφοράς και αυτό είναι η ζωντανή παράδοση μας και δεν είναι θρύλος, όπως βολεύει σε κάποιους να το λένε"

" έχω μια παλαιά εικόνα των Αγίων και Θεοστέπτων Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης στο ασκητήριο από τους παππούδες μου από την Νίκαια της Βιθυνίας που άλλες φορές κροτίζει και άλλες φορές ευωδιάζει, κυρίως στις μεγάλες γιορτές"

" λίγες φορές η εικόνα αυτή μιλάει στην ψυχή, αλλά και στα αυτιά , την ακούς να σου μιλάει σαν άνθρωπος και τότε αντιλαμβάνεσαι την ζωντανή αποκάλυψη της σωστικής χάριτος που ενοικεί σε όλα τα χαριτόβρυτα της Ορθοδοξίας σεβάσματα."

" ελάχιστες φορές την άκουσα να μου μιλάει, αλλά πριν λίγο καιρό μέσα στην

οπτασία του γερ.Φιλόθεου Ζερβάκου

Βλέποντας την άθλια και αξιοθρήνητη κατάσταση της Εκκλησίας και της Πολιτείας ανέβηκα στην κορυφή του βουνού όπου πριν από χρόνια είχα κτίσει Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων και παρακαλούσα θερμά τον ουράνιο Πατέρα:

Ή να δώσει μετάνοια και φώτιση στους ανθρώπους να Τον γνωρίσουν και να πάψουν να Τον βρίζουν, να Τον βλασφημούν, να Τον καταφρονούν, να αμαρτάνουν ή να πέθαινα για να μην βλέπω τις θλίψεις, τις στεναχώριες, τις συμφορές οι οποίες έρχονται συνήθως στους αχάριστους, αγνώμονες, απειθείς και σε όλους τους αμαρτωλούς που υπηρετούν το κακό.

Μια νύχτα μετά την προσευχή κοιμήθηκα και μου φάνηκε ότι βρέθηκα 70 μέτρα μακρυά από τον Ναό των Αγίων Πάντων και 40 μέτρα μακρυά από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται εκεί κοντά.

Τότε άκουσα έναν φοβερό κρότο κι έναν ήχο ο οποίος σαν αν ερχόταν από τον ουρανό προς το μέρος των Αγίων Πάντων. Στην αρχή νόμισα ότι γκρεμίσθηκε ο Ναός των Αγίων Πάντων και κοιτώντας προς το μέρος εκείνο είδα ότι ο Ναός δεν

το καλύτερο κήρυγμα

Ήταν απόγευμα, παραμονή της πανηγύρεως του και ετελείτο ο πανηγυρικός εσπερινός του Αγίου. 

Κατανυκτικός εσπερινός...υπέροχοι ψαλτάδες...ο κόσμος γέμιζε ασφυκτικά την εκκλησία και το "άρωμα" του Αγίου μας τρυπούσε τα ρουθούνια χαρίζοντας μας μεγάλη ευφορία. 

Ήρθε η ώρα της περιφοράς της εικόνας του Αγίου εντός του ναού. Τότε....συνέβη το απρόβλεπτο... που γέμισε με αμηχανία και έκπληξη όλο το εκκλησίασμα. 

ένας κύριος που έψελνε στο αριστερό ψαλτήρι...πετάγεται ξαφνικά... βγάζοντας μια φωνή που δεν κατάλαβα...και με τα χέρια τεντωμένα, προσπάθησε να κατακρημνίσει την εικόνα του Αγίου Ιωάννου!!! όμως προς κατάπληξη όλων έμεινε ακίνητος... λίγο πριν αγγίξει την εικόνα... με τα χέρια του μόνο να τρέμουν ολόκληρα από τον ώμο.... δέκα εκατοστά πριν αγγίξει την εικόνα!!! 

Αυτό διήρκεσε λίγα λεπτά.... ικανά να παρατηρήσουμε το γεγονός... την ταραχή

γάμος… αρχίζει από την γη και τερματίζει στον ουρανό ...

Ο γάμος είναι η πορεία, το ταξίδι που θα καταλήξει στον ουρανό, στην αιωνιότητα. Ο γάμος είναι ένας δρόμος· Αρχίζει από την γη και τερματίζει στον ουρανό. 

Είναι μια σύναψις, ένας σύνδεσμος μαζί με τον Χριστόν, πού μας βεβαιώνει ότι θα πάμε κάποτε στον ουρανό. 

Πάνω από την αγάπη, πάνω από τον άνδρα σου, πάνω από την γυναίκα σου, πάνω από τα καθημερινά σου γεγονότα, να θυμάσαι ότι προορίζεσαι για τον ουρανό, ότι μπήκες στον δρόμο πού πρέπει οπωσδήποτε να σε βγάλει εκεί. 

Η νύμφη και ο γαμπρός δίνουν τα χέρια τους, τούς πιάνει ο ιερεύς και ακολουθούν γύρω από το τραπέζι χορεύοντας και ψάλλοντας. Αυτό σημαίνει ότι ο γάμος είναι η πορεία, το ταξίδι πού θα καταλήξει στον ουρανό, στην αιωνιότητα*. 

Στον γάμο φαίνονται ότι παντρεύονται δύο. Δεν είναι όμως δύο αλλά τρεις. 

Παντρεύεται ο άνδρας την γυναίκα και η γυναίκα τον άνδρα, αλλά και οι δύο μαζί υπανδρεύονται** τον Χριστόν. 

Τρεις επομένως λαμβάνουν μέρος στο μυστήριο και τρεις πλέον παραμένουν στην ζωή τους. 

Όλα όσα χρησιμοποιούνται, κατά την τέλεση του γάμου, είναι σκιές και σύμβολα

μέγας Κωνσταντίνος και Πόλις (π.Ανανίας Κουστένης)

Ο Μέγας Κωνσταντίνος έσωσε την Ορθόδοξη Εκκλησία από την αίρεση του Αρείου που ήταν τορπίλη στα θεμέλια της Εκκλησίας. Χειρότερη από τους Διωγμούς του Νέρωνα και του Διοκλητιανού γιατί ήταν εκ των ένδον, ήταν από τους παπάδες. Γιατί ο Αρείος ήταν πρωτόπαπας στην Αλεξάνδρεια. Ήταν τέρας μορφώσεως και παιδείας μεγάλης κάτοχος.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος την έσωσε και έκανε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 το Μάϊο μήνα. Όλα το Μάϊο έγιναν. Ακόμη και η Άλωση. Και διετύπωσε το Ορθόδοξο Δόγμα περί του Υιού και Λόγου του Θεού. Και λέει ο Άγιος Θεοφάνης ο Ομολογητής και Χρονογράφος (μόνο αυτός) ότι το “Σύμβολο της Πίστεως” δεν το έγραψαν οι Πατέρες. Το είχε συντάξει πριν ο Μέγας Κωνσταντίνος με τη Θεία Φώτιση. Ακούστε το αυτό και κρατήστε το. Οι Πατέρες το επικύρωσαν, το υπαγόρευσαν και εγράφη στα πρακτικά της Α’ Οικουμενικής

η μυροβλύζουσα κόγχη του ιερού

Ο μακαριστός Γέροντας π. Ευμένιος Σαριδάκης (1931–1999) ήταν ένας σύγχρονος διορατικός και θαυματουργός άγιος, ο οποίος έδρασε με πολύ μεγάλη αγάπη και αυταπάρνηση στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αγίας Βαρβάρας Αθηνών, συνεχώς δίπλα στον ανθρώπινο πόνο. Μαθητής, ο ίδιος και για χρόνια συμπαραστάτης του νεοφανούς αγίου της Εκκλησίας μας, του οσίου Νικηφόρου του Λεπρού (1887–4/1/1964). Ο δε άγιος Νικηφόρος στάλθηκε στα υπεύθυνα χέρια της αγάπης και της διακονίας του Γέροντος Ευμενίου από έναν άλλον σύγχρονο άγιο, τον Άγιο Άνθιμο (Βαγιάνο) της Χίου (1869–1960), με προσωπική συστατική επιστολή του ιδίου.

Ο Γέροντας, σαν λειτουργός που ήταν ο ίδιος στον ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων, δεν έβαζε κανέναν μέσα στο ιερό. Οι θείες Λειτουργίες αυτού του αγίου Γέροντος συνοδεύονταν με το εξαιρετικά σπάνιο και έκτακτο «σημείο» της ευλογίας και της ευδοκίας του Αγίου Θεού: την ευώδη και άφθονη μυροβλυσία του τοίχου της κόγχης του ιερού, όπου αυτός λειτουργούσε...

Διηγείται ένα πνευματικό του παιδί: «Κάποτε, μετά τη θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων, ξαφνικά με φώναξε. Εγώ, αν και εσωτερικά θλιμμένος, πήγα. Με πήρε και μ’ έβαλε μέσα. Με παίρνει δίπλα στην αγία Τράπεζα και μου δείχνει την κόγχη. Κοιτάζω... Ο τοίχος ήταν βρεγμένος κι έτρεχε μέχρι κάτω.

Μου λέει: “Τι θα κάνουμε εδώ;” Και του λέω: “Γέροντα, θα κάνουμε μία μόνωση απ’ έξω, μετά που θα περάσουν οι γιορτές, για να μη τραβάει υγρασία”. Μου λέει: “Όχι, ευλογημένε!... Δεν κατάλαβες!...” “Τι δεν κατάλαβα, Γέροντα;”, τον ρωτάω. “Κοίταξε προσεκτικά!”, μου λέει. Κοιτάζω. “Αυτό, είναι θαύμα!”, μου λέει. “Να, πολλές φορές, όταν αρχίζω τη θεία Λειτουργία, μόλις πω: ‘Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…’, αρχίζει ο τοίχος και στάζει μύρο. Μάλιστα, κάποιες φορές στάζει τόσο πολύ, που τρέχω να τελειώσω τη θεία Λειτουργία, διότι –πού θα πάει;!– θα πλημμυρίσουμε εδώ πέρα!...”.

Άγγιξα το χέρι μου πάνω στον τοίχο και ήταν πράγματι μύρο!... Ευωδίαζε!!...».

[ Σήμερα είναι η μέρα της σεπτής κοιμήσεως του οσίου Γέροντα Ευμενίου (Σαριδάκη)· η πατρική του ευχή και πρεσβεία, παντού και πάντα, αισθαντικά μαζί μας! Η συνέχεια του κειμένου με το θαύμα της μυροβλυσίας της κόγχης του ιερού, από το ιστολόγιο «Το Ειλητάριον»· https://toeilhtarion.blogspot.com/2019/05/blog-post_23.html.

Ευχή του Οσίου Θαλασσίου

Κύριε τῶν πάντων Χριστὲ, ἐλευθέρωσέ μας ἀπὸ ὅλα αὐτὰ, ἀπὸ τὰ ὀλέθρια πάθη καὶ ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς ποὺ προέρχονται ἀπὸ αὐτὰ.
Πλασθήκαμε ἀπὸ Σένα, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὸν παράδεισο ποὺ ἐφύτευσες Ἐσὺ.
Τὴν τωρινή μας ἀτιμία μόνοι τὴν προκαλέσαμε, μὲ τὸ νὰ προτιμήσουμε τὴν ὀλέθρια ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ἀπόλαυση.
Ἐπήραμε τὴν ἀμοιβή μας γι’ αὐτὸ, ἀνταλλάσσοντας τὴν αἰώνια ζωὴ μὲ τὸ θάνατο.
Τώρα λοιπὸν, Κύριε, καθὼς ἐστράφηκες μὲ εύμένεια πρὸς ἐμᾶς, κάνε τὸ ἴδιο ὥς τὸ τέλος. Καθὼς ἔγινες ἄνθρωπος γιὰ μᾶς, σῶσε μας ὅλους.
Γιατὶ ἦλθες νὰ σώσεις ἐμᾶς τοὺς χαμένους. Μὴ μᾶς χωρίσεις ἀπὸ τὴν μερίδα ὅσων σώζονται.
Ἀνέστησε τὶς ψυχὲς καὶ σῶσε τὰ σώματά μας. Καθάρισέ μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ.
Σπάσε τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν ποὺ μᾶς κατέχουν. Ἐσύ, ποὺ συνέτριψες τὶς φάλαγγες τῶν ἀκάθαρτων δαιμόνων.
Καὶ ἀπάλλαξέ μας ἀπὸ τὴν τυραννία τους, γιὰ νὰ λατρεύσουμε Ἐσένα μόνο, τὸ αἰώνιο Φῶς.
Ἀφοῦ ἀναστηθοῦμε ἐκ νεκρῶν, συγκροτώντας μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους μία εὐλογημένη καὶ ἀκατάλυτη χορεία. Ἀμὴν.

περιεχόμενα 12ε

Εισαγωγή  

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ   12ε

η συγκείμενη και η αντικείμενη αλήθεια…

ο συνοδίτης αρχάγγελος Ραφαήλ

ανέλιξη, προσευχή και Σταυρός…

Ἡ μετάνοια τοῦ Ζακχαίου (Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

τα γενικά και τα ειδικά δώρα του Θεού

αρετές

συσσεισμός… (οντολογική, σχηματική και πρακτική προσέγγιση)

Συμβουλές γιά τόν φόβο τοῦ Θεοῦ

Εκδίωξη δαιμόνων από τον αρχ Μιχαήλ

πρόοδος και ''πρόοδος''

Αποφθέγματα και διδασκαλία αγ.Γρηγορίου θεολόγου

Προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη (δύο λιτές συμβουλές και λίγα σχόλια)

προσευχή πριν και μετά την εξομολόγηση (αγ.Νικοδήμου αγιορείτου)...

Υπαρξιακά προβλήματα και η λύση…

Υπαρξιακό πρόβλημα λέγεται κατά τον Όσιο Πορφύριο τον καυσοκαλυβίτη, η διάπυρη λαχτάρα της ψυχής, να συναντήσει το Aρχέτυπο* της δημιουργίας της. 

Απεκάλυψε σε μαθητή του, ότι την στιγμή της συλλήψεως κάθε ανθρώπου, επιστατεί ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας, και δημιουργεί εκ του μηδενός την καθαρότατη και αρτιότατη αθάνατη ψυχή. 

Η ψυχή δεν έχει κληρονομικότητα. Έχει τελειότητα. Τότε, ο νους, ο οφθαλμός της ψυχής, για δευτερόλεπτα ορά τον Χριστό ως Θεάνθρωπο «εν τω Ακτίστω Φωτί»! μάλιστα, σεβόμενος την ελευθερία ενός εκάστου, ερωτά εκείνη την στιγμή την νεόπλαστη ανθρώπινη ύπαρξη αν θέλει να ζήσει! 

Την εμπειρία αυτή την μεγαλειώδη και καθοριστική, την διακρατεί η καρδιακή μνήμη** του εμβρύου. Συνοδεύει κάθε άνθρωπο σε όλη την εξελισσόμενη επίγεια πορεία του. 

Δεν ενθυμείται αυτό το γεγονός η μη ανεπτυγμένη εγκεφαλική μνήμη, αλλά η παράλληλη και απείρως δυνατότερη, η επονομαζομένη καρδιακή. Αυτή την διακρατεί μνημονικά ανεξίτηλη και γευστικά απαιτητική. Επομένως, την αναζητά διακαώς σε όλη την μετέπειτα ενδοκοσμική διαδρομή της 

(μερικά ακόμη συλλεχθέντα σχόλια αδελφού, πάνω στο θέμα…) 

- Ο Αγιος Πορφύριος είχε πει, ότι την ώρα της σύλληψης του εμβρύου, στην ψυχή

με βάρκα το τριμμένο ράσο (αγ.Δαβίδ εν ευβοία)

Ὅταν κάποτε ὁ Ὅσιος Δαβίδ χρειάστηκε νά περάσει ἀπό την Ἀταλάντη στίς Ροβιές τῆς Β. Εὐβοίας, παρακάλεσε ἐκεῖ ἕνα βαρκάρη νά τόν περάσει ἀπέναντι.

Ὁ βαρκάρης τόν εἶδε ρακένδυτο καί ἀρνήθηκε.

Ὁ Ὅσιος χωρίς νά γογγύσει ἔβγαλε τό τριμμένο ράσο του, τό ἅπλωσε πάνω στό νερό τῆς θάλασσας, ἔκανε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, προσευχήθηκε καί ἀνέβηκε ἐπάνω του καί ὤ τοῦ θαύματος, ἄρχισε νά ταξιδεύει!

Βλέποντας ὁ βαρκάρης τόν Ὅσιο νά ταξιδεύει ἐπάνω στό ράσο τοῦ μονολόγησε:

«Νά, αὐτός εἶναι ὁ καλόγερος, πού εἶπε νά τον πάρω. Αὐτός εἶναι ἅγιος!».

Και ἄρχισε ἀμέσως νά φωνάζει ἀπό μακριά: «ἔλα παππού μου νά σε πάρω, ἔλα…».

Ὁ Ἅγιος ἄκουσε τήν φωνή τοῦ βαρκάρη, τόν εὐλόγησε καί συνέχισε νά ταξιδεύει μέ τόν θαυμαστό αὐτό τρόπο.

---

φυσικά και δεν είναι ο μόνος άγιος που ταξίδευε επί υδάτων με το ράσο του. Θαύμα

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος

(εορτάζει 8 Μαΐου εκάστου έτους), είχε κάνει στη ζωή του, μόνο μία αμαρτία.

Μετά την Ανάσταση του Χριστού οι Απόστολοι έβαλαν κλήρο, για που κάθε Απόστολος θα πήγαινε για να κάνει Ιεραποστολή.

Στον Ευαγγελιστή Ιωάννη, ύστερα από κλήρο, του δόθηκε η Μικρά Ασία να κηρύξει τον Χριστιανισμό και σκέφτηκε αν θα μπορέσει να τα καταφέρει με εκείνους τους δύσκολους ανθρώπους, που υπήρχαν στην περιοχή εκείνη και άρχισε να γογγύζει.

Έδειξε δηλ. ολιγοπιστία και για αυτήν του την αμαρτία, τιμωρήθηκε αυστηρά από τον Κύριο (τον είχε ενημερώσει ο Κύριος, ότι για αυτήν την συγκατάθεση του θα του έβαζε ένα αυστηρότατο επιτίμιο, χωρίς να του πει ποιό θα είναι).

Έτσι μια μέρα επιβαίνοντας σε μια βάρκα, ναυάγησε και για 40 μέρες ο Άγιος πάλευε με τα κύματα. Την σαρακοστή μέρα, μισοποπεθαμένος βγήκε στην ακτή.

Ο Άγιος Πρόχορος, ο υποτακτικός του, όταν τον εντόπισε στην ακτή, δυσκολεύτηκε να τον αναγνωρίσει. Τόσο πολύ αδυνάτισε και αλλοιώθηκε η φυσιογνωμία του, από αυτήν την ταλαιπωρία. Γι' αυτήν την συγκατάθεση που έκανε ο Άγιος τιμωρήθηκε τόσο αυστηρά και εμείς με τόσες αμαρτίες θέλουμε να περάσουμε τη ζωή αυτή χωρίς δοκιμασίες και θλίψεις;

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος θεωρείται ο πρύτανης όλων των μυστικών θεολόγων.

Η φυσική μητέρα του ήταν η Αγία Σαλώμη, που ήταν κόρη του Αγίου Ιωσήφ του μνήστορα. Άρα ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είναι ανιψιός του Χριστού.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα +

Χριστός Ανέστη μέσα από το Παράδεισο! από τον παπα Φώτη τον δια Χριστό Σαλό!

Ο παπά Ν.. είναι ένας απλός λευίτης και προπάντων εμπερίστατος, με πολλά προσωπικά προβλήματα, όμως ήταν ένας αγαπημένος φίλος του παπαΦώτη Λαυριώτη του διά Χριστόν Σαλού... και πολλές φορές όταν τον έβλεπε τον πείραζε ο Παππούλης, γιατί ο παπα Ν. είναι μια πολύ απλή ψυχή, καθαρή, παιδική θα έλεγα... και ο Παππούλης αναπαυόταν σε τέτοιες ψυχές!

Φέτος πήρε εντολή από τον Αρχιερατικό να λειτουργήσει τη Λαμπρό Τρίτη σε μια εκκλησία σε ένα άλλο χωριό , όπως και έγινε...

Γυρνώντας στο σπίτι του έπρεπε να περάσει μπρος από το κοιμητήριο που είναι θαμμένος ο παπα Φώτης και το σκεφτόταν...

Όταν έφτασε πολύ κοντά βλέπει μπροστά του τον Παππούλη όρθιο... ντυμένο με μια άσπρη ιερατική στολή, και πολύ λαμπερό να του χαμογελά και να τον χαιρετά!

Ο παπα Ν. καθώς είναι απλός και άδολη ψυχή τρόμαξε, όπως ομολογεί ο ίδιος με συστολή, και πάτησε το γκάζι του αυτοκινήτου! (...)

Προχωρώντας πιο κάτω, σε ένα εκκλησάκι που πήγαινε ο Παππούλης και

τα θεία γεγονότα … τότε και τώρα. Ιστορικά και βιωματικά.

οι άγιοι αναφέρουν πως τα θεία γεγονότα, παρότι συνέβησαν άπαξ, παρατείνονται στους αιώνες, αναμένοντας την δική μας κατά τάξη και ετοιμότητα μετοχή. 

Μια χονδροειδής προσέγγιση (επιδερμικά θρησκευτική, χλιαρή και τυπική) υπαγορεύει την επανάληψη και μνήμη των θείων γεγονότων μια φορά ετησίως στον λειτουργικό της κύκλο και έως εκεί. Μια φορά γέννηση της Θεοτόκου (8Σεπ) μία εισόδεια (21Νοε) μία Χριστούγεννα (25Δεκ) μία ευαγγελισμός (25Μαρ) μία Μ.Εβδομάδα και Πάσχα, μία ανάληψη, μία πεντηκοστή, μία κοίμηση Θεοτόκου (15 Αυγ) το κλείσιμο του κύκλου σωτηρίας και ξανά από την αρχή της ινδίκτου… ένας κύκλος, μία σπείρα, μία έλικα… που όμως σαν οικοδομή, ‘’θέλει’’ ο κάθε όροφος* νάχει βάση τον προηγούμενο. Πως θα ‘’ζήσουμε’’ γέννηση αν δεν προηγηθεί ευαγγελισμός; πως θα βιωθεί η ανάσταση αν δεν έχει προηγηθεί η γέννηση; (όλα εν ημίν, ομόρροπα της εξωτερικής ‘’ιστορίας’’). 

[ο Ευαγγελισμός ως προϋπόθεση της Αναστάσεως (και των δύο, ο ΣΤΑΥΡΟΣ) η σταύρωση του θελήματός μας, για χάριν του θελήματος του Θεού].   

Όπως (όμως) ο μεγάλος μαγνήτης διευθετεί σε τάξη τα μικρά μαγνητάκια, έτσι και η Μεγάλη Εβδομάδα ‘’τακτοποιεί’’ την κάθε Τετάρτη και κάθε Παρασκευή

Πώς βαπτίστηκε ο ληστής πάνω στο σταυρό;

Οσίου Θεοδώρου Στουδίτου

Πόσο μεγάλο μυστήριο!

Μετανόησε ο ληστής· χρειαζόταν νερό για να βαπτισθεί.

Ήταν κρεμασμένος στον σταυρό·δεν υπήρχε άλλος τόπος να βαπτισθεί, ούτε πηγή, ούτε λίμνη, ούτε βροχή, ούτε αυτός που θα τελούσε το μυστήριο.

Γιατί όλοι οι μαθητές είχαν φύγει επειδή φοβούνταν τους Ιουδαίους.

Ο Χριστός όμως δεν εστερείτο ναμάτων, αλλά, αν και ήταν κρεμασμένος στον σταυρό, δημιούργησε νερά.

Επειδή δηλαδή δεν ήταν δυνατόν να μπει στη βασιλεία ο ληστής χωρίς βάπτισμα, πρόσφερε ο Σωτήρας αίμα και νερό από την τρυπημένη πλευρά του,για να ελευθερώσει τον ληστή από τα κακά που σήκωνε,και να δείξει ότι το αίμα έγινε λύτρο αυτών που στηρίζουν τις ελπίδες τους σ’ Αυτόν.

ΕΠΕ,Φιλοκαλια,έργα Θεοδώρου Στουδίτου, 1,61

πηγή

Η στάση μας την Μεγάλη Εβδομάδα (Μητρ. Αντωνίου (Bloom) του Σουρόζ)

4 April 1993

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Σήμερα, την ημέρα των Βαΐων στεκόμαστε με δέος και θαυμασμό μπροστά σ’ αυτό που συνέβη, στο πως οι Ιουδαίοι δεν μπόρεσαν να συναντήσουν τον Χριστό, γιατί τον συνάντησαν με την φαντασία ότι Εκείνος είναι ένας ένδοξος βασιλιάς που θα μπορούσε να αναλάβει την εξουσία τώρα με κάθε ισχύ, να επικρατήσει και να καταρρίψει τους αλλόθρησκους, τους Ρωμαίους που είχαν κατακτήσει την χώρα τους, και που θα μπορούσε να επανιδρύσει ένα Βασίλειο, ένα επί γης βασίλειο του Ισραήλ. Ξέρουμε ότι Εκείνος δεν ήρθε γι’ αυτό, ήρθε για να ιδρύσει ένα Βασίλειο που δεν θα έχει τέλος, ένα βασίλειο αιώνιο, ένα Βασίλειο που δεν θα είναι ανοιχτό σ’ ένα έθνος, αλλά σε όλα τα έθνη, ένα βασίλειο που θα βασιζόταν στη ζωή και τον θάνατο του Υιού του Θεού που έγινε υιός του ανθρώπου.

Η Μ. Εβδομάδα είναι απ’ την αρχή ως το τέλος μία περίοδος τρομερής σύγχυσης. Οι Ιουδαίοι συναντούν τον Χριστό στις πύλες της Ιερουσαλήμ επειδή περιμένουν από Εκείνον έναν θριαμβευτή στρατιωτικό ηγέτη, αλλά Εκείνος θα έρθει για να

ΦΩΣ. Από το εξωτερικό ίχνος έως της εσωτερικής πληρότητος

Στο άρθρο σύμπτωση ή κάτι άλλο; Οι συντεταγμένες των Πυραμίδων της Γκίζας είναι η ταχύτητα του φωτός ο αρθρογράφος, λογικά κινούμενος συμπεραίνει πως … 

Όσο εντυπωσιακοί και αν ήταν οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν μετρούσαν την ταχύτητα του φωτός, ούτε πλοηγούνταν χρησιμοποιώντας παγκόσμιες γραμμές γεωγραφικού μήκους και πλάτους. Και αν το είχαν κάνει αυτό, θα υπήρχαν πιθανώς λίγες περισσότερες αποδείξεις από την τοποθέτηση της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας σε γεωγραφικό πλάτος που ταυτίζεται με την ταχύτητα του φωτός εκφρασμένη σε μονάδα μέτρησης που ανακαλύφθηκε αιώνες μετά. Πρόκειται απλά για μια σύμπτωση. 

Επιτρέψτε μου να καταθέσω μια συμπληρωματική γνώμη, ‘’ίσως’’ διορθωτική της αδιάφορης σύμπτωσης σε ενδιαφέρουσα, μιας και μιλάμε για το φως…. (και για όσους η έννοια δεν περιορίζεται μόνο στα εξωτερικά ‘’φώτα’’).  

Ο άνθρωπος, ως επιστήμονας, εξάγει το άκρως ''λογικό'' συμπέρασμα, αφού διεργάζεται το πρόβλημα, χρονικά*. 

Το πέραν του χρόνου σύστημα αναφοράς, μοιάζει με αντιεπιστημονικό, μάλλον γιατί αυτό δεν μπορεί να μελετηθεί κάτω από το μικροσκόπιο.  

Οι περισσότεροι, δεν μας περνάει καν από το μυαλό, ότι ο καλός (υπέρχρονος) Θεός (το Φως το αληθινό) εισερχόμενος στον κόσμο, ''έστησε'' ''συμπτωματικά'' τις πυραμίδες εκεί, (με βάση την απίθανη σύμπτωση ότι: …το φως ταξιδεύει με 299,792,458 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Την ίδια στιγμή το γεωγραφικό πλάτος των πυραμίδων είναι 29.9792458 N) για κάποιον λόγο, ώστε από αυτές και από άλλες ''συμπτώσεις'' (για όποιον μελετά, όπως το ύψος της που πολλαπλασιαζόμενο επί 1000 δίνει απόσταση γης-ηλίου, λεξαριθμικά = κλίμ(α)ξ θεού...., ο απόλυτος προσανατολισμός... ο σοθικός κύκλος, η σχέση με Ωρίωνα και Σείριο...) ο αιχμαλωτισμένος

από τον τύπο στην ουσία (αγ Πορφύριος)

Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη.

Υπάρχουν μυστικά.

Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ' τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.

Ό,τι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.

Η θεία χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος.

Για να την προσελκύσουμε, θέλει αγάπη, λαχτάρα.

Η χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα.

Η αγάπη αρκεί, για να μας φέρει σε κατάλληλη «φόρμα» για προσευχή.

Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός και θα εγκύψει στην ψυχή μας, αρκεί να βρει ορισμένα πραγματάκια που να Τον ευχαριστούν.

ΑΓΑΘΉ ΠΡΟΑΊΡΕΣΗ, ΤΑΠΕΊΝΩΣΗ και ΑΓΆΠΗ ..

Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»

Ξέρεις πως διάλεξε ο Χριστός τους μαθητές Του; Εγώ το ξέρω, γιατί το "είδα". Ο Χριστός γνώριζε ότι αυτοί έχουν ευαίσθητη ψυχή...

Αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα, διότι εάν δεν έχει κανείς ευαίσθητη ψυχή, δεν μπορεί να προχωρήσει στα πνευματικά...

Σιγά σιγά θα σας επισκέπτεται η Χάρη. Θα μπαίνετε μες στη χαρά. Θ' αρχίσετε να ζείτε στην ειρήνη, οπότε μετά θα γίνετε πιο δυνατοί με τη Θεία Χάρη.

Δεν θα θυμώνετε, δεν θα εκνευρίζεσθε, δεν θα παρεξηγείτε, δεν θα κατακρίνετε, θα τους δέχεσθε όλους με αγάπη.

Άγιος Πορφύριος

υπερβατικό μήνυμα ....

Πριν λίγο καιρό ο σύζυγός μου επισκέφτηκε το Άγιον Όρος!

Εκεί ένας ηγούμενος του εξιστόρησε το παρακάτω συγκλονιστικό θαύμα:

Πριν περίπου 1 μήνα από τώρα, μια κυρία επισκέφτηκε τα Ιεροσόλυμα, παρόλο που είναι δύσκολη περίοδος τώρα, λόγω του πολέμου.

Ήθελε να πάει να προσκυνήσει και τον τάφο του Αγίου Γεωργίου στη Λήδα.

Ήταν έτοιμη να πάρει ταξί, αλλά την ενημέρωσαν ότι αυτό έχει γίνει πολύ επικίνδυνο διότι υπάρχει σπείρα κακοποιών που προσποιούνται τους οδηγούς ταξί, λοξοδρομούν, σε ναρκώνουν και σου παίρνουν τα όργανα!

Εκείνη είπε ότι θα το ρισκάρει γιατί θέλει πολύ να προσκυνήσει τον Άγιο!

Αφού απέρριψε κάποια ταξί, τελικά επέλεξε το 4ο ταξί, σταυροκοπήθηκε και ξεκίνησε.

Είχε ξαναπάει στον Άγιο Γεώργιο και μετά από περίπου 25 λεπτά δεν είχαν φτάσει ακόμα. Αυτό την έβαλε σε σκέψεις.

Μόλις όμως είδε το ταξί να λοξοδρομεί, της κόπηκαν τα πόδια...

κρίση και κατάκριση (αγ. Εφραίμ φιλοθεΐτη)

«Κρίνατε; Κρίνατε; Τί σᾶς εἶπα ἐγώ στό Εὐαγγέλιο; Μή κρίνετε. Ἐσεῖς εἶσθε οἱ κριτές; Κι ἔτσι θά μᾶς καταδικάσει ὅλους ἐμᾶς μέ τό μέτρο πού μετροῦμε τούς ἄλλους.

*Το ότι κατακρίνουμε τι σημαίνει; Ότι θεωρούμε τον εαυτό μας μη σφάλλοντα σε οποιοδήποτε αμάρτημα. Γι’ αυτό λέει ο Κύριος: «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε… Εν ω κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. ζ'1).*

Είναι τόσο σοβαρή βέβαια η κατάκριση, παρ’ ότι εμείς την έχουμε για «ψωμοτύρι» και σαν εμπερίστατη αμαρτία. Εμπερίστατη αμαρτία είναι αυτή, που γίνεται σε κάθε περίσταση και κάθε ώρα.

Καίτοι τέτοιοι είμαστε κι εμείς όλοι, λαβωμένοι, καίτοι όλοι είμαστε φορτωμένοι από πληγές κι αμαρτήματα, λέμε για τον άλλον. Όταν πάμε στο νοσοκομείο (1), θα δούμε ότι όλοι είναι άρρωστοι.

Βλέπετε όμως ότι κανένας δεν κατακρίνει τον άλλο άρρωστο· το έχετε παρατηρήσει; Κανείς δεν λέει στον άλλο: «Γιατί εσύ είσαι στο κρεβάτι», αφού είναι κι αυτός άρρωστος στο κρεβάτι.

Ενώ εμείς εδώ όλοι είμαστε άρρωστοι ψυχικά κι όμως ο ένας χτυπάει τον άλλον. Ο ένας είναι άρρωστος στο μάτι και κοιτάζει τον άλλον που είναι άρρωστος στο

αγάπη συνανθρώπου - αγ Ιωάννης κροστάνδης

Ν' αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος κι αμαρτωλός. Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού.

Σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων ανθρώπων, η κακία τους, η υπερηφάνειά τους, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Μα και σένα δε σου λείπουν οι κακίες, ίσως μάλιστα να 'χεις περισσότερες από τους άλλους.

Στο κάτω κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωπο είναι ίδιοι. «Πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ» (Προς Ρωμαίους, γ' 23). Όλοι είμαστε ένοχοι ενώπιον του Θεού και όλοι ζητούμε εξίσου το έλεος Του.

Γι' αυτό, εκτός από το να αγαπάμε τους άλλους, πρέπει να τους ανεχόμαστε και να τους συγχωρούμε, για να συγχωρήσει και μας ο ουράνιος Πατέρας μας. Πρέπει με όλη σου την ψυχή να τιμάς και να αγαπάς σε κάθε άνθρωπο την εικόνα Του Θεού, να μη λογαριάζεις τις αμαρτίες του. Μόνο ο Θεός είναι άγιος και αναμάρτητος.

Και πρόσεξε πόσο μας αγαπά, πόσα δημιούργησε κι εξακολουθεί να δημιουργεί για μας! Μας τιμωρεί με αγάπη και μας συγχωρεί πλούσια. Να σέβεσαι τον άνθρωπο έστω κι αν είναι αμαρτωλός, γιατί έχει πάντα ελπίδα να διορθωθεί.

Άγ. Ιωάννης Κροστάνδης, Η εν Χριστώ Ζωή μου.

---

ο πηλός τον πηλόν....

Παναγία Γοργοεπήκοος

Ήταν 26 Ιουνίου 1997. Επέστρεφα από τον Άγιο Νεκτάριο πού είναι στο Λαύριο και έλεγα πάντα μέσα μου: «Όποια και αν είναι η χάρη σου, Παναγία μου, Ελεούσα, Γλυκοφιλούσα, Παμμακάριστος, Φανερωμένη, βοήθησε και μένα στα τόσα μου προβλήματα».

Και ξαφνικά στα δεξιά τού δρόμου (Λεωφόρος Λαυρίου, στο ύψος Καλυβίων προς Μαρκόπουλο) διάβασα μια πινακίδα: «Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου – Μάνδρα Ελευσίνας».

Σταμάτησα, το σημείωσα και τη μεθεπομένη, 28 Ιουνίου, ανέβηκα και προσκύνησα την ιερή εικόνα της. Ήμουν απελπισμένη από σοβαρά οικογενειακά μου προβλήματα. Με πλησίασε η Ηγουμένη και με λόγια αγάπης με έκανε να πιστέψω ότι η Παναγία είναι εκεί για όλους μας και αποκλείεται να μη βοηθήσει κι εμένα.

Με ρώτησε πώς βρέθηκα στη Μονή. Και όταν τής είπα ότι είδα την πινακίδα στο σημείο πού προανέφερα, μού είπε ότι δεν υπήρχε ποτέ τέτοια πινακίδα εκεί.

Παραξενεύτηκα και ξαναπέρασα από το σημείο εκείνο, αλλά πράγματι πινακίδα δεν υπήρχε πουθενά. Η Παναγία είχε παρουσιάσει μπροστά μου μια ανύπαρκτη αόρατη πινακίδα και τα μάτια της ψυχής μου τη διάβασαν. Η Παναγία με τον τρόπο της

Καποδίστριας και χαιρετισμοί

Ένας Γέροντας έκοβε βόλτες στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και έψελνε τους Χαιρετισμούς στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και βλέπει έναν φραγκοφορεμένο με σμόκιν παλαιάς κοπής.
Στην αρχή νόμισε ότι ήταν ηθοποιός και τραβούσαν κινηματογραφικά πλάνα .
Γρήγορα κατάλαβε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ηθοποιός γιατί τον άκουσε και αυτόν να ψελλίζει τους Χαιρετισμούς στην Παναγία μας .
Με θάρρος ο Γέροντας τον ρώτησε :
- πως σε λένε άνθρωπε μου , γιατί ντυθηκες έτσι ; που μένεις ;
Και αυτός του απάντησε :
-με λένε Ιωάννη , έρχομαι από την Κέρκυρα , κυβέρνησα αυτό το μέρος , το νοιάζομαι , το αγαπάω και κάθε βράδι που φεύγουν οι τουρίστες και έχει ησυχία κάνω παρέα στους Εύζωνες μας .
αυτοί δεν με βλέπουν , όμως αν έλεγαν τους Χαιρετισμούς από μέσα τους θα με έβλεπαν , όπως επέτρεψε ο Θεός να με δεις εσύ .
Όπως μας είπε αυτός ο Σεβάσμιος Γέροντας εκείνη την στιγμή λύγισαν τα πόδια του , σαν να του ήρθε από την συγκίνηση μια λιποθυμία . Μέχρι να σταθεί για να μην παραπατήσει από την ζάλη έχασε από μπροστά του τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος , τον Ιωάννη τον Καποδίστρια.

( σας τα γράφω έτσι και εγώ χύμα και με συγκίνηση γιατί τώρα τα έμαθα και πρέπει να τα μάθετε και εσείς )

ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας

πηγή

Ο μέγας κανών, μεταξύ ε-αυτού και Αυτού ...

στην διαδρομή της μεγάλης τεσσαρακοστής, μετά την κλίμακα του αγ.Ιωάννη (δ’νηστειών) και πριν την ε’ νηστειών, Κυριακή της αγ.Μαρίας αιγυπτίας, του προτύπου της μετανοίας, ο μέγας κανών είναι το καύσιμο υλικό (1), η απαραίτητη μεθοδολογία για να ανοιχτεί στον άνθρωπο ο εσωτερικός δρόμος και κατανοήσει βιωματικά την κλίμακα του αγ.Ιωάννου σιναΐτου. Κι αν δεν μπει σε αυτόν τον τρόπο ''νόησης'', προσέγγισης και αντίληψης Γραφών και καθημερινότητος, μπορεί με τα διάφορα ''ενδιαφέροντα'' αναγνώσματα να αποκτήσει κατάρτιση και ''γνώση'' των θεολογικών, αλλά υστερεί σε ουσία...  μένοντας στα είδωλα (και εικόνες). Μένοντας στο εν δυνάμει (και κατ'εικόνα, όσο καθαρά κι αν είναι αυτή εκτυπωμένη) αλλά όχι εν ενεργεία, όχι στον δρόμο του καθ'ωμοίωσιν...  

Ο μέγας κανών, βοηθά μυστικά στην κίνηση από το κάτω (και έξω) όριο, τους πρόποδες του όρους Σινά, όπου προσκυνούνται τα είδωλα (όπως στην αίγυπτο, όπου ο νους / ισραήλ, είναι αιχμαλωτισμένος) προς την κορυφή και θεοπτία και Αγίων Τόπων (δια Της Θεοτόκου, φλεγόμενης και μη καιόμενης βάτου). 

Θεοπτία και ‘’εγγραφή’’ όχι τυπικά σε σκληρές πέτρες (και καρδιές) αλλά σε καθαρή καρδία… [ἐγγεγραμμένη οὐ μέλανι, ἀλλὰ Πνεύματι Θεοῦ ζῶντος, οὐκ ἐν πλαξὶ λιθίναις, ἀλλὰ ἐν πλαξὶ καρδίαις σαρκίναις. (Β’Κορ.γ’3)]. … με πρώτη βαθμίδα την αποταγή (φεύγε και πίσω μην κοιτάς) του κοσμικού φρονήματος.. και ύψιστη την αγάπη. Αμήν δι ευχών…  με διακόνους (κλίμαξ και διακονία) τον προφ.Μωυσή (για την πνευματική γνώση των λόγων των Γραφών) και τον προφ.Ηλία (για την πνευματική γνώση των λόγων της φύσης).  

…η κλίμαξ και ο μέγας κανών κείνται μεταξύ του κάθε ανθρώπου ως εικόνος Αυτού (ε-αυτού) και του προτύπου (Αυτού / Χριστού) και υπέχουν την θέση

άγγελος φύλακας και εκκλησία

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία στον Βίο του στάρετς Ναζάριου. Ταξίδευε κάποτε ο στάρετς με τον μαθητή του και τη μικρή άμαξα που την έσερνε το άλογό τους και έφτασαν ένα Σάββατο σε κάποιο χωριό, όπου έπρεπε να καταλύσουν γιατί ήταν ήδη αργά. Ζήτησαν να φιλοξενηθούν από τον ιερέα του χωριού.

Ο ιερέας υποδέχτηκε τους ταξιδιώτες με χαρά και αφού συζήτησε με τον π. Ναζάριο τον εκτίμησε πάρα πολύ. Όταν έφτασε η ώρα που αρχίζει η ολονύκτια αγρυπνία της Κυριακής, ο π. Ναζάριος παρατήρησε ότι ο ιερέας δεν προετοιμαζόταν να κάνει την αγρυπνία και τον ρώτησε:

-Παππούλη, την Κυριακή το πρωΐ θα διαβάσεις την ακολουθία της αγρυπνίας;

Ο ιερέας απάντησε ότι λειτουργούσε πολύ σπάνια και ότι δεν είχε σκοπό να λειτουργήσει την άλλη μέρα.

-Κανένας απ’ τους ενορίτες μου δεν έρχεται στην εκκλησία τις γιορτές.

η αγάπη του αγ Ιωάννου θεολόγου

Πολλοί σκανδαλίζονται γι’ αὐτό πού λέγεται, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ὑπῆρξε ὁ «πολυαγαπημένος» μαθητής τοῦ Χριστοῦ, νομίζοντας, ὅτι καί ὁ Χριστός κάνει διακρίσεις.

Δέν προηγεῖται ὁ Χριστός στήν ἀγάπη, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού ἕλκει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Ἀγάπησε πολύ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τόν Χριστό, γι’ αὐτό καί ἀγαπήθηκε πολύ ἀπό τόν Χριστό.

Δέν μερολήπτησε, δέν ξεχώρισε ὁ Χριστός.

Ἀλλά ξεχώρισε ὁ Ἰωάννης τόν ἑαυτόν του ἀπό τούς ἄλλους.

Στό Ἀπόδειπνο λέμε σέ ἕνα σημεῖο: «Γένοιτο Κύριε τό ἔλεός σου ἐφ’ ἡμᾶς, καθάπερ ἠλπίσαμεν ἐπί σέ».

Εἶναι σάν λέμε στόν Χριστό: «ὅ,τι δοχεῖο ἀγάπης Σοῦ προσφέρουμε Κύριε, τόσο νά μᾶς δώσεις».

Ὅσο λοιπόν ἑτοιμάσαμε, ὅσο ἐνδιαφερθήκαμε, τόσο θά λάβουμε ἀπό τόν Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι δίκαιος.

Ὅ,τι δοχεῖο φτιάχνεις, τόσο θά λάβεις.

Λέων Τολστόι

η φωτογραφία, δεν είναι ενός φτωχού άστεγου ζητιάνου, αλλά του γίγαντα της ρωσικής λογοτεχνίας Λέων Τολστόι "Ο Τολστόι, που ήταν ευγενής, κατείχε τεράστια γη και μεγάλο πλούτο. Θυσίασε όλη του την περιουσία για τους φτωχούς, τους άπορους, τους άστεγους και έζησε τη ζωή των φτωχών"

Και από τα περίφημα αποφθέγματα του:

"Μην μου λες πολλά για τη θρησκεία, αλλά άσε με να δω τη θρησκεία στις πράξεις σου"

---

φιλοθεΐα και φιλανθρωπία 

με… πρώτη θυγατέρα Του Βασιλέως, την ελεημοσύνη (αμήν να την οικειωθούμε για να ωμοιάσουμε Τον Κύριο)

Η παραβολή των τριών φίλων (λόγος του Οσίου Βαρλαάμ στον Ιωάσαφ)

παιδιά έσχατα και παιδεία ...

Είπε Γέρων: - "Μην λυπάστε και μην φοβάστε για τα παιδιά σας επειδή ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουν δεν είναι όπως ήταν.

Ο Θεός τα δημιούργησε και τα κάλεσε στη σωστή και ακριβή στιγμή της εποχής τους.

Η ζωή τους δεν ήταν σύμπτωση ή από σύμπτωση.

Μεγαλώστε τα και εκπαιδεύστε τα να γνωρίζουν τη δύναμη με την οποία περπατούν ως παιδιά του Θεού. Εκπαιδεύστε τα στην εξουσία του Λόγου Του.

Διδάξτε τους να περπατούν με πίστη γνωρίζοντας ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο. Δώστε τους τη δυνατότητα να ξέρουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Μην τα διδάξετε να φοβούνται και να αποθαρρύνονται από την κατάσταση του κόσμου, αλλά γεμάτα ελπίδα ότι μπορούν να κάνουν κάτι για αυτό.

Κάθε άνθρωπος σε όλη την ιστορία έχει τοποθετηθεί στον χρόνο που οφείλεται στο κυρίαρχο σχέδιο του Θεού.

Μη φοβάστε για τα παιδιά σας, τιμήστε που ο Θεός σας επέλεξε για να μεγαλώσετε και να εκπαιδεύσετε τη γενιά που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας.

Καὶ ἡ πιὸ σοβαρὴ πτώση τῶν παιδιῶν δὲν πρέπει νὰ φέρνη σὲ ἀπόγνωση τοὺς

σταυρός, νηστεία και θέλημα...

Μέ τήν νηστεία ἀπωθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητα πού εἶναι μέσα μας. Ἀντικαθιστοῦμε σταδιακά τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, μέχρις ὅτου φθάσουμε στήν τελειότητα πού ἔφθασε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγῶ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20).

Νά τί σημαίνει «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»: Σημαίνει νά ἀπαλείψουμε ὅλες τίς (κακές) μας ἐπιθυμίες, κάθετι ἀνθρώπινο, ἐφάμαρτο, καί νά τά ἀντικαταστήσουμε μέ τόν Χριστό. Νά ἀλλάξουν, νά γίνουν ὅλα Χριστός! «Ὅς γάρ ἐάν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι ἀπολέσει αὐτήν· ὅς δ᾽ ἄν ἀπολέσει τήν ψυχήν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καί τοῦ εὐαγγελίου, σώσει αὐτήν» (Μάρκ. η΄ 35). Ἐάν, βεβαίως, ἀπαρνηθοῦμε κάθε ἁμαρτία μας, κάθε πάθος μας· καί ἄν ξέρουμε, ἄν αἰσθανόμαστε καί ἄν θέλουμε νά γίνῃ ὁ Χριστός ψυχή μέσα στήν ψυχή μας, καρδιά μέσα στήν καρδιά μας, νά ἀντικαταστήσῃ τόν ἑαυτό μας, τό ἐγώ μας μέ τόν Ἑαυτό Του.

Αὐτή εἶναι ἡ μόνη ὁδός γιά νά φυλάξουμε ἐγώ καί ἐσύ καί κάθε ἄνθρωπος τήν ψυχή μας ἀπό τήν κόλαση, ἀπό τήν καταστροφή, ἀπό τόν διάβολο, ἀπό κάθε κακό, ἀπό τά αἰώνια βάσανα, νά βροῦμε μέσα μας ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, ἐκείνη τήν θεϊκή ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε. Θεοειδής ψυχή! –Ποῦ εἶναι ἄραγε; –Στόν Χριστό. Ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς εἰπῇ: Νά, ἔτσι πρέπει νά εἶναι ὁ

έσχατα (προέσχατα) και χημικά...

Στα έσχατα θὰ σου βάζουν χημικά μέσα σου για να παραλύει ο νους, η βούληση και τὸ συναίσθημα.- -  Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος.

Η ποταμοφόρητος Εκκλησία, ο όφις και η έρημος

τυπική και ουσιαστική σταυροπροσκύνηση ...

Στο μέσον της Τεσσαρακοστής η Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας τον Σταυρό του Χριστού. Δύο ακόμη φορές μέσα στον χρόνο, 14 Σεπτεμβρίου και 1η Αυγούστου, μας προτείνει να θυμηθούμε και να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό. Στις περιπτώσεις αυτές όμως η προσκύνηση του Σταυρού είναι συνδεδεμένη με ιστορικά γεγονότα, ενώ την τρίτη Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία θέλει να διακηρύξει τον ρόλο του Σταυρού στο ιστορικό της σωτηρίας μας και να μας προετοιμάσει για τη μακρινή ακόμα Μεγάλη Παρασκευή, όταν θα Τον ατενίσουμε υψωμένο στον Γολγοθά.Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Κατά τη διάρκεια του Όρθρου, προς το τέλος της Μεγάλης Δοξολογίας, ο ιερέας τοποθετεί τον Σταυρό σ’ ένα δίσκο στολισμένο με λουλούδια. Μεταφέροντάς τον υψωμένο πάνω από το κεφάλι του, βγαίνει από το ιερό. Προηγούνται οι αναμμένες λαμπάδες και τα θυμιατά. Στο μέσον του ναού αποθέτει τον δίσκο σε ένα τραπέζι, θυμιάζει και ο χορός ψάλλει: «Τὸν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Ο λαός προσέρχεται να προσκυνήσει τον Σταυρό που παραμένει στο μέσον του ναού σε όλη τη διάρκεια της εορτής. Το νόημά της εκφράζει τόσο ζωηρά ο ύμνος του Όρθρου:

«Σταυρὸν Χριστοῦ τὸν τίμιον, σήμερον προτεθέντα ἰδόντες προσκυνήσωμεν, καὶ πιστῶς εὐφρανθῶμεν, κατασπαζόμενοι πόθῳ, τὸν ἐν τούτῳ θελήσει σταυρωθέντα…»

Καθώς σε λίγο θα πλησιάσω τον Σταυρό του Σωτήρος για να αποθέσω τον